공유

บทที่ 3

작가: เรื่องดีๆ ได้เกิดขึ้นแล้ว
ฉันโกรธมากกับความกล้าของเธอ

"ฉันจะบอกคุณนะ ถ้าเกิดเป็นอะไรไปจริง ตำรวจมาแล้วพวกคุณใครก็หนีไม่พ้น!"

แต่เธอกลับดื่มไวน์แดงอย่างไม่แยแสพลางพูดอย่างเย่อหยิ่ง

"เลิกเสแสร้งได้แล้ว ถ้าอยากขึ้นมาแกก็ขอร้องฉันสิ"

"เมื่อกี้ยังแข็งกร้าวมาเลยไม่ใช่เหรอ? ทำไม รู้ว่าสามีฉันจะมา พวกแกก็กลัวแล้วเหรอ?"

เดิมทีแม่สามีก็มีโรคหัวใจอยู่แล้ว วันนี้ไม่เพียงแต่ถูกยั่วยุให้โมโหเป็นอย่างมาก แถมยังสำลักน้ำหลายครั้งจนหมดแรงไป ตอนนี้ไม่สบายเป็นอย่างมาก

ฉันกัดริมฝีปาก ยังไงก็ไม่อาจปล่อยให้แม่สามีตกอยู่ในอันตรายได้

ทนไว้ก่อน ความปลอดภัยของเธอ ขณะที่ฉันกำลังจะขอร้องเธอ แม่สามีก็คว้าแขนฉันไว้

อดทนไว้ก่อน รับประกันความปลอดภัยของแม่สามี ฉันกำลังจะเปิดปากขอร้องเธอ อยู่ดีๆ แม่สามีก็ดึงแขนฉันไว้

แล้วพูดด้วยเสียงสั่นว่า

“ตลอดชีวิตแม่ไม่เคยก้มหัวให้ใคร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไปขอร้องผู้หญิงที่ไม่คู่ควรอะไรแบบนั้น”

“หว่านหว่าน แม่ยังอดทนได้ รอฮั่วสือเยี่ยนมาแล้ว แม่จะไม่มีวันให้อภัยเขาแน่”

“หนูไม่ต้องห่วงนะ แม่ถูกผู้ชายทำร้ายมาทั้งชีวิต แม่จะอยู่เคียงข้างหนูเอง”

เมื่อเห็นว่าพวกเรายังไม่ยอมร้องขอ เธอเหลือบตาอย่างเจ้าเล่ห์ หันไปสั่งเสี่ยวอู๋ว่า

“นายไปเอาน้ำแข็งสองถังจากหลังครัวมา ให้พวกเธอได้คลายร้อนหน่อย”

น้ำแข็งถูกเทลงในน้ำ อุณหภูมิในน้ำก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ฉันเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ริมฝีปากของแม่สามีเริ่มเขียวคล้ำแล้ว สติก็ยิ่งเลอะเลือนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ฉันตบหน้าเธอก็ไม่มีการตอบสนองอะไร ฉันกลั้นหายใจและรีบว่ายน้ำพาเธอขึ้นฝั่ง แต่ก็ถูกเสี่ยวอู๋ใช้ไม้ตีออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันร้อนใจจนแทบไม่ไหว ตาแดงก่ำแล้วตะโกนเสียงแหบออกไปว่า

"แม่ของฉันเริ่มไม่ไหวล้ว คุณรีบให้เธอขึ้นไปเร็ว ถ้าเกิดเป็นอะไรไปจริงๆ โรงแรมของพวกคุณจะหนีไม่พ้นเหมือนกัน!"

"รอฮั่วสือเยี่ยนมาแล้ว ก็ไม่มีทางปล่อยพวกคุณไปแน่!"

เสี่ยวอู๋เป็นโค้ชว่ายน้ำ เขาเห็นสีหน้าของแม่สามีฉันแล้วก็รู้ว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีจริงๆ รีบหันไปหาผู้หญิงคนนั้นแล้วพูดว่า

"พี่เหมยเหมย ผมว่าผู้หญิงที่อายุเยอะหน่อยนั้นดูเหมือนจะไม่ไหวแล้ว ให้เธอขึ้นมาไหม ถ้าตายในสระน้ำจริง ต่อไปพี่มาใช้ก็คงรู้สึกแย่มากแน่เลย"

"อีกอย่างประธานฮั่วเองก็คงไม่อยากให้พี่ทำให้มันเกิดเรื่องจนมีคนตายจริง ๆ ถ้าเขาโกรธขึ้นมา เกรงว่าผมเองก็จะตกงานด้วย"

หญิงคนนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเยาะ

“ที่แท้นายก็แค่กังวลเรื่องงานของนายนี่เอง ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้มีคนตายหรอกนะ แต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะคนบางคนก็ดื้อจริง ๆ”

“ฉันบอกแล้วว่าขอแค่พวกเค้าร้องขอฉัน ฉันก็จะพิจารณาให้พวกเขาขึ้นมา”

“ยังไม่ถึงขั้นจะเป็นจะตาย ฉันจะรอดูว่าพวกเค้าจะทนได้ถึงเมื่อไหร่?”

