แชร์

คู่หมาย

ผู้เขียน: มุ้ยดอกจิก
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2025-12-24 21:36:19

เที่ยงวัน…

“อืมมม พี่โซ่” น้ำชาลืมตาตื่นมาด้วยความอ่อนเพลียจนแทบจะไม่อยากขยับตัว แสงแดดที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาทำให้เธอรู้ว่านี่คือวันใหม่แล้ว

“พอได้แล้ว” เจ้าของน้ำเสียงแหบแห้งเพราะเพิ่งตื่นนอนเอ่ยบอกกับคนที่กำลังดูดดุนยอดถันเธอเล่น มือหนาก็ลูบไล้บั้นท้ายขาวเนียนเธอไม่หยุดหย่อน ตลอดทั้งค่อนคืนที่ผ่านมาเขายังตักตวงความสุขจากร่างกายของเธอไม่พออีกหรืออย่างไรกัน

“เที่ยงแล้ว เธอหิวหรือยัง”

“หืม เที่ยง?” น้ำชารู้ว่าตอนนี้เข้าสู่วันใหม่แล้วแต่ไม่รู้ว่าเป็นเวลากี่โมง ก็คงต้องโทษเขาอีกนั่นแหละที่เล่นงานเธอเสียจนหลับไปแบบไม่รู้เวลาเลยอย่างนี้

“เธอลุกไหวหรือเปล่า ให้พี่ลงไปเอามาให้กินบนนี้ไหม”

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวชาอาบน้ำแล้วลงไปเอง พวกนั้นตื่นกันหรือยังไม่รู้”

“เขาพากันออกไปเที่ยวที่ฝั่งกันหมดแล้ว”

“หา! ไปไหนกัน”

“ไปหาซื้อของกับพาพวกสาวๆไปเที่ยวกันมั้ง”

“อ้าว” แล้วทำไมถึงมีแค่เธอกับเขาที่ยังคงอยู่ที่นี่

“พวกนั้นคงไม่อยากกวน เมื่อคืนน่าจะได้ยินเสียงอะไรจนถึงเช้า” โซ่ยกยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วเอ่ยบอก ฝ่ายน้ำชาก็เกิดจะหน้าแดงซ่านร้อนผ่าวขึ้นมาเ
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • โซ่รักมัดใจยัยน้ำชา   น้ำชาก็หึงเป็น

    ตั้งแต่เกิดมาโซ่ก็เพิ่งจะได้มาเดินเที่ยวอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก ถึงคนจะเยอะเบียดเสียดกันคล้ายกับในผับแต่ก็ให้อารมณ์ต่างกันอยู่ดี บรรยากาศก็ใช่ว่าจะแย่เท่าไหร่นักหรอก หากแต่ถ้าเป็นไปได้เขาก็ขอเลือกที่จะนอนสบายอยู่บ้านดีกว่า ทว่าจะไม่มาก็ไม่ได้ ใครจะปล่อยให้เมียตัวเองมาเที่ยวกับผู้ชายคนอื่นกันล่ะ ถึงจะไม่ได้มากันสองต่อสองก็เถอะ “นี่ ลองกินอันนี้ไหม อร่อยนะ” ไข่ปลาหมึกย่างราดด้วยน้ำจิ้มสีสันน่าทานถูกยื่นส่งมาให้โดยผู้หญิงที่มาด้วยกันอีกคน แต้วยิ้มหวานให้ชายหนุ่มก่อนจะพยักหน้าให้ลองชิมอีกครั้ง “ลองสิ อร่อยมาก” “ไม่ดีกว่าครับ ขอบคุณ” เจ้าของน้ำเสียงราบเรียบเอ่ยปฏิเสธทั้งที่สายตายังมองสองคนที่เดินนำหน้าไม่ละไปไหน ยิ่งเห็นต้นกล้าชวนน้ำชาพูดคุยไม่หยุดก็ยิ่งหัวเสีย ไม่ชอบเห็นเธอยิ้มเรี่ยราดให้ใครแบบนั้นเลยแต่ก็ไม่อยากโวยวายแสดงความเป็นเจ้าของให้เธอโกรธ “ตรงนั้นที่ว่างพอดี เรานั่งกินกันก่อนเหอะค่อยเดินต่อ เหมื่อยขาแล้วอ่า” แต้วกระปอดกระแปดเสียงบ่นก่อนจะเดินนำทุกคนมานั่งยังโต๊ะที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้คนที่มาเดินเที่ยวภายในงานได้นั่งพักหรือซื้ออาหารมานั่งทานกัน โดยทันทีที

