บทที่ 4 [1]

[ ทำใจให้สบาย ]

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

มหาสมุทรเป็นคนฉลาด ฉลาดพอ ๆ กับพี่ชายคนโต หากพี่ชายเกิดผิดพลาดไม่สามารถขึ้นรับตำแหน่งผู้สืบทอดได้ ตัวเขาก็สามารถเสียบแทนได้อย่างไม่มีข้อครหา เนื่องจากคุณสมบัติครบถ้วนไม่ต่างกัน กระนั้นกลับไม่มีความกระหายอำนาจตรงส่วนนี้เลยแม้แต่น้อย เนื่องจากรักแล้วก็เคารพพี่ชายมากและพี่ชายเองก็รักน้องชายเพียงคนเดียวมากเช่นกัน

ตระกูลมหัทธนกำลังปิดข่าวเรื่องทายาทลำดับที่หนึ่งประสบอุบัติเหตุรถตกเขาอาการสาหัส เป็นตายเท่ากัน ทุกคนในตระกูลทั้งยืนทั้งนั่งออกันอยู่หน้าห้องไอซียูรวมถึงเขาด้วยที่พยายามเก็บกลั้นอารมณ์จวนเจียนจะระเบิดออกมาเต็มที

"ผลการตรวจสอบล่ะ" ท่านเจ้าสัวธรณินเอ่ยถามผู้ช่วยคนสนิทที่ก้าวฉับ ๆ ตรงมาหา

"นี่ครับท่าน"

ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกเปิดออก แผ่นกระดาษในนั้นรายงานว่ารถยนต์ถูกตัดสายเบรก น้ำมันมีรอยรั่ว แล้วยิ่งลงมือเตรียมการง่ายเมื่อรถที่ขับเป็นรถเช่า เวลาต้องเดินทางด้วยเครื่องบินไปคุมงานที่ต่างจังหวัดการใช้รถเช่ามันสะดวกกว่า ซึ่งรถที่ใช้ก็เป็นของบริษัทของคนรู้จักจึงไว้ใจเรื่องความปลอดภัย

ใครจะคิดล่ะว่าคราวนี้จะถูกลอบฆ่าโดยไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร แต่ไม่เหลือบ่ากว่าแรงของมหาสมุทร ยกมือรับหน้าที่นี้เพราะต้องการรู้ให้ได้ว่าใครมันเป็นคนหมายเอาชีวิตพี่ชายของเขา

แน่นอนการสอบสวนแม้แต่คนในตระกูลก็ไม่เว้น ต้องสันนิษฐานเอาไว้ก่อนเพราะพี่ชายไม่ได้มีศัตรูคู่อาฆาตที่ไหน ถัดไปก็เป็นเรื่องตำแหน่งผู้สืบทอด หากไม่เกิดเรื่องพี่ชายเขาได้ขึ้นรับตำแหน่งแน่ ๆ แต่ก็อาจจะเป็นเรื่องของผลประโยชน์ก็ได้ งานก่อสร้างทางภาคเหนือที่พี่ชายขึ้นไปคุมบ่อยครั้งนั้นอยู่ในพื้นที่ของพ่อเลี้ยงแสงรวีที่ต้องการสร้างบ่อนการพนันแต่ดันถูกโครงการของพี่ชายชิงตัดหน้า สร้างรีสอร์ทครบวงจรซึ่งในนั้นรวมไปถึงคาสิโนแบบถูกกฎหมายด้วย

หากเป็นเรื่องนี้จริง ๆ เขาไม่ปล่อยไอ้พ่อเลี้ยงนั่นไว้แน่ คิดว่าอิทธิพลของมันจะรับมือไหวเหรอ หรือหากเป็นฝีมือของคนในตระกูลอันนี้ก็ยิ่งต้องจัดการให้หนัก ๆ

คนเจ้าคิดเจ้าแค้นกวาดตามอง ซึ่งพวกญาติพี่น้องทุกคนไม่ได้มีสีหน้าตระหนกกลัว แถมยังร้องบอกให้เอาคนร้ายมาลงโทษให้ได้ ทั้งนี้เมื่อพี่ชายอาการสาหัสภาระงานทั้งหมดจึงตกมาอยู่กับเขา

"ฟังให้ดี ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ถ้าเป็นหนึ่งในพวกแกที่เกิดความโลภ บทลงโทษจะหนักยิ่งกว่าเดิม แต่ตอนนี้ฉันขอคิดว่ามันเป็นฝีมือคนจากภายนอกก่อนแล้วกัน"

ท่านเจ้าสัวคาดโทษเอาไว้ก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่คนในครอบครัวเกิดเรื่องร้ายแรง แถมยังเป็นลูกชายของท่านเอง ทำให้อดคิดเรื่องผลประโยชน์ภายในไม่ได้

"แกเองก็ไม่เว้นมหาสมุทร"

ลูกชายคนที่สองไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเพราะตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด ตอนนี้ทุกคนตกเป็นผู้ต้องสงสัยกันหมด

หลังจากนั้นท่านเจ้าสัวก็ไล่ทุกคนให้กลับไปเพราะอยู่ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ เหลือเพียงคนในครอบครัวจริง ๆ ซึ่งคุณหญิงทรายแก้วใบหน้าซีดเซียวนั่งนิ่งเป็นห่วงลูกชายคนโต เธอพร้อมเป็นลมล้มพับลงไปได้ทุกเมื่อ

"จะทำยังไงดี ฉันจะทำยังไงดีคะคุณ" เสียงสั่นพร่าว่าพลางยื่นมือหาสามี

ท่านเจ้าสัวธรณินนั่งลงข้างภรรยาพร้อมโอบกอดปลอบใจ คนเป็นแม่เสียขวัญเริ่มตัวสั่นเทิ่มกลัวเสียลูกชายไป

"ถึงมือหมอแล้ว ทำใจดี ๆ ไว้ ลูกเราต้องไม่เป็นไร"

มหาสมุทรยืนมองคนมีอายุให้กำลังใจกัน ไม่นึกอิจฉาที่พี่ชายได้รับความรักมากกว่าเพราะอีกฝ่ายต้องขึ้นเป็นผู้สืบทอด เก่งทุกด้าน ไม่ว่าทั้งสองคนอยากให้เป็นอะไรพี่ชายก็ตามใจเป็นให้ได้ทุกอย่าง ต่างจากเขาที่เป็นตัวของตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร ไม่มีใครบังคับจิตใจเขาได้หากไม่ต้องการทำ

ทุกวันนี้จึงได้ใช้ชีวิตอิสระ ไม่ต้องแบกรับหน้าที่อันหนักอึ้งไว้บนบ่า แต่หลังจากนี้คงต้องรับหน้าที่แทนไปก่อน

Dangerous ocean

มหาสมุทรส่งลูกน้องทีมที่หนึ่งขึ้นเหนือไปสืบเรื่องพ่อเลี้ยงแสงรวี ขณะเดียวกันปัญหาการยักยอกเงินของบริษัทที่เขาเข้าไปลงทุนก็ได้รับการแก้ไข โดยการปรับเงินและถอนทุนทั้งหมดออกมา รวมถึงเรียกตัวพนักงานที่ส่งไปช่วยดูแลกลับ Ocean Company หลังจากนี้ให้บริษัทเหล่านั้นจัดการบริหารด้วยตัวเอง เพื่อให้บริษัทในเครือที่เหลือดูเป็นเยี่ยงอย่างว่าปลาเน่าแค่ตัวเดียวส่งผลกระทบมากแค่ไหน

เมื่อเคลียร์งานของตัวเองเสร็จเรียบร้อยจึงทุ่มเวลาทั้งหมดไปที่เรื่องของพี่ชายและเรื่องการเรียน เป็นหนุ่มเศรษฐศาสตร์ภาคอินเตอร์ แน่นอนเขาไม่ได้ตั้งใจจะเป็นที่หนึ่งในทุกเรื่อง ๆ แต่เพราะความเฉลียวฉลาดและความสามารถมากล้นแท่นบนจุดสูงสุดจึงเป็นของเขาโดยปริยาย ไม่มีใครหน้าไหนปีนขึ้นมาแทนที่ได้ทั้งนั้น

หลายวันมานี้แวะใช้บริการห้องสมุดกลางเกือบทุกวัน มีโปรเจกต์กับเพื่อนในกลุ่ม เน้นคุยวางแผนพอเสร็จก็แยกย้ายไม่ได้นั่งนานอะไร

"นั่นเด็กทุนแฟนเก่ามึงนี่หว่า" เลโอชี้ให้ดูข้างล่างตรงโซนเบเกอรี่

มหาสมุทรปรายตามองตามเห็นร่างสมส่วนกำลังเดินเลือกขนมใส่ถาด ท่าทางอารมณ์ดี หลังจากวันนั้นก็เพิ่งจะได้เห็นหน้านี่แหละ

"แก๊งยัยนั่นเอาอีกแล้ว" เสียงของรอนทำให้ต้องเปลี่ยนเป้าหมายไปมองสี่สาวแก๊งเชียร์หลีดเดอร์

พวกนั้นล็อกเป้าหมายเดินตรงไปหาหญิงสาวซึ่งไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะเจอกับอะไร ทำทีเป็นถือถาดใส่ขนมเดินวนเวียน

"เหมือนจะรู้ตัวแล้วนะนั่น" จิณณ์ว่าพลางทำท่าจะลุกขึ้นยืน ด้วยความถูกใจหญิงสาวเป็นทุนเดิมจึงไม่อยากให้ถูกรังแก

มหาสมุทรเห็นดังนั้นจึงจับแขนสั่งให้นั่งลงตามเดิม แล้วคอยดูเหตุการณ์ต่อโดยไม่พูดอะไร

>>>>>โปรดติดตามบทต่อไป