Mag-log inShare
บทเรียน
Petsa ng paglalathala:
2026-08-09 12:45:52“ก็เราสองคนเป็นพ่อลูกกัน ลูกไม่เหมือนพ่อจะเหมือนใคร”
“ก็แหงอยู่ค่ะ” พยาบาลเอาปรอทออกมาดู
“ไข้ต่ำ ๆ แต่ก็ต้องเช็ดตัวนะครับ”
“ฝากด้วยนะ”
“หมอจะลงไปที่คลินิกเด็กหรือคะ”
“ใช่ครับ”
“น้องตองก้า เดี๋ยวพี่พยาบาลคนสวยจะมาเช็ดตัวให้นะครับ” แล้วนางพยาบาลก็เข็นรถออกไป
“คุณพ่อครับ”
“ว่าไงลูก”
ตองก้าชี้ไปที่ถุงกระดาษพวกนั้น
“อ๋อ พ่อลืมไป พ่อมีของให้เด็กเก่งอยู่แล้ว”
หน้าตาของตองก้าสดชื่นขึ้นทันตาเห็น ยิ้มจนปากแบน คุณพ่ออิสรินทร์หยิบเอาถุงหนึ่งมาให้ ในนั้นเต็มไปด้วยสีและสมุดระบายสี แล้วยังมีของเล่นที่เป็นหุ่นยนต์อีกหลายชิ้น
“โอ้โห” หน้าตาตื่นเมื่อเห็นข้าวของและของเล่น
“ชอบไหมลูก” พูดไป พร้อมกับเททั้งหมดออกจากถุง ลงมากองที่หน้าตักของตองก้า
“ชอบครับ” เด็กน้อยหยิบเลือกไม่ถูก ไม่รู้จะเล่นชิ้นไหนก่อน
“เล่นทีละชิ้น ชอบชิ้นไหนที่สุด”
“อันนี้ครับ” หยิบหุ่นยนต์ตัวที่ใหญ่ที่สุด พอได้จับ ก็ขยับแขนขาของหุ่นยนต์เบา ๆ
“มันขยับได้ด้วยครับ” ทำขาให้หุ่นยนต์ก้าวซ้ายก้าวขวา
“ตองก้า พ่อต้องไปอยู่ที่คลินิกเด็กแล้วนะลูก ค่ำ ๆ พ่อจะขึ้นมานอนด้วย”
“คุณพ่องานยุ่ง คุณพ่อไปทำงานเถอะครับ”
“แล้วแม่”
“พ่อฝากบอกอะไรแม่ก็ได้” พูดไป ตายังสนใจของเล่นที่กองนับสิบชิ้นตรงหน้า
“บอกแม่ว่า พ่อคิดถึง และรักมาก”
“พ่อรักตองก้าไหมครับ”
“รักสิ รักสุดหัวใจ”
“สุดหัวใจนี่เท่าไร” ถามเพราะไม่เข้าใจ
“เอ่อ... พ่อรักตองก้าเท่านี้” แล้วหมออิสรินทร์ก็กางมือออกกว้างก่อนจะหุบเข้ามากอดลูกชายเอาไว้ทั้งตัว หอมแก้มลูกทั้งซ้ายทั้งขวา
“พ่อไปนะ”
“ครับ บาย บาย” โบกมือลา ก่อนจะหันมาสนใจของเล่นตามเดิม เด็กน้อยอะไรจะสำคัญเท่าการเล่น ยิ่งมีของเล่นถูกใจอยู่ตรงหน้าด้วยแล้ว
หมอหนุ่มเดินไปหยุดที่หน้าประตูห้องน้ำ ก่อนจะเคาะเบา ๆ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
“ผมรู้นะว่าคุณหลบหน้าผมนะ หลบยังไงก็หลบไม่พ้นหรอกตอง คืนนี้ผมจะมานอนด้วยเหมือนเดิมนะ” พูดจบ คุณหมอก็เดินออกไป
ญาธิดาได้ยินเสียงเขาปิดประตูห้องจึงเปิดประตูห้องน้ำออกมา แต่ว่าอิสรินทร์ยังคงยืนคอยอยู่ตรงนั้น เขาดันร่างของหญิงสาวกลับเข้าไปในห้องน้ำ เธอทำตาโต
“คุณ”
“ชู่” เข้าห้องน้ำไปปุ๊บ ก็ล็อกกลอนทันที
“หนีหน้าผมหรือ”
“ใครหนี ฉันแค่เข้าห้องน้ำ”
“แหม... นึกว่าจะพ้น กลัวหรือว่าอาย”
