บทที่ 5 [2]

[ หนังสือเล่มเก่าเอามาอ่านใหม่ ]

---------------------------

"ไอ้น้องสิบวันเกิดปีนี้อยากได้อะไร"

เช้านี้ที่บ้านพ่อเดินเข้ามาในครัวหลังจากรดน้ำต้นไม้แสนรักเสร็จ ฉันถูกแม่ปลุกให้ตื่นมากินข้าวเช้า วันนี้วันเสาร์ตั้งใจจะนอนตื่นสายสักหน่อยเพราะเมื่อคืนนั่งวาดการ์ตูนจนถึงตีสาม

เดินเข้ามานั่งข้างกันพลางถามถึงสิ่งที่อยากได้ในวันเกิดที่จะถึงนี้ กระซิบนะวันศุกร์หน้าค่ะ ปกติก็มีเค้ก กินปิ้งย่างภายในครอบครัว ได้ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เคยร้องขอจะเอาอันนั้นอันนี้สักที ให้อะไรก็เอาหมดแต่ปีนี้มีสิ่งที่อยากได้อยู่...

"อยากได้ Wacom ใหม่ ซื้อให้หน่อยได้ไหมคะ"

"มันคืออะไรล่ะนั่น" พ่อทำหน้าสงสัย จริง ๆ ท่านเคยเห็น เป็นคนพาฉันไปซื้อด้วยซ้ำ มันเป็นเครื่องมือวาดภาพแท็บเล็ตดิจิทัลและปากกาดิจิทัลที่ไม่ต้องใช้แบตเตอรี่ โดยเชื่อมกับจอคอมพิวเตอร์อีกที ซึ่งสะดวกมากในการเก็บรายละเอียดต่าง ๆ

"ก็ไอ้ที่น้องมันใช้วาดรูปนั่นไงพ่อ" เป็นแม่ที่เอ่ยบอกแทนพร้อมยกถ้วยเกี๊ยวน้ำมาเสิร์ฟเราสองพ่อลูก

"อ๋อ ของเดิมมันพังแล้วหรือไง"

"ก็ยังใช้งานได้ค่ะ แต่รุ่นใหม่มันดีกว่่าไง ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก ไว้น้องซื้อเองก็ได้"

ตอนนี้ก็เก็บเงินไว้ซื้อพวกอุปกรณ์ทำมาหากินนั่นแหละ คอมใหม่ก็อยากได้ ชีวิตนี้รักในการวาดรูปมาก ตั้งใจมาสายอาชีพนี้โดยเฉพาะ แน่นอนว่าเราบอกกับทุกคนในบ้านชัดเจนว่าเรียนจบจะทำมาหากินอะไร

"เดี๋ยวต้องไปดูราคาก่อน" แม่ลูบหัวฉันด้วยความเอ็นดู ชัดเจนว่าได้แน่ถ้าพูดแบบนี้

"รักแม่จัง" กอดอ้อนต่อสินาทีทอง

"รีบกินเข้า เหนื่อยไหม...สาย ๆ ออกไปช่วยงานที่ร้านหน่อยสิลูก แววลาพาลูกไปหาหมอเลยไม่มีคนช่วยงานแม่เลย"

"อืม ได้คะ"

------------------

Dangerous ocean

------------------

มหาสมุทรมานั่งคิด...

เมื่อหลายวันก่อนเขาทำตัวไม่ดีกับผู้หญิงคนนั้น แถมยังทิ้งเธอไว้เหมือนอย่างที่ผ่านมา ๆ พอคิดย้อนกลับไปอดีตก็ยิ่งตระหนักได้ว่าเธอถูกเขาแสดงพฤติกรรมแบบนี้ใส่ตลอด มาจนถึงตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม ไม่แปลกที่เธอจะขีดเส้นแบ่งอย่างชัดเจน ภายใต้ความกลัวยังมีสติไม่ยอมโอนอ่อนตามกันง่าย ๆ

ก๊อก ก๊อก

"ผมเข้าไปนะครับท่านประธาน"

ชาลีเปิดประตูเข้ามาในมือถือซองเอกสาร เขาคือหัวหน้าทีมหนึ่งที่ส่งไปตรวจสอบเรื่องของพี่ชาย

"ได้ความยังไงบ้าง" เงยหน้าขึ้นมองลูกน้อง

"แน่ชัดแล้วครับ ไม่ใช่ฝีมือของพ่อเลี้ยงแสงรวีแต่เป็นฝีมือของลูกชายคนรองของเขาครับ"

มหาสมุทรรับซองเอกสารมาเปิดดู

"เป็นประวัติแล้วก็ข้อมูลก่อนวันเกิดเหตุครับ หมอนี่รู้ว่าคุณเวหาต้องไปที่ไหนบ้างจึงตระเวนไปทุกที่ แล้วก็เป็นเพื่อนกับลูกชายเจ้าของบริษัทเช่ารถด้วยครับ"

"แรงจูงใจล่ะ"

"เป็นเรื่องเข้าใจผิดเชิงชู้สาวครับ"

ไล่สายตาอ่านเอกสารทั้งหมด เนื้อความระบุว่าคนชื่อสหรัฐเข้าใจผิดคิดว่าคนรักนอกใจมาคบกับพี่ชายของเขา ทั้งที่ความจริงแล้วผู้หญิงคนนั้นทำงานเป็นผู้ช่วยประสานงานระหว่างไซต์งานก่อสร้างเท่านั้น จะมีบ้างที่คุยงานติดพันจนต้องไปกินข้าวด้วยกันบ่อย ๆ จึงทำให้เกิดการเข้าใจผิด

"แต่ดูเหมือนหมอนั่นจะไม่ฟังเหตุผลครับ หลังจากที่ทางเราได้ทำการสอบถามผู้หญิงคนนั้นก็หายตัวไปครับ คาดว่าเป็นฝีมือของหมอนั่น"

"เคยมีประวัติการรักษาโรคไบโพลาร์..."

"ใช่ครับ ที่สำคัญสายของเรารายงานเพิ่มเติมว่าหมอนั่นพักอยู่ที่ Orchