อดีตเพื่อนรัก

ตึกXXX

   น้ำชายืนมองตึกสูงเสียดฟ้าที่ตั้งอยู่ตรงหน้าอย่างนึกคิด หลังจากที่ไปดูมินิคอนเสิร์ตที่ผับคืนนั้นมาก็ทำให้จำได้ว่าเธอเคยอยากจะทำอะไร

   ความฝันอีกอย่างของน้ำชาก็คือการได้เป็นนักเต้น เธออยากจะมีโอกาสได้ไปเป็นแดนเซอร์ให้นักร้องดังทั้งในไทยและต่างประเทศ หรือไม่อย่างน้อยๆก็อยากจะเปิดโรงเรียนสอนเต้นเป็นของตัวเองในอนาคต

   หากแต่ความฝันนั้นก็จำต้องพักไว้ตั้งแต่ช่วงหนึ่งปีก่อน เธอไม่อยากมาเหยียบที่นี่อีกเพราะไม่อยากเจอใครบางคน และถ้าหากว่าเธอหาที่เรียนเต้นที่ดีกว่านี้ได้ก็ไม่คิดจะกลับมาเหยียบที่นี่เช่นกัน

   เจ้าของใบหน้าสวยสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนที่จะก้าวเท้าฉับเดินตรงไปข้างหน้าอย่างหมายมั่น บรรยากาศเก่าครั้งหลังวันวานย้อนเข้ามาในห่วงความคิด เธอกับเพื่อนสนิทเคยเดินจูงมือหัวเราะด้วยกันไปตลอดทางเดินที่ก้าวอยู่ น่าเสียดายเพียงเพราะผู้ชายคนเดียวทำความสัมพันธ์ดีงามนี้ต้องจบลง…

   ระหว่างทางเดินไปน้ำชาเห็นแต่ไกลว่าลิฟต์ที่เธอต้องใช้กำลังจะปิดลงจึงได้ตะโกนร้องบอกคนด้านใน

     “รอด้วยค่ะ ไปด้วย”

   ประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้งข้างในนั้นมีชายวัยกลางคนยืนอยู่ดูๆไปก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อของเธอ น้ำชารีบโค้งศีรษะขอบคุณและยิ้มให้ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนภายในลิฟต์คู่กับเขา

     “ไปชั้นไหนหนู?” ชายวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ

     “ชั้นยี่สิบเอ็ดค่ะ” เธอตอบกลับเขาไปพร้อมรอยยิ้มและเขาก็ยิ้มตอบกลับมาให้เธอ แต่รอยยิ้มแบบนั้น…เธอนึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน

   สองคนต่างวัยในลิฟต์ตัวเดียวกันไม่มีบทสนทนาใดอีก ทว่าลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นไปได้ไม่เท่าไรก็เกิดอาการแปลกๆเช่นไฟกะพริบติดๆดับๆ และที่แย่ไปกว่านั้นก็คือมันกระตุกอยู่สองสามครั้งแล้วก็นิ่งไป

กึก! กึก!

     “เกิดอะไรขึ้น?”

     “สงสัยลิฟต์จะค้างค่ะ”

     “ลิฟต์ค้าง?” คนได้คำตอบสีหน้าแววตาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

     “คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

     “ปะ…เปล่า ไม่เป็นอะไร” เขาปฏิเสธเสียงสั่นทั้งที่ใบหน้าผุดซึมไปด้วยเหงื่อเม็ดใหญ่ น้ำชาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบขยับเข้าไปใกล้มือก็ควานหายาดมยาหม่องในกระเป๋าไปด้วย

     “คุณไหวไหมคะ” ถามไปน้ำชาก็เอาพัดลมมือถือที่พกมาด้วยจ่อไปที่หน้าของอีกคน เขาหน้าซีดมากจนเธอนึกสงสารอีกใจก็นึกโมโหที่บุคลากรด้านนอกปล่อยให้ลิฟต์ค้างนานขนาดนี้

     “ตึกใหญ่ตึกโตขนาดนี้ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้ไงกันนะ” เสียงบ่นกระปอดกระแปดของน้ำชาพาให้อีกคนเงยหน้าขึ้นมอง

     “ใครเป็นเจ้าของ ทำไมไม่ดูแลดีๆ”

     “บางทีเขาอาจจะไม่ค่อยว่างก็ได้นะหนู”

     “นั่นสิค่ะ ลืมไปว่ามันเป็นเหตุสุดวิสัย อีกอย่างเจ้าของตึกเขาก็คงมีงานอีกมากมายให้ทำตามประสาคนรวย”

     “อืม จริง” อีกฝ่ายพยักหน้าเห็นด้วยตามนั้น อาการใจสั่นหน้าซีดเริ่มดีขึ้นเพราะมีหญิงสาวใจดียื่นทั้งยาดม ทั้งพัดลมมือถือมาจ่อให้ แววตาที่ดูเป็นห่วงเป็นใยกันนั่นก็อีก อายุก็ปาเข้าไปจะห้าสิบแล้วเสือกจะมาใจสั่นเพราะเด็กสาวคราวลูกเฉยเลย

