เห็นตำตา เธอมากับชายอื่น

นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเองก่อนจะต่อปากต่อคำกับคนตรงหน้า ที่เธอกล่าวมามันเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น คนที่สมควรอายมันเป็นผู้หญิงตรงหน้ามากกว่าไม่ใช่เธอ

“หลินเยียน”

“ไม่ต้องเรียกฉัน ฉันยังจำได้ว่าตัวเองชื่ออะไรและอยู่ในสถานะไหน” อย่างน้อยเธอก็ยังมีสถานะภรรยาแต่ง มีใบทะเบียนสมรส

“เหอะ! กอดเอาไว้ให้ดีเถอะทะเบียนสมรสนั้น” หยางมี่เดินหนีออกไปเพราะยิ่งอยู่ตรงนี้นาน ผู้คนก็ยิ่งเดินมาอยู่เป็นที่สนใจ

“อย่างน้อยก็ยังมียางอายบ้าง” สายตาสวยมองตามหลังร่างบางสูงโปร่ง ก่อนจะส่ายหน้าไปมา ให้กับอดีตเพื่อนรักของหลินเยียน ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างตัวจริงคบเพื่อนแบบนี้ได้ยังไง

ถ้าจะมีเพื่อนนิสัยและสันดานไม่รู้จักผิดแบบนี้ เป็นเธอจะเลือกอยู่คนเดียวดีกว่า

“เอ่อ คุณลูกค้าสนใจชุดไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ” พนักงานเดินเข้ามาถามหลินเยียน หล่อนไม่คิดว่าคนมีชื่อเสียงอย่างหลินเยียนจะเดินเข้ามาชอปปิ้งร้านแบรนด์เสื้อผ้าเล็กๆ อย่างนี้

“ฉันอยากได้ชุดที่ไม่หวานและโป๊เกินไป” ตอนแรกว่าจะใส่ชุดแนวเซ็กซี่เหมือนตอนที่อยู่ร่างเดิม ทว่าพอมาคิดดูตอนนี้ไม่น่าจะเหมาะสมเท่าไหร่

เพราะรูปร่างของหลินเยียนไม่เหมาะกับชุดแบบนี้ เจ้าหล่อนน่าจะใส่ชุดลายลูกไม้แต่ปนเซ็กซี่น่าจะดูดี และมันก็น่าจะเหมาะกับสถานะของหลินเยียนด้วย

สถานะแต่งงานแล้ว……จะแต่งตัวเปิดเผยมากเกินไปก็ไม่น่าจะเหมาะสม

“มีค่ะ ร้านเรามีชุดแนวนี้เยอะมากเลย” พนักงานสาวเร่งหาชุดมาแนะนำเธอ แต่ละคอลเลคชั่นนั้นมีแต่ชุดน่าใส่ทั้งนั้น เพียงแต่ไม่ยักจะมีคนให้ความสนใจร้านนี้เท่าไหร่

“อืม เนื้อผ้าดี การตัดเย็บก็เนี้ยบไม่ต่างจากร้านแบรนด์ดัง ๆ เลย”

“ใช่ค่ะ ร้านเรามีขั้นตอนในการผลิตไม่ต่างจากแบรนด์ดัง ๆ เลย”

“มีกี่สาขาเหรอ” หรือว่าเธอจะหันมาทำธุรกิจแบบนี้ดี เมื่อก่อนตอนที่เธอยังอยู่ที่ร่างเดิม เธอก็เป็นพรีเซนเตอร์ให้แบรนด์หลายตัว แต่ล่ะแบรนด์ก็ขายดีทั้งนั้น

“เอ่อ มีแค่สาขานี้ที่เดียวค่ะ” อะไรกันหรือว่าคุณผู้หญิงท่านนี้ไม่ชอบที่เธอบริการเหรอ เลยอยากจะไปเลือกซื้อสาขาอื่น พนักงานสาวคิดในใจ

“อืม ฉันขอพบเจ้าของร้านได้ไหม” ในระหว่างที่ดูเสื้อผ้านั้น หลินเยียนจึงเอ่ยในสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมา

“ทะทำไมเหรอค่ะ” พนักงานสาวก้มหน้า ไม่กล้าสบสายตาของลูกค้าสาว

“ทำไม หรือว่าเจ้าของแบรนด์ไม่อยากพบแขกอย่างนั้นเหรอ” ถ้าเป็นอย่างนี้จริงก็น่าเสียดาย เธอรู้สึกสนใจแบรนด์เสื้อผ้าร้านนี้จริง ๆ

“มะไม่ใช่นะค่ะ”

“แล้วทำไมถึงพบไม่ได้”

“คุณอย่าร้องเรียนฉันเลยน่ะ คุณลูกค้าไม่พอใจอะไรบอกฉันได้เลยนะคะ ฉันยังมีลูกที่ต้องดูแล ฉันไม่อยากตกงาน” พนักงานสาวร่ายยาวในสิ่งที่เธอกลัว

“ชิ! หน้าตาฉันมันเหมือนนางมารขนาดนั้นเลยหรือไง” อะไรกัน เธอยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย

“ปะเปล่าค่ะ”

“งั้นฉันจะพบเจ้าของแบรนด์ได้หรือเปล่า” เอาเถอะ ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดี ใคร ๆ ก็กลัวตกงานกันทั้งนั้น หากพนักงานตรงหน้าจะรู้สึกกลัวก็ไม่น่าจะแปลกอะไร

“ได้ค่ะ ฉันจะไปเรียนว่ามีลูกค้าขอเข้าพบ” ระหว่างที่รอ หลินเยียนยังคงสำรวจชุดเสื้อผ้ายิ่งได้ดูยิ่งถูกใจ

“สนใจแบบไหนเลือกเลยนะครับ”

