บทที่ 6 (1/1)

เสียงเครื่องยนต์ดับลง เมื่อทิศเหนือพบเจอที่จอดรถหลังจากขับวนหาอยู่นาน ชายหนุ่มปลดเข็มขัดนิรภัยออกก่อนที่จะบิดตัวไปมาเพื่อคลายเมื่อย

“คุณทิศเหนือจะลงไปด้วยใช่ไหมคะ?” โปรดรักก็ได้เอ่ยถามคนข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“อือ พี่ว่าจะไปดูลุงบุญสักหน่อยค่อยกลับ”

“โอเคค่ะ” หลังจากตอบรับเขามือเล็กก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหวังจะโทรหาผู้เป็นยาย แต่โทรศัพท์มือถือก็ยังคงเปิดไม่ติดเหมือนเดิม

“ขอยืมมือถือคุณเหนือโทรหายายได้ไหมคะ?” หลังจากเอ่ยขอร้องเขา ริมฝีปากบางก็เม้มเข้ากันแน่น

“ยังเปิดไม่ติดอีกเหรอ” หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ เพื่อเป็นคำตอบให้กับเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะโน้มตัวไปที่ไปเกะเก็บของด้านหน้าฝั่งที่โปรดรักนั่ง เพื่อหยิบมือถือสำรองของเขาอีกเครื่องออกมา

“เอามือถือเธอมา พี่เปลี่ยนซิมให้”

“ไม่ต้องคิดเยอะ ซ่อมเสร็จเมื่อไหร่ค่อยคืนพี่” ทิศเหนือเอ่ยขึ้นอีกประโยคเมื่อเห็นท่าทีลังเลของคนข้าง ๆ

“ค่ะ” มือเล็กยื่นโทรศัพท์มือถือเธอให้กับคนข้าง ๆ ก่อนที่เขาจะทำการถอดซิมเพื่อเปลี่ยนใส่เครื่องสำรองของเขาให้กับเธอ

“อะ ใช้ตามสบายเลยไม่ต้องรีบคืนพี่ก็ได้” หลังจากเปลี่ยนซิมเสร็จเขาก็รีเซตระบบเริ่มต้นให้กับเธอใหม่ ก่อนที่จะยืนให้กับหญิงสาว ให้เธอเป็นคนตั้งรหัสผ่านต่าง ๆ เองให้เรียบร้อย ก่อนที่มือเล็กจะกดเข้ารายชื่อและโทรหาผู้เป็นยาย

“ฮะโหล ยายอยู่ชั้นไหนตึกไหนจ๊ะ?”

(ถึงแล้วเหรอ อยู่ชั้น 12)

“ตึกไหนจ๊ะยาย”

(อั่น..โทษเด้อนาง ตึกนี่ตึกหยังหล่า) เสียงของจันทร์เอ่ยถามใครบางคนแทรกเข้ามาในสาย

(ตึก D จ้ะป้า)

(ขอบใจหลาย ๆ เด้อ)

(ตึก D โปรดมาถูกไหมลูก) หลังจากได้คำตอบจากคนแปลกหน้าเสร็จ จันทร์ก็เอ่ยบอกกับโปรดรักที่กำลังถือสายรอคำตอบอยู่ในขณะนี้

“คิดว่าถูกจ้ะยาย เดี๋ยวโปรดรีบขึ้นไปนะ”

“เออ ๆ มา ๆ” เมื่อวางสายจากผู้เป็นยาย มือเล็กของเธอก็กดเข้าแอปพลิเคชันแผนที่ เพื่อเดินไปยังตึกD เพราะโรงพยาบาลที่นี่มีขนาดใหญ่และหลายตึกมาก

“ไม่ต้องเปิดแมพก็ได้ ป้าจันทร์บอกว่าตึกไหน”

“ตึก D ค่ะ”

“อือ ป่ะ..” สิ้นเสียงชวนเขาก็เดินนำหน้าเธอไปยังตึกผู้ป่วยตึก D กระทั่งเดินมาถึงลิฟต์

“ชั้นไหน”

“12 ค่ะ” มือหนาเอื้อมกดเลขชั้นตามที่เธอบอกกระทั่งมาถึงชั้นที่สิบสอง เป็นห้องรวมผู้ป่วยขนาดใหญ่ที่ค่อนข้างจะวุ่นวาย ทั้งญาติทั้งผู้ป่วยทั้งบุคลากรทางการแพทย์ที่เดินสวนกันอย่างวุ่นวาย

“อ้าว คุณเหนือมาด้วยเหรอคะ?” จันทร์มายืนรอรับหลานสาวหน้าห้อง สายตาเหลือบไปเห็นอีกคนที่ยืนข้าง ๆ หลานสาว จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ผมมาส่งเพื่อนเลยแวะมาส่งโปรดรักด้วยครับ”

"อ๋อ ขอบคุณมากนะลูก”

“ไม่เป็นไรครับ”

“ตาอยู่เตียงไหนเหรอจ๊ะยาย”

“เตียงเกือบ ๆ สุดท้ายเลย ตามยายมา ๆ” หญิงวัยหกสิบปลาย ๆ กวักมือเรียกหลานสาวเข้าไปด้านใน เนื่องจากเตียงของผู้เป็นตานั้นอยู่เกือบสุดเลยก็ว่าได้

“เป็นไงบ้างจ๊ะตา”

“ปวดหลัง เหมื่อย”

“คนแออัดกันจัง เราสามารถขอย้ายตาไปอยู่ห้องพิเศษได้ไหมจ๊ะยาย” โปรดรักมองไปรอบ ๆ ห้องผู้ป่วย ที่มีเตียงอยู่นับสิบ ยังไม่รวมญาติผู้ป่วยอีก คนเดินเข้าเดินออกมากหน้าหลายตา จนแทบจะเป็นตลาดนัด

“โอ๊ย มันจะไม่สิ้นเปลืองไปเหรอลูก”

“ไม่หรอกจ้ะ อย่างน้อยตาก็น่าจะได้พักผ่อนเต็มอิ่ม”

“แล้วหมอได้มาตรวจตาหรือยังจ๊ะ”

“มีหมอคอยมาถามอาการบ่อย ๆ อยู่ แต่ยังไม่ได้ตรวจอะไรมาก”

“เดี๋ยวโปรดว่าเราย้ายตาไปห้องพิเศษกันเถอะจ้ะ”

“เดี๋ยวพี่ไปช่วยเดินเรื่อง”

“ขอบคุณนะคะ” โปรดรักเอ่ยขอบคุณทิศเหนืออย่างนอบน้อม จากนั้นทั้งคู่ก็ได้เดินไปคุยกับเจ้าหน้าที่เพื่อทำการขอย้ายผู้ป่วยไปไว้ห้องพักพิเศษ

“ทางโรงพยาบาลจะมีห้องพิเศษสามแบบค่ะ จะมีสี่เตียง คืนละ 880 บาท”

“สามเตียง คืนละ 1100 บาท ส่วนห้องเดี่ยว คืนละ 2150 บาทค่ะ รวมค่าหมอพยาบาลและอาหารแล้ว เป็นห้องปรับอากาศค่ะ” สิ้นเสียงของเจ้าหน้าที่ร่างเล็กเม้มปากแน่น คิดไม่ตกว่าควรเลือกห้องแบบไหนให้แก่ผู้เป็นตาดี

“พี่เสนอเป็นสามเตียงดีไหม ป้าจันทร์กับลุงบุญจะได้ไม่เหงาเกินไป” เห็นเธอนิ่งไปสักพัก ทิศเหนือจึงเอ่ยข้อเสนอให้กับเธอ

“เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ” ซึ่งราคาของสามเตียง เป็นราคาที่เธอพอจะรับได้ แต่ถ้าเป็นห้องเดี่ยวคงไม่ไหว ถ้าสี่คนก็อาจจะเยอะเกินไปอีก เธอจึงไม่มีอะไรจะค้านกับคนที่เสนอ

“งั้นเอาเป็นสามเตียงก็ได้ค่ะ” ปรึกษากันสักพักร่างเล็กก็เอ่ยบอกกับพยาบาลเพื่อเป็นการยืนยัน

“ได้ค่ะ ขอชื่อผู้ป่วยพร้อมบัตรประชาชนผู้จองด้วยนะคะ” มือเล็กเอื้อมมือหยิบบัตรประชาชนออกมาจากกระเป๋าสตางค์ พร้อมกับบอกข้อมูลต่าง ๆ เมื่อเจ้าหน้าที่เอ่ยถาม ก่อนที่จะจ่ายค่ามัดจำและเดินตามเจ้าหน้าที่ไปเพื่อทำการย้ายห้องผู้ป่วยให้กับผู้เป็นตา

ผ่านไปเกือบครึ่งค่อนวันทิศเหนือก็ขอตัวกลับก่อน จึงเหลือเพียงสามคนตายายและโปรดรัก พร้อมกับญาติผู้ป่วยคนอื่นอีกสามสี่คน แม้ในห้องจะมีสามเตียง แต่ก็จัดเป็นสัดส่วนและมีม่านกั้นเพื่อความมิดชิด สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

“คุณบุญมี เทวาภักดิ์ ขออนุญาตฉีดยาชาเพื่อจะเจาะไขกระดูกสันหลังไปตรวจนะคะ” พยาบาลเดินมายังเตียงของบุญมีที่กำลังเคลิ้ม ๆ จะหลับ

“ครับ”

หลังจากฉีดยาชาเสร็จราว 15 นาที หมอและพยาบาลก็ล้อมรอบเตียงของบุญมีทำการเจาะไขกระดูกสันหลังนำไปตรวจเพื่อยืนยันโรคที่ท่านเป็นอยู่ โปรดรักไม่กล้าไปยืนดูกับผู้เป็นยาย ได้แต่ยืนร้องไห้อยู่ไกล ๆ เนื่องจากได้ยินเสียงของผู้เป็นตาร้องเพราะความเจ็บดังขึ้นมาเป็นระยะ ๆ

“ไม่เป็นไรลูกไม่เป็นไร เดี๋ยวตาก็หาย” ผู้เป็นภรรยาก็ไม่สามารถทนยืนดูสามีตนเองได้ จึงถอยออกมาหาผู้เป็นหลานสาวที่ยืนร้องไห้อยู่ข้าง ๆ ประตูทางออก ก่อนที่จะเอ่ยปลอบเธอ แม้ภายในใจของจันทร์เองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าโปรดรัก

“ฮึก...แค่ไปยืนให้กำลังใจข้าง ๆ ตาโปรดยังทำไม่ได้เลย” เธอกอดผู้เป็นยายแน่นพร้อมกับปล่อยโฮออกมา เนื่องจากจิตใจไม่เข้มแข็งพอที่จะไปยืนข้าง ๆ เตียงเพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้เป็นตา

“โปรดทำดีที่สุดแล้วลูก ไม่เป็นไร ๆ” จันทร์กอดปลอบหลานสาวพร้อมกับลูกศีรษะเบา ๆ ยืนทนฟังเสียงของบุญมีร้องด้วยความเจ็บปวดจากการรักษาเป็นระยะ ๆ