Share

บทที่ 4

Author: เรื่องดีๆ ได้เกิดขึ้นแล้ว
ฉันโกรธถึงขีดสุด แทบอยากจะใช้สายตาฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ แต่ก็จำใจต้องบอกฐานะของแม่สามีออกไป

“คุณทำเกินไปแล้ว! เธอเป็นแม่ของฮั่วสือเยี่ยน ถ้าเธอเป็นอะไรไป รอฮั่วสือเยี่ยนมาถึงแล้ว ไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่!”

แต่หลี่เหมยเหมยกกลับหัวเราะเสียงดัง และพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า

“พวกผู้หญิงจน ๆ อย่างพวกแกเนี่ย เรื่องมั่วซั่วอะไรก็กล้าแต่งขึ้นมาหมด เมื่อกี้ฉันยังได้ยินเธอเรียกเค้าว่าแม่อยู่เลย ทำไมพริบตาเดียวเค้าก็กลายเป็นแม่ของฮั่วสือเยี่ยนไปแล้วล่ะ?”

“พวกแกทำลายอารมณ์ดีๆในการว่ายน้ำของฉันในวันนี้ ฉันจะต้องทำให้พวกแกจดจำไว้บ้าง ต่อไปเวลาออกจากบ้านก็อย่าลืมพกตาไปด้วย!

แม่สามีที่อยู่ในอ้อมแขนของฉันตัวสั่นเล็กน้อย ลมหายใจเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ โรคหัวใจกำเริบอย่างรุนแรง

ถ้าไม่รีบกินยาเม็ดช่วยหัวใจแบบเร่งด่วน จะตายได้จริงๆ

ตาฉันแดงก่ำ ตะโกนออกไปด้วยเสียงแหบแห้ง

"ช่วยด้วย ช่วยด้วย มีใครช่วยพวกเราได้บ้างไหม ถ้าเกิดเป็นอะไรไป……"

แต่ทั้งสระว่ายน้ำกลับโล่งกว้างมาก ไม่มีคนอื่นเลย

เสี่ยวอู๋เองก็ตกใจกลัวเหมือนกัน เขาพูดด้วยความกังวลว่า

"พี่เหมยเหมย ถ้า……"

แต่เธอกลับขัดคำพูดของเสี่ยวอู๋ โดยไม่เห็นชีวิตคนเป็นเรื่องสำคัญเลย และตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า

"ไม่เป็นไรหรอก ผู้หญิงสูงวัยอย่างเธอสุขภาพแข็งแรงกว่าคนหนุ่มสาวเสียอีก เธอแค่เสแสร้งไปงั้นๆแหละ"

"สามีฉันใกล้จะมาแล้ว รอเขามาแล้วค่อยให้พวกมันขึ้นมา อยู่อีกสามสองสามนาทีไม่เป็นไรหรอก ถ้าจะเป็นอะไรจริงก็เป็นไปนานแล้ว"

ถ้าพลาดช่วงเวลาช่วยชีวิตไป แค่ไม่กี่นาทีก็อาจเอาชีวิตแม่สามีไปได้เลยนะ

ความสิ้นหวังถาโถมเข้ามาในใจของฉัน

ทันใดนั้น ผู้จัดการโรงแรมก็รีบวิ่งมา ฉันตะโกนใส่เขาอย่างดังว่า

"ช่วยด้วย ช่วยด้วย โรคหัวใจของแม่ฉันกำเริบแล้ว รีบพาเธอขึ้นไป แล้วโทรเรียกรถพยาบาลมาเร็ว!"