เสี่ยวอู๋มองฉันอย่างขี้ข้าอวดเบ่ง

“ให้ผมมาแนะนำให้พวกคุณสักหน่อย หลี่เหมยเหมยเป็นภรรยาของท่านประธานฮั่ว โรงแรมนี้ให้บริการเธอโดยเฉพาะ ทุกอย่างต้องยอมให้เธอ”

“ตอนแรกวันนี้ไม่ควรให้พวกคุณเข้ามาเลย ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ ก็รีบขอโทษเธอ และร้องขอเธอดีๆ ซะ”

“ถ้ายังไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีอีก ใครก็ช่วยพวกคุณไม่ได้!”

ฉันกัดริมฝีปากแน่น มองดูสภาพที่ย่ำแย่ของแม่สามี ไม่อาจสนใจเรื่องศักดิ์ศรีหรือหน้าเนื้อหน้าใจอีกต่อไป จึงเอ่ยอย่างลำบากใจว่า

“ขอร้องล่ะ ให้แม่ฉันขึ้นไปก่อนเถอะ เธอมีโรคหัวใจตายได้จริงๆนะ”

หลี่เหมยเหมยยิ้มเยาะอย่างได้ใจ พูดอย่างประชดประชันว่า

“เมื่อกี้แกบอกว่าฉันเป็นเมียน้อยไร้ยางอายไม่ใช่เหรอ? ฉันให้แกพูดใหม่อีกรอบ บอกว่าเสิ่นหว่านไอ้สารเลวนั่นเป็นเมียน้อย และฉันต่างหากที่เป็นเมียหลวงของฮั่วสือเยี่ยน”

หลี่เหมยเหมยรู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่คนอื่นว่าเธอเป็นเมียน้อย และยิ่งอิจฉาเสิ่นหว่านที่ไม่เคยเจอหน้ามาก่อน

เธอไม่รู้ว่าฉันคือเสิ่นหว่าน แต่กลับสร้างความอับอายขายหน้าที่สุดกับฉันโดยบังเอิญ

ฉันกำหมัดแน่น เล็บกดลึกลงบนฝ่ามือ กลั้นความอับอายทั้งใจไว้ แล้วเอ่ยคำพูดซ้ำทีละคำอย่างช้า ๆ ชัดเจนว่า

"เสิ่นหว่านไอ้สารเลวนั่นเป็นเมียน้อย คุณต่างหากที่เป็นเมียหลวงของฮั่วสือเยี่ยน!"

"พอหรือยัง รีบให้แม่ฉันขึ้นไปเร็ว!"

เธอหัวเราะอย่างได้ใจ และพูดอย่างเจ้าเล่ห์ว่า:

"ฉันบอกว่าจะพิจารณาดู ตอนนี้ฉันพิจารณาเสร็จแล้ว ฉันไม่อยากให้พวกแกขึ้นมา"

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 9

    จี้จือหลี่เป็นลูกชายของพี่สาวของแม่สามี หลังจากได้คลุกคลีกับเขาอยู่สองวัน ก็อดชมไม่ได้ว่าแม่สามีสายตาเฉียบคมจริง ๆ สมกับเป็นคนที่ถูกเธอเลือกออกมาจริงๆเขาฉลาด เด็ดเดี่ยว และมีหลักการและความเชื่อมั่นของตัวเองขณะเดียวกัน ฮั่วสือเยี่ยนก็รีบกลับมาเช่นกันเขารู้ว่าแม่สามีได้ตัดสิทธิ์การรับมรดกของเขาไป แต่กลับไม่อาจเชื่อว่านี่คือเรื่องจริงยังไงเขาก็ไม่เชื่อว่า แม่สามีมีเขาคนเดียวที่เป็นลูก มรดกจะให้คนนอกได้ยังไงเขากลับลืมไปว่าสิ่งที่แม่สามีเกลียดที่สุดก็คือการนอกใจ เขารู้ทั้งรู้อยู่แล้วว่าแม่ของตัวเองต้องทุกข์ทรมานมาทั้งชีวิตเพราะการนอกใจของพ่อ แต่ก็ยังเลือกที่จะทรยศเธอฮั่วสือเยี่ยนอ้อนวอนแม่สามี บอกว่าตัวเองรู้ผิดแล้ว ขอให้เธอให้โอกาสเขาอีกครั้งแต่แม่สามีกลับนับว่าตาไม่เห็นถือว่าสะอาด จึงบินไปพักฟื้นที่ต่างประเทศโดยตรงเลยฮั่วสือเยี่ยนก็อยากมาหาฉัน ก็พบว่าฉันได้บล็อกทุกช่องทางการติดต่อของเขาหมดแล้ว จึงมารอฉันที่ชั้นล่างของบริษัทบังเอิญเห็นฉันที่เลิกงานพร้อมกับจี้จือหลี่พอดีเพราะฝนตก จี้จือหลี่จึงกางร่มให้ฉัน ทำให้เราต้องยืนใกล้กันมากเขากางร่มให้ฉันอย่างระมัดระวังกลัวว่าฉั

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 8

    ทันใดนั้น เสียงของหลี่เหมยเหมยก็ดังมาจากประตู"พวกคุณจับฉันทำไม?ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ สามีของฉันคือฮั่วสือเยี่ยนนะ!"บอดี้การ์ดสองคนลากหลี่เหมยเหมยเข้ามาในห้องผู้ป่วย:"เมื่อกี้ผู้หญิงคนนี้ทำตัวลับๆล่อๆอยู่ตรงข้างนอกห้องผู้ป่วย น่าสงสัยมากครับ"หลี่เหมยเหมยพูดกับฮั่วสือเยี่ยนด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสารว่า"พี่สือเยี่ยน หนูแค่อยากมาดูคุณป้า และขอโทษคุณป้าเท่านั้นเองค่ะ"ฮั่วสือเยี่ยนตะคอกใส่บอดี้การ์ด"พวกแกไม่ได้ยินเหรอ?รีบปล่อยเธอเดี๋ยวนี้"บอดี้การ์ดเหลือบมองแม่สามี แม่สามีพยักหน้าและส่งสายตาที่มีนัยให้พวกเขาหลี่เหมยเหมยรีบวิ่งไปหาฮั่วสือเยี่ยน และกอดแขนเขาไว้แน่น"พี่สือเยี่ยน เมื่อกี้ฉันกลัวมากเลยค่ะ"จากนั้นก็ทำหน้าทะเล้นยิ้มแย้มพูดกับแม่สามีว่า"คุณป้าคะ เมื่อวานหนูขอโทษด้วยนะค่ะ หนูไม่รู้ว่าคุณป้าเป็นแม่ของพี่สือเยี่ยนค่ะ"แม่สามีไม่เห็นเธออยู่ในสายตา พูดอย่างเฉยชาว่า"คุณไม่ต้องขอโทษฉัน เรื่องที่ต้องรับผิดชอบก็ย่อมมีีตำรวจไปจัดการอยู่แล้ว"สีหน้าของฮั่วสือเยี่ยนเปลี่ยนไป เขาพูดอย่างเร่งรีบว่า"แม่ครับ นี่แม่หมายความว่ายังไงครับ?"จากนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้และห

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 7

    ฉันกะเวลาไว้ เวลานี้ฮั่วสือเยี่ยนน่าจะส่งคนกลับไปถึงโรงแรมแล้ว ตอนนี้น่าจะกำลังอยู่ระหว่างทางกลับมาอยู่ฉันโทรไปสองครั้งถึงจะมีคนรับ แต่ปลายสายกลับไม่ใช่เสียงของฮั่วสือเยี่ยนหลี่เหมยเหมยเยาะเย้ยว่า“เสิ่นหว่าน ยัยผู้หญิงแก่ ทำไมแกถึงตามตื้อไม่จบไม่สิ้นอย่างนี้?”ฉันพูดด้วยเสียงที่เคร่งครัด“ให้ฮั่วสือเยี่ยนรับสาย ฉันมีเรื่องเร่งด่วนจะหาเขา”ในขณะนั้น แม่สามีบอกให้ฉันเปิดลำโพง และเสียงของเธอก็ดังขึ้น“พี่สือเยี่ยนกำลังอาบน้ำอยู่ เมื่อกี้เขาเพิ่งลองท่าใหม่ๆ กับฉันบนเตียง สนุกจนแทบหยุดไม่ได้เลย”“เสิ่นหว่านแกเอาอะไรมาแย่งกับฉัน?แกรีบจากเขาไปซะ อย่าได้หาเรื่องใส่ตัวไปเลย”ฉันขมวดคิ้ว และตะโกนเสียงดังว่า"ฉันพูดอีกครั้งว่า ให้ฮั่วสือเยี่ยนรับสาย มีของเขามีเรื่องเร่งด่วนจะหาเขา!"หลี่เหมยเหมยยิ้มอย่างมีเลศนัย"งั้นฉันจะช่วยแกถามเขาดู ดูสิว่าเขาจะรับสายแกหรือเปล่า"ปลายสายมีเสียงคุยระหว่างเธอกับฮั่วสือเยี่ยนดังมา"พี่สือเยี่ยน สายของเสิ่นหว่านพี่จะรับไหมคะ?"ฮั่วสือเยี่ยนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง คิดว่ายังไม่ได้รับสาย"ไม่ต้องสนใจเธอ รอผมกลับไปแล้วค่อยโทร ผมกลับไปก่อนแล้วนะ"หลี่

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 6

    ฮั่วสือเยี่ยนรีบยืนขวางตรงหน้าหลี่เหมยเหมยไว้ทันที เสียงของเขามีความตื่นเต้นแฝงอยู่โดยไม่รู้ตัว"หว่านหว่าน คุณคิดจะทำอะไร? เหมยเหมยเธอยังอายุน้อยอยู่ คุรอย่าไปถือสากับเธอเลย ผมจะให้เธอไปเดี๋ยวนี้ สัญญาว่าต่อไปจะไม่ไปพบเธออีก"สายตาฉันที่มองดูเขานั้นไม่มีความรักใดๆอีกแม้แต่นิด พูดเยาะเย้ยว่า"ฮั่วสือเยี่ยน คุณนี่มันใจกว้างเหลือเกิน วันนี้เธอคนที่เธอเกือบทำให้ตายนั้นเป็นแม่คุณนะ!"หลี่เหมยเหมยพูดพึมพําอยู่ด้านหลัง"ก็เป็นเพราะเธอนั่นแหละ ถ้าเธอบอกฉันตั้งแต่แรกว่าเค้าเป็นแม่ของพี่สือเยี่ยน ฉันจะทำแบบนี้ได้อย่างไร?""เรื่องนี้จะโทษก็ต้องโทษเธอ เพื่อทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพี่สือเยี่ยน จงใจจะเอาชีวิตของแม่เขา!""เธอนี่มันเป็นผู้หญิงที่โหดร้าย เจ้าเล่ห์เพทุบายจริงๆ!"ฉันโกรธจนอยากขำยิ่งนัก บิดเบือนความจริง โยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉันสักงั้นฉันไม่พูดไร้สาระกับพวกเขาอีก พูดด้วยสีหน้าที่มืดครึ้มว่า“ฉันบอกตัวตนที่แท้จริงของเธอไปนานแล้ว แต่คุณไม่เชื่อ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องเถียงกับคุณ”“คุณฆ่าคนโดยเจตนา ฉันจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้ คำพูดของคุณเก็บไว้ไปอธิบายให้ตำรวจเถอะ!”ฉันหยิบโทรศัพท

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 5

    เธอวิ่งเข้าอ้อมแขนของเขาเหมือนนกน้อย พูดออดอ้อนอย่างสนิทสนมว่า“พี่สือเยี่ยน ทำไมพี่ถึงมาช้าจังคะ เมื่อกี้ฉันถูกผู้หญิงสองคนนั้นรังแกอย่างน่าสงสารมากเลยนะ”เธอโผล่หน้าแดงก่ำที่ถูกฉันตบ และพูดอย่างน่าสงสารว่า“พี่ดูสิ หน้าของฉันถูกยัยนั่นตบจนบวมเลย”“คราวนี้พี่ต้องแก้แค้นให้ฉันนะ แล้วมาอยู่กับฉันสักสองสามวันแล้วปลอบใจฉันดีๆ” ชายคนนั้นมองหน้าเธอด้วยความสงสาร น้ำเสียงเจือด้วยความโกรธ:“ใครกันที่กล้าตบเธอ พี่จะไม่มีทางปล่อยพวกมันไปแน่!”“ไม่ต้องห่วงนะ พี่ได้จัดเวลาหนึ่งสัปดาห์ไว้ให้คุณโดยเฉพาะ ครั้งนี้จะอยู่กับเธอเยอะๆเลย”นี่เหรอผู้ชายที่เพิ่งวางสายฉันไปในเมื่อครู่นี้ ทั้งที่เมื่อคืนยังบ่นอย่างอาลัยว่า ต้องไปทำงานต่างเมืองตั้งหนึ่งสัปดาห์ ไม่ได้เจอฉันแล้วจะคิดถึงฉันมากเลยหน้าไหว้หลังหลอกทั้งนั้น คำสาบานรักนิรันดร์เหล่านั้น เป็นเพียงเรื่องโกหกทั้งนั้น!หลี่เหมยเหมยโอบกอดเอวของฮั่วสือเยี่ยนไว้ พาเขามายังตรงหน้าฉันอย่างโอ้อวดและได้ใจ พร้อมชี้มาที่ฉันและพูดว่า"ผู้หญิงคนนี้แหละที่ตบฉัน คนที่นอนอยู่บนพื้นเป็นแม่ของเธอ""พี่รีบให้คนสั่งสอนพวกเธอเลย!"ฉันเงยหน้าขึ้น จ้องมองฮั่วสือ

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 4

    ฉันโกรธถึงขีดสุด แทบอยากจะใช้สายตาฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ แต่ก็จำใจต้องบอกฐานะของแม่สามีออกไป“คุณทำเกินไปแล้ว! เธอเป็นแม่ของฮั่วสือเยี่ยน ถ้าเธอเป็นอะไรไป รอฮั่วสือเยี่ยนมาถึงแล้ว ไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่!”แต่หลี่เหมยเหมยกกลับหัวเราะเสียงดัง และพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า“พวกผู้หญิงจน ๆ อย่างพวกแกเนี่ย เรื่องมั่วซั่วอะไรก็กล้าแต่งขึ้นมาหมด เมื่อกี้ฉันยังได้ยินเธอเรียกเค้าว่าแม่อยู่เลย ทำไมพริบตาเดียวเค้าก็กลายเป็นแม่ของฮั่วสือเยี่ยนไปแล้วล่ะ?”“พวกแกทำลายอารมณ์ดีๆในการว่ายน้ำของฉันในวันนี้ ฉันจะต้องทำให้พวกแกจดจำไว้บ้าง ต่อไปเวลาออกจากบ้านก็อย่าลืมพกตาไปด้วย!แม่สามีที่อยู่ในอ้อมแขนของฉันตัวสั่นเล็กน้อย ลมหายใจเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ โรคหัวใจกำเริบอย่างรุนแรงถ้าไม่รีบกินยาเม็ดช่วยหัวใจแบบเร่งด่วน จะตายได้จริงๆตาฉันแดงก่ำ ตะโกนออกไปด้วยเสียงแหบแห้ง"ช่วยด้วย ช่วยด้วย มีใครช่วยพวกเราได้บ้างไหม ถ้าเกิดเป็นอะไรไป……"แต่ทั้งสระว่ายน้ำกลับโล่งกว้างมาก ไม่มีคนอื่นเลยเสี่ยวอู๋เองก็ตกใจกลัวเหมือนกัน เขาพูดด้วยความกังวลว่า "พี่เหมยเหมย ถ้า……" แต่เธอกลับขัดคำพูดของเสี่ยวอู๋ โดยไม่เห็นชีวิตคนเ

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 2

    วินาทีต่อมา สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นรอยสักบนกระดูกไหปลาร้าของเธอ เป็นลายดอกกุหลาบฉันเคยเห็นแบบเดียวกันนี้บนกล้ามท้องของฮั่วสือเยี่ยนมาก่อนเขาบอกเพราะฉันชอบดอกกุหลาบ จึงได้สักลายนี้โดยเฉพาะตอนนั้นฉันรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก ที่แท้มันเป็นรอยสักคู่รักกับผู้หญิงอื่นนี่เองถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้บังเ

  • โดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง   บทที่ 1

    ฉันกับแม่สามีไปท่องเที่ยว หลังจากเช็คอินเข้าโรงแรมแล้ว เราก็ไปว่ายน้ำในสระของโรงแรมแต่กลับถูกผู้หญิงที่แต่งตัวปราณีคนหนึ่ง เอามือปิดจมูกและพูดอย่างรังเกียจว่า"นี่มันโรงแรมหรูหรา ทำไมคนอะไรก็มีไปหมด คงไม่ได้แอบเข้ามาใช้สระสินะ""ใช้สระร่วมกับพวกแก กลัวจะติดโรคติดต่ออะไรมาจริงๆเลย!"ฉันกับแม่สาม

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status