“ไม่กลัวและไม่อายทั้งนั้น” ญาธิดาหนีไปจนติดอ่างล้างหน้า และชนเข้าไปกับมุมห้อง สองมือของอิสรินทร์ครอบร่างของเธอเอาไว้ แล้วเขาก็ก้มลงมาใกล้
“อย่านะ”
จุ๊บ... เขางับริมฝีปากของเธอ
“อยากให้ถึงคืนนี้ไว ๆ” สิ้นคำ เขาก็จูบเธอในทันที ญาธิดาหนีไม่พ้นแล้ว เธอจำใจให้เขาจูบอย่างสิ้นแรงต้าน
“อื้อ” หญิงสาวครางประท้วง และรสจูบของเขาก็หวานซาบซ่านยิ่งขึ้น สองมือของคุณหมอขยำลงไปที่สะโพกมน
“คืนนี้นะ ผมจะไปทำงานก่อน” พูดตอนที่ผละออกมาจากริมฝีปากของเธออย่างเสียดาย
“...” ญาธิดากัดปากแน่น หน้าแดงเป็นลูกเชอร์รีสุก มองตามหลังของอิสรินทร์ที่เปิดประตูห้องน้ำออกไป
“อ้าว” พยาบาลคนหนึ่งที่กำลังจะเข้ามาเช็ดตัวให้กับตองก้าถึงกับตกใจ
คุณหมออิสรินทร์รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
“คุณแม่คะ ขอเข้าไปเอาน้ำอุ่นหน่อยค่ะ”
“อะ เชิญค่ะ” คนที่มีใบหน้าที่แดงระเรื่อ รีบก้าวขาออกมาจากห้องน้ำอีกคน
หัวใจของญาธิดาสั่นระรัว เขาเหมือนไฟ เธอเหมือนน้ำมัน พอใกล้กันก็ลุกพรึ่บพรั่บ อิสรินทร์ทำให้เธอแทบละลายไปทั้งตัว
“คุณแม่ครับ คุณพ่อบอกว่า คิดถึงคุณแม่ม้ากมาก และรักคุณแม่สุดหัวใจครับ” พูดดังจนพยาบาลก็ได้ยินด้วย
ญาธิดาเดินขาขวิด ตรงเข้าไปหาตองก้า
“อะไรครับนี่เยอะไปหมด”
“คุณพ่อซื้อมาให้” แล้วยังชี้ไปยังถุงกระดาษของห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่วางอยู่หน้าทีวีอีกสองถุง
ญาธิดาจึงรีบเปิดดู เป็นเสื้อผ้าเด็กไซซ์ของตองก้า และมีหมวกไหมพรมสำหรับตองก้าอีกหนึ่งใบ และมีของผู้ใหญ่ที่เหมือนกันอีกสองใบ และมีผ้าพันคออีกด้วย
ญาธิดารีบหยิบการ์ดที่เขาเขียนขึ้นมาดู
(อากาศเย็น ลูกอยู่ในห้องแอร์ ใส่เสื้อผ้านี้ให้ลูก และใส่หมวกให้ลูกด้วย และอีกสองใบ ผมกับคุณจะใส่ในคืนนี้) แล้วเขายังวาดเป็นรูปหน้ายิ้มอยู่ในการ์ดใบนั้นด้วย
และเธอยังเห็นกางเกงในผู้ชายและชุดนอนผู้ชายอีกสองชุด ‘นี่อะไรของเขา อ้อ... แสดงว่าจะมาอาบน้ำแล้วนอนที่นี่’
คิดถึงเรื่องที่เขาทำกับเธอเมื่อคืนแล้ว ญาธิดาถึงกับใบหน้าร้อนออกผ่าว ๆ
“เช็ดตัวก่อนนะคะน้องตองก้า เดี๋ยวค่อยเล่นนะครับ”
ญาธิดารีบพับทุกอย่างกลับไว้ที่เดิม ก่อนจะหันไปช่วยเก็บของเล่นลงจากเตียง
“คุณหมอน่ารักนะคะ ซื้อมาฝากน้องตองก้าเยอะแยะเลย ชอบไหมคะ”
“คุณพ่อครับ ไม่ใช่คุณหมอ”
“อ๋อ คุณพ่อ น้องตองก้าชอบที่คุณพ่อซื้อให้ไหมครับ”
“ชอบครับ ชอบมาก” เด็กชายท่าทางมีความสุข ใบหน้าพร่างพราว ไม่เหมือนคนป่วยเลย
