บทที่ 7 (1/1)

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งสัปดาห์ ชีวิตของโปรดรักวนเวียนอยู่แต่โรงพยาบาล เธอได้ลางานไปเพียงหนึ่งอาทิตย์อีกไม่กี่วันต้องกลับไปทำงานที่บ้าน แต่อาการของผู้เป็นตานั้นยังไม่คงที่ มีหอบเหนื่อย ไข้สูงมาเป็นพัก ๆ ทางโรงพยาบาลจึงยังไม่ปล่อยตัวกลับบ้าน ซึ่งผลการตรวจโรคก็ออกมาแล้ว ตาของเธอเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะเฉียบพลันจริง ๆ ตามที่หมอวินิจฉัยไว้ในเบื้องต้น

“ตากินข้าวอีกนิดนะจ๊ะ จะได้กินยา” โปรดรักยื่นช้อนที่ตักข้าวต้มของทางโรงพยาบาลให้กับผู้เป็นตา

“ตาไม่หิว” บุญมีเอ่ยตบหญิงสาวก่อนจะเบือนหน้าออกจากช้อน

“อีกสักสองคำก็ยังดีนะจ๊ะ” เมื่อเห็นหลานเซ้าซี้ผู้เป็นตาก็ต้องจำใจกินข้าวต้มไปประมาณสามช้อนโต๊ะ ก่อนที่พยาบาลจะเดินเอายามาให้

“ทรมานแท้ ตอนได๋ตาสิเซา” (ทรมานจัง ตอนไหนตาจะหาย) บุญมีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ เมื่อกินยาเสร็จ

“เดี๋ยวก็หายนะจ๊ะตา อดทนก่อนนะ” เธอตอบผู้เป็นตาพร้อมกับรอยยิ้มแม้ในใจจะร้องไห้อยู่

“สวัสดีครับลุงบุญ” ขณะที่น้ำตาของเธอกำลังจะห้ามไม่อยู่ เสียงที่คุ้นเคยก็แทรกขึ้นมา ทำให้สามารถเบือนหน้าหลบผู้เป็นตาทัน

“คุณเหนือ สวัสดีครับ” บุญมีเอ่ยทักทายเจ้านายรุ่นหลานด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ

“เป็นยังไงบ้างครับ”

“บอกไม่ถูกเลยครับ จะว่าดีขึ้นก็ไม่ใช่แย่ลงก็ไม่เชิง”

“คุณเหนือมีงานในเมืองเหรอครับ” บุญมีเอ่ยถามทิศเหนืออีกประโยคด้วยความแปลกใจ

“เปล่าครับ ผมตั้งใจมาเยี่ยมลุงบุญ”

“แล้วป้าจันทร์ล่ะครับ”

“อ๋อ ยายไปซื้อข้าวอยู่ค่ะ” เป็นทางโปรดรักที่เอ่ยตอบทิศเหนือ เขาได้พยักหน้ารับรู้เบา ๆ ไม่นานเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น หญิงวัยกลางคนก็ได้เดินเข้ามา

“อ้าว คุณเหนือ”

“สวัสดีครับป้าจันทร์”

“ไปไงมาไงล่ะลูก”

“ผมแวะมาเยี่ยมลุงบุญหน่อยน่ะครับ”

“แล้วนี่หมอได้แจ้งไหมครับว่าจะได้ออกจากโรงพยาบาลวันไหน”

“คงต้องรออาการคงที่ก่อนน่ะลูก เพราะตอนกลางคืนลุงมีไข้ละก็อ้วกแทบทุกวันเลย”

“คุณเหนือจะกลับบ้านหรือไปธุระที่ไหนต่อไหมคะ”

“ทำไมเหรอครับ”

“ป้าอยากฝากยัยโปรดกลับไปด้วยน่ะจ้ะ ลางานมาหลายวันแล้ว”

“ยายจะดูแลตาคนเดียวไหวเหรอจ๊ะ โปรดทำงานวันจันทร์นะ”

“นี่ก็วันเสาร์แล้ว อีหล่ากลับไปพักโลด” (นี่ก็วันเสาร์แล้ว หนูกลับไปทำงานเถอะ) สิ้นเสียงของผู้เป็นยายโปรดรักก็หันหน้าไปหาตาที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยเพื่อขอความคิดเห็น

“ไปเถอะลูก” บุญมีเอ่ยขึ้นบอกกับหลานสาว อย่างเห็นดีเห็นงามกับภรรยา

“ป้าฝากน้องกลับไปด้วยได้ไหมจ๊ะ หรือถ้าคุณเหนือไม่สะดวกไม่เป็นไรนะ” จันทร์เอ่ยถามทิศเหนืออีกครั้ง เนื่องจากเกรงว่าผู้ที่จะขออาศัยอาจจะไม่สะดวก

“สะดวกครับป้า ไม่ต้องห่วงเลย”

จากนั้นทั้งสี่คนก็นั่งคุยกันไปพักใหญ่ จนเวลาล่วงเลยมาเกือบจะเย็น ก่อนที่ทิศเหนือจะขอตัวกลับ โปรดรักเองก็ได้ร่ำลาผู้เป็นตาและยายอยู่เกือบสิบนาที

“เดี๋ยวโปรดโทรหาบ่อย ๆ นะคะ”

“ถ้าเกิดอะไรขึ้น หรือมีอะไรให้รีบโทรบอกโปรดทันทีเลยนะ”

“เออ ไปเถอะ” โปรดรักพูดย้ำอีกประโยค ก่อนบุญมีจะเอ่ยขึ้นบอกกับหลานสาวเพราะเกรงใจคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

โปรดรักจึงเอื้อมตัวไปกอดผู้เป็นตาและยาย ก่อนที่จะรีบเดินออกไปเพราะกลัวว่าจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“เดินทางกันดี ๆ นะลูก”

“ครับ สวัสดีนะครับ” ทิศเหนือเอ่ยตอบก่อนจะยกมือไหว้ผู้อาวุโสทั้งสองพร้อมกับเดินตามโปรดรักออกไปจากห้องผู้ป่วย

“คุณเหนือจอดรถตรงไหนเหรอคะ?” เธอเอ่ยถามผู้ที่กำลังเดินตามหลังเธออยู่ในขณะนี้

“ที่เดิม” เขาตอบกลับคนถามด้วยน้ำเสียงโทนปกติ

“คุณมาคนเดียวเหรอคะ?”

“อือ เธออึดอัดหรือเปล่าที่ต้องนั่งกลับสองคน”

“ปะ..เปล่านะคะ”

หลังจากโปรดรักพูดจบก็ไม่มีบทสนทนาไหนผุดขึ้นมาอีกเลย ไม่นานทั้งคู่ก็เดินมาถึงรถฟอร์จูนเนอร์สีเทาดำคู่ใจของทิศเหนือที่เขาใช้ขับประจำ ก่อนชายหญิงจะเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างในคนละฝั่งและรถก็ค่อย ๆ แล่นออกจากโรงพยาบาลไป

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ร่างเล็กก็มองเห็นตลาดนัดตอนเย็นอยู่ไกล ๆ จึงแอบมองคนข้าง ๆ เป็นระยะ ๆ จะเอ่ยชวนเขาแวะก็แอบเกรงใจ เนื่องจากพึ่งพาติดรถมากับเขาก็ลำบากเขามากพอแล้ว

“อยากแวะตลาดไหม” ระหว่างที่เธอกำลังคิดอยู่นั้น คนข้าง ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมาเองอย่างรู้ทันเสียงในหัว

“อยากค่ะ ถ้าคุณเหนือไม่สะด..”

“สะดวก เขาเอ่ยตอบเธอแค่นั้น ก่อนจะกดไฟเลี้ยวเพื่อหาที่จอดรถหน้าตลาดอย่างใจเย็น ไม่นานก็ได้ที่จอดที่เดินไม่ไกลมากนัก

ทั้งคู่เปิดประตูเดินลงจากรถ ก่อนจะก้าวขาไปยังตลาดนัดตอนเย็น ที่มีทั้งของสดของแห้ง กับข้าวสำเร็จ เสื้อผ้ารองเท้า หรือแม้แต่สไลเดอร์และสปริงบอร์ดไว้บริการลูกค้าเด็ก ๆ ที่มารอผู้ปกครองซื้อของอีกด้วย

เขาและเธอเดินมาเรื่อย ๆ จนถึงร้านปลาหมึกย่าง ซึ่งเป็นของโปรดของโปรดรัก มือเล็กดึงชายเสื้อคนเดินนำอย่าทิศเหนือเป็นสัญญาณให้เขาหยุด

“โปรดขอซื้อหมึกย่างก่อนได้ไหมคะ?”

“เอาสิ” สิ้นเสียงของเขาโปรดรักก็เดินไปยังร้านหมึกย่างน้ำจิ้มรสเด็ด ที่มีคนยืนเล็กหมึกอยู่สองสามคน ร่างเล็กเดินไปหยิบตะกร้าเล็กที่ทางร้านมีไว้บริการลูกค้าให้เลือกใส่ภาชนะก่อนจะนำมาย่าง

“คุณเหนือเอาไหมคะ?” เธอหยิบมาห้าไม้ ก่อนจะหันไปหาทิศเหนือที่ยืนรอข้าง ๆ

“เอาห้าไม้ เธอเลือกให้หน่อย”

“ค่ะ” สิ้นเสียงคำตอบเขาเธอก็หันมาเลือกหมึกต่ออย่างตั้งใจ

“แยกถุงละห้าไม้นะจ๊ะ เดี๋ยวกลับมาเอา”

“ราดน้ำจิ้มเลยไหมจ๊ะ”

“แยกดีกว่าจ้ะ” เธอเอ่ยตอบแม่ค้าก่อนจะหลีกตัวออกมาเพื่อไปเดินตลาดรอแม่ค้าย่างเสร็จ

ทั้งคู่เดินไปยังโซนต่าง ๆ ในตลาดนัดตอนเย็น ซึ่งมีเบียดผู้คนกันเป็นบางช่วง เนื่องจากตลาดนี้มีเพียงอาทิตย์ละหนึ่งวันที่เป็นตลาดใหญ่ และวันตลาดนัดใหญ่ดันตรงกับวันนี้ จึงทำให้คนเยอะกว่าปกติ

“เอาอะไรอีกไหม” เดินมาสักพักทิศเหนือก็เอ่ยถามโปรดรัก

“พอแล้วดีกว่าค่ะ คุณดูร้อน ๆ นะ”

“คนมันเยอะน่ะ อึดอัดนิดหน่อย” เนื่องจากเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบความวุ่นวายมากนัก แต่ก็ใช่ว่าจะเข้าสังคมไม่เป็นเลย

“งั้นเอาน้ำสักแก้วไหมคะ ข้างหน้าร้านน้ำผลไม้พอดี”

“อือ”

“รับอะไรดีจ๊ะ” เมื่อทั้งคู่หยุดที่หน้าร้านขายน้ำผลไม้ แม่ค้าก็เอ่ยถามอย่างเป็นมิตร

“เอาน้ำมะพร้าวเผาปั่นนมสดหนึ่งค่ะ”

“คุณเหนือเอาอะไรคะ”

“เหมือนเธอ”

“เป็นสองแก้วนะจ๊ะพี่”

“ได้จ้า แฟนดูร้อน ๆ นะหนู หยิบทิชชูข้างหน้าซับเหงื่อหน่อยไหม”

“ขอบคุณนะคะ แต่ไม่ใช่แฟนค่ะ” เธอเอ่ยบอกแม่ค้ายิ้ม ๆ พร้อมกับหยิบทิชชูมาให้คนที่ยืนข้าง ๆ สามสี่แผ่นให้เขาซับเหงื่อตรงหน้าตัวเอง

“อ้าวเหรอพี่นึกว่าแฟน ขอโทษหลาย ๆ”

“บ่เป็นหยังครับ” ทิศเหนือเอ่ยตอบแม่ค้า

“เอาอะไรอีกไหม” หลังจากของเต็มไม้เต็มมือทั้งคู่แล้ว ทิศเหนือก็เอ่ยถามผู้ที่เดินอยู่ข้าง ๆ

“ไม่แล้วค่ะ กลับเลยดีกว่า”

“อือ”

ชายหญิงเดินมายังรถที่จอดอยู่ลานจอดรถของทางตลาดได้จัดเตรียมไว้บริการลูกค้า ทิศเหนือเปิดท้ายเพื่อนำของต่าง ๆ ไปไว้ไม่ให้เกะกะผู้ที่นั่งข้าง ๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกกันไปขึ้นรถคนละฝั่งเตรียมตัวที่จะกลับบ้าน

“ของพี่เท่าไหร่” เมื่อรัดเข็มขัดนิรภัยทิศเหนือก็เอ่ยถามคนข้าง ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ โปรดเลี้ยงเองถือเป็นการขอบคุณ”

“ไม่เป็นไร รอบก่อนเราเลี้ยงน้ำพี่แล้ว”

“แค่นี้น้อยไปด้วยซ้ำค่ะ จากที่คุณทิศเหนือคอยช่วยเหลือโปรด”

“อ้อ นี่โทรศัพท์ที่คุณให้โปรดยืมค่ะ” เธอเอ่ยอย่างนึกขึ้นได้ พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือที่เขาให้ยืมก่อนหน้าคืนให้กับเจ้าของ

“ซื้อใหม่แล้วเหรอ”

“เปล่าค่ะ โปรดไปซ่อมมาแล้วขอบคุณที่ให้ยืมนะคะ” เธอเอ่ยตอบเขาพร้อมกับชูโทรศัพท์เครื่องเดิมของตนเองให้ดู ตอนแรกเธอก็คิดว่าจะซื้อใหม่ แต่เก็บเงินไว้ให้ตารักษาตัวดีกว่าเพราะตอนนี้อะไร ๆ ก็ไม่แน่นอนไปหมด เธอยังไม่ควรที่จะฟุ่มเฟือยอะไรประหยัดได้ก็จะประหยัดไปก่อน

“โอเค ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะยังไงลุงบุญก็ทำงานที่ฟาร์มพี่”

“ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” สิ้นเสียงคำขอบคุณของโปรดรัก ทิศเหนือเองก็พยักหน้าเบา ๆ เพื่อตอบกลับเธอ

ผ่านไปราวยี่สิบนาทีรถคันหรูก็เลี้ยวเข้าไปยังหมู่บ้านของหญิงสาว รถคันสีเทาแล่นตามถนนคอนกรีตไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงบ้านโปรดรัก มือหนาได้เปิดไฟเลี้ยวพร้อมกับค่อย ๆ เลี้ยวเข้าไปภายในหน้าบ้าน

“ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเลย” เมื่อรถจอดมือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นไหว้ผู้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างนอบน้อม

“ไม่เป็นไร เข้าบ้านแล้วล็อกประตูให้แน่นหนา เป็นผู้หญิงอยู่บ้านคนเดียวอย่าประมาท มีอะไรโทรหาพี่ได้”

“ยังไงเราก็หลานลุงบุญ ไม่ต้องเกรงใจ” จบประโยคแรกเขาแอบเห็นเธอเม้มปากแน่น กลัวเธอจะอึดอัดเกินไปจึงเอ่ยขึ้นอีกประโยค

“ขอบคุณ คุณเหนืออีกครั้งนะคะ”

“อือ เข้าบ้านได้แล้ว”

“ค่ะ” ว่าจบหญิงสาวก็เปิดประตูลงจากรถ และไม่ลืมที่จะหันมาก้มหัวเพื่อเป็นการขอบคุณอีกรอบ ร่างเล็กยืนรอหน้าบ้านเพื่อส่งแขก และรถยนต์คันคุ้นเคยก็ค่อย ๆ แล่นออกไปจนสุดสายตา