มารยาผิง

โรงแรมxxx

ภายในงานวันเกิดของท่านผู้ว่าราชการประจำจังหวัดแห่งหนึ่งซึ่งไม่ไกลจากกรุงเทพนัก แขกเหรื่อที่เข้ามาในงานต่างเป็นผู้คนมีหน้ามีตาและรู้จักกันดีในหมู่สังคม ทว่ารอยยิ้มที่ส่งให้กันนั้นต่างก็เป็นรอยยิ้มแค่เพื่อสร้างภาพด้วยกันทั้งสิ้น

โซ่เบื่องานแบบนี้เหลือเกิน แต่ที่ต้องจำใจมาเพราะท่านผู้ว่าเจ้าของวันเกิดนั้นเป็นลุงแท้ๆและเป็นพี่ชายของแม่เขาเอง

“เลิกทำหน้าแบบนั้นได้ไหม นี่มันงานวันเกิดลุงแกนะ” เสียงเจ้าสัวซันเอ็ดลูกชายเบาๆเป็นรอบที่ร้อยเห็นจะได้ ตั้งแต่เดินเข้างานมาโซ่ก็เอาแต่ทำหน้าซังกะตายเหมือนถูกบังคับตลอด

“รู้แล้วน่า ป๊าจะไปคุยกับใครก็ไปเถอะ” แชมเปญในมือถูกยกขึ้นซดจนหมดแก้วก่อนจะวางลงให้บริกรเข้ามาเติม โซ่เข้าใจในสิ่งที่พ่อเตือนดีแต่ในขณะนี้รอบบริเวณที่เขานั่งไม่มีใครให้ความสนใจเสียหน่อย จึงไม่จำเป็นที่ต้องปั้นหน้าดูดีเพื่อให้ใครมอง

“ป๊าไปหาเพื่อนๆเถอะ ผมขอนั่งอยู่ตรงนี้นี่แหละ”

“เออ ตามใจ” เจ้าสัวก็หน่ายจะคุยกับลูกชายแล้วเหมือนกัน ไม่ต้องให้มันไล่เป็นครั้งที่สามชายวัยกลางคนก็ลุกขึ้นแล้วหันหลังเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนที่รู้จักกันทันที

โซ่กวาดตามองควา