บทที่ 5 [1]

[ หนังสือเล่มเก่าที่เอามาอ่านใหม่ ]

---------------------

"เท่าไรก็ได้เลยเหรอคะ"

"อืม ตามใจเถอะ"

"ว่ากันไม่ได้นะ"

"หยิบ ๆ เถอะ เอาไปฝากที่บ้านด้วยก็ได้"

"งั้นเธอช่วยถือถาดตามเรามาอีกหนึ่งอัน"

"ทำไมต้องทำ"

"ช่วยหน่อยค่ะ นะคะ"

มหาสมุทรถอนหายใจแล้วยอมถือถาดใส่ขนมเดินตาม ร้านเบเกอรี่อบชื่อดังบนชั้นสาม กลิ่นหอมฟุ้งออกไปถึงข้างนอก มหาสมุทรบอกว่าจะจ่ายเงินให้ ฉันอยากกินอะไรหยิบได้ตามใจชอบเลย

ตอนคบกันเขาแค่โยนเงินให้อยากได้อะไร อยากเอาไปทำอะไรเชิญตามสบาย ไม่ได้มาเดินตามทำเหมือนตามใจกันแบบนี้หรอก นี่เพิ่งเคยเห็นเขายอมครั้งแรกเลยเนี่ย

ส่วนเรื่องก่อนหน้านี้ที่เขาจิ้มนิ้วเลือกฉันอยากให้กลับมาคบกันอีกครั้ง ขอปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่เอาเด็ดขาด แต่ด้วยความไม่อยากให้เขาหงุดหงิดเลยยื่นข้อเสนอไปว่าถ้ารู้สึกเหงาจะยอมไปเที่ยวด้วยบางครั้งและห้ามเขาทำนิสัยแย่ ๆ เวลาอยู่ด้วยกัน

รู้ไหมมหาสมุทรตอบว่ายังไง

'ไม่เห็นจะยาก แต่แค่ไปเที่ยวด้วยกันมันไม่พอ เราต้องมีเซ็กซ์กันด้วยหลังจากจบวัน'

ฉันนี่อึ้งอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน ได้คืบจะเอาศอก แค่วนมาเจอกันหลังจากเลิกไปเป็นปีก็เครียดจะตายอยู่แล้ว

'เอางั้นก็ได้ แต่เธอต้องทำตัวดี ๆ นะ ถ้าหงุดหงิดหรือใช้ความรุนแรงเมื่อไหร่...ทุกอย่างจบ จะไม่มีการกลับมาเป็นคนรู้จักกันอีก'

แล้วฉันก็ดันบ้าจี้ยอมซะงั้น บางทีตัวเองก็มักทำอะไรย้อนแย้งแบบนี้แหละ

เซ็กซ์กับแฟนเก่าแปลกไหมนะ 

ไม่แปลกหรอกเนาะ อย่างไรเสียเราก็เคยมีอะไรกันมาก่อนตอนคบกัน และเพื่อเอาตัวรอดจากพวกบ้าชนชั้นฉันจำเป็นต้องมีเขาเป็นโล่กำบัง

"หามื้อเย็นกินต่อเลย อยากกินอะไรคิดมา"

มหาสมุทรเดินนำออกจากร้านตัวปลิวแถมยังโยนหน้าที่คิดเมนูมาให้อีก ฉันเดินตามพลางคิดไปด้วยว่าจะกินอะไรดี ตั้งแต่ชั้นที่สามขึ้นไปคนเดินน้อยกว่าชั้นล่าง ส่วนใหญ่จะเป็นพวกคนมีเงินมาเดินเล่นกัน แบ่งชนชั้นชัดเจน แต่ก็ไม่มีใครคิดอะไรมาก มีเท่าไหร่ก็ใช้เท่านั้นตามวิถีชีวิตของตนเอง

"สเต็กไหมคะ สเต็กไหม" พยายามเดินให้ทัน มือข้างหนึ่งถือถุงขนมถุงใหญ่ โล่งใจเพราะมหาสมุทรยังคงสงบนิ่งปกติดีอยู่

"ผมอยากกินอาหารญี่ปุ่น"

"แล้วจะให้สิบคิดทำไม เลือกไว้แล้วก็นำทางไปสิ" เผลอทำหน้างอพอรู้ตัวก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเดี๋ยวเขาหาว่างี่เง่า

มหาสมุทรแค่อยากแกล้งเล่น เป็นอย่างนี้เพราะรู้ว่าฉันไม่สามารถขัดใจอะไรได้ อยู่กับเขาต้องชี้นกเป็นนกชี้ไม่้เป็นไม้แม้บางครั้งจะไม่เห็นด้วยก็ตาม

สุดท้ายเขาพาขึ้นมายังร้านสเต็กสุดหรูหรา พนักงานดูแลดีตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าไป ภายในมีลูกค้าคนอื่นนั่งอยู่อีกหลายโต๊ะ เสียงเพลงคลาสสิกดังคลอเบา ๆ เพื่อสร้างบรรยากาศ

"อ้าว แล้วไหนบอกอยากกินอาหารญี่ปุ่น"

เหมือนเขากำลังตามใจเราอยู่เลย

ครืนนน ครืนนน

ขณะที่เขากำลังจะอ้าปากพูดมือถือของฉันก็สั่นแจ้งเตือนว่าสายเข้า 

"แป๊บนึงนะคะ"

หยิบออกมาจากกระเป๋าพอเห็นว่าเป็นใครก็ฉีกยิ้มพร้อมกดรับสาย

"ว่ายังคุณศตวรรษ"

(เลิกเรียนหรือยัง)

"เลิกแล้ว ตอนนี้อยู่ที่กาล่า" (ชื่อห้างสรรพสินค้า)

(พี่มากินข้าวกับลูกค้าที่โรงแรมใกล้ ๆ กลับพร้อมกันไหมจะได้แวะไปรับ)

"พี่กินเสร็จแล้วเหรอ"

(ยัง ๆ รอลูกค้ามา)

"อ๋อ งั้นกลับด้วยก็ได้ เค้าเองก็กำลังจะกินข้าวเหมือนกัน"

(โอเค ถ้าถึงแล้วพี่โทรหาอีกทีนะ)

"รับทราบค่า~"

พอดีเลยไม่ต้องฝ่ารถติดกลับคนเดียว

"เธอมีแฟนแล้วเหรอ"

วางมือถือลงบนโต๊ะเสียงทุ้มติดจะแข็งก็เอ่ยถามทันที

"คะ? อะ อ๋อ ยังไม่มี ถ้ามีเราไม่มานั่งอยู่ตรงนี้กับเธอหรอก"

พูดพลางมือก็เปิดเมนูดูไปด้วยต่างจากอีกฝ่ายที่นั่งพิงพนักด้วยท่าทีสบายใจ เขาเอาแต่มองฉันอยู่นั่น ด้วยความประหม่าเลยเอาเมนูขึ้นมาบังหน้า ฉันแพ้ความหล่อของเขาจริง ๆ แหละ ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แล้วเนี่ย

"ก็ดี ผมไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร"

เหอะ! ดูพูดเข้า

"โทษทีนะ สิบตกลงที่จะเป็นเพื่อนเที่ยวด้วย ไม่ได้หมายความว่าเธอเป็นเจ้าของสิบนะ"

"หึ! ปากเก่งกว่าเมื่อก่อนหรือเปล่า"

"ไม่ได้ปากเก่งสักหน่อย สิบแค่อธิบายเหตุผลเพราะดูเหมือนเธอจะเข้าใจผิดคิดว่าสิบเป็นของของเธอ"

"อะไรที่อยู่ในความปกครองของผมก็คือของของผม"

"แต่สิบไม่ใช่ไงคะ"

แข่งกันจ้องตาอีกแล้ว พนักงานยืนรอรับออเดอร์ทำหน้าเลิ่กลั่กกลัวจะทะเลาะกัน ส่วนมหาสมุทรน่ะเหรอ...เริ่มไม่พอใจละเห็นไหม เริ่มแสดงอาการหงุดหงิด หากฉันยังดึงดันต่อไประเบิดลงร้านแน่ แต่เขาต้องยอมรับเหตุผลให้ได้สิ มันคือเรื่องจริงนี่นา

"เธอกำลังทำให้เรากลัว"

ฉันไม่เคยชินสักที ยิ่งเคยถูกใช้ความรุนแรงยิ่งสั่นกลัว ประสานมือแน่นหวังให้เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ได้

"แม่ง!"

กำปั้นทุบลงบนโต๊ะอย่างแรง ทั้งฉันทั้งพนักงานสะดุ้งสุดตัว พฤติกรรมเช่นนี้เรียกความสนใจจากคนในร้านได้เป็นอย่างดีรวมถึงผู้จัดการตรงดิ่งมาไถ่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คำถามนั้นกลายเป็นอากาศเมื่อคนอารมณ์ร้อนลุกพรวดออกไปจากที่นี่โดยทิ้งฉันไว้ไม่เหลียวหลังกลับมามอง

สิ่งเดียวที่ทำได้คือฉันไล่ขอโทษทุกคนก่อนหิ้วถุงขนมออกมาจากร้าน อับอายจะตายอยู่แล้ว เห็นหรือยังเขาเป็นแบบนี้ มักทิ้งฉันไว้คนเดียวเสมอ

ลงมานั่งกินขนมรอพี่ชายคนรองมารับ กินแทนข้าวเย็นนี่แหละ พลางมองผู้คนเดินผ่านไปมา ชีวิตชีวายามเย็นช่วยบรรเทาความยุ่งยากในหัวสมอง ปัดเป่าความกลัว ย้ำเตือนว่าฉันไม่เป็นไรทำดีที่สุดแล้ว ดีกว่าถูกทิ้งไว้บนทางเปลี่ยว ที่นี่มีผู้คนเยอะแยะเต็มไปหมด รู้สึกปลอดภัย...

--------------------

>>>>>โปรดติดตามบทต่อไป