ญาธิดาถึงกับสะท้อนในใจ เธอทำผิดหรือถูกที่ทำให้ลูกไม่มีพ่อ ‘แต่ตอนนั้นมันไม่มีทางเลือกนี่’
‘แล้วถ้าตอนนี้เธอมีทางเลือก และเขาขอให้ไปอยู่ด้วยกันล่ะ อยู่เป็นครอบครัว’
‘ฉันกลัว เขาสูงส่งเกินไป กลัวว่าเขาจะมีคนอื่น หักหลังเหมือนพี่ปอ’
บทเรียนจากที่นรชิตทำกับเธอ ทำให้ญาธิดาไม่ไว้วางใจในตัวของผู้ชายอีกแล้ว
Pinakabagong kabanata
โซ่รักนายบำเรอ บทเรียน
“ก็เราสองคนเป็นพ่อลูกกัน ลูกไม่เหมือนพ่อจะเหมือนใคร”“ก็แหงอยู่ค่ะ” พยาบาลเอาปรอทออกมาดู“ไข้ต่ำๆ แต่ก็ต้องเช็ดตัวนะครับ”“ฝากด้วยนะ”“หมอจะลงไปที่คลินิกเด็กหรือคะ”“ใช่ครับ”“น้องตองก้า เดี๋ยวพี่พยาบาลคนสวยจะมาเช็ดตัวให้นะครับ” แล้วนางพยาบาลก็เข็นรถออกไป“คุณพ่อครับ”“ว่าไงลูก”ตองก้าชี้ไปที่ถุงกระดาษพวกนั้น“อ๋อ พ่อลืมไป พ่อมีของให้เด็กเก่งอยู่แล้ว”หน้าตาของตองก้าสดชื่นขึ้นทันตาเห็น ยิ้มจนปากแบน คุณพ่ออิสรินทร์หยิบเอาถุงหนึ่งมาให้ ในนั้นเต็มไปด้วยสีและสมุดระบายสี แล้วยังมีของเล่นที่เป็นหุ่นยนต์อีกหลายชิ้น“โอ้โห” หน้าตาตื่นเมื่อเห็นข้าวของและของเล่น“ชอบไหมลูก” พูดไป พร้อมกับเททั้งหมดออกจากถุง ลงมากองที่หน้าตักของตองก้า“ชอบครับ” เด็กน้อยหยิบเลือกไม่ถูก ไม่รู้จะเล่นชิ้นไหนก่อน“เล่นทีละชิ้น ชอบช
โซ่รักนายบำเรอ ความรู้สึกลึก ๆ คืออะไร
“พ่อไม่ใช่ยักษ์”ญาธิดาได้ยินดังนั้นรีบถลันลุกขึ้น และส่งเสียงดัง“น้าธนกับน้าจวงรีบกลับไม่ใช่เหรอจ๊ะ เดี๋ยวทำออร์เดอร์ส่งให้เขาไม่ทันนะ จะเสียคำพูด”“จริงด้วย ขับรถมาตั้งเกือบชั่วโมง”“ไว้ตากับยายจะมาเยี่ยมอีกนะตองก้า”“ครับ”“น้าจ๋า มีอะไรฉันจะส่งข่าวนะ”“ดูลูกดีๆ นะ อย่าคลาดสายตาเชียวล่ะ ไข้สูงจะชักได้”“ที่นี่เขาดูแลดีจ้ะ พยาบาลเข้าออกตลอด”“ดีแล้ว ไปตา”“มีอะไรก็โทรหาน้านะ”“จ้ะ”“เออ” ยายจวงรีบไปใส่รองเท้า“พี่ธน ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว แวะไปซื้อแป้งสักสองสามลัง ราคามันถูกกว่าที่เราอยู่”“ในตลาดนะหรือ”“ใช่ร้านที่หน้า บขส. น่ะ”“ได้”“ตองก้าตาไปก่อนนะ อย่าดื้อ และงอแงนะ”“ครับ บ๊าย บาย” เด็กน้อยโบกมือลา แล้วก็จับรถมาเล่น&ldqu
โซ่รักนายบำเรอ พ่อไม่ใช่ยักษ์
