ใคร???

ตืด ตืด ตืด…

ปลายสายมีคนรับ

(“สวัสดีค่ะ ร้านตองก้าสังฆภัณฑ์และรับจัดดอกไม้ค่ะ”)

อณวิทย์ถึงกับตกใจ

“เอ่อ นี่ไม่ใช่เบอร์ของพี่จวงใจหรือครับ”

คนปลายสายก็รีบมองมือถือที่อยู่ในมือของตัวเอง มันเป็นของน้าจวงใจ นางน่าจะมาวางทิ้งไว้ ก่อนจะไปส่งขนมนั่นเอง เธอหยิบรับเพราะคิดว่าเป็นของตัวเอง หน้าตาของมือถือที่เหมือนกัน เพราะเป็นรุ่นเดียวกัน

“ขอโทษค่ะ มันเป็นเบอร์ของน้าจวงจริง ๆ ค่ะ มีอะไรกับน้าจวงหรือเปล่าคะ”

(“อ้อ พอดีพวกเราไปกินกล้วยปิ้งที่ร้านใต้ต้นมะขามมานะครับ คุณย่าของผมชอบสูตรน้ำกะทิของเจ้านั้นมาก ก็เลยถามคนขาย คนขายบอกว่าน้าจวงเป็นคนทำ จึงโทรมาทาบทาม อยากจะขอซื้อสูตรน้ำกะทินะครับ อร่อยจริง ๆ อร่อยแบบประทับใจมาก ๆ ครับ”)

“เรื่องนี้ต้องถามกับน้าค่ะว่าน้าจะขายหรือเปล่า”

“มันอร่อยจริง ๆ ครับ คุณย่าของผมชอบมาก คือพวกเราไม่ได้ต้องการจะนำไปขายนะครับ เพียงแต่ว่าคุณย่าชอบ ท่านบอกว่าเวลาทำบุญออกโรงทาน จะให้เด็กทำกล้วยปิ้งน้ำกะทิ”

(“ค่ะ ยังไงฉันจะแจ้งกับน้าจวงนะคะ แล้วจะให้น้าจวงโทรกลับค่ะ”)

“ขอบคุณมากนะครับ”

(“เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณชื่ออะไรคะ ดิฉันจะเมมฯ เอาไว้ในเครื่องของน้าจวงให้น่ะค่ะ”)

“ผมชื่อปลาวาฬ”

(“ปลาวาฬ”)

“ใช่ครับ ปลาวาฬตัวใหญ่ ๆ”

(“อ้อค่ะ คุณปลาวาฬ ฉันจะบอกน้าจวงให้นะคะ”)

“ขอบคุณมากครับ”

(“สวัสดีค่ะ”) ญาธิดาถึงกับยิ้ม เพราะชื่อที่น่ารักของเขา ก่อนจะกดบันทึกเบอร์เอาไว้ในเครื่องของน้าจวงใจ แต่เธอก็คิดเหมือนกันว่าเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหน ดูคุ้นหูมาก

ในตอนนั้นเสียงมือถือของเธอก็ดังขึ้นมาอีก เธอจึงรับสาย มีคนโทรสั่งสังฆภัณฑ์ เพื่อไปถวายพระ

ญาธิดาจึงหันไปทำงานต่อ ช่วงนี้มีงานบวชอยู่หลายงาน ชนกันถึงสองงาน โชคดีของญาธิดาที่มีคนมาติดต่อให้ทำ มีรายได้เพิ่ม อาจจะกำไรเล็กน้อย แต่ร้านของเธอมีชื่อเสียงในการจัดชุดสังฆทานโดยไม่ได้เอารัดเอาเปรียบผู้บริโภค เธอเลือกเอาของดีมีราคาและมีคุณภาพมาใส่ ทำให้ลูกค้าพูดกันปากต่อปาก

จวงใจที่ไปส่งขนมหมดแล้ว เดินกลับเข้ามาในร้าน

“น้าจวงไปไหนก็ไม่พกโทรศัพท์นะ”

“น้าลืมน่ะสิ ว่าจะวางไว้แป๊บเดียว น้าเข้าห้องน้ำเสร็จ ก็รีบออกไปเลย”

“วันหลังใส่กระเป๋าไว้นะคะ อย่าเอามาวางเอาไว้แบบนี้ หากว่าตองไม่เห็นคนอื่นจะฉวยเอาไปได้ ขโมยขโจรมันเยอะ”

“จ้า” ว่าแล้วก็เอามือถือของตัวเองใส่ลงไปในกระเป๋า

“แล้วน้าธนไปไหน”

“จะไปไหนได้ โน่นแวะไปรับตองก้าแล้ว รักหลงตองก้าเอามาก ๆ” จวงใจเห็นด้วยอีกคน

“เฮ้อ... พรุ่งนี้ตองต้องโดนครูมนว่าเอาให้อีกแน่ ๆ ค่ะ”

“ปล่อยแกเหอะ ทำแล้วสบายใจ”

“แต่หลานจะเป็นกังวลนะสิคะ ไม่รู้จักโตสักที”

“ลูกเพิ่งจะสี่ขวบเองนะ จะให้รีบโตไปไหน ว่าแต่วันนี้จะทำอะไรให้ตองก้ากิน”

“แล้วแต่น้าจวงเลยจ้ะ”

“ถ้างั้นน้าจะไปที่ตลาด แล้วจะหาซื้ออะไร จะไม่กลับมาที่นี่แล้วนะ”

“จ้าน้า เสร็จงานแล้วฉันจะกลับเอง”

“ถ้าดึกจะให้น้าธนมารับไหม”

“ไม่ต้อง ไม่ไกลสักหน่อย ไฟก็สว่างฉันกลับเองได้”

“น้าไปล่ะนะ”

ญาธิดาคิดว่าเธอยังมีโชคดีหลงเหลืออยู่บ้างที่ได้อยู่กับน้าสาวและน้าเขย และทั้งสองก็เอ็นดูลูกของเธอมาก ๆ

หญิงสาวหันไปจัดการทำงานต่อ เพื่อให้ทันลูกค้าที่จะมารับพรุ่งนี้เที่ยง ๆ

หลายวันต่อมา

“ตองขอบใจนะที่ปิดร้านมาช่วยน้าทำขนม ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ทันแน่ ๆ”

“ช่วยขนขึ้นรถหน่อย เดี๋ยวจะไปส่งเขาไม่ทัน” ธนกิจที่ถอยรถกระบะมาบอกสองน้าหลาน สองสาวจึงลุกขึ้นช่วยกัน

จวงใจขึ้นรถไปกับธนกิจ เพราะต้องไปส่งขนมสองที่ เป็นบ้านงานบวชต่างอำเภอ

ญาธิดาเก็บข้าวของล้างให้น้าจวงใจหมดแล้ว เธอรีบไปอาบน้ำล้างคราบเหงื่อ เดี๋ยวต้องไปรับลูก จากที่จะนั่งเอนหลังสักหน่อย มือถือก็ดังขึ้น

“ครูมน” เธอรีบกดรับสาย

“มีอะไรหรือคะครูมน” ญาธิดาร้อนใจ เพราะปรกติโรงเรียนไม่เคยโทรมาในเวลาแบบนี้

“น้องตองก้าตัวร้อนค่ะ ครูเช็ดตัวให้แล้ว ไข้ก็ไม่ลดเลย ผอ.จึงแนะนำให้แจ้งคุณแม่ค่ะ”

“ร้อนจี๋เลยหรือคะ เมื่อเช้าก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่คะ ยังดี ๆ”

“เมื่อกี้ที่ครูวัดสี่สิบองศาเซลเซียสค่ะ จึงได้จับอาบน้ำไปรอบหนึ่งแล้วค่ะ แต่ตอนนี้ยังตัวร้อน ไข้ไม่ลด คือแบบนี้ค่ะคุณแม่ มีผู้ปกครองคนหนึ่งเพิ่งจะแจ้งกับทางเรามาค่ะว่าลูกของเขาเป็นไข้เลือดออก”

“ใครหรือคะ”

“ลูกน้ำค่ะ”

“ตายแล้ว ผลตรวจเลือดออกมาแล้วหรือคะ”

“ใช่ค่ะ ผลตรวจออกมาแล้ว น้องเป็นไข้เลือดออก”

“แย่จัง”

“เอ่อ... คุณแม่รีบมารับน้องนะคะ ทางที่ดีถ้ามียาลดไข้ให้เอามาด้วย”

“เอ่อ...” เธอร้อนใจ ตอนนี้ธนกิจก็ไม่อยู่

“คุณแม่รีบมาเถอะค่ะ พอดี ผอ.ท่านจะผ่านไปทางสระบุรี จะพาน้องตองก้าไปรักษาที่นั่นไหมคะ” ครูมนรู้ดีว่า เวลาที่ตองก้าเป็นอะไร ญาธิดามักจะพาไปรักษาที่โรงพยาบาลเอกชนในตัวจังหวัดสระบุรี เพราะมีประกันอยู่

“ถ้าอย่างนั้นให้ ผอ. รอแป๊บนะคะ คุณแม่กำลังออกบ้าน” เธอรีบค้นหาเอกสารการทำประกันของลูก และเสื้อผ้าข้าวของ แล้วรีบออกไปจากบ้าน