   เวลาผ่านไปเกือบสิบนาทีทุกอย่างก็ถูกแก้ไข ประตูลิฟต์เปิดออกที่ด้านนอกมีผู้ชายสองสามคนยืนอยู่ หนึ่งในนั้นพุ่งตรงเข้ามาในลิฟต์ทันทีแม้ว่าประตูยังเปิดออกไม่สุดก็ตาม

     “ท่านเป็นยังไงบ้างครับ?” ชายรูปร่างดีแสดงสีหน้ากรุ่นกังวลอย่างชัดเจน ปลายหางตามองที่น้ำชาเล็กน้อยก่อนที่จะหันกลับไปสนใจเจ้านายของตัวเองต่อ

     “นั่นหนูจะไหนเหรอ?” เสียงทุ้มเอ่ยทักในขณะที่น้ำชากำลังพาตัวเองเดินไปยังประตูทางเข้าบันไดหนีไฟ

     “พอดีหนูมีเรียนเต้น ไม่อยากให้คนอื่นรอ ขอตัวก่อนนะคะ” น้ำชาโค้งศีรษะให้อีกคนเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินเข้าประตูหนีไฟไป โดยที่มีสายตาของชายวัยกลางคนมองตามไปพร้อมกับรอยยิ้ม

     “ท่านครับ”

     “มีไร?”

     “ผมคิดว่า…”

     “มันเรื่องของฉัน แกไปสืบประวัติเด็กคนนี้มาให้ฉันที”

     “…”

     “ได้ยินที่ฉันพูดไหมแจ็ค”

     “ครับๆ”

ด้านน้ำชา…

  น้ำชาเดินขึ้นบันไดมาไม่กี่ชั้นก็ถึงโรงเรียนสอนเต้นที่เธอจะมา พอมาถึงพวกเพื่อนเก่าๆที่เคยเรียนเต้นด้วยกันก็ต่างพากันเดินเข้ามาหาและทักทายเธอยกใหญ่ แต่มีอยู่หนึ่งคนที่เธอไม่อยากจะเสวนาด้วย

     “ไม่เจอกันนานเลยนะ” อาย เพื่อนรักเพื่อนร้ายของเธอนั่นเอง

     “ฉันดีใจนะที่แกกลับมาเรียนเต้นด้วยกันอีก”

     “…” น้ำชาได้แต่ยืนมองนิ่ง รอยยิ้มหวานสดใสแบบนั้นครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่ามันไม่มีอะไร แต่ตอนนี้แค่อีกฝ่ายขยับปากเธอก็มองทะลุปรุโปร่งไปถึงข้างใน ถึงสันดานทั้งหมด

     “แกสบายดีนะ”

     “อืม” น้ำชาตอบแค่นั้นก่อนจะเบี่ยงตัวเดินไปอีกทางเพื่อจะเอาของไปเก็บไว้ในล็อกเกอร์

     “แกยังโกรธฉันอยู่เหรอ” แต่ดูเหมือนว่าอีกคนนั้นอยากที่จะหาเรื่องคุยด้วย

     “ตอนนี้ฉันกับพี่แซมเลิกคุยกันไปแล้วนะ ถ้าแกอยาก…”

     “จะพูดอะไร?” น้ำชาหันไปถามเสียงเรียบนิ่ง

     “ก็ที่แกโกรธฉัน ไม่ใช่ว่ายังรักพี่แซมอยู่หรือไง”

     “พอเถอะอาย ฉันกับผู้ชายคนนั้นจบกันไปตั้งนานแล้ว”

     “แกเคยรักเขามาก”

     “…” น้ำชาเหนื่อยใจที่จะอธิบาย ไม่รู้ว่าเพื่อนเก่าเธอจะเซ้าซี้ให้ได้อะไรขึ้นมา

     “ฟังนะอาย ฉันไม่ได้อะไรกับพี่แซมแล้ว ตอนนี้ฉันมีคนใหม่แล้ว” น้ำชาเลือกที่จะพูดตัดความรำคาญออกไปแบบนั้น อีกอย่างหนึ่งก็คือแค่อยากทำให้อายรู้สึกว่าตัวเองกับผู้ชายคนนั้นไม่ได้มีค่าอะไรแล้วกับความรู้สึกเธอในตอนนี้

อีกด้าน…

ณ.ภัตตาคารหรูชั้นบนสุด

     “ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยได้ไหมไอ้ลูกชาย นานๆจะออกมากินข้าวกับฉันทีทำอย่างกับว่าฉันพามาตาย” เสียงเจ้าสัวซันบ่นกับลูกชายเพียงคนเดียวที่นั่งหน้านิ่งทำท่าทางไม่สบอารมณ์มาพักใหญ่ ทั้งที่ปกติแล้วเป็นคนอารมณ์ดียิ้มเก่ง

     “ผมคุยกับป๊าเรื่องนี้หลายครั้งแล้ว แต่ป๊าก็ยังทำแบบนี้อีก”

     “มันจะอะไรกันนักวะโซ่ ก็แค่กินข้าวแล้วก็แยกย้าย”

     “ป๊าก็รู้ว่าน้าสมรอยากจับคู่ให้ผมกับผิง”

     “ก็แล้วยังไง? แกไม่ได้คิดอะไรซะอย่างใครจะบังคับแกได้”

     “หึ! กี่ครั้งก็พูดแบบนี้” ชายหนุ่มส่ายหน้าระอาใจ หลายครั้งแล้วที่พวกผู้ใหญ่จ้องแต่จะจับคู่ให้ทั้งๆที่เขาเองก็เพิ่งจะอายุแค่นี้เอง

     “จะให้ฉันทำยังไง แม่แกเคยฝากฝังสมรกับหนูผิงไว้ว่าให้ดูแลดีๆ ถึงแกไม่คิดอะไรก็อย่าออกอาการให้มากนักเลยน่า รักษาน้ำใจพวกเขาหน่อยอย่างน้อยๆก็เห็นแก่แม่แก” พูดไปเจ้าสัวใหญ่ก็ถอนหายใจไป ตั้งแต่เมียตายเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วเขาก็ดูแลลูกชายคนนี้ด้วยตัวเองมาโดยตลอด อยากได้อะไรก็ตามใจไปเสียหมด ยังดีหน่อยที่ลูกชายเพียงคนเดียวนั้นรักดีไม่ค่อยออกนอกลู่นอกทางเลยไม่ค่อยจะมีเรื่องอะไรขัดใจกัน เว้นก็แต่เรื่องนี้

     “หนูผิงก็น่ารักดีนะ แกไม่ได้เจอเขาตั้งนานอาจจะชอบขึ้นมาก็ได้ หวานๆเรียบร้อยเหมือนแฟนเก่าแกเลย”

     “ผมไม่ชอบแนวนั้นมานานแล้ว” โซ่ตวัดหางตาใส่คนเป็นพ่อ ไอ้ที่บอกหวานๆนั้นเขาก็เคยชอบจริงแต่ตอนนี้อะไรๆมันก็เปลี่ยนไป

     “คุณสมรมาแล้วครับท่าน”

     “เชิญเขาเข้ามา” เจ้าสัวใหญ่เอ่ยบอกกับลูกน้องจบแล้วจึงปรายตามองลูกชายส่งสัญญาณบอกให้เก็บอาการไม่พอใจไว้ก่อน

     “สวัสดีเฮียซันไม่เจอกันนานเลยสบายดีไหมคะ” สมรส่งเสียงสดใสทักทายสามีเพื่อนที่ล่วงลับไปแล้วอย่างสนิทสนม ด้านหลังเธอมีลูกสาวแสนสวยว่าที่คุณหมอเดินตามมาติดๆ รอยยิ้มแสนหวานถูกส่งให้คนเป็นพ่อก่อนที่จะมาจบลงที่คนเป็นลูกชาย

     “สวัสดีค่ะลุงซัน”

     “สวัสดีหนูผิง สมร มาๆนั่งกันก่อน” สองแม่ลูกพากันนั่งลงยังเก้าอี้ตัวที่ว่างอยู่ โดยสมรนั่งใกล้กันกับเจ้าสัวซันและให้ลูกสาวเข้าไปนั่งด้านข้างกันกับโซ่

     “เฮียยังดูดีเหมือนเดิมเลยนะ สุขภาพแข็งแรงดีนะคะ”

     “อืม ก็มีหน้ามืดบ้างบางครั้งแต่ไม่เคยล้มหมอนนอนเสื่อ”

     “ก็เป็นธรรมดาของคนเริ่มจะมีอายุแบบเรา เจ็บป่วยบ้างเป็นเรื่องธรรมดา แต่สมรดีหน่อยค่ะมียัยผิงคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ” คุณสมรว่าแล้วก็ปรายตาไปทางลูกสาวด้วยความชื่นชม ยิ่งเห็นหนุ่มสาวสองคนนั่งคู่กันแล้วก็ยิ่งดูเหมาะสมกันมากในสายตาของเธอ

     “จริงสิ หนูผิงเรียนหมอนี่นาอยู่ปีไหนแล้วล่ะ”

     “ปีสามแล้วค่ะ” ว่าที่คุณหมอตอบกลับเสียงหวานก่อนจะหันไปยิ้มให้กับโซ่

   ฝ่ายโซ่เองก็ได้แต่ยิ้มตอบกลับไปบางๆ บทสนทนาจากคนด้านข้างเริ่มมีมาเรื่อยๆ ไหนจะจากผู้ใหญ่สองคนนั่นก็อีก ภายในโต๊ะอาหารคงมีเขาเพียงคนเดียวที่รู้สึกอึดอัด ยิ้มหวานเลี่ยนจากสองแม่ลูกดูก็รู้ว่าต้องการสิ่งใด จบนัดครั้งนี้สงสัยเขาต้องเคลียร์กับพ่อตัวเองให้เป็นงานเป็นการเสียทีจะได้ไม่ต้องมาคิดจับคู่ให้กันอีก โซ่เซ็งเว้ย!...