- 5 - ใจแข็งขึ้นนะ

“นี่กะจะหลบหน้าพี่จริงๆใช่ไหมเนี่ย เจ้าขา”

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นแทรกความวุ่นวายบริเวณจุดจอดรถหน้าคณะบริหารธุรกิจ ทำเอาคนที่เพิ่งก้าวขาลงจากรถยนต์คันหรูของที่บ้านถึงกับสะดุ้งเฮือก

เจ้าขาหันขวับไปตามเสียง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตา กำลังยืนพิงรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันเก่งของเขาอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าหล่อเหลาของโซ่ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปาก แววตาคมมองตรงมาที่เธออย่างรู้ทัน

“พะ... พี่โซ่!” เธออุทานออกมาอย่างลืมตัว

“มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ!”

“ก็ขี่รถมาไงครับ หรือเจ้าขาคิดว่าพี่เหาะมา”

โซ่ตอบหน้าตาย พลางก้าวขายาวๆเข้ามาหาคนตัวเล็กที่ยืนทำหน้าเหลอหลาอยู่ข้างรถของที่บ้าน

เมื่อเช้านี้เจ้าขาจงใจตื่นแต่เช้าตรู่และรีบโทรเรียกคนขับรถของที่บ้านให้มารับที่คอนโด เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับคนหน้ามึนที่ขู่ไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่าจะมารับไปมหาลัย

เธอคิดว่าตัวเองรอดพ้นเงื้อมมือเขาแล้วแท้ๆ แต่ใครจะไปคิดว่ามอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของเขาจะซอกแซกฝ่าการจราจรมาถึงมหาลัยได้เร็วกว่ารถยนต์ของเธอเสียอีก

“ไม่ได้ถามว่าขี่อะไรมาค่ะ! หมายถึงว่าพี่มารอเจ้าขาทำไม ในเมื่อเจ้าขาก็บอกแล้วว่าจะมาเอง”

เจ้าขาตวาดใส่ พยายามปรับสีหน้าให้เรียบตึงที่สุด แม้ในใจจะแอบเต้นแรงกับความพยายามของเขาก็ตาม

“ก็พี่บอกแล้วไงว่าจะมารับ ในเมื่อไปรับที่คอนโดไม่ทัน พี่ก็มารอรับที่มหาลัยแทน... ผิดตรงไหน?” โซ่เลิกคิ้วถามอย่างคนหน้ามึน

“คนบ้า...” เจ้าขาบ่นอุบอิบในลำคอ แต่ก็ไม่รู้จะเถียงเอาชนะความหน้ามึนของเขาได้อย่างไร

โซ่หัวเราะเบาๆเมื่อเห็นคนดื้อทำหน้าง้ำงอ เขาละสายตาจากใบหน้าสวยชั่วคราว ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องขนมเค้กหน้าตาน่าทานจากร้านดังที่เขาตั้งใจแวะซื้อมาเมื่อเช้า ยื่นไปตรงหน้าคนตัวเล็ก

“อ่ะ รับไปสิ”

เจ้าขาก้มลงมองกล่องเค้กสตรอว์เบอร์รีในมือหนา มันคือเค้กรสโปรดที่เธอชอบกินมาตั้งแต่เด็ก... และเขาก็ยังคงจำมันได้แม่นยำไม่เคยลืม

หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความรู้สึกหวั่นไหวตีตื้นขึ้นมาจนเธอต้องรีบเม้มริมฝีปากแน่น

เธอกลัว... กลัวว่าถ้าตัวเองรับความใจดีของเขามา กำแพงที่เธออุตส่าห์สร้างไว้มันจะพังลงมาจนหมด

“ไม่เป็นไรค่ะ” เจ้าขาตอบเสียงแข็ง ปฏิเสธความหวังดีนั้นอย่างไร้เยื่อใย

“เจ้าขาไม่ชอบกินของหวานแต่เช้า มันเลี่ยน”

“แต่พี่ตั้งใจไปต่อแถวซื้อมาให้เลยนะ ไม่คิดจะรับไว้หน่อยเหรอ” โซ่ลดเสียงลงคล้ายจะเว้าวอนนิดๆ

“ก็ไม่ได้ขอให้ซื้อมาให้นี่คะ อยากซื้อมาเองก็เอาไปกินเองสิคะ เจ้าขาขอตัว!”

