บทที่ 2

วินาทีต่อมา สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นรอยสักบนกระดูกไหปลาร้าของเธอ เป็นลายดอกกุหลาบ

ฉันเคยเห็นแบบเดียวกันนี้บนกล้ามท้องของฮั่วสือเยี่ยนมาก่อน

เขาบอกเพราะฉันชอบดอกกุหลาบ จึงได้สักลายนี้โดยเฉพาะ

ตอนนั้นฉันรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก ที่แท้มันเป็นรอยสักคู่รักกับผู้หญิงอื่นนี่เอง

ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้บังเอิญมาเจอ ฉันยังไม่รู้เลยว่าเขาแอบซ่อนผู้หญิงไว้ข้างนอกมานานแล้ว

ยิ่งโกรธมากเท่าไร ฉันกลับยิ่งสงบมากขึ้น ฉันเปิดโปงภาพลักษณ์ดี ๆ ของเธอว่า

"แต่เท่าที่ฉันรู้ ภรรยาของฮั่วสือเยี่ยนแซ่เสิ่นนะ และก็ไม่ได้หน้าตาแบบเธอด้วย เป็นเมียน้อยเขาแล้วยังกล้ามาอวดดีขนาดนี้ ไม่รู้จักอายจริงๆ"

"เธอเรียกฮั่วสือเยี่ยนมาเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะรอดูว่าเขาจะเล่นงานพวกเราจนเดือดร้อนหนักยังไง!"

ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกเจ็บปวดกับคำว่า "เมียน้อย" ที่ฉันเรียก เธอพูดอย่างขมขื่นว่า

"ความรักไม่ได้มีมาก่อนหรือหลัง คนที่ไม่ถูกรักต่างหากถึงจะเป็นเมียน้อย"

"วันนี้สามีฉันมาหาฉันพอดี ฉันจะให้เขารีบมาเดี๋ยวนี้เลย พวกแกรอไว้นะ!"

หลังจากเธอโทรติดแล้ว ก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นน้ำเสียงที่หวานเลี่ยน

"สือเยี่ยน เมื่อไหร่จะมาคะ？ฉันโดนผู้หญิงแก่สองคนรังแกที่สระว่ายน้ำโรงแรม ฉันอยู่ตัวคนเดียวกลัวมากเลยค่ะ คุณรีบมาช่วยฉันแก้แค้นหน่อยนะ"

"ต่อไปสระนี้เปิดให้ฉันใช้คนเดียวพอ ช่วงนี้ฉันเพิ่งฝึกท่าลีลาในน้ำมาหลายแบบ กำลังรอให้คุณมาสัมผัสอยู่เลยนะ"

หลังจากวางสาย ความเย่อหยิ่งและความได้ใจในดวงตาของเธอก็เพิ่มยิ่งขึ้นกว่าเดิม

"อีกครึ่งชั่วโมงเขาก็จะถึงแล้ว พวกคุณตายแน่ เขามีวิธีการจัดการกับพวกแกสารพัดเลย!"

แค่นึกถึงภาพที่ฮั่วสือเยี่ยนแสร้งทำเป็นมีอารมณ์รักที่ลึกซึ้งต่อฉัน แต่อีกด้านหนึ่งก็นอกใจไปคบกับผู้หญิงคนอื่น ฉันก็รู้สึกขยะแขยงจนอยากอวก

แม่สามีเห็นปฏิกิริยาของฉันก็เข้าใจในทันที เธอกัดฟันด้วยความโกรธ

"ฮั่วสือเยี่ยน ไอ้สาระเลว! เหมือนพ่อมันเลย!"

"สิ่งที่ฉันให้มันได้ ก็ย่อมสามารถเอาคืนได้เหมือนกัน!"

แม่สามีเกลียดการนอกใจมาก หลายปีก่อน เธอหย่ากับพ่อสามีเพราะเขานอกใจเธอไปคบกับนายแบบสาว เธอต้องทำงานและเลี้ยงดูลูกชายเพียงตามลำพัง

ไม่คิดเลยว่าลูกชายที่เลี้ยงมาก็ยังนิสัยเสียไม่เปลี่ยน และทรยศเธอ

แม่สาแซ่จี้ เธอมีโรงแรมกว่าร้อยแห่งในทั่วประเทศ แม้ว่าสองสามปีนี้แม่สามีได้มอบหมายให้ฮั่วสือเยี่ยนบริหารจัดการเป็นบางส่วนบ้างแล้ว แต่ผู้ที่มีอำนาจที่แท้จริงอยู่นั้นก็ยังคงเป็นเธอเหมือนเดิม

ฉันเสิ่นหว่านสามารถแต่งงานกับฮั่วสือเยี่ยนได้ แน่นอนว่าก็ย่อมมีฐานะครอบครัวที่ไม่ด้อยไปกว่าเขาอยู่แล้ว

ฮั่วสือเยี่ยน ฉันจะรอดูว่าคุณจะอธิบายเรื่องนี้ให้เราฟังยังไง!

ในขณะนั้น ฉันก็สังเกตเห็นว่าหน้าของแม่สามีเริ่มซีดขาว ก็กังวลเป็นอย่างมาก รีบพยุงเธอให้เธอขึ้นฝั่งไปเปลี่ยนเสื้อ

แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับโบกมือ และเสี่ยวอู๋ก็กระโดดขึ้นฝั่งทันที พร้อมกับเตะแม่สามีที่กำลังปีนบันไดขึ้นไปหนึ่งที

แม่สามีตกลงไปในน้ำ ฉันจึงรีบไปดึงเธอขึ้นมาอีกครั้ง

ผู้หญิงคนนั้นกลับดูและหัวเราะเสียงดังอยู่บนฝั่ง

"พวกแกก็เหมือนเป็ดตัวเมียสองตัวที่กระพืออยู่ในน้ำไม่หยุด ชอบอยู่ในน้ำมากไม่ใช่เหรอ？งั้นก็อย่าขึ้นมาเลย!"

"เสี่ยวอู๋ ตราบใดที่สามีฉันยังมาไม่ถึง อย่าให้พวกมันขึ้นมา"

เสี่ยวอู๋พูดอย่างประจบสอพลอ

"พี่เหมยเหมย พี่ไม่ต้องห่วง รับประกันว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จแน่นอน"

"รอท่านประธานฮั่วมาแล้ว พี่อย่าลืมช่วยฉันพูดดี ๆ สักสองสามคำก็พอ"

นับจากนั้นเป็นต้นมา ไม่ว่าฉันกับแม่สามีจะพยายามปีนขึ้นไปแค่ไหน ก็ล้วนถูกเขาเตะลงมาเสมอ

เรี่ยวแรงของเราค่อยๆหมดลง แม่สามีกุมหน้าอก หายใจลำบากและพูดไม่ได้

ฉันให้เธอพิงที่ไหล่ฉัน และตะโกนอย่างเร่งด่วนไปยังชายฝั่งว่า

"คุณอย่าให้มีคนตายหรือไง? โรคหัวใจของแม่ฉันจะกำเริบแล้ว รีบให้พวกเราขึ้นไปเดี๋ยวนี้!"

"ไม่งั้นรอฮั่วสือเยี่ยนมาถึง พวกคุณต้องเสียใจแน่!"

เสี่ยวอู๋ตกใจ หันมองผู้หญิงคนนั้นด้วยความหวาดกลัว แต่เธอกลับหัวเราะเยาะอย่างเหยียดหยามว่า

"ป้าและผู้หญิงแก่ๆอย่างพวกแกก็ชอบเล่นเล่ห์ตบตา ยังมาเสแสร้งทำเป็นโรคหัวใจ? เมื่อกี้พวกแกยังว่ายน้ำกันสนุกสนานอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"

"เสี่ยวอู๋ นายไปปิดเครื่องทำน้ำอุ่นในสระสิ ฉันจะดูว่ามันจะเสแสร้งยังไงต่อ!"