  • โซ่รักมัดใจยัยน้ำชา   แอบพาเมียหวาม

    สองวันต่อมา… “เรียบร้อยนะครับเสี่ย” น้ำเสียงกวนประสาทของโซ่เอ่ยบอกกับเสี่ยศรในตอนนี้พวกเขาเดินออกมาจากสำนักงานที่ดินหลังจากโอนกรรมสิทธิ์กันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยที่เสี่ยศรเองก็ตวัดหางตามองเด็กเมื่อวานซืนในความคิดของเขาอย่างไม่ชอบใจนัก หากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เสี่ยศรสุดจะแค้นเคืองที่ถูกเด็กหนุ่มจากไหนก็ไม่รู้มาลูบคม จากที่จะได้เงินแปดล้านกำไรเหนาะๆกลับได้มาแค่สี่ล้านกว่าตามราคาประเมิน ไอ้ครั้นจะสู้รบด้วยก็ไม่ได้เพราะเพิ่งรู้ว่าพ่อของอีกฝ่ายนั้นมีอิทธิพลใช่ย่อย พอบอกจะไม่ขายแล้วก็ถูกข่มขู่เข้าอีก เสี่ยศรกลายเป็นตัวเล็กตัวน้อยไปเลยเมื่อสู่กับฝ่ายของโซ่ และมันก็เจ็บใจตรงที่ต้องมายืนมองอีกฝ่ายเดินถือโฉนดร่อนไปร่อนมาเหมือนจะเยาะเย้ยให้เห็นนี่แหละ ถ้ารู้อย่างนี้สู้เขาเก็บที่ไว้แล้วกินค่าเช่าแพงๆกับน้ำรินไปเรื่อยๆดีกว่า@ร้านขายต้นไม้ของน้ำริน “นี่ครับ” “ขอบคุณมากนะ” น้ำรินมองใบโฉนดที่ดินที่โซ่วางไว้ให้บนโต๊ะอย่างรู้สึกเกรงใจเหลือเกิน “คุณไม่น่าจะต้องมาเสียเงินเยอะขนาดนี้เลย” “ผมเต็มใจ อยากให้ของขวัญน้ำชาด้วย” ว่าพลางดวงตาคมก็มองไปยังร่างบางที่กำลังยืนดูคนงานเอาต