พูดจบเธอก็ไม่รอให้เขาได้อ้าปากพูดอะไรต่อ เธอจัดการหมุนตัวแล้วสับขาวิ่งหนีเข้าไปในตึกคณะบริหารทันที ทิ้งให้ร่างสูงยืนถือกล่องเค้กค้างอยู่กลางอากาศ

โซ่มองตามแผ่นหลังเล็กๆที่วิ่งลิ่วหายไปจนลับสายตา เขาถอนหายใจออกมาสั้นๆมองกล่องเค้กในมือสลับกับทางเข้าตึก

“ดื้อจริงๆยัยตัวแสบ” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นริมฝีปากหยักก็ยังคงขยับยิ้มบางๆ

หนีได้หนีไปเถอะ ดูซิว่าจะหนีคนอย่างเขาไปได้สักกี่น้ำช่

ช่วงพักกลางวัน

แดดตอนเที่ยงวันร้อนอบอ้าว แต่นั่นไม่ได้ทำให้ร่างสูงที่ยืนรออยู่หน้าบันไดทางลงของตึกคณะบริหารธุรกิจสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

โซ่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกง มืออีกข้างถือแก้วชานมไข่มุกแบรนด์โปรดของเจ้าขาเอาไว้ แววตาคมกริบคอยจับจ้องมองหานักศึกษาหญิงผมดำไฮไลท์แดงท่ามกลางฝูงชนที่เดินขวักไขว่ลงมาจากตึก

“นั่นไง”

เขาพึมพำเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างเล็กที่กำลังเดินลงบันไดมาพร้อมกับเพื่อนสนิท โซ่ไม่รอช้า เขาก้าวขายาวๆเดินตรงดิ่งเข้าไปดักหน้าเธอทันที

เจ้าขาที่กำลังเดินคุยกับแจงอย่างออกรสถึงกับผงะเบรกแทบไม่ทัน เมื่อจู่ๆแผงอกกว้างในชุดเสื้อช็อปก็โผล่มาขวางทาง

“พี่โซ่!” เธอเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ

“มาทำไมอีกเนี่ย!”

“เอาเจ้านี่มาส่ง”

โซ่ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายื่นแก้วชานมไข่มุกเย็นเจี๊ยบไปแตะที่แก้มเนียนของคนตัวเล็กเบาๆจนเธอสะดุ้ง

"เมื่อเช้าไม่กินเค้ก ตอนเที่ยงก็รับชานมไข่มุกไปกินหน่อยแล้วกัน จะได้มีแรงเรียนตอนบ่าย”

เจ้าขายืนนิ่งงันขมวดคิ้วมองแก้วชานมตรงหน้าสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนยิ้มของเขา ภายในใจเกิดการต่อสู้อย่างหนักหน่วง

ใจหนึ่งก็อยากจะรับมันมาเพราะอากาศร้อนๆแบบนี้ชานมไข่มุกคือสวรรค์ชัดๆ แต่อีกใจหนึ่งความหยิ่งทะนงและแผลในอดีตก็สั่งให้เธอปฏิเสธเขาไปซะ

เธอยืนนิ่ง... นิ่งจนคนให้เริ่มใจเสียไปนิดหนึ่ง แต่เขาก็ยังคงยื่นแก้วรออยู่อย่างนั้น

“เจ้าขา! แกหยุดเดินทำไมเนี่ย ทางนู้นเพื่อนจองโต๊ะกินข้าวไว้ให้แล้วนะ เร็วเข้า!”

เสียงของแจงที่เดินนำหน้าไปก่อนหันกลับมาตะโกนเรียกเพื่อนสนิท ทำลายความเงียบงันระหว่างคนทั้งสองลงทันที

เจ้าขาสะดุ้งหลุดจากภวังค์ เธอช้อนตาขึ้นมองหน้าโซ่แวบหนึ่ง แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่ความใจแข็งจะเอาชนะทุกสิ่ง

“บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องเอาอะไรมาให้ เจ้าขาไม่เอาค่ะ”

พูดจบเธอก็หมุนตัววิ่งหนีไปหาแจงอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คนตัวโตยืนถือแก้วชานมไข่มุกเก้อเป็นรอบที่สองของวัน

โซ่ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองแผ่นหลังเล็กๆที่วิ่งห่างออกไปเรื่อยๆจนลับตาเข้าโรงอาหารไป

ความรู้สึกชาวูบและเจ็บจี๊ดๆฃเข้ามาในอกข้างซ้าย แม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้วว่าการเข้าหาเธอในครั้งนี้มันไม่ง่าย แต่พอโดนปฏิเสธซึ่งๆหน้าติดกันสองครั้ง มันก็แอบทำให้คนที่ไม่เคยง้อใครอย่างเขารู้สึกแย่ลงไปเหมือนกัน

“ใจแข็งขึ้นเยอะเลยนะเรา”

