ภารกิจ (ไม่) ลับฉบับยัยตัวป่วน

“สวัสดีค่าาา ผู้ชมทุกท่าน! ยินดีต้อนรับเข้าสู่ช่อง Mochi Go-Go!” เสียงสดใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นพร้อมกับภาพหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่จัดทรงผมไม่เหมือนใคร แกละสองข้างที่ถูกมัดด้วยเชือกนับสิบจนตั้งชี้โด่เด่ราวกับหนวดแมลงสาบ!

นี่แหละ มจารี หรือโมจิ ยูทูบเบอร์สาวสายป่วน ผู้เชี่ยวชาญคอนเทนต์รีวิวของแปลก บุกโกดังร้าง ไปจนถึงทำเรื่องเพี้ยน ๆ ที่ชาวบ้านทั่วไปไม่มีใครคิดจะทำ… ปัจจุบันเธอมีผู้ติดตาม ห้าร้อยชีวิต (ใช่ค่ะ ห้าร้อยจริง ๆ ไม่ใช่ห้าหมื่น) และยอดวิวที่น้อยนิดจนยังไม่สามารถเปิดสร้างรายได้ได้สักที

บางครั้งก็อดเศร้าใจไม่ได้ แต่โมจิกลับยักไหล่แล้วพูดกับกล้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ไม่เป็นไรหรอก! ถึงรายได้จะไม่มี แต่คอนเทนต์ต้องไปต่อ!”

“เอาล่ะค่ะทุกคน เดากันออกไหมเอ่ย ว่าโมจิจะพามาทำคอนเทนต์อะไรในวันนี้?” เธอยกคิ้ว หรี่ตายิ้มเจ้าเล่ห์ พร้อมชะเง้อกล้องไปรอบ ๆ ราวกับจงใจเพิ่มความลุ้นให้คนดู “ฮั่นแน่ ๆ ๆ ไม่รู้กันใช่ไหมล่า… งั้นเฉลยเลยดีกว่า! วันนี้โมจิจะพาทุกคนไป… บุกโกดังร้าง ล่าของเก่าสุดขอบโลก!”

เสียงประกาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ก่อนเจ้าตัวจะหันกล้องกลับมาที่ใบหน้าตัวเองแล้วส่งยิ้มสดใส “ไปค่าา ไปดูด้วยกันเลย!”

มจารีคว้าไม้เซลฟี่ เดินตัดผ่านแนวต้นไม้รกครึ้ม เสียงใบไม้เสียดสีกับลมดังกรอบแกรบ ทำให้บรรยากาศดูหลอนนิด ๆ โกดังตรงหน้ามีผนังสังกะสีขึ้นสนิมเป็นปื้น ๆ สีน้ำตาลแดง ลักษณะเหมือนพร้อมจะพังได้ทุกเมื่อ

แต่ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ กล้องก็จับภาพที่ทำให้หลายคนต้องงงเป็นแน่ รถหรูหลายสิบคัน จอดเรียงรายอยู่ตรงลานด้านหน้า แทบไม่เข้ากับสภาพโกดังเลยแม้แต่น้อย

“ทุกคน แปลกใจกันใช่ไหมคะ?” โมจิหันกล้องไปที่รถแล้วหันกลับมาหัวเราะ “โกดังร้างกลางป่า แต่ดั๊นมีรถหรูจอดเต็มไปหมด ไม่ต้องตกใจค่ะ เพราะที่นี่วันนี้มีงาน ‘ประมูลของโบราณ’ โมจิเองก็ตื่นเต้นมากกก อยากรู้เหมือนกันว่าข้างในจะมีของหายากอะไรโผล่มาให้เราได้เห็นกันบ้าง”

เธอพูดพลางทำหน้าล้อเลียนกล้อง “แต่ถ้าถามว่าจะประมูลเองไหม… โอ๊ยยย ไม่มีตังค์หรอกค่ะ ของแต่ละชิ้นราคาหลักล้านทั้งนั้น รอให้ช่องโมจิได้ซักหนึ่งล้านซับก่อน แล้วค่อยว่ากัน!”

สิ้นประโยคก็หลุดหัวเราะร่วน แล้วพากล้องเคลื่อนไปยังประตูโกดังที่ขึ้นสนิมกรอบ ๆ บานใหญ่ ซึ่งเมื่อผลักเข้าไป ภายในกลับแตกต่างราวกับเป็นคนละโลก ไฟระยิบระยับ แชนเดอเลียร์แก้วคริสตัล โต๊ะเก้าอี้หรูหราเรียงราย เต็มไปด้วยผู้คนแต่งกายเนี้ยบดูมีระดับ

โชคดีที่เธอมีคนรู้จักในงาน เป็นเจ้าหน้าที่ประจำงานประมูล จะเป็นผู้คอยช่วยให้เธอแอบเล็ดลอดเข้ามาถ่ายคอนเทนต์ได้แบบเนียน ๆ

เมื่อก้าวเข้ามาในงาน มจารีรีบพับเก็บไม้เซลฟี่ เปลี่ยนมาใช้มือถือเล็ก ๆ ถ่ายแทน เธอยืดหลังตรง ทำทีเป็นคนมั่นใจเต็มร้อย ก้าวเท้าเตรียมเดินเข้าไป แต่ยังไม่ทันได้พ้นธรณีประตู…

“บัตรเชิญครับ”

เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นพร้อมร่างใหญ่สองคนในชุดสูทสีดำที่ขวางเอาไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาดูสุภาพ แต่แววตากลับแข็งกร้าวจนบรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นทันที

มจารีฝืนยิ้มกว้าง ตอบกลับอย่างมั่นใจ “อาฉันชื่ออามุ่ยค่ะ ทำงานอยู่ที่นี่ ฉันมาหาอา”

การ์ดสองคนนั้นมองหน้ากันแล้วหัวเราะหึ ๆ มุมปากยกขึ้น แต่รอยยิ้มไม่แตะถึงแววตา ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะก้าวเข้ามา คว้าปีกแขนของเธอ แล้วลากออกไปนอกเขตงานอย่างไม่สนใจเสียงประท้วง

“เดี๋ยวสิ! นี่มันอะไรกัน! ฉันบอกว่ามาหาอาไง!”

“งานประมูลของสำคัญขนาดนี้ ไม่มีบัตรเชิญ ‘ห้ามเข้า’” เสียงห้วน ๆ ถูกทิ้งไว้เป็นคำตัดบท ก่อนทั้งสองจะหันหลังกลับไปยืนเฝ้าในตำแหน่งเดิม ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

“โถ่วุ้ย! อะไรจะเข้ายาก เข้มงวดขนาดนี้กันนะ” มจารีบ่นพึมพำ พลางปัดฝุ่นออกจากกระโปรงที่เลอะคราบดิน

เธอยกมือถือขึ้นมา ยิ้มบาง ๆ ให้กล้องแล้วพูดเสียงสดใสกลบความหงุดหงิด

“เกิดเหตุขัดข้องเล็กน้อยค่ะทุกคน แต่ไม่เป็นไร! โมจิรับรองว่าจะพาทุกคนเข้าไปในโกดังร้างแห่งนี้ให้ได้แน่นอน!”

ทันใดนั้นเอง…

“โมจิ… โมจิ…”

เสียงกระซิบแผ่ว ลอดมาจากด้านหลัง มจารีชะงัก หันขวับไปมอง ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลง

“อา… มุ่ย?” เธออุทานเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความดีใจ ก่อนรีบสาวเท้าวิ่งไปหาเงาร่างที่โผล่มาจากมุมมืด

“มาแล้วเหรอ” อามุ่ยเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมกวาดมองหลานสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า

มจารีรีบพยักหน้า “ค่ะอา”

“ห้อยป้ายสตาฟก่อน” อามุ่ยหยิบป้ายแขวนคอขึ้นมา คล้องให้พลางตบเบา ๆ บนป้ายคำว่า STAFF ตัวโตสีแดงสะดุดตาเหมือนตรายศที่ช่วยกันภัย

“ถ่ายคอนเทนต์อะไรของแกก็ระวังหน่อยแล้วกัน” น้ำเสียงอามุ่ยกึ่งบ่นกึ่งเตือน “อย่าไปเผลอทำของเขาแตกหักนะ ของแต่ละชิ้นราคาหลักแสนหลักล้าน เราไม่มีปัญญาจ่ายหรอก”

“ค่าาาาา…” มจารีลากเสียงยาวใส่น้ำหนักตรงหางเสียง พลางส่งยิ้มแฉ่งแบบเด็กดื้อที่ทำเป็นฟัง แต่ในหัวคิดอีกอย่าง

อามุ่ยเหลือบตามอง ก่อนถามเสียงต่ำ “นี่… แกยังไม่ได้เข้าไปข้างในใช่ไหม?”

คำถามเล่นเอามจารีชะงัก ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนรีบทำหน้าใสซื่อ “ทำไมเหรอคะ?”

“ก็เพราะถ้าเข้าไปแล้วโดนโยนออกมา เขาจะจำหน้าแกได้ไง ว่าเป็นคนนอก ถ้าโดนเห็นอีกที คราวนี้ไม่ใช่แค่โดนโยนออกหรอกนะ แต่จะถูกลากไปคุยยาว ๆ กับตำรวจหลังงานแน่” น้ำเสียงอามุ่ยจริงจังขึ้นจนน่าขนลุก

มจารีกลืนน้ำลาย กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนส่ายหน้ารัว 

“ไม่ค่ะ ยังไม่ได้เข้าไปเลย”

ใบหน้าตรงยิ่งกว่าไม้บรรทัด หากอามุ่ยรู้ความจริงว่าตัวเองแอบโผล่เข้าไปแล้ว แถมยังถูกโยนออกมาแล้วด้วย มีหวังป้าย STAFF ที่เพิ่งได้มาโดนดึงคืนแน่นอน

ดังนั้น… ขอโกหกเล็ก ๆ น้อยๆ หนึ่งครั้งนะคะ …อาขา

“ดีแล้ว จะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง แกตามอามา เราต้องเข้าข้างหลัง”

มจารีพยักหน้า รีบเดินตามผู้เป็นอาไปอย่างว่าง่าย