  • โซ่รักมัดใจยัยน้ำชา   ซื้อใจแม่ยาย

    วันต่อมา… เมื่อคืนกว่าน้ำชาจะข่มตาให้หลับได้ก็เป็นเวลาเกือบตีสาม แถมหลับไปได้แค่นิดเดียวก็ต้องตื่นมาแต่เช้าเพราะเมื่อวานรับปากกับแม่ไว้ว่าจะไปวัดด้วยกัน และเพราะจะต้องช่วยแม่เตรียมของไปทำบุญทำให้คนที่ยังมีความงัวเงียอยู่จำเป็นต้องลุกจากที่นอนเพื่อลงมาด้านล่าง ทว่าพอลงมาแล้วของทุกอย่างกลับถูกเตรียมไว้พร้อมหมดแล้วเสียอย่างนั้น “ชาตื่นช้าไปเหรอ ทำไมแม่ไม่ปลุกชาให้ตื่นมาช่วยล่ะ” “แม่มีลูกมือช่วยแล้ว” น้ำรินที่กำลังจัดแจงตัดกิ่งก้านดอกไม้ที่เก็บมาเพื่อจะไปถวายพระเงยหน้าขึ้นบอกกับลูกสาว ก่อนจะเอียงหน้าพยักพเยิดไปอีกทิศทางที่มีใครอีกคนกำลังจัดอาหารใส่ปิ่นโตอยู่ “มีพ่อครัวทำอาหารให้พอดีเลย สบายไป” “แม่ใช้งานเขาเกินไปหรือเปล่า” น้ำชาไม่ได้เป็นห่วงใคร แต่แค่เกรงว่าแม่เธอจะทำเกินไปเท่านั้น อีกอย่างตอนนี้เธอกับเขาก็ยังไม่ได้กลับมาดีกันจริงจังเสียหน่อย “ทำไม กลัวพี่เขาจะเหนื่อยเหรอ” น้ำรินเอียงคอมองลูกสาวอย่างรู้ทัน “เปล่าสักหน่อย ใครจะเหนื่อยก็เรื่องของเขาสิไม่เกี่ยวกับชา” “หึ จ้า” น้ำรินไม่ได้อยากจะแกล้งลูกแต่ก็แอบหมั่นไส้อยู่นิดหน่อย เมื่อคืนยังปล่อยให้เ

  • โซ่รักมัดใจยัยน้ำชา   เหตุเกิดจากความคิดถึง

    ช่วงเย็น… โซ่ดีใจเหลือเกินที่วันนี้จะได้นั่งร่วมวงทานข้าวกับสุดที่รักครั้งแรกในรอบหลายวันที่ผ่านมา อาหารหลายอย่างบนโต๊ะก็ล้วนแต่เป็นฝีมือเขาทำเพื่อจะเอาใจเธอทั้งนั้น แต่ตอนนี้เขากลับนั่งหน้านิ่งยิ้มแทบไม่ออกเลย อุตส่าห์มโนไว้ว่าจะได้นั่งทานกันไปคุยกันไปแบบคนในครอบครัวแต่ดันมีผู้ชายอีกตัวมานั่งหัวโด่ร่วมวงด้วยเสียอย่างนั้น แถมยังชวนเมียเขาคุยนั่นคุยนี่ไม่หยุดปาก มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่ากำลังจีบน้ำชาอยู่ “แต้วเพิ่งเอามาให้พี่ดู เต้นเก่งเหมือนกันนะเรา” “พี่ต้นชมแบบนี้ก็เขินแย่สิคะ” คนหน้าไม่สบอารมณ์ได้แต่กำมือแน่นซ่อนไว้ที่ใต้โต๊ะ น้ำชาเมินเขาได้ทั้งวันแต่กับไอ้เวรนี่ดันพูดคุยหัวเราะเสียงหวาน เขาแทบอยากจะล้มโต๊ะอาหารให้มันจบๆ ถ้าไม่เกรงใจแม่ยายวันนี้เห็นทีต้องมีคนเจ็บตัวไปแล้วแน่ “ไม่กินข้าวเหรอไง?” น้ำรินเอ่ยถามทั้งที่ในใจนั้นรู้ว่าโซ่คิดอะไรอยู่ มองหน้าชายหนุ่มแล้วบางทีก็นึกสงสาร แต่ก็นั่นแหละ เธอเป็นคนชวนต้นกล้ามาทานข้าวที่บ้านเอง “เอ่อ คนนี้คือ?” ต้นกล้าละจากการพูดคุยกับน้ำชาชั่วคราวเพื่อสอบถามสถานะของคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันเมื่อสิบนาทีก่อน เขาว่าจะถามอย