เขาพึมพำเสียงแผ่ว แต่เพียงไม่นาน รอยยิ้มจางๆก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลา แววตาคมกริบที่เคยหม่นแสงลงวูบหนึ่งกลับมาเปล่งประกายความมุ่งมั่นอีกครั้ง

ต่อให้ต้องโดนปฏิเสธอีกสิบครั้ง หรือร้อยครั้ง เขาก็ไม่มีวันยอมแพ้หรอก

ร่างสูงหมุนตัวกลับหลังหัน ถือแก้วชานมไข่มุกที่เริ่มมีหยดน้ำเกาะเดินกลับไปยังโรงอาหารของคณะของตัวเองเพื่อไปรวมกลุ่มกับเพื่อนสนิทของตัวเอง

“ไอ้เชี่ยโซ่! มึงเอาอะไรมาอีกแล้วเนี่ย!”

เกียร์โวยวายขึ้นเป็นคนแรกทันทีที่เห็นโซ่เดินหน้าตายเข้ามาที่โต๊ะม้าหินอ่อนประจำกลุ่ม พร้อมกับแก้วชานมไข่มุกในมือ

“เมื่อเช้ามึงหิ้วเค้กสตรอว์เบอร์รีมา ไอ้พายมันยังกินไม่ทันหมดกล่องเลยนะเว้ย นี่มึงเอาชานมไข่มุกมาอีกแล้ว” เกียร์บ่นกระปอดกระแปดพลางชี้มือไปยังกล่องเค้กที่พร่องไปแค่ครึ่งเดียวบนโต๊ะ

“บ่นอะไรนักหนาวะไอ้เกียร์ ของฟรีกินๆไปเถอะน่า มึงไม่กินกูกินเอง”

พะพายหญิงสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มเอื้อมมือไปคว้าแก้วชานมไข่มุกจากมือของโซ่มาเจาะหลอดดูดอย่างอารมณ์ดี

“อืม หวานร้อยซะด้วย ถูกใจกูเลย ขอบใจมากเพื่อนรัก”

“ไม่เป็นไร ยินดี” โซ่ตอบสั้นๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับซีนที่กำลังนั่งกดโทรศัพท์มือถืออยู่เงียบๆ

“นี่กูถามจริงนะเว้ยไอ้โซ่” ซีนละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทด้วยแววตาจริงจัง

“การจะง้อคนๆนึง หรือการตามจีบใครสักคนเนี่ย มันยากขนาดนี้เลยเหรอวะ? ขนาดมึงหล่อตัวท็อปคณะขนาดนี้ น้องเขายังเมินมึงเช้าเมินมึงเย็น”

คำถามของซีนทำเอาโต๊ะกินข้าวเงียบลงไปชั่วขณะ โซ่เลิ่กคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองหน้าซีนด้วยแววตาจับผิด ก่อนจะแกล้งถามกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

“นี่มึงถามเพราะอยากรู้เรื่องของกู หรือมึงกำลังหาข้อมูลเป็นแนวทางของตัวเองอยู่วะไอ้ซีน”

“แค่กๆ!”

พะพายที่กำลังดูดชานมไข่มุกอยู่ถึงกับสำลัก เธอชะงักกึก ไอค่อกแค่กหน้าแดงก่ำ ขณะที่ซีนหน้าตึงขึ้นมาทันที

“แนวทางพ่องมึงดิ! กูแค่ถามดูเฉยๆ เห็นมึงเป็นหมาหงอยกูก็แค่สงสาร เสือกมาจี้จุดกูอีกไอ้เวรนี่!” ซีนด่ากลับเสียงขุ่นพลางยกเท้าเตะหน้าแข้งโซ่ใต้โต๊ะเบาๆ

โซ่หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีที่สามารถกวนประสาทเพื่อนได้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของเกียร์ที่นั่งอยู่ข้างๆกลับแอบลอบมองปฏิกิริยาของพะพายที่ชะงักไปเมื่อครู่อย่างเงียบๆ

แววตาของเกียร์แฝงความสงสัยบางอย่าง แต่เขาก็เลือกที่จะเก็บมันไว้และดึงบรรยากาศให้กลับมาเป็นเรื่องของโซ่ตามเดิม

“เออๆเลิกกัดกันก่อนพวกมึง” เกียร์รีบแทรกขึ้นมาเพื่อเปลี่ยนประเด็น

“กูขอถามแบบจริงจังเลยนะไอ้โซ่ มึงกะจะเดินหน้าง้อน้องเจ้าขาแบบนี้จริงๆเหรอวะ?”