ญาธิดาดึงเก้าอี้มานั่งข้างๆ ลูก และหยิบมือถือขึ้นมาดูจริยสมัยส่งข้อความมาหา(ไฮ! เพื่อนสาวเป็นยังไงบ้าง ลูกชายของเธออาการดีขึ้นยัง)(ก็ยังมีไข้สูง)(แล้วหมอว่ายังไง)(หมอบอกว่า รักษาตามอาการ)(อย่างนั้นเหรอ)(ไข้เลือดออก ไม่มียารักษา ก็ดูอาการคนไข้อย่างใกล้ชิด)(อยู่กับหมอแล้ว คงไม่เป็นอะไรหรอก ฉันขอให้ตองก้าหายไวๆ นะ)(ขอบใจจ้ะ)(ตองแล้วเรื่องที่ฉันบอกเธอไปเมื่อวานล่ะ ว่าอย่างไร)(ไม่เห็นตอบเลย)(เรื่องไหน เราคุยกันหลายเรื่อง)(ยายคนนี้ ทำเป็นเฉยนะ ก็เรื่องผู้ชายที่บาร์โฮสต์ พ่อของตองก้าไง เขาเป็นหมอ)(มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้วนี่ ฉันเลือกแล้วที่จะอยู่กับลูกเพียงสองคน อีกอย่างฉันขอให้มันเป็นความลับแบบนี้ตลอดไปนะยายโย)(เธอจะเอาแบบนั้นจริงๆ เหรอ)(ใช่)(แต่ฉันว่า แกน่าจะสงสารลูกบ้าง อย่างน้อยให้แกได้รู้จักพ่อของแก)(ยายโย ฉันว่าเราคุยเรื่องนี้กันจบไปนานแล้วนะ แล้วอย่ามาพูดเรื่องพ่อของตองก้าอีก)(นี่ แกโกรธฉันเ
โซ่รักนายบำเรอ เกือบไปแล้ว
“ได้ค่ะ” ยะอุมาต่อสายเข้าไปในมือถือของอิสรินทร์ เขาที่ยืนข้างเตียงลูก รีบกดรับสายทันทีที่โทรศัพท์สั่น(“สวัสดีครับพี่ยะ”) หมออิสรินทร์รีบเดินออกไปจากห้องของตองก้า เขาตั้งใจจะกลับไปที่ออฟฟิศของตัวเองอยู่แล้ว“คือคุณย่าให้มาโทรถามว่า ทำไมไม่กลับบ้านเมื่อคืนนี้คะ แล้วคุณหมอนอนที่ไหนน่ะค่ะ”(“ผมนอนอยู่ที่โรงพยาบาลนะครับ”)“มีคนไข้อาการหนักหรือคะ ปกติหมอเด็กไม่ต้องอยู่โรงพยาบาลนี่นา”(“ครับมีคนไข้พิเศษอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่”)“เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ”(“ไข้เลือดออกนะครับ”)“ไข้เลือดออก” คำตอบของคุณหมอทำให้ยะอุมารู้สึกแปลกใจ เพราะคนเป็นไข้เลือดออก คุณหมอไม่ต้องนอนเฝ้า(“พี่ยะช่วยบอกคุณย่าด้วยนะครับว่าวันนี้ผมก็ไม่กลับบ้านอีก จะนอนอยู่ที่โรงพยาบาล”)“เหรอคะ”(“ใช่ครับ บอกคุณย่าไม่ต้องเป็นห่วง ช่วงเช้าวันนี้ ผมจะแวะเข้าไปดูที่คลินิกก่อน ไปเคลียร์งาน แล้วตอนบ่ายมีเข้าเวรที่โรงพยาบาลครับ และคืนนี้ผมก็จะนอนเฝ้าคนไข้พิเศษอีก”)“ค่ะ”(“อย่าลืมบอกคุณย่านะครับ”)“ได้ค่ะ”หมอหนุ่มวางสายไป ยะถึงกับทำคิ้วย่น ว่าอย่างไรต้องนอนเฝ้าคนไข้พิเศษ“ว่ายังไง”“เมื่อคืนคุณหมอนอนที่โรงพยาบาลค่ะเฝ้าคนไข้พิเศษ”“หื้
โซ่รักนายบำเรอ เพราะกล้วยปิ้งเป็นเหตุ
