เสียดาย

   ภายในโต๊ะกลับมาที่บรรยากาศครึกครื้นอีกครั้งหลังจากเกิดสภาวะอึมครึมไปชั่วขณะ ตอนนี้นักร้องวงดังขึ้นทำการแสดงแล้ว สาวๆที่เริ่มกรึ่มก็พากันออกสเต็ปแดนซ์ตามท่าเต้นของเพลงที่กำลังเป็นที่นิยมในช่วงนี้

   คงจะมีแต่พวกหนุ่มๆที่ไม่ได้อินอะไรด้วยกับนักร้องหล่อๆ แต่ถึงอย่างนั้นแล้วพวกเขาต่างก็พากันมองไปทางพวกผู้หญิงอยู่ตลอดเพราะเกรงว่าจะมีพวกฉวยโอกาสในช่วงเวลานี้เข้ามาวุ่นวายกับพวกเธอ

     “ไงมึง ถึงไหนแล้ว”

     “ถึงไหนอะไรมึง” โซ่หันไปถามริวที่อยู่ดีๆก็เข้ามานั่งใกล้เขาแล้วกอดคอถาม ปกติเพื่อนคนนี้ไม่ค่อยจะยุ่งเรื่องของคนอื่นสักเท่าไรแต่วันนี้มาแปลก

     “มึงชอบเขาจริง?”

     “น้ำชาเหรอ?”

     “…” ริวไม่ได้ตอบแต่มองไปยังกลุ่มผู้หญิงสามคนที่กำลังเต้นกันอยู่อย่างสนุกแทน

     “ถ้าไม่สนใจกูคงไม่จีบ”

     “ไม่ใช่จะจีบเพราะ…”

     “ทำไมวันนี้มึงพูดมากจังไอ้ริว เมาหรือไง” โซ่ทำเสียงหงุดหงิดใส่เพื่อนที่วันนี้ดูจะสนใจเรื่องของเขาเป็นพิเศษทั้งที่ปกติมันไม่เคยจะมาวุ่นวายไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม

     “กูก็แค่อยากเตือน ถ้ายังลืมไม่ได้ก็อย่าดึงใครเขาเข้ามาเกี่ยวด้วย” ริวว่าพลางก็ตบที่บ่าเพื่อนเบาๆก่อนจะลุกไปนั่งที่ฝั่งตรงข้ามที่เดิมของตัวเอง ทั้งสองยังมองสบตากันอยู่ชั่วครู่ก่อนที่โซ่จะเป็นฝ่ายละสายตาจากริวหันไปมองน้ำชาที่เต้นสนุกอยู่กับเพื่อนๆของเธอแทน

   แค่ทำนองเพลงฮิตที่ติดกระแสในช่วงสองปีก่อนดังขึ้น สาวๆที่ยังจำท่าเต้นเพลงนั้นได้ก็พากันวาดลวดลายเต้นพร้อมกับตะโกนร้องเพลงนั้นตามไปด้วย

   โซ่เอาแต่นั่งมองน้ำชาเต้นแล้วก็อมยิ้ม ไม่คิดว่าคนซึ่งปกติจะนิ่งๆเวลาได้อยู่กับเพื่อนแล้วจะเป็นคนหลุดกรอบตัวเองขนาดนี้ ยิ้มก็เก่ง หัวเราะก็เก่ง แถมยังเต้นเก่งอีกต่างหาก เขาชอบเข้าไปดูคลิปที่เธอเต้นลงโซเชียลอยู่บ่อยๆแต่ก็ไม่คิดว่าจริงๆแล้วเธอจะเต้นสวยขนาดนี้

     “ไอ้โซ่” ในขณะที่เขากำลังมองเธอเพลินๆ วินที่หายออกไปจากโต๊ะนานพอสมควรไม่รู้ว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไรเดินเข้ามาสะกิดเขา พร้อมกันนั้นก็ยัดอะไรบางอย่างใส่ในมือ

     “ขวัญฝากมาให้”

   โซ่มองสิ่งของในมืออยู่แค่เพียงชั่วครู่ก่อนจะจับมันยัดใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงอย่างไม่ได้ให้ความสนใจอีก…

00.30น.

     “เธอขับไหวแน่นะ” โซ่ถามคนที่นั่งตาจะปิดอยู่แล้วอย่างนึกเป็นห่วง หลังจากมินิคอนเสิร์ตจบไปแล้วพวกสาวๆก็ถูกไอ้วินเพื่อนของเขาท้าดวลเหล้าต่ออีก ก็เล่นเอาร่วงกันเป็นแถบๆ พิมกับสายฝนถูกสายหมอกกับริวหิวปีกกลับบ้านไปแล้ว ส่วนไอ้ตัวชอบมอมเหล้าคนอื่นก็หายไปกับสาวคนไหนสักคนในผับนี้แล้วเหมือนกัน

   คงจะเหลือน้ำชาคนเดียวที่ขอนั่งตั้งสติตัวเองอยู่ แต่เท่าที่โซ่เห็นตั้งสติยังไงเธอก็คงจะไม่ไหว

     “ให้พี่ขับไปส่งดีกว่า”

     “ไม่เป็นไร ชากลับได้ เมาแบบนี้บ่อยไม่ต้องห่วง”

     “ไม่ห่วงได้ไง” ขืนปล่อยเธอกลับเองเกิดอะไรขึ้นมาเขาต้องมานั่งรู้สึกผิดอีก

     “ถ้าพี่ไปส่งชา แล้วรถพี่ล่ะ”

     “จอดไว้นี่ก่อนได้ ไม่ใช่ปัญหาเดี๋ยวเรียกแท็กซี่กลับมาเอา”

     “ไม่เอาอะ เกรงใจ”  

     “ไปเถอะน่า ลุกเร็วผับจะปิดแล้วเดี๋ยวรถออกเยอะ” ไม่ว่าเปล่าโซ่เร่งคว้าเอากระเป๋าสะพายกับข้อมือเล็กของคนที่บอกว่าตัวเองไหวให้เดินตามไปด้วยกัน

30นาทีผ่านไป

@คอนโดน้ำชา…

   หลายนาทีผ่านไปแล้วที่รถของน้ำชาจอดนิ่งสนิทอยู่ในลานจอดรถของคอนโด แต่ตัวเจ้าของรถเองกลับหลับสนิทไปตั้งแต่รถเพิ่งจะเคลื่อนตัวออกมาจากผับ

   โซ่หันไปหมายจะปลุกเธอให้ตื่นทว่าสายตาคมกลับไปสะดุดตรงริมฝีปากอิ่มของเธอเสียอย่างนั้น ริมฝีปากนี้ที่เขาเคยได้จูบ ‘อยากจะลองสัมผัสมันอีกสักครั้ง’ นั่นคือเสียงในหัวของเขา…ทว่าก็ทำได้แค่มอง เพราะคนที่เขาจ้องอยู่กำลังจะตื่น

     “ถึงแล้วเหรอ ทำไมไม่ปลุกชา” น้ำชางัวเงียลืมตาขึ้นมานั่งหลังตรงพร้อมบิดขี้เกียจคลายกล้ามเนื้อ

     “เธอตื่นแล้ว งั้นพี่กลับก่อนนะ” โซ่ว่าพลางทำถ้าจะเปิดประตูลงจากรถเพราะรู้สึกไม่ค่อยจะไหวเวลาอยู่ใกล้เธอ

     “เดี๋ยวๆ แท็กซี่ต้องออกไปโบกข้างนอก ตอนนี้น่าจะไม่ค่อยมีด้วย ชากดเรียกรถให้ดีกว่า” ทว่าก็ถูกน้ำชาเรียกเอาไว้ก่อน

     “งั้นก็ได้”

     “เค” น้ำชาปัดหน้าจอเข้าแอปพลิเคชันสำหรับใช้บริการรถโดยสาร และทำการจองให้เสร็จสรรพก่อนจะยื่นหน้าจอให้อีกฝ่ายดู

     “เรียบร้อย แต่อีกเกือบสิบนาทีเลย”

     “ไม่เป็นไร รอได้”

     “นั่งรอในรถนี่แหละ ข้างนอกยุงเยอะ” น้ำชารีบบอกก่อนในตอนที่โซ่ทำท่าจะเปิดประตูรถลงไปอีกครั้ง

     “เธอง่วงแล้ว ไปนอนเถอะ”

     “ได้ไง พี่อุตส่าห์ขับมาส่ง แค่สิบนาทีเองชารอเป็นเพื่อนได้”

     “อืม” โซ่จำต้องกลับมานั่งตัวตรงหลังพวงมาลัยเช่นเดิม ไม่อยากจะขัดศรัทธาคนซึ่งมีน้ำใจให้ส่วนอีกใจนึงก็อยากจะใช้เวลาอยู่กับเธอนานๆ

     “ขอบคุณนะที่วันนี้ชวนชาไปด้วย” น้ำชาหาเรื่องชวนเขาคุยเพื่อฆ่าเวลา

     “เห็นเราลงสตอรี่วงนี้บ่อยๆน่ะ เลยชวน”

     “นี่อย่าบอกนะ ว่าแอบมาส่องชาน่ะ”

     “ก็บอกว่าจะจีบไง ต้องทำการบ้านหน่อยสิ” ก็เขาบอกไปแล้วว่าจะจีบก็คือจะจีบจริงๆ

   คำพูดของเขาทำให้น้ำชานึกไปถึงคืนนั้นที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยกันครั้งแรกในผับ ที่เขากับสายฝนพูดกันตอนนั้นเธอไม่คิดว่าจะจริงจังถึงจะรู้สึกว่าบางทีเขาจงใจจะเข้ามาใกล้เธอเกินไปในบางครั้ง แต่ก็คิดว่าคงไม่มีอะไร

     “ไง หวั่นไหวบ้างหรือยัง?”

     “หือ? ชาคิดว่าพี่แค่พูดเอาฮาในโต๊ะ ไม่คิดว่าจะจริงจัง”

     “อืม ตอนแรกก็ไม่ได้จะจริงจังขนาดนั้นหรอก แต่พอได้จูบ…” โซ่เกิดอาการอึกอักขึ้นมา เมื่อนึกไปถึงครั้งที่ริมฝีปากของทั้งคู่แตะกัน

     “แต่พอได้จูบเธอแล้วมันดันติดใจ”

     “พะ พี่โซ่” น้ำชาหน้าแดงขึ้นมาทันทีที่นึกไปถึงคืนวันนั้นเช่นกัน อุตส่าห์จะไม่พูดถึงมันอยู่แล้วเชียวแต่เขาดันจุดประกายขึ้นมาใหม่จนได้

ภายในรถเกิดเป็นความเงียบ…

   โซ่หันมองใบหน้าแดงก่ำของเธออยู่พักใหญ่ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองที่กลีบปากสวยของเธอพลันก็ฝืนกลืนน้ำลายหนืดลงคอ

     “อยากจูบอีก” สุดท้ายเขาก็แพ้เสียงในหัวตัวเอง

   ไม่ทันที่น้ำชาจะได้อ้าปากพูดอะไรใบหน้าหล่อเหลาก็ขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของเขา

     “พี่”

     “ได้ไหม?”

   ท่ามกลางความรู้สึกวูบวาบไม่มีที่มาที่ไป น้ำชาไม่สามารถที่จะปฏิเสธอะไรได้ เพราะทันทีที่ริมฝีปากของเธอขยับโซ่ก็จับคว้าต้นคอของเธอไว้แล้วแนบริมฝีปากของเขาลงมาอย่างไม่รออะไรอีก

     “อื๊อ!”

   ความรู้สึกหวามในอารมณ์ทำให้หญิงสาวเกิดอาการขนลุกซู่ มือไม้ที่เกร็งอยู่ก็เกิดจะอ่อนยวบยาบเหมือนไร้เรี่ยวแรง ใจอยากจะปฏิเสธแต่ร่างกายก็ดันไม่ให้ความร่วมมือ

จูบของโซ่ทั้งอ่อนโยนและดูดดื่มในเวลาเดียวกัน…

   คนเป็นงานปรนเปรอเธอด้วยการแทรกลิ้นร้อนเข้าเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กเป็นจังหวะที่สามารถตอบโต้กันได้ไร้ซึ่งความเอาแต่ใจ ทว่าก็กลับทำให้อีกฝ่ายนั้นรู้สึกเหมือนกำลังถูกสูบวิญญาณออกไปจนหัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

   ไหนจะลมหายใจรุ่มร้อนที่ราดรดลงใส่กัน ไหนจะสายตาวาบหวามบ่งบอกอารมณ์ส่งต่อถึงความหมาย วินาทีนี้โซ่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าโคตรอยากจะทำมากกว่านี้ แต่ทำได้มากสุดก็แค่เพียงโอบกอดเอวสวยกระชับให้มาเข้าชิดติดกายเขาอีกระดับ

   ความกอดรัดแน่นทำเอาหญิงสาวเริ่มอึดอัดจนต้องพยายามดันตัวเขาให้ออกห่าง

     “พี่โซ่! หะ หายใจไม่ออก”

     “โทษที” โซ่เอ่ยขอโทษน้ำเสียงติดขัด สายตาคมยังคงจ้องมองอยู่ที่ริมฝีปากเปล่งบวมนั่นอย่างนึกเสียดาย

     “อีกนิดได้ไหม?” เขาส่งเสียงแหบเอ่ยอ้อน สายตาก็เว้าวอนอยากให้เธอเห็นใจ

หากแต่น่าเสียดายเมื่อทุกอย่างจำต้องหยุดลงเพียงแค่นั้น…

   แสงไฟจากรถอีกคันที่สาดเข้ามาให้เห็นทำให้ทั้งสองต้องแยกออกจากกันอย่างช่วยไม่ได้

   โซ่ถอนหายใจอย่างนึกเสียดาย ฝ่ายน้ำชาเองก็ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างไปไม่เป็น ‘มันค้างคา’

     “พี่…กลับนะ” รถที่น้ำชากดเรียกให้มาไวกว่าที่คิด

     “อืม ไว้เจอกัน”

     “เค เจอกัน” และแม้ว่าอยากจะฝืนแต่โซ่ก็ทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มเจือจางแล้วก้าวลงจากรถไปอย่างนึกเสียดายแล้วเสียดายอีก เสียดายฉิบหายเลย…