อยากเป็นแฟนตัวจริงหรือเปล่า

เอิงเอย....

"ธีร์เป็นอะไรมั้ยเจ็บตรงไหนหรือเปล่า" ฉันรีบไปจับดูที่แขนของเขาว่าโดนเศษแก้วบาดหรือเปล่า

"แม่งมือไม่มีแรงเลยว่ะ" ฉันมองมือของเขาที่สั่นพอแตะไปที่ตัวตัวของเขาร้อนมากกว่าเดิมอีกฉันก็เลยวิ่งออกไปเอาขวดน้ำเปล่าขวดใหม่เข้ามาให้เขา

"ถ้างั้นธีร์ทานยาแก้ไข้ไปก่อนนะส่วนยาที่เหลือทานหลังอาหารนะไม่อย่างงั้นมันจะไปกัดกระเพาะ" 

"ป้อนทีกินเองไม่ไหว" เสียงเขาแหบพร่ามากจนน่าสงสารฉันก็เลยหยิบมาแก้ไข้ในมือป้อนให้เขาเองจากนั้นก็เอาขวดน้ำจดจ่อไปที่ริมฝีปากแห้งที่แดงจัดเพราะพิษไข้

"อึก อึก แค่ก แค่ก"

"ดื่มช้าๆสิ" ฉันดุเขาเบาๆเพราะเขารีบดื่มน้ำจนสำลัก จากนั้นฉันก็ค่อยๆพยุงเขาขึ้นไปนอนบนเตียงก่อนที่ฉันจะก้มลงเก็บเศษแก้วน้ำที่เขาทำแตกก่อนหน้านี้เพราะกลัวเขาจะไปเหยียบเข้า พอฉันเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าเขาเอาแต่จ้องหน้าฉันจนฉันเขิน

"ธีร์มองหน้าเราทำไม"  

"ก็แค่อยากมองทำไมวะมองหน้าแฟนตัวเองไม่ได้รึไง"

"ก็แค่แฟนปลอมๆ"

"แล้วอยากเป็นแฟนจริงๆดูบ้างไหมล่ะ"

"พูดอะไรของธีร์เนี้ยะ"

"พูดเรื่องจริง"

"อย่างเราคงจะสู้ผู้หญิงสาวๆสวยๆที่ธีร์ควงไม่ได้หรอกอย่างเราเป็นได้แค่แฟนปลอมๆแบบนี้ก็ดีแล้ว"

"พูดเหมือนน้อยใจ"

"เราจะไปน้อยใจอะไร เปล่าซะหน่อย"

"แน่ใจ" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ คือมันใกล้มากจนฉันหวั่นไหวฉันรีบขยับตัวออกทันที

"เราว่าธีร์นอนพักเถอะนะเราจะกลับแล้วดึกแล้ว"

"ดึกแล้วก็นอนที่นี่ดิห้องอีกห้องก็ยังว่างไม่มีใครนอน"

"ไม่เป็นไรเราไม่อยากรบกวนธีร์"

"บอกให้นอนที่นี่ก็นอนดิ หรือจะนอนห้องนี้บนเตียงนี้"

"บ้าไม่เอาหรอก เราจะนอนเตียงเดียวห้องเดียวกับธีร์ได้ยังไง"

"ทำไมจะไม่ได้เป็นแฟนกันนอนห้องเดียวกันมันผิดตรงไหน"

"มันไม่ผิดถ้าเราเป็นแฟนกันจริงๆแต่นี่มันไม่ใช่ไง"

"ก็ถึงถามเมื่อกี้ไงว่าอยากเป็นแฟนตัวจริงหรือเปล่า"

".........." ยอมรับว่าฉันไม่เข้าใจที่ธีร์พูดเขาต้องการอะไรกันแน่

............................................