“คุณมันเป็นคนบ้า” เธอน้ำตาไหลพราก ไม่คาดคิดว่าจะถูกคุณหมอปลุกปล้ำในโรงพยาบาล โดยที่ลูกยังนอนไม่สบายอยู่บนเตียง“ผมทำมัดจำเอาไว้ก่อนน่ะ” แล้วเขาก็ผละตัวออกจากเธอ หมออิสรินทร์รีบใส่กางเกงอย่างรวดเร็วชายหนุ่มทำอะไรอย่างคล่องแคล่ว รู้ว่าอะไร ๆ อยู่ตรงไหน หมอหนุ่มได้หยิบทิชชูมาให้คุณแม่เธอรีบจัดการตัวเอง ก่อนจะหยิบกางเกงขึ้นมายังไม่ทันได้ใส่ ญาธิดาก็วิ่งปรู๊ดหายเข้าไปในห้องน้ำ เธอไปยืนหน้าแดง น้ำตาไหลอยู่ที่หน้ากระจก มองตัวเองก่อนจะยกขึ้นมือขึ้นมาตบหน้าดัง ๆ เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นส่วนคนตัวโตที่อยู่ข้างนอก ได้แต่ยิ้มอย่างพอใจ ใบหน้าเป็นสุขเขาลุกขึ้นไปดูตองก้าอีกครั้งหนึ่ง เห็นว่าลูกชายยังหลับสบายดี เขาจับจัดผ้าห่มให้ลูก หมอหนุ่มกลับมาทำที่นอนใหม่ และนั่งรอให้เธอออกมาจากห้องน้ำญาธิดาจัดการชำระล้างความสุขของคุณหมอที่เขาฝากอยู่ในตัวของเธอด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม‘ชิ ไอ้หมอบ้าดันมาปล่อยในอีก ถ้าเกิดฉันท้องน้องของตองก้าขึ้นมาล่ะ’ ญาธิดาอ่อนใจ เธอจะรับมือกับหมออิสรินทร์ไหวไหม เขารุกหนักมากจนเธอกลัว แบบนี้ความลับคงไม่เป็นความลับอีกต่อไปก๊อก ก๊อก... เขาเคาะประตูด้านนอกเบา ๆ“นี่
โซ่รักนายบำเรอ คุณพ่อขอมัดจำ
อิสรินทร์ไม่พอใจ เธอทำให้เขาลืมไม่ลง แต่ดันมาบอกว่า ไม่อยากรู้จักเขา อิสรินทร์จึงก่อกวน“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ผมมีข้อเสนอใหม่”“ข้อเสนออะไรอีก เกี่ยวกับเรื่องลูกเหรอ”“ไม่ใช่ เกี่ยวกับคุณ”“เกี่ยวกับฉัน”“อื้อ ผมจะช่วยคุณปกปิดความผิดพลาดในคืนนั้น”“บ้าบอ ฉันไม่ได้ขอร้องคุณ เพียงแค่คุณเดินจากไป ทุกคนก็ไม่มีใครรู้เรื่องทั้งนั้น”“อะ... แต่อย่าลืมนะว่า ผมได้บอกชู้รักของคุณไปแล้วว่า ผมเป็นพ่อของตองก้า”ญาธิดาลืมไปเลยว่า ชัฏรู้เรื่องนี้ และชัฏก็คงจะบอกกับน้าธนกับน้าจวงในเร็วๆ นี้แน่ๆ“ข้อเสนออะไร ดีไหม”“อื้อ ก็ดีนะ แค่เพียงเราสองคนมามีอะไรกันอีก”“นี่คุณหมอมันจะเกินไปแล้วนะ”“เป็นค่าปิดปากไง”“คนเห็นแก่ตัว”“แน่นอนผมก็ต้องเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว คุณไม่รู้หรอกว่า คุณได้ฝากความทรงจำอะไรไว้กับผม”“ความทรงจำอะไร”
Maaari mong magustuhan
หนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ87.8K viewsสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์79.6K viewsบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์316.0K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ67.8K viewsถูกหักหลังในคืนแต่งงาน
Gafa author 75 viewsLove past รักในรอยอดีต
ไข่ดาวเบคอน91 viewsสัมภาษณ์งานผ่านตำรารัก ภาค1: สัมภาษณ์รักสัมพันธ์สวาท
ภัทรกร97 viewsคุณหมอคลั่งรัก
นรมน100 views