  • โซ่รักมัดใจยัยน้ำชา   โซ่ยอมหมดเลย

    ดวงหน้าสวยนิ่งชะงักไปทันทีที่เห็นร่างสูงของคนที่เธออุตส่าห์หนีมาถึงที่นี่ยืนอยู่ตรงรั่วหน้าบ้าน ความสับสนวิ่งพาดผ่านแววตาฉายขึ้นชัดเจนจนคนเป็นแม่ต้องเอ่ยถาม “คนนี้เหรอลูก?” “…” น้ำชาพยักหน้าตอบช้าๆ ก่อนที่ต่อมาจะส่ายหน้าเป็นพัลวันพร้อมเอ่ยบอกความต้องการแล้วเดินหลบเข้าบ้านไปทันที “ชาไม่อยากเห็นหน้าเขา” “น้ำชา เดี๋ยวสิลูก” น้ำรินได้แต่ยืนมองลูกสาวที่วิ่งเข้าบ้านไปด้วยความยังคงมึนงง มองไปที่รั้วหน้าบ้านก็ยังเห็นบางคนชะเง้อคอมองตามไปยังทิศทางเดียวกันกับที่ตัวเองมองเมื่อสักครู่นี้ ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมลูกสาวถึงได้ดูรักผู้ชายคนนี้มากนัก ก็ทั้งหล่อขนาดนั้น ดูรวยขนาดนี้มองจากไกลๆก็ยังดูเท่ไปหมด หากแต่ความดูดีเหล่านั้นก็ไม่ได้ทำให้น้ำรินนึกเอ็นดูแต่อย่างใด กล้ามาทำให้ลูกสาวของเธอร้องไห้ตาบวมทุกวันแบบนี้คงต้องมีการเอาคืนกันเสียหน่อยแล้วคิดได้ดังนั้นน้ำรินก็ปรับสีหน้าแล้วเดินตรงเข้าไปหาคนที่ว่าทันที “มาหาใครคะ” เสียงเรียบตั้งคำถามในขณะที่สายตาก็จ้องสำรวจคนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ยิ่งเห็นใกล้ๆก็ยิ่งหล่อยิ่งเท่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งดูอันตราย “สวัสดีครับ ผมมาห

  • โซ่รักมัดใจยัยน้ำชา   ร้องไห้กับแม่

    @นครสวรรค์… บ้านไม้หลังใหญ่ตั้งตระหง่านถูกล้อมรอบไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่มองดูแล้วให้ความร่มรื่น บรรยากาศในต่างจังหวัดเวลานี้ไม่ร้อนไม่หนาว ลมเย็นกำลังสบายเหมาะแก่การนั่งเล่นผ่อนคลายอยู่ที่ชานบ้านนัก หากแต่ลูกสาวเจ้าของบ้านอย่างน้ำชากลับนั่งตาบวมอยู่ภายในห้องนอนของเธอเงียบๆ ดวงตาสวยมองภาพบางอย่างที่อยู่หน้าจอแล้วก็เอาแต่ถอนหายใจออกมา หน้าจอสมาร์ตโฟนถูกดับลงก่อนที่เจ้าของจะกดปิดเครื่องและโยนไปไว้อีกทางอย่างไม่อยากจะสนใจอีก เพจข่าวซุบซิบที่น้ำชาได้เห็นยิ่งตอกย้ำคำพูดที่เธอได้ยินในตอนนั้นว่าโซ่กับผิงคือคู่หมายกันจริง น้ำชาพยายามแล้วที่จะไม่ร้องไห้ แต่ไม่ว่าจะห้ามน้ำตายังไงมันก็ไหลออกมาอยู่ดี จากที่ตอนแรกจะรอให้เขากลับมาจากงานวันเกิดญาติก่อนแล้วค่อยถามถึงเรื่องราวของผู้หญิงคนนั้น แต่พอได้เห็นภาพพวกนั้นเธอก็เก็บเสื้อผ้าบึ่งรถมาบ้านแม่ที่ต่างจังหวัดทันที “ มีใครอยู่ไหมครับ” เสียงร้องเรียกจากใครบางคนที่หน้าบ้านส่งผลให้คนที่นั่งร้องไห้มาหลายชั่วโมงจำต้องรีบขยับตัวไปหยิบทิชชูมาซับน้ำตาตัวเองให้แห้งโดยเร็ว ก่อนจะออกไปดูว่าผู้มาเยือนในเวลาเย็นย่ำอย่างนี้แล้วนั้นเป็นใครกัน

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status