ผู้จัดการเคยเห็นแม่สามีของฉันครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน แต่ตอนนี้ยังจำเธอไม่ได้

เมื่อเห็นสภาพของแม่สามีฉัน หัวใจของเขาก็เต้นแรง เมื่อกี้เขาได้ยินมาว่าด้านนี้เกิดเรื่องแล้ว มาก็เพื่ออยากจะประจบประแจงต่อหลี่เหมยเหมย

คิดไม่ถึงว่าถึงขั้นเกือบมีคนตายแล้ว เขารีบชั่งน้ำหนักระหว่างการทำให้หลี่เหมยเหมยไม่พอใจกับการเสี่ยงเสียงานเพราะมีคนตาย

จากนั้น ก็ยิ้มให้หลี่เหมยเหมยแล้วพูดว่า "คุณหนูหลี่ ผมว่าให้พวกเธอขึ้นมาจากน้ำก่อนดีไหมครับ ถ้าเกิดเป็นอะไรไปจริง ต่อไปสระน้ำนี้คุณหนูหลี่ก็ใช้ไม่ได้แล้วนะครับ"

หลี่เหมยเหมยเหลือบมองเขาแล้วพูดอย่างหยิ่งผยองว่า

"ก็ได้ เห็นแก่หน้าของนายแล้วก็ให้พวกมันขึ้นมาซะ"

ผู้จัดการรีบให้เสี่ยวอู๋ดึงฉันกับแม่สามีขึ้นมา

แม่สามีนอนนิ่งอยู่บนพื้น ฉันไม่ทันได้จัดลมหายใจให้สม่ำเสมอ ก็รีบวิ่งไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อและรีบเอากระเป๋ามาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

รีบเทยาเม็ดช่วยหัวใจแบบเร่งด้วนออกมา แล้วจะป้อนใส่ปากของเธอ

คิดไม่ถึงว่ากลับถูกหลี่เหมยเหมยเตะขวดและยาลงไปในสระน้ำ

เธอมองดูสีหน้าที่โกรธจัดของฉัน ก็ยิ้มเยาะเย้ย

"เอาล่ะ เลิกเสแสร้งได้แล้ว ให้พวกแกขึ้นมาแล้ว รีบไสหัวไปให้พ้นซะ ต่อไปถ้าเจอฉันก็จำไว้ว่าให้หลีกทางไปเสีย คราวนี้ฉันใจกว้างก็จะยกโทษให้พวกแกสองคน"

ความโกรธทำให้ฉันพุ่งเข้าไปตบหน้าหลี่เหมยเหมยอย่างแรง ตาแดงก่ำแล้วพูดด้วยเสียงดุดันว่า

"ถ้าแม่ฉันเป็นอะไรไปจริงๆ ฉันจะให้แกกับฮั่วสือเยี่ยนต้องชดใช้อย่างแน่นอน!"

เธอไม่คิดว่าฉันจะกล้าตบเธอ กรีดร้องแล้วพูดว่า

"ยัยบ้า! เมื่อกี้ฉันไม่น่าใจอ่อนเลย ควรให้พวกแกสองคนจำตายอยู่ในน้ำไปซะเลย!"

ฉันยังจะพุ่งไปตบหน้าเธอ แต่กลับถูกเสี่ยวอู๋กับผู้จัดการจับไหล่ไว้ จากนั้นก็ถูกหลี่เหมยเหมยตบไปสิบกว่าที

ความเจ็บปวดแสบร้อนบนใบหน้าทำให้ฉันได้สติขึ้นมา ตระหนักได้ว่าถ้าชักช้าไปกว่านี้ แม่สามีคงไม่รอดแน่

พยายามดิ้นหลุดจากการจับกุมของทั้งสอง รีบเอามือถือออกมาแล้วโทรหาฮั่วสือเยี่ยน

"ฮั่วสือเยี่ยน โรคหัวใจของแม่กำเริบแล้ว พวกเราอยู่ที่สระว่ายน้ำของโรงแรมเจียงเฉิง คุณรีบเรียกทีมแพทย์ที่ใกล้ที่สุดมาที่นี่เร็ว!"

"ช้าไปกว่านี้ แม่คงไม่รอดแน่!"

แต่ฮั่วสือเยี่ยนกลับพูดอย่างหมดความอดทนว่า

"แม่คุณมีโรคหัวใจ ปกติคุณไม่รู้จักระวังไว้หน่อยหรือไง?"