สุดท้ายฉันก็ต้องนอนที่คอนโดของธีร์เพราะกว่าฉันจะได้ออกมาจากห้องก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว ธีร์เหมือนแกล้งฉันเขาไม่ยอมกินข้าวเองเขาบอกมือไม่มีแรงสุดท้ายก็ต้องเป็นฉันที่ต้องคอยป้อนข้าวป้อนน้ำป้อนยาที่ยังไม่ได้กินแถมเขายังบังคับให้ฉันเช็ดตัวให้เขาอีกแต่ฉันก็ทำนะเพราะเขาเอาเรื่องเงินมาขู่บอกจ้างฉันมาแล้วก็ต้องทำงานให้มันคุ้มฉันก็เลยต้องทำแม้ว่าต้องข่มใจไม่มองสบตาเวลาที่เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ  แต่ฉันไม่ได้นอนห้องเดียวกันกับเขาหรอกนะฉันนอนอีกห้องนึงถึงแม้คนภายนอกจะเข้าใจว่าฉันมีสถานะเป็นแฟนของธีร์แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลยสักนิดฉันเหมือนแม่บ้านส่วนตัวของเขาที่ต้องทำทุกอย่างไม่ว่าจะทำอาหารทำความสะอาดหรือแม้แต่ซักรีดเสื้อผ้าเพราะเขาเป็นพวกแพ้ผงซักฟอกแพ้สารเคมีเขาก็เลยไม่ส่งซักร้านหน้าที่นี้ก็เลยต้องเป็นฉันเป็นคนจัดการทำให้ไหนจะต้องคอยกันท่ารับหน้ากับผู้หญิงที่เขาเบื่อแล้วก็ทิ้งเพราะเขาจะบอกกับผู้หญิงพวกนั้นว่าแฟนจับได้ก็เลยต้องเลิกฉันน่ะโดนผู้หญิงพวกนั้นดูถูกสารพัดบอกว่าหน้าตาแบบนี้ธีร์เอาลงได้ยังไงบางคนก็ว่าน้ำหน้าอย่างฉันไม่เหมาะที่จะเป็นแฟนของธีร์บางคนก็ว่าธีร์ตาต่ำที่เลือกฉันมากกว่าผู้หญิงสวยๆอย่างพวกเธอ ฉันฟังคำพูดพวกนี้จนชิน ถามว่าเจ็บไหมมันก็เจ็บแต่มันก็ชินแล้ว

และที่เขาถามฉันว่าอยากเป็นแฟนตัวจริงของเขาหรือเปล่าฉันคิดว่าเขาคงจะแค่แกล้งพูดไปอย่างนั้นเพราะฉันรู้ดีว่าผู้ชายที่หล่อรวยเพอร์เฟคมีทุกอย่างเพียบพร้อมอย่างเขาถ้าจะหาแฟนสวยๆหุ่นดีๆเขาหาได้ไม่ยากหรอกแต่นี่เขาไม่คิดที่จะหาไงดูก็รู้ว่าเขาเป็นพวกชอบอิสระไม่ชอบการผูกมัดหรือยึดติดกับใครนานๆผู้หญิงหลายต่อหลายคนที่เขาเคยพามานอนที่นี่บางคนฉันเห็นเขาควงอยู่นานสุดก็ไม่ถึงเดือนเขาก็ทิ้ง บางคนไม่ถึงสามวันด้วยซ้ำเขาก็ไล่ตะเพิดไปอย่างไม่ไยดีเพราะบางคนไม่อยู่ในกฎเกณฑ์ที่เขาตั้งไว้คอยตามหึงตามหวงเขาทั้งที่รู้ว่าเขาไม่ชอบแต่ก็ยังทำ ฉันเห็นเหตุการณ์แบบนี้วนไปวนมาตลอดสี่ปีไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

05.00 

ฉันตื่นแต่เช้ามืดเพราะต้องรีบกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หอเพราะวันนี้ฉันมีสอบรวมถึงธีร์ด้วยฉันก็เลยเอาผัดไทยกับต้มจืดที่ทำไว้เมื่อวานออกมาอุ่นแล้ววางไว้บนโต๊ะทานข้าวเผื่อเขาตื่นมาแล้วหิว จากนั้นฉันก็เดินเข้าไปในห้องนอนของธีร์เพื่อดูว่าเขาหายไข้แล้วหรือยัง แต่พอฉันเปิดประตูเข้าไปภาพที่ฉันเห็นก็ทำเอาฉันสะตั้นไปชั่วครู่เพราะเขาไม่ได้นอนอยู่คนเดียวบนเตียงแต่มีผู้หญิงอีกคนนึงนอนอยู่ด้วยซึ่งไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะเสื้อผ้าของเขาที่ฉันเปลี่ยนให้เมื่อคืนกองอยู่ที่พื้นอย่างระเกะระกะไหนจะซองถุงยางสามสี่อันที่ตาฉันเหลือบไปเห็นรวมถึงชุดของผู้หญิงคนนั้นที่วางพาดอยู่ที่โซฟาปลายเตียง พอตั้งสติได้ฉันก็ค่อยๆปิดประตูอย่างเบามือแล้วเดินออกมาจากห้องด้วยใจที่ปวดหนึบ 

09.00

ฉันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะเพราะอีกครึ่งชั่วโมงต้องเข้าห้องสอบแล้วส่วนธีร์นั้นฉันยังไม่เห็นเขามาเลยจะโทรไปถามก็ไม่กล้ากลัวว่าจะรบกวนเขากับผู้หญิงของเขา

"เอย ไอ้ธีร์มันยังไม่มาอีกเหรอ" ฉันเงยหน้าจากหนังสือที่กำลังอ่านเป็นก้องภพเพื่อนสนิทของธีร์ที่เดินมาถามหาธีร์ก่อนที่เขาจะนั่งลงตรงข้ามกับฉันพร้อมหนังสือที่เขาถือมาซึ่งเป็นวิชาที่เราจะสอบ

"ยังไม่เห็นเลยแต่เดี๋ยวคงจะมา" 

"อืมถ้างั้นฉันขอนั่งอ่านหนังสือด้วยคนนะ เผื่อมีตรงไหนไม่เข้าใจฉันจะได้ถามเอย"

"ก้องเก่งกว่าเราอีก เป็นเราสิที่ต้องถามก้องอ่ะ"

"เก่งเกิ่งอะไรกัน ก็แค่พอสอบผ่าน"

"ถ่อมตัวตลอดเลยนะก้อง ถ้าก้องไม่เก่งเราก็คงจะโง่แล้วล่ะ"

"เธอก็พูดเกินไป" จากนั้นเราสองคนก็นั่งอ่านหนังสือด้วยกันมีตรงไหนที่ฉันไม่เข้าใจฉันก็ถามก้องว่าเข้าใจไหมถ้าเขาเข้าใจเขาก็จะอธิบายให้ฉันฟังส่วนตรงไหนที่ก้องไม่เข้าใจเขาก็ถามฉันว่าฉันเข้าใจไหมถ้าฉันเข้าใจฉันก็จะบอกเขาโดยที่ไม่ได้สนใจมองสิ่งรอบข้างเลยเพราะมันใกล้เวลาสอบเข้ามาทุกทีทำให้ใจฉันจดจ่ออยู่กับตัวหนังสือหลายร้อยหน้า

ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้ฉันกับก้องภพต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง

"อ่าวไอ้ธีร์กูนึกว่ามึงจะไม่มาสอบซะอีกเพราะถ้ามึงไม่เข้าสอบคราวนี้นะวิชานี้มึงจะได้มาลงเรียนใหม่เทอมหน้าแน่"

"เออกูรู้แล้วน่ากูถึงรีบขับรถผ่าไฟแดงมาให้ทันนี่ไง" จากนั้นธีร์ก็เดินมานั่งข้างฉันฉันก็เลยต้องรีบขยับตัวออกเพื่อไม่ให้เราตัวติดกันเกินไปคือมันเป็นสัญชาตญาณน่ะ

"นี่ยัยขอทานเมื่อเช้าตื่นมาเธอทำไมไม่เคาะห้องปลุกฉันวะ" จู่ๆเขาก็เอ่ยขึ้นมาทำให้ก้องภพมองมาที่ฉันกับธีร์อย่างงงๆ คือก้องภพรู้ไงว่าฉันกับธีร์เราไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆและฉันก็ไม่เคยไปนอนคอนโดของธีร์เลยสักครั้ง

"ก็..เราเห็นธีร์นอนอยู่กับ เอ่อ..อยู่กับผู้หญิงเราก็เลยไม่กล้าปลุก"

"เธอเข้าไปในห้อง??"