“เอ่อ คุณ”

“ผมหนานฉู่ครับ เป็นเจ้าของแบรนด์หนาน” ชายหนุ่มกล่าวอย่างดีใจ เขารู้สึกดีที่หญิงสาวตรงหน้าชื่นชอบแบรนด์ของเขา นั้นยิ่งทำให้เขามีหวังที่จะทำแบรนด์ต่อ

“เจ้าของแบรนด์” แม้จะยังสงสัยและแปลกใจ แต่หลินเยียนยังคงยื่นมือทักทายตอบรับชายหนุ่มตรงหน้า

“ครับ ผมเป็นเจ้าของแบรนด์” ถึงแม้ว่าผมจะเป็นชายแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำงานเกี่ยวกับด้านนี้ไม่เป็น ซึ่งหลายคนไม่เข้าใจและมักแปลกใจเมื่อเห็นว่าเขาทำแบรนด์เสื้อผ้าสำหรับผู้หญิง

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” นี่มันปีไหนแล้ว จะมีเจ้าของแบรนด์เป็นผู้ชายก็ไม่แปลก ทุกคนต่างมีความชอบไม่เหมือนกัน

คนทั้งสองพูดคุยกันถึงเรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับแบรนด์ และหนานฉู่เองก็ดีใจมากที่มีคนสนใจในแบรนด์ของเขามากถึงขนาดขอเป็นหุ้นส่วนด้วย

“ผมยินดีมาก ๆ เลยที่จะได้ร่วมงานกับผู้หญิงที่มีความคิดแบบคุณ” คนอย่างนี้สิถึงจะเรียกได้ว่าเป็นผู้หญิงยุคใหม่ กล้าลองและกล้าเปิดใจกับสิ่งที่ไม่เคยลอง

ยิ่งเป็นชุดเสื้อผ้าแบรนด์เขา น้อยมากที่ผู้หญิงจะลองสวมใส่ เพียงเพราะว่ามันไม่มีชื่อเสียงไม่เป็นแบรนด์ดัง ต่างกันกับคนตรงหน้าที่สนใจแบรนด์เขาเพียงเพราะดีไซด์ไม่ใช่ชื่อแบรนด์

“แต่ฉันไม่มั่นใจนะ ว่าจะทำได้ดีหรือเปล่า” แม้ว่าในร่างก่อนเธอจะเป็นพรีเซนเตอร์ แต่ก็ไม่เคยได้มาบริหารเอง

“คุณหลินทำได้แน่นอนผมมั่นใจ”

“ขอบคุณค่ะที่ไว้ใจให้ฉันเป็นหุ้นส่วนด้วย” หลังจากนั้นทั้งหนานฉู่และหลินเยียนต่างก็ได้ติดต่อพูดคุยกันตลอด ส่วนมากจะเป็นเรื่องแบรนด์เสื้อผ้าและการตลาดที่ทั้งสองต้องตัดสินใจ

ร้านอาหาร

“ไม่ทราบว่าคุณทานได้หรือเปล่า” ตั้งแต่ที่รู้จักร่างสูงของหนานฉู่ เธอก็พึ่งรู้ว่าครอบครัวของเขานั้นไม่ธรรมดาเป็นครอบครัวมหาเศรษฐีเลยก็ว่าได้

“ผมทานอะไรก็ได้ครับ”

“งั้นฉันสั่งไม่เกรงใจแล้วน่ะ” ไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว มื้อนี้เธอจะกินหม้อไฟให้พุงแตกไปเลย ในร่างเดิมที่เป็นนักแสดงเธอไม่มีโอกาสได้กินหม้อไฟ

เพราะต้องคุมเรื่องอาหารการกิน ชีวิตนั้นไม่มีความสุขเลยจะมีก็แต่เรื่องเงินเท่านั้นที่มีมาให้ใช้ไม่ขาดมือ

“ฉันเอา.......”

“เอ่อ คุณหลินจะทานหมดเหรอ” อาหารที่คุณหลินสั่งมานี่ ดูแล้วน่าจะทานได้เป็นสิบคนด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเราสองคนจะทานหมดหรือเปล่า

“ไม่ต้องห่วง ฉันกินหมดแน่” หลินเยียนยิ้มร่าพรางบอกชายตรงหน้าว่าไม่ต้องห่วงของจะเหลือ เห็นว่าเธอตัวเล็กอย่างนี้เธอกินหมดแน่นอน

“ดูคุณจะชอบทานหม้อไฟมากเลย”

“แน่นอน นี่มันอร่อยมากเลยนะ คุณหนานต้องลอง” หากเธอเดาไม่ผิดชายตรงหน้าต้องไม่เคยกินแน่นอน

“จริงเหรอครับ”

“ต้องลองเปิดใจดูค่ะ”

อีกด้านหนึ่งนอกร้าน

สายตาคมคู่หนึ่งจ้องมองร่างของสองชายหญิงไม่ห่าง ร่างบอบบางนั้นเขาไม่เห็นมาแล้วเป็นเดือน ที่ผ่านมาเขาคิดว่าหญิงสาวคงไม่กล้ามาสู้หน้าเขาเพราะกลัวจะทำใจไม่ได้เรื่องที่เราสองคนตกลงที่จะหย่ากัน

ทว่าสิ่งที่เขาเห็นตอนนี้มันไม่ใช่ เพราะเจ้าหล่อนไม่ได้ร้องไห้เสียใจแต่อย่างใด กลับมานั่งกินหม้อไฟกับชายหนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้

“หึ หาที่เกาะใหม่ได้แล้วสินะ” เจ้าเย่ว่าอย่างดูถูกดูแคลนว่าที่อดีตภรรยา เมื่อเห็นเธอยิ้มร่ากับชายอื่น