เข้าสู่ระบบ“คุณเจ้าเย่ว่าอะไรนะครับ” ชายชาวยุโรปคู่ค้าของเจ้าเย่เอ่ยขึ้น เขาคิดว่าชายหนุ่มกำลังพูดคุยกับเขา
“อ้อ ผมว่าอีกไม่นานก็จะถึงอาหารเย็นแล้ว ไม่ทราบว่าคุณมาร์ตินพอจะว่างอยู่ทานข้าวกับผมไหม” เพราะคนทั้งสองก็นั่งคุยงานกันที่ร้านกาแฟมาเนิ่นนานพอสมควร
“อืม ได้สิครับ ผมยังไงก็ได้” เขาเองก็ลืมไปว่าเป็นคนนัดชายหนุ่มตรงหน้ามาคุยงาน ทว่ากลับละเลยจนลืมเรื่องของอาหารไป ในเมื่อคุณเจ้าเย่เอ่ยปากชวนแล้วเขาจะปฏิเสธได้ยังไง มาร์ตินคิดในใจ
“เราทานหม้อไฟกันดีไหม คุณเป็นคนต่างชาติผมอยากจะแนะนำหม้อไฟจีนให้คุณลองทาน”
เจ้าเย่เสนอเพราะร้านอาหารที่ใกล้มากที่สุดตอนนี้ก็น่าจะเป็นร้านหม้อไฟที่อยู่ตรงข้ามร้านกาแฟที่เราสองคนนั่งอยู่ตอนนี้
“ได้ครับ ผมก็อยากจะลองทานเหมือนกัน”
เพียงไม่นานคนทั้งสองและบอดี้การ์ดอีกหลายคนก็เข้ามานั่งอยู่ในร้านหม้อไฟ
“เอะ นั้นภรรยาของคุณหรือเปล่าครับ” มาร์ตินชี้ไปยังมุมหนึ่งของร้านอาหาร มุมที่มีหลินเยียนและหนานฉู่นั่งอยู่
“ครับ เธอน่าจะมาทานกับเพื่อน” ไม่คิดว่าหลินเยียนจะลืมเรื่องข้อตกลงเร็วขนาดนี้ ก่อนหน้านั้นเธอเซ็นต์ข้อตกลงเรื่องการหย่าไปเอง ผ่านมาไม่นานก็ลืมมันไปแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นเราไปนั่งกับเธอกันไหม”
“ครับ?”
“แหม๊ เป็นสามีภรรยากันจะนั่งห่างกันได้ยังไง” มาร์ตินกล่าวอย่างคนรู้ใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้คนทั้งสองนั้นไม่ได้รักกันเหมือนเดิมแล้ว
ภาพความรักหวานชื่นตอนที่มาร์ตินไปร่วมงานแต่งแสดงความยินดี ในตอนนี้มันไม่มีภาพแบบนั้นแล้วเพราะคนทั้งสองกำลังจะหย่ากัน
“เอ่อ คือ...” เขาลืมไปว่าตอนนี้สถานะของเขาและหลินเยียนไม่เหมือนเดิมแล้ว ตอนนี้เธอและเขาต่างคนต่างอยู่
แต่จะบอกเรื่องนี้กับมาร์ตินได้ยังไง ในเมื่อมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเราสองคน เจ้าเย่คิดในใจ
“น้อง! ของที่สั่งไปก่อนหน้านี้ย้ายไปที่โต๊ะคุณผู้หญิงท่านนั้นได้เลย” ไม่รอให้ตัดสินใจ มาร์ติดจึงเอ่ยสั่งพนักงานอย่างเสร็จสับ
“เจ้าเย่ ผมเข้าใจคุณน่ะ สามีอยากจะอยู่ใกล้ภรรยามันเป็นเรื่องปกติ คุณไม่ต้องเกรงใจอะไรผมหรอก” มาร์ตินว่าโดยที่มือหนายกขึ้นมาตบไหล่กว้างของเจ้าเย่
ชายหนุ่มทำได้เพียงแต่นั่งอึ้งกับการกระทำของคู่ค้าชาวต่างชาติ มาร์ตินจะรู้ไหมว่าเขาไม่ได้อยากจะอยู่ใกล้หล่อนขนาดนั้น ตอนนี้เขาไม่อยากจะเข้าใกล้หล่อนเลยสักนิด
“คุณไม่ต้องทราบซึ่งในน้ำใจของผมก็ได้ ผมเข้าใจดี” เมื่อเห็นอาการอึ้ง ๆ ของเจ้าเย่ มาร์ติดก็ยิ่งคิดว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังทราบซึ่งในน้ำใจของตน
“ไฮ!คุณหลินเยียน” หญิงสาวที่กำลังคีบเนื้อเข้าปาก กลับต้องหยุดชะงักเพราะจู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มผมทองเดินเข้ามาทักเธออย่างกับคนคุ้นเคย
ใครวะ?
ผู้ชายคนนี้เป็นใครแล้วรู้จักหลินเยียนด้วย ทำไมในความทรงจำของเธอถึงจำชายคนนี้ไม่ได้ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเธอยังมีความทรงจำเดิมของเจ้าของร่างเดิมอยู่เลย
“ผมมากับใครคุณหลินรู้ไหมครับ” ชายผมทองยิ้มร่า ก่อนจะขยับไปด้านขวาเผยให้เห็นร่างสูงของใครอีกคนที่กำลังยืนจ้องมาที่เธอและหนานฉู่
“เจ้าเย่!” ผู้ชายคนนี้มาได้ยังไง ไหนว่าต่างคนต่างอยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วมายืนอยู่ข้างโต๊ะเธอทำไมกัน
“ฮ่า ฮ่า เซอร์ไพร์ไหมครับคุณหลิน” ที่นิ่งไปแสดงว่าตกใจใช่ไหมที่เขาพาสามีเธอมาทักทาย ต้องใช่แน่ ๆ เลยเพราะก่อนหน้านั้นอาการของเจ้าเย่ก็เป็นแบบนี้
สมแล้วที่ทั้งสองเป็นสามีภรรยากัน ท่าทางและการแสดงออกถึงได้คล้ายคลึงกันแบบนี้ มาร์ตินคิดในใจ
“เอ่อ คือ...” เซอร์ไพร์สิ เซอร์ไพร์มากด้วย นายเป็นใครกันตอนนี้ฉันไม่รู้จักนาย
“ผมมาคุยงานกับคุณเจ้าเย่ เห็นคุณเข้าพอดีเลยพาคุณเจ้าเย่มาหาคุณ” มาร์ตินอธิบายเสร็จสับก่อนจะจัดเก้าอี้นั่งให้ทั้งตัวเองและชายร่างสูงอีกคน
“คือพวกคุณ...” อะไรกัน ใครเขาเชิญพวกนายสองคนมานั่งด้วย จู่ ๆ ก็มาร่วมวงแบบนี้ ฉันไม่มีปัญญาเลี้ยงหรอกนะ ตอนนี้ฉันจนและก็น่าจะจนอีกหลายเดือน หลินเยียนคิดในใจ
“พวกผมขอทานหม้อไฟด้วยนะครับ” มาร์ตินยิ้มแฉ่ง ก่อนจะหันหน้าไปมองชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ข้าง ๆหญิงสาว มือหนายกขึ้นทักทายหนานฉู่อย่างมีมารยาท
“คะคือ” หลินเยียนหันหน้าไปมองหนานฉู่ เพราะไม่รู้จะตอบตกลงยังไง
เจ้าเย่ที่เห็นสายตาของหลินเยียนผู้เป็นภรรยาก็ได้แต่คิ้วขมวดชนกัน ไม่เข้าใจว่าหญิงสาวจะแสดงออกชัดเจนไปทำไม ทั้งที่เขาและเธอยังไม่ได้หย่ากันเลย
“เชิญตามสบายเลยครับ” หนานฉู่ตอบรับหลังจากที่เห็นดวงตาสวยมองสบตามายังเขา
“เหอะ!” เจ้าเย่ที่เห็นแบบนั้นจึงได้แต่เบนหน้าหนี ยิ่งเห็นท่าทางการแสดงออกที่เกินหน้าเกินตาของคนทั้งสองยิ่งหงุดหงิดใจ
ไม่สบายตาเลยสักนิด......
“อะไรติดคอไม่ทราบ” หน๊อยแน่ะ! เธอเห็นนะที่เจ้าเย่ทำสายตาไม่พอใจหนานฉู่ คนอะไรช่างไม่มีมารยาทเอาซะเลย กล้าที่จะเสียมารยาทกับแขกของเธอ
“เปล่า” เจ้าเย่ปฏิเสธเสียงเรียบ
“ชิ โต๊ะอื่นก็มีไม่รู้จักไปนั่ง ชอบมาขัดบรรยากาศฉันจริง ๆ เลย” หลินเยียนกัดฟันพูดข้างหูเจ้าเย่ หล่อนไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเจ้าเย่จะเอออ้อกับเพื่อนผมทองคนนั้นทำไม
“ผมก็ไม่อยากจะมานั่งใกล้คุณนักหรอก”
“แล้วมาทำไม?”
“ลูกค้าผมพามา” เจ้าเย่ตอบอย่างหน้าตาเฉย ไม่ได้สนใจสักนิดว่าตอนนี้หน้าสาวสวยที่อยู่ข้างกายกำลังไม่พอใจกับการกระทำของว่าที่อดีตสามี
“แล้วไม่คิดจะปฏิเสธหรือไง” หลินเยียนว่าด้วยความประชด
“ไม่! มันเสียมารยาท” อะไรกัน การที่สามีอย่างเขาจะมานั่งทานข้าวด้วยมันไม่ได้หรือไง หรือกลัวว่าไอ้หน้าละอ่อนคนนั้นจะไม่พอใจ
“เจ้าเย่ คนอย่างคุณรู้จักมารยาทด้วยเหรอ”
“หึ ปากดีขึ้นเยอะเลยน่ะ ตั้งแต่ที่ออกไปจากบ้านของผม” เจ้าเย่กัดฟันพูด ไม่คิดว่าหญิงสาวข้างกายจะตอบกลับตนแบบนี้
“ว้าวอาหารมาแล้ว” เสียงของชายผมทองกล่าวขึ้น ทำให้คนทั้งสองที่กำลังซุบซิบกันต้องหยุดลงกะทันหัน
“อย่างนั้นฉันทานเลยนะ” หลินเยียนผละมาสนใจอาหารตรงหน้าแทน เธอไม่คิดเลยว่าหม้อไฟร้านนี้จะมีอาหารที่น่ากินขนาดนี้ ก่อนที่จะมาเธอคิดว่ามีเมนูให้เลือกสรรแค่ไม่กี่อย่าง
หลินเยียนมัวแต่สนใจหม้อไฟตรงหน้า หล่อนไม่ได้สนใจสามีในนามที่อยู่ข้างกายอีกเลย นั้นยิ่งสร้างความแปลกใจให้เจ้าเย่เข้าไปใหญ่
เขาพึ่งมารู้ว่าภรรยาในนามคนนี้ชอบกินหม้อไฟมาก ขนาดเขาคนที่เธอไม่ชอบหน้ามานั่งอยู่ใกล้ ๆ เจ้าหล่อนยังไม่สนใจเลย เห็นหม้อไฟดีกว่าเขาเสียอีก
“คุณหลิน อันนี้กุ้งที่คุณชอบ” หนานฉู่คีบกุ้งตัวใหญ่ที่อยู่ใกล้เขาให้หญิงสาว
“ว้าว! ขอบคุณค่ะ กุ้งตัวใหญ่น่าทานมากเลย” หลินเยียนยิ้มร่าถูกใจที่ได้กินกุ้งแม่น้ำตัวใหญ่ ๆ เพียงแค่คิดถึงรสชาติหวาน ๆ เธอก็อดใจไม่ได้แล้ว
“ก็แค่กุ้ง ทำเป็นตื่นเต้นไปได้” เจ้าเย่เอ่ยเสียเบา ทำให้คนที่ได้ยินมีแค่หลินเยียนเท่านั้น
“ตอนแต่งงานฉันไม่ได้กินบ่อยนิค่ะ มันก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา”
“นี่เธอ!” ที่หลินเยียนพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง เขาเลี้ยงไม่ดีอย่างนั้นเหรอ? เจ้าเย่คิดในใจ รู้สึกไม่พอใจที่ภรรยาในนามพูดแบบนี้
“ทำไม? รับความจริงไม่ได้?”
น้องนางเอกไม่ไก่อ่อนน๊า นางสู้น๊าคุณพี่
“โทษนะ กูไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวอะไรกับมึง เลิกตามมาระรานชีวิตกูสักที” เสียงเรียบของเจ้าเย่เอ่ยขึ้น ก่อนจะสะบัดร่างหนีออกไปจากตรงนี้“ดะเดี๋ยวก่อน”“......” ร่างสูงของเจ้าเย่เดินหนีขึ้นรถ ก่อนจะขับออกไปทันที ไม่มีอะไรต้องคิดมากแล้ว ใครไม่เป็นเขาคงไม่รู้ว่าการเห็นหน้าไอ้คุณชายลู่คือการตอกย้ำบาดแผลที่อยู่ในใจของเขาตั้งแต่อดีตคุณชายลู่ได้แต่มองตามท้ายรถด้วยความสิ้นหวัง สำหรับเรื่องนี้แล้วคงไม่มีโอกาสที่ตนและพี่ชายจะเข้าใจกันได้ คงไม่มีแล้วล่ะ...............ร่างบางของหลินเยียนกำลังรอใครบางคนอยู่ที่สำนักงานหนาน หลินเยียนพอจะรู้ว่าต้องไปนี้จะเกิดอะไรขึ้นความเป็นจริงแล้วเจ้าเย่นั้นไม่ได้หมดรักภรรยาของเขาเลย เพียงแต่เขาถูกคนอื่นควบคุมโดยการสะกดจิต ทำให้ต้องเฉยชาต่อหลินเยียนตัวจริงทว่าภายในจิตใจกลับยังมีหลินเยียนอยู่เต็มหัวใจ แล้วอย่างนี้เธอควรจะทำยังไงดี เธอไม่ใช่หลินเยียนภรรยาตัวจริงของเจ้าเย่ก๊อก! ก๊อก!“คุณหลินคะ คุณเจ้าเย่มาขอพบค่ะ” เลขาของหลินเยียนเดินเข้ามา บอกถึงสถานการณ์ตอนนี้“ให้เขาเข้ามาเถอะ” เอาล่ะ อะไรที่ไม่ใช่ของเราตั้งแต่แรก เธอก็ควรที่จะจบเรื่องนี้ลงได้แล้ว“ค่ะ” หลังจากที่เ
จู่ๆเจ้าเย่ก็ทำเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น เขาฉีกสัญญาทุกอย่างที่ทำธุรกิจร่วมกับหยางมี่และยอมที่จะจ่ายค่าชดเชยที่ผิดสัญญาเองรวมๆแล้วก็เป็นจำนวนเงินหลายร้อยล้านหยวนทุกคนที่ได้อ่านข่าวนี้ ต่างก็ไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเพราะทั้งเจ้าเย่และหยางมี่ก็ดูจะมีความสัมพันธ์ที่พิเศษต่อกัน“เจ้าเย่ คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ” หยางมี่เดินเข้ามาโวยวายที่บริษัทตระกูลเจ้า“ทำไมผมจะทำไม่ได้”“จู่ๆ คุณก็มาฉีกสัญญาโดยที่ไม่บอกฉันก่อนแบบนี้หมายความว่ายังไง” เพราะอะไร ในเมื่อความสัมพันธ์ของเจ้าเย่และพ่อของเธอก็ดีมาโดยตลอดความเป็นจริงแล้วเจ้าเย่เป็นคนที่เคารพพ่อของเธอมาก พ่อเผยเขาเป็นหมอที่ดูแลเจ้าเย่“เรื่องนี้ผมไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไร”คนที่ควรจะรู้เรื่องนี้มากที่สุดก็คือหมอคนนั้น คนที่ทำให้ครอบครัวของเขาต้องแตกแยก หยางมี่ควรที่จะกลับไปถามพ่อของเธอดูว่าทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้และนี้ก็ไม่ใช่เหตุผลเดียวที่เขาจะยกเลิกการร่วมธุรกิจกับหยางมี่ แต่มันก็เป็นเพราะพฤติกรรมของตัวเจ้าหล่อนด้วย เจ้าหล่อนทำอะไรไว้กับภรรยาของเขาล่ะ ที่ผ่านมานั้นหลินเยียนเสียใจมากกว่านี้อีกในเมื่อร่างสูงของเจ้าเย่คิดที่จะขอโอกาสจากหลิน
“นายรู้ได้ยังไง..” เรื่องนี้ไม่มีใครรู้เลยนอกจากตัวของเขาเองและก็พ่อของเจ้าเย่ที่ตายไปแล้ว แล้วทำไมเจ้าเย่ถึงรู้เรื่องนี้“สะแสดงว่าเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ” เป็นเรื่องจริงที่ว่าคนตรงหน้าทำแบบนี้กับเขา ทำไมต้องทำร้ายเขาอย่างนี้ด้วย เขาไปทำอะไรให้อย่างนั้นเหรอ“แต่อาอธิบายได้นะ” ชายวัยกลางคนพยายามจะเดินเข้ามาหาเจ้าเย่ ทว่าชายหนุ่มกลับเดินถอยหลัง เพราะไม่อยากให้ร่างกายอยู่ใกล้คนที่น่ารังเกียจอย่างชายตรงหน้า“หยุดอยู่ตรงนั้น! อย่าเข้ามาใกล้ผม”“เจ้าเย่ อาไม่ได้ตั้งใจ” เขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ที่ทำไปทั้งหมดก็แค่หวังดีกับเด็กหนุ่มตรงหน้าเท่านั้น“นี่ขนาดไม่ได้ตั้งใจนะ” ถ้าตั้งใจชีวิตของเขาคงไม่ป่นปี้ไปมากกว่านี้เหรอ" ที่อาทำไป อาก็แค่หวังดี" หมอเผยไม่ยอมแพ้ยังคงพยายามเดินเข้าไปใกล้เจ้าเย่มากขึ้นเรื่อยๆ“สิ่งที่ทำอย่างนี้เรียกว่าหวังดีเหรอ หวังดีแบบไหนถึงอยากจะเข้ามาควบคุมจิตใจของผม” คนหวังดีเขาไม่ทำกันอย่างนี้หรอก“อาแค่ไม่อยากให้เจ้าเย่เป็นเหมือนพ่อเจ้าเย่” ใช่ ไม่ได้อยากให้เป็นอย่างนั้น พ่อเจ้าเย่รักแม่เจ้าเย่มาก ทว่ากลับถูกหักหลังจากคนที่รัก ทำให้ชีวิตของเขาหาทางออกไม่เจอไม่ดีหรือไงที
ระหว่างที่เจ้าเย่ทำการสะกดจิตกับคุณหมอทินกรอยู่นั้น หลินเยียนเลยผลิตัวออกมาด้านนอกเพื่อทำตามแผนขั้นต่อไป‘หมอคนนั้นมาจริงๆ ใช่ไหม’ หลินเยียนเอ่ยถามคุณชายลู่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าการมาที่ประเทศไทยครั้งนี้ไม่ได้มีแค่เธอและเจ้าเย่ทว่าคุณชายลู่ผู้นี้ก็ตามมาด้วยเหมือนกัน‘มาครับ ข้อความที่คุณส่งไปได้ผล’‘อืม ฉันคิดว่าเรื่องมันจะยุ่งยากมากกว่านี้เสียอีก’ วันแรกที่เจ้าเย่และเธอมาถึงที่เมืองไทยหลินเยียนจึงเริ่มทำตามแผนการที่วางเอาไว้ทันทีโดยการที่หลินเยียนพักอยู่ห้องเดียวกันกับเจ้าเย่เพื่อสะดวกในการแอบใช้มือถือของเจ้าเย่ หญิงสาวใช้มือถือส่งข้อความไปหาอาหมอของเขาและบอกว่าตนและภรรยาทะเลาะกันทำให้เขามีอาการหนักกว่าเดิมและต้องการให้คุณอาหมอเผยช่วย เพียงเท่านั้นชายวัยกลางคนจึงบินมาที่เมืองไทยทันทียังไงเรื่องนี้คนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมดก็เป็นชายคนนั้น และในวันนี้หลินเยียนจะทำให้คุณหมอท่านนั้นยอมเปิดปากเรื่องที่ทำกับเจ้าเย่ให้ได้เธออยากรู้ว่าเขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ต้องการอะไรกันแน่หรือว่าต้องการให้บุตรสาวของเขา นั้นก็คือหยางมี่ได้ใกล้ชิดกับเจ้าเย่“ผมสืบมาแล้วว่าคุณลุงพ่อของพี่เจ้าเย่สนิทกับคุ
“เจ้าเย่ฉันพาคุณมา แน่นอนว่าต้องอยู่ข้างกายคุณ” เจ้าเย่จะให้เธอหนีไปไหนละ ถ้าไม่อยู่ข้างกายของเขาจะให้เธอกลับประเทศจีนไปเลยอย่างนั้นเหรอ“ผมหมายถึง อยู่ข้างๆ หัวใจ” ไม่ใช่แค่ข้างกายที่เขาอยากจะให้สาวเจ้าอยู่ด้วย แต่ว่าอยากให้เธออยู่ข้างๆ เขาทุกสถานการณ์“เอ่อ ฉันว่าเรารีบเข้าไปกันเถอะ” หญิงสาวพยายามบ่ายเบี่ยงประเด็นที่ชายตัวสูงพูดก่อนจะเดินนำชายหนุ่มเข้าไปยังข้างในโรงพยาบาล“หึ รอผมก่อนสิ” ไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนี้คืออะไร เจ้าเย่รู้สึกว่าตอนนี้ทั้งตนเองและภรรยาตรงหน้ากำลังจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแผนกจิตเวช“คุณไม่ต้องกังวลไป ที่นี่รักษาข้อมูลลูกค้าได้เป็นอย่างดี” หลินเยียนเอ่ยในสิ่งที่ชายหนุ่มกังวล“ครับ ผมโอเค” อีกอย่างที่นี่ไม่ใช่ประเทศจีน ดังนั้นคนที่นี่ไม่มีใครที่รู้จักเขาและหลินเยียนเหรอ เว้นเสียแต่จะเจอคนที่บังเอิญจริงๆ“รอสักครู่นะคะคุณหมอทินกรกำลังจะเข้ามาคะ” เนื่องจากคุณหมอคนนี้เป็นคนที่เก่งและมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก ทำให้มีคนไข้จองตัวที่จะรักษาอยู่นานนับแรมปีทว่าชายหญิงสองคนนี้เป็นกรณีพิเศษ คนทั้งสองได้รับการยกเว้นเนื่องจากบุคคลที่ติดต่อคุณหมอมาเป็นคนที่คุณหมอทินกรไว้ใจ“โอเ
ประเทศไทยเป็นอย่างที่หญิงสาวคาดการณ์เอาไว้จริงๆ ว่าหากหลินเยียนและเจ้าเย่ปรากฏตัวด้วยกัน ทุกสำนักข่าวไม่ว่าจะเป็นด้านบันเทิงหรือด้านธุรกิจต่างพร้อมใจเขียนข่าวของคนทั้งสองชาวเน็ตบางคนก็หัวเราะร่าดีใจที่ทั้งสองกลับมาดีกันและก็มีบ้างที่สมน้ำหน้าหยางมี่ ผู้หญิงที่คนทั่วโลกอินเทอร์เน็ตรู้ว่าเธอเป็นมือที่สาม พยายามแย่งสามีชาวบ้าน“นั่งยิ้มอะไรอยู่คนเดียว” เจ้าเย่ที่กำลังนั่งชมวิวทะเลภูเก็ตหันหน้ามาเอ่ยถามคนตัวเล็กข้างกาย ที่เอาแต่จ้องมือถือแล้วยิ้มอยู่อย่างนั้น“เรื่องชาวบ้านน่ะ” เรื่องชาวบ้านที่ว่ามันก็เป็นเรื่องของเธอกับเจ้าเย่ และก็ยัยผู้หญิงคนนั้น“เธอสนใจพวกข่าวเมาท์มอยซ์อย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”“บางที ชีวิตคนเรามันก็เครียด ได้อ่านอะไรแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่ง” หลินเยียนว่าอย่างยิ้มๆ ก่อนจะยกน้ำมะพร้าวขึ้นมาจิบอย่างสบายใจ“หึ เห็นทีผมคงต้องลองอ่านดูบ้าง” เจ้าเย่ว่า ไม่น่าล่ะผู้หญิงหลายคนถึงได้มักชอบดูข่าวเรื่องซุบซิบชาวบ้าน ที่แท้มันก็มีเอาไว้คลายเคลียดนี่เ