โซ่หยุดหัวเราะ ใบหน้าหล่อเหลากลับมาสุขุมและนิ่งสนิทตามเดิม

“แล้วมึงคิดว่ากูทำเล่นๆหรือไง” โซ่ถามกลับ

“ก็กูไม่เคยเห็นมึงง้อใครไงวะ!” เกียร์ทำหน้าจริงจัง

“ปกติมีแต่สาว เดินเข้าหา มึงยืนนิ่งๆ เขาก็พร้อมจะถวายตัวให้มึงแล้ว แต่นี่มึงเล่นวิ่งตามเขา ซื้อขนมไปประเคน โดนเขาเมินใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า มึงก็ยังหน้ามึนเดินหน้าต่อ กูเลยแปลกใจไง ว่าน้องคนนี้เขามีอิทธิพลกับมึงขนาดนั้นเลยเหรอวะ”

พะพายที่เช็ดปากเสร็จแล้วพยักหน้าเห็นด้วยกับเกียร์

“นั่นดิ กูเป็นเพื่อนมึงมาตั้งสามปี ไม่เคยเห็นมุมนี้ของมึงเลยนะเว้ย”

โซ่นิ่งฟังคำถามของเพื่อนสนิท เขาทอดสายตามองออกไปนอกโรงอาหาร ภาพของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่เคยวิ่งตามหลังเขาต้อยๆในอดีตซ้อนทับกับภาพของหญิงสาวผมไฮไลท์แดงที่เพิ่งวิ่งหนีเขาไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

รอยยิ้มบางเบาแต้มขึ้นที่มุมปากของโซ่ มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก ความโหยหา และความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกัน

“จริงดิ" โซ่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น

"กูไม่เคยจริงจังกับอะไรเท่านี้อีกแล้ว”

เกียร์ ซีน และพะพาย มองหน้ากันอย่างอึ้งๆกับคำสารภาพที่ตรงไปตรงมาของเพื่อน

“มึงรู้ไหม กว่ากูจะรู้ตัวว่าน้องเขาส่งผลต่อจังหวะหัวใจของกูมากแค่ไหน กูก็เป็นคนผลักเขาออกไปจากชีวิตกูด้วยมือของกูเองแล้ว” โซ่พูดต่อแววตาของเขาฉายความเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่มาตลอดสามปี

“ตอนนั้นกูมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ต้องยอมปล่อยน้องไป กูยอมกลายเป็นคนใจร้ายในสายตาน้อง เพื่อให้น้องไปเจอสิ่งที่ดีกว่า”

“แล้วตอนนี้ล่ะวะ?” ซีนถามขึ้นเสียงเบา

โซ่หันกลับมาสบตาเพื่อนทั้งสามคน ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยวและมั่นคงอย่างถึงที่สุด

“ตอนนี้กูพร้อมแล้ว กูไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องห่วงอีกแล้ว” เขากำหมัดที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ

"กูเคยปล่อยน้องไปแล้วครั้งหนึ่ง และครั้งนี้กูจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นอีก ต่อให้น้องจะวิ่งหนีกูอีกร้อยรอบ กูก็จะวิ่งตามไปดึงเขากลับมาให้ได้”

บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบ เกียร์ถึงกับยกมือขึ้นตบไหล่เพื่อนเบาๆอย่างให้กำลังใจ

“เออ! พูดได้หล่อมากสมกับเป็นเพื่อนกู” เกียร์ยิ้มกว้าง

“มึงลุยเต็มที่เลยไอ้เสือโซ่ ถ้ามีอะไรให้พวกกูช่วยก็บอก กองหนุนวิศวะพร้อมซัพพอร์ตมึงเสมอ!”

“ใช่ๆ” พะพายเสริม

“แต่วันหลังมึงถามน้องเขาก่อนนะว่าอยากกินอะไร ไม่ใช่มึงซื้อมามั่วๆ แล้วกูต้องมารับกรรมกินแทนจนน้ำหนักจะขึ้นแบบนี้”

“เออ กูจะพยายามแล้วกัน” โซ่ตอบรับพลางส่ายหัวเบาๆ

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อก เปิดหน้าจอแชทแอปพลิเคชันสีเขียวที่เขาเพิ่งจะไปขอเอาไอดีของเจ้าขามาจากแม่ของเธอเมื่อคืนนี้ นิ้วยาวพิมพ์ข้อความสั้นๆลงไปแล้วกดส่งทันที

(So : ตอนเย็นรอที่หน้าตึก เลิกเรียนแล้วพี่จะไปรับ)

(So : ถ้าหนีกลับก่อน พรุ่งนี้พี่จะเดินไปอุ้มหนูถึงในห้องเรียนเลยคอยดู)

โซ่กดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วเก็บใส่กระเป๋ากางเกง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง ปฏิบัติการง้อเด็กดื้อ มมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง