เข้าสู่ระบบ“ไหนจะเล่นอันไหนครับ” เขาเพิ่งเห็นว่าของเล่นของตองก้าถูกจัดเอาไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ จึงเข็นโต๊ะมาให้ อิสรินทร์ขึ้นไปเล่นกับลูกบนเตียงอย่างสนุก โดยมีญาธิดานั่งมอง ตองก้าหัวเราะชอบใจกับการเล่นมุกตลกของพ่อญาธิดาเริ่มสับสนกับรอยยิ้มของสองพ่อลูก ตองก้าดูมีความสุข“มาเล่นด้วยกันสิครับคุณแม่”“แม่ไม่ถนัด”“แม่เป็นแบบนี้ทุกทีเลย ถ้าตาธนอยู่นะ”“ก็พ่อเล่นกันลูกแล้วไงครับ”“เล่นกับคุณพ่อก็ได้”อิสรินทร์ยิ้มชอบใจ ญาธิดาได้แต่มองค้อน เธอแสร้งทำเป็นไม่สนใจทั้งพ่อทั้งลูก มองนาฬิกาเริ่มดึก การเฝ้าไข้ลูกทำให้เครียด เธอจึงเพลียมาก ปรกติอยู่บ้านสี่ทุ่มก็นอนแล้ว ตอนนี้เวลาบอกอีกห้านาทีสี่ทุ่ม ญาธิดาจึงปิดปากหาว“นอนก่อนเลยคุณ เดี๋ยวลูกหลับ ผมจะไปนอนด้วย”“แม่ปูผ้าให้คุณพ่อด้วยนะครับ” ตองก้าหันมาสั่ง เพราะพ่อกระซิบกระซาบญาธิดาจำใจทำ เธอเพิ่งเห็นว่าเขาเอาผ้าห่มกับหมอนมาเพิ่มด้วย เธอจึงปูให้หนากว่าเดิม“ที่จริง คุณกลับไปนอ
อิสรินทร์คลุกใบหน้าลงไปบนเนื้อหน้าอกของเธอ“อื้อ... เพิ่งรู้เหรอ ผมน่ะหลงแต่คุณคนเดียวนะ คนอื่นไม่เคยอยู่ในสายตา” จากนั้นเขาก็ดึงผ้าเช็ดตัวของเธอออก เนื้อตัวของญาธิดาเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าเขา“คุณ เดี๋ยวพยาบาลเข้ามา อย่าทำนะคะ”“ห้ามใคร”“ฉันก็ห้ามคุณ”“ผมฟังไหม”“อะ...” เธอส่งเสียงออกมา ก่อนจะหุบปากสนิท และขบเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น อิสรินทร์อ้าปากงับ และกำลังหยอกเย้าอยู่ที่สองเต้าของญาธิดา ถึงแม้จะมีลูกแล้วหนึ่ง แต่มันก็ยังไม่หย่อนคล้อย เธออายเขามาก พยายามดันใบหน้าของชายหนุ่มให้ออกห่าง แต่ร่างหนาของคุณหมอก็ไม่เขยื้อนลมหายใจที่เป่ารดบนเนื้อตัวของเธอทำให้ญาธิดาขนลุกเกรียว เธอได้ยินเขาหายใจเสียงดังกระเส่า แสงไฟที่เปิดสว่างโร่ให้เขาเห็นรูปร่างของเธอก็ยังคงเหมือนเดิม“คุณน่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย สวย” เอ่ยชม พร้อมกับชิดเชยร่างงามของญาธิดาไปด้วย ลำแกนแท่งบุรุษกลางลำตัวแข็งเหยียดพร้อมปฏิบัติการรบ อิสรินทร์รวบร่างของเธอขึ้น แล้วพาญาธิดาไปนั่งที่ตรง
ตืด... ตืด... มือถือของญาธิดาสั่นขึ้น(“น้าเห็นรูปถ่ายของตองก้าแล้วนะ หน้าตาสดใสไม่เหมือนเด็กที่ป่วยเลย อาการดีขึ้นหรือว่ายังไง”)“จ้า หมอเขาก็เช็กละเอียดแล้วนะคะ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”(“บอกตองก้านะว่าตาคิดถึง”)(“น้าว่าคนที่อาการหนักกว่าตองก้า อยู่ที่นี่”)(“โธ่! หลานรักของข้าทั้งคน แล้วไม่สบายแบบนี้ ดูสิ ไม่ได้ไปเฝ้า”)(“ออร์เดอร์ไม่รู้มาจากไหน เฮ้อ...”)“มันใกล้เทศกาลก็แบบนี้แหละน้า”(“อยากไปหาหลาน”)“เอาเงินก่อนเถอะจ้ะ แล้วอีกอย่างก็อยู่กับหมอ” หญิงสาวลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ได้แต่ภาวนาให้มีออร์เดอร์เข้ามาหาน้าทั้งสองคน แล้วก็เป็นดังคาด ตอนนี้งานบวชงานบุญชุก ทำให้ต้องทำขนมมือเป็นระวิง“ตองยังเสียดายที่ไม่ได้เปิดร้าน”(“ช่างมันเถอะ ใครอยากให้ลูกป่วยกัน ดีนะ น้าไปดู มีดอกไม้เหลือไม่ค่อยเยอะ เย็นนี้เลยเอามามัดเป็นกำๆ ขายกำละสิบบาท เสียบตั้งอยู่หน้าร้านนั่นแหละ
“ก็เราสองคนเป็นพ่อลูกกัน ลูกไม่เหมือนพ่อจะเหมือนใคร”“ก็แหงอยู่ค่ะ” พยาบาลเอาปรอทออกมาดู“ไข้ต่ำๆ แต่ก็ต้องเช็ดตัวนะครับ”“ฝากด้วยนะ”“หมอจะลงไปที่คลินิกเด็กหรือคะ”“ใช่ครับ”“น้องตองก้า เดี๋ยวพี่พยาบาลคนสวยจะมาเช็ดตัวให้นะครับ” แล้วนางพยาบาลก็เข็นรถออกไป“คุณพ่อครับ”“ว่าไงลูก”ตองก้าชี้ไปที่ถุงกระดาษพวกนั้น“อ๋อ พ่อลืมไป พ่อมีของให้เด็กเก่งอยู่แล้ว”หน้าตาของตองก้าสดชื่นขึ้นทันตาเห็น ยิ้มจนปากแบน คุณพ่ออิสรินทร์หยิบเอาถุงหนึ่งมาให้ ในนั้นเต็มไปด้วยสีและสมุดระบายสี แล้วยังมีของเล่นที่เป็นหุ่นยนต์อีกหลายชิ้น“โอ้โห” หน้าตาตื่นเมื่อเห็นข้าวของและของเล่น“ชอบไหมลูก” พูดไป พร้อมกับเททั้งหมดออกจากถุง ลงมากองที่หน้าตักของตองก้า“ชอบครับ” เด็กน้อยหยิบเลือกไม่ถูก ไม่รู้จะเล่นชิ้นไหนก่อน“เล่นทีละชิ้น ชอบช
“พ่อไม่ใช่ยักษ์”ญาธิดาได้ยินดังนั้นรีบถลันลุกขึ้น และส่งเสียงดัง“น้าธนกับน้าจวงรีบกลับไม่ใช่เหรอจ๊ะ เดี๋ยวทำออร์เดอร์ส่งให้เขาไม่ทันนะ จะเสียคำพูด”“จริงด้วย ขับรถมาตั้งเกือบชั่วโมง”“ไว้ตากับยายจะมาเยี่ยมอีกนะตองก้า”“ครับ”“น้าจ๋า มีอะไรฉันจะส่งข่าวนะ”“ดูลูกดีๆ นะ อย่าคลาดสายตาเชียวล่ะ ไข้สูงจะชักได้”“ที่นี่เขาดูแลดีจ้ะ พยาบาลเข้าออกตลอด”“ดีแล้ว ไปตา”“มีอะไรก็โทรหาน้านะ”“จ้ะ”“เออ” ยายจวงรีบไปใส่รองเท้า“พี่ธน ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว แวะไปซื้อแป้งสักสองสามลัง ราคามันถูกกว่าที่เราอยู่”“ในตลาดนะหรือ”“ใช่ร้านที่หน้า บขส. น่ะ”“ได้”“ตองก้าตาไปก่อนนะ อย่าดื้อ และงอแงนะ”“ครับ บ๊าย บาย” เด็กน้อยโบกมือลา แล้วก็จับรถมาเล่น&ldqu
ญาธิดาดึงเก้าอี้มานั่งข้างๆ ลูก และหยิบมือถือขึ้นมาดูจริยสมัยส่งข้อความมาหา(ไฮ! เพื่อนสาวเป็นยังไงบ้าง ลูกชายของเธออาการดีขึ้นยัง)(ก็ยังมีไข้สูง)(แล้วหมอว่ายังไง)(หมอบอกว่า รักษาตามอาการ)(อย่างนั้นเหรอ)(ไข้เลือดออก ไม่มียารักษา ก็ดูอาการคนไข้อย่างใกล้ชิด)(อยู่กับหมอแล้ว คงไม่เป็นอะไรหรอก ฉันขอให้ตองก้าหายไวๆ นะ)(ขอบใจจ้ะ)(ตองแล้วเรื่องที่ฉันบอกเธอไปเมื่อวานล่ะ ว่าอย่างไร)(ไม่เห็นตอบเลย)(เรื่องไหน เราคุยกันหลายเรื่อง)(ยายคนนี้ ทำเป็นเฉยนะ ก็เรื่องผู้ชายที่บาร์โฮสต์ พ่อของตองก้าไง เขาเป็นหมอ)(มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้วนี่ ฉันเลือกแล้วที่จะอยู่กับลูกเพียงสองคน อีกอย่างฉันขอให้มันเป็นความลับแบบนี้ตลอดไปนะยายโย)(เธอจะเอาแบบนั้นจริงๆ เหรอ)(ใช่)(แต่ฉันว่า แกน่าจะสงสารลูกบ้าง อย่างน้อยให้แกได้รู้จักพ่อของแก)(ยายโย ฉันว่าเราคุยเรื่องนี้กันจบไปนานแล้วนะ แล้วอย่ามาพูดเรื่องพ่อของตองก้าอีก)(นี่ แกโกรธฉันเ