"ผมกำลังประชุมอยู่ คุณโทรเรียกรถพยาบาลเองเถอะ"

พูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที

ฉันโกรธจนตัวสั่น แม่ใครกันที่เป็นโรคหัวใจเขาไม่รู้แก่ใจเลยสักนิดเลยเหรอ?

ทันใดนั้น หลี่เหมยเหมยก็หันไปทางประตู แล้วเปล่งเสียงด้วยความตื่นเต้นดีใจว่า

"พี่สือเยี่ยน ในที่สุดพี่ก็มาแล้ว!"

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 9

    จี้จือหลี่เป็นลูกชายของพี่สาวของแม่สามี หลังจากได้คลุกคลีกับเขาอยู่สองวัน ก็อดชมไม่ได้ว่าแม่สามีสายตาเฉียบคมจริง ๆ สมกับเป็นคนที่ถูกเธอเลือกออกมาจริงๆเขาฉลาด เด็ดเดี่ยว และมีหลักการและความเชื่อมั่นของตัวเองขณะเดียวกัน ฮั่วสือเยี่ยนก็รีบกลับมาเช่นกันเขารู้ว่าแม่สามีได้ตัดสิทธิ์การรับมรดกของเขาไป แต่กลับไม่อาจเชื่อว่านี่คือเรื่องจริงยังไงเขาก็ไม่เชื่อว่า แม่สามีมีเขาคนเดียวที่เป็นลูก มรดกจะให้คนนอกได้ยังไงเขากลับลืมไปว่าสิ่งที่แม่สามีเกลียดที่สุดก็คือการนอกใจ เขารู้ทั้งรู้อยู่แล้วว่าแม่ของตัวเองต้องทุกข์ทรมานมาทั้งชีวิตเพราะการนอกใจของพ่อ แต่ก็ยังเลือกที่จะทรยศเธอฮั่วสือเยี่ยนอ้อนวอนแม่สามี บอกว่าตัวเองรู้ผิดแล้ว ขอให้เธอให้โอกาสเขาอีกครั้งแต่แม่สามีกลับนับว่าตาไม่เห็นถือว่าสะอาด จึงบินไปพักฟื้นที่ต่างประเทศโดยตรงเลยฮั่วสือเยี่ยนก็อยากมาหาฉัน ก็พบว่าฉันได้บล็อกทุกช่องทางการติดต่อของเขาหมดแล้ว จึงมารอฉันที่ชั้นล่างของบริษัทบังเอิญเห็นฉันที่เลิกงานพร้อมกับจี้จือหลี่พอดีเพราะฝนตก จี้จือหลี่จึงกางร่มให้ฉัน ทำให้เราต้องยืนใกล้กันมากเขากางร่มให้ฉันอย่างระมัดระวังกลัวว่าฉั

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 8

    ทันใดนั้น เสียงของหลี่เหมยเหมยก็ดังมาจากประตู"พวกคุณจับฉันทำไม?ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ สามีของฉันคือฮั่วสือเยี่ยนนะ!"บอดี้การ์ดสองคนลากหลี่เหมยเหมยเข้ามาในห้องผู้ป่วย:"เมื่อกี้ผู้หญิงคนนี้ทำตัวลับๆล่อๆอยู่ตรงข้างนอกห้องผู้ป่วย น่าสงสัยมากครับ"หลี่เหมยเหมยพูดกับฮั่วสือเยี่ยนด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสารว่า"พี่สือเยี่ยน หนูแค่อยากมาดูคุณป้า และขอโทษคุณป้าเท่านั้นเองค่ะ"ฮั่วสือเยี่ยนตะคอกใส่บอดี้การ์ด"พวกแกไม่ได้ยินเหรอ?รีบปล่อยเธอเดี๋ยวนี้"บอดี้การ์ดเหลือบมองแม่สามี แม่สามีพยักหน้าและส่งสายตาที่มีนัยให้พวกเขาหลี่เหมยเหมยรีบวิ่งไปหาฮั่วสือเยี่ยน และกอดแขนเขาไว้แน่น"พี่สือเยี่ยน เมื่อกี้ฉันกลัวมากเลยค่ะ"จากนั้นก็ทำหน้าทะเล้นยิ้มแย้มพูดกับแม่สามีว่า"คุณป้าคะ เมื่อวานหนูขอโทษด้วยนะค่ะ หนูไม่รู้ว่าคุณป้าเป็นแม่ของพี่สือเยี่ยนค่ะ"แม่สามีไม่เห็นเธออยู่ในสายตา พูดอย่างเฉยชาว่า"คุณไม่ต้องขอโทษฉัน เรื่องที่ต้องรับผิดชอบก็ย่อมมีีตำรวจไปจัดการอยู่แล้ว"สีหน้าของฮั่วสือเยี่ยนเปลี่ยนไป เขาพูดอย่างเร่งรีบว่า"แม่ครับ นี่แม่หมายความว่ายังไงครับ?"จากนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้และห

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 7

    ฉันกะเวลาไว้ เวลานี้ฮั่วสือเยี่ยนน่าจะส่งคนกลับไปถึงโรงแรมแล้ว ตอนนี้น่าจะกำลังอยู่ระหว่างทางกลับมาอยู่ฉันโทรไปสองครั้งถึงจะมีคนรับ แต่ปลายสายกลับไม่ใช่เสียงของฮั่วสือเยี่ยนหลี่เหมยเหมยเยาะเย้ยว่า“เสิ่นหว่าน ยัยผู้หญิงแก่ ทำไมแกถึงตามตื้อไม่จบไม่สิ้นอย่างนี้?”ฉันพูดด้วยเสียงที่เคร่งครัด“ให้ฮั่วสือเยี่ยนรับสาย ฉันมีเรื่องเร่งด่วนจะหาเขา”ในขณะนั้น แม่สามีบอกให้ฉันเปิดลำโพง และเสียงของเธอก็ดังขึ้น“พี่สือเยี่ยนกำลังอาบน้ำอยู่ เมื่อกี้เขาเพิ่งลองท่าใหม่ๆ กับฉันบนเตียง สนุกจนแทบหยุดไม่ได้เลย”“เสิ่นหว่านแกเอาอะไรมาแย่งกับฉัน?แกรีบจากเขาไปซะ อย่าได้หาเรื่องใส่ตัวไปเลย”ฉันขมวดคิ้ว และตะโกนเสียงดังว่า"ฉันพูดอีกครั้งว่า ให้ฮั่วสือเยี่ยนรับสาย มีของเขามีเรื่องเร่งด่วนจะหาเขา!"หลี่เหมยเหมยยิ้มอย่างมีเลศนัย"งั้นฉันจะช่วยแกถามเขาดู ดูสิว่าเขาจะรับสายแกหรือเปล่า"ปลายสายมีเสียงคุยระหว่างเธอกับฮั่วสือเยี่ยนดังมา"พี่สือเยี่ยน สายของเสิ่นหว่านพี่จะรับไหมคะ?"ฮั่วสือเยี่ยนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง คิดว่ายังไม่ได้รับสาย"ไม่ต้องสนใจเธอ รอผมกลับไปแล้วค่อยโทร ผมกลับไปก่อนแล้วนะ"หลี่

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 6

    ฮั่วสือเยี่ยนรีบยืนขวางตรงหน้าหลี่เหมยเหมยไว้ทันที เสียงของเขามีความตื่นเต้นแฝงอยู่โดยไม่รู้ตัว"หว่านหว่าน คุณคิดจะทำอะไร? เหมยเหมยเธอยังอายุน้อยอยู่ คุรอย่าไปถือสากับเธอเลย ผมจะให้เธอไปเดี๋ยวนี้ สัญญาว่าต่อไปจะไม่ไปพบเธออีก"สายตาฉันที่มองดูเขานั้นไม่มีความรักใดๆอีกแม้แต่นิด พูดเยาะเย้ยว่า"ฮั่วสือเยี่ยน คุณนี่มันใจกว้างเหลือเกิน วันนี้เธอคนที่เธอเกือบทำให้ตายนั้นเป็นแม่คุณนะ!"หลี่เหมยเหมยพูดพึมพําอยู่ด้านหลัง"ก็เป็นเพราะเธอนั่นแหละ ถ้าเธอบอกฉันตั้งแต่แรกว่าเค้าเป็นแม่ของพี่สือเยี่ยน ฉันจะทำแบบนี้ได้อย่างไร?""เรื่องนี้จะโทษก็ต้องโทษเธอ เพื่อทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพี่สือเยี่ยน จงใจจะเอาชีวิตของแม่เขา!""เธอนี่มันเป็นผู้หญิงที่โหดร้าย เจ้าเล่ห์เพทุบายจริงๆ!"ฉันโกรธจนอยากขำยิ่งนัก บิดเบือนความจริง โยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉันสักงั้นฉันไม่พูดไร้สาระกับพวกเขาอีก พูดด้วยสีหน้าที่มืดครึ้มว่า“ฉันบอกตัวตนที่แท้จริงของเธอไปนานแล้ว แต่คุณไม่เชื่อ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องเถียงกับคุณ”“คุณฆ่าคนโดยเจตนา ฉันจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้ คำพูดของคุณเก็บไว้ไปอธิบายให้ตำรวจเถอะ!”ฉันหยิบโทรศัพท

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 5

    เธอวิ่งเข้าอ้อมแขนของเขาเหมือนนกน้อย พูดออดอ้อนอย่างสนิทสนมว่า“พี่สือเยี่ยน ทำไมพี่ถึงมาช้าจังคะ เมื่อกี้ฉันถูกผู้หญิงสองคนนั้นรังแกอย่างน่าสงสารมากเลยนะ”เธอโผล่หน้าแดงก่ำที่ถูกฉันตบ และพูดอย่างน่าสงสารว่า“พี่ดูสิ หน้าของฉันถูกยัยนั่นตบจนบวมเลย”“คราวนี้พี่ต้องแก้แค้นให้ฉันนะ แล้วมาอยู่กับฉันสักสองสามวันแล้วปลอบใจฉันดีๆ” ชายคนนั้นมองหน้าเธอด้วยความสงสาร น้ำเสียงเจือด้วยความโกรธ:“ใครกันที่กล้าตบเธอ พี่จะไม่มีทางปล่อยพวกมันไปแน่!”“ไม่ต้องห่วงนะ พี่ได้จัดเวลาหนึ่งสัปดาห์ไว้ให้คุณโดยเฉพาะ ครั้งนี้จะอยู่กับเธอเยอะๆเลย”นี่เหรอผู้ชายที่เพิ่งวางสายฉันไปในเมื่อครู่นี้ ทั้งที่เมื่อคืนยังบ่นอย่างอาลัยว่า ต้องไปทำงานต่างเมืองตั้งหนึ่งสัปดาห์ ไม่ได้เจอฉันแล้วจะคิดถึงฉันมากเลยหน้าไหว้หลังหลอกทั้งนั้น คำสาบานรักนิรันดร์เหล่านั้น เป็นเพียงเรื่องโกหกทั้งนั้น!หลี่เหมยเหมยโอบกอดเอวของฮั่วสือเยี่ยนไว้ พาเขามายังตรงหน้าฉันอย่างโอ้อวดและได้ใจ พร้อมชี้มาที่ฉันและพูดว่า"ผู้หญิงคนนี้แหละที่ตบฉัน คนที่นอนอยู่บนพื้นเป็นแม่ของเธอ""พี่รีบให้คนสั่งสอนพวกเธอเลย!"ฉันเงยหน้าขึ้น จ้องมองฮั่วสือ

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 4

    ฉันโกรธถึงขีดสุด แทบอยากจะใช้สายตาฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ แต่ก็จำใจต้องบอกฐานะของแม่สามีออกไป“คุณทำเกินไปแล้ว! เธอเป็นแม่ของฮั่วสือเยี่ยน ถ้าเธอเป็นอะไรไป รอฮั่วสือเยี่ยนมาถึงแล้ว ไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่!”แต่หลี่เหมยเหมยกกลับหัวเราะเสียงดัง และพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า“พวกผู้หญิงจน ๆ อย่างพวกแกเนี่ย เรื่องมั่วซั่วอะไรก็กล้าแต่งขึ้นมาหมด เมื่อกี้ฉันยังได้ยินเธอเรียกเค้าว่าแม่อยู่เลย ทำไมพริบตาเดียวเค้าก็กลายเป็นแม่ของฮั่วสือเยี่ยนไปแล้วล่ะ?”“พวกแกทำลายอารมณ์ดีๆในการว่ายน้ำของฉันในวันนี้ ฉันจะต้องทำให้พวกแกจดจำไว้บ้าง ต่อไปเวลาออกจากบ้านก็อย่าลืมพกตาไปด้วย!แม่สามีที่อยู่ในอ้อมแขนของฉันตัวสั่นเล็กน้อย ลมหายใจเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ โรคหัวใจกำเริบอย่างรุนแรงถ้าไม่รีบกินยาเม็ดช่วยหัวใจแบบเร่งด่วน จะตายได้จริงๆตาฉันแดงก่ำ ตะโกนออกไปด้วยเสียงแหบแห้ง"ช่วยด้วย ช่วยด้วย มีใครช่วยพวกเราได้บ้างไหม ถ้าเกิดเป็นอะไรไป……"แต่ทั้งสระว่ายน้ำกลับโล่งกว้างมาก ไม่มีคนอื่นเลยเสี่ยวอู๋เองก็ตกใจกลัวเหมือนกัน เขาพูดด้วยความกังวลว่า "พี่เหมยเหมย ถ้า……" แต่เธอกลับขัดคำพูดของเสี่ยวอู๋ โดยไม่เห็นชีวิตคนเ

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 3

    ฉันโกรธมากกับความกล้าของเธอ"ฉันจะบอกคุณนะ ถ้าเกิดเป็นอะไรไปจริง ตำรวจมาแล้วพวกคุณใครก็หนีไม่พ้น!"แต่เธอกลับดื่มไวน์แดงอย่างไม่แยแสพลางพูดอย่างเย่อหยิ่ง"เลิกเสแสร้งได้แล้ว ถ้าอยากขึ้นมาแกก็ขอร้องฉันสิ""เมื่อกี้ยังแข็งกร้าวมาเลยไม่ใช่เหรอ? ทำไม รู้ว่าสามีฉันจะมา พวกแกก็กลัวแล้วเหรอ?"เดิมทีแม

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 2

    วินาทีต่อมา สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นรอยสักบนกระดูกไหปลาร้าของเธอ เป็นลายดอกกุหลาบฉันเคยเห็นแบบเดียวกันนี้บนกล้ามท้องของฮั่วสือเยี่ยนมาก่อนเขาบอกเพราะฉันชอบดอกกุหลาบ จึงได้สักลายนี้โดยเฉพาะตอนนั้นฉันรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก ที่แท้มันเป็นรอยสักคู่รักกับผู้หญิงอื่นนี่เองถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้บังเ

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 1

    ฉันกับแม่สามีไปท่องเที่ยว หลังจากเช็คอินเข้าโรงแรมแล้ว เราก็ไปว่ายน้ำในสระของโรงแรมแต่กลับถูกผู้หญิงที่แต่งตัวปราณีคนหนึ่ง เอามือปิดจมูกและพูดอย่างรังเกียจว่า"นี่มันโรงแรมหรูหรา ทำไมคนอะไรก็มีไปหมด คงไม่ได้แอบเข้ามาใช้สระสินะ""ใช้สระร่วมกับพวกแก กลัวจะติดโรคติดต่ออะไรมาจริงๆเลย!"ฉันกับแม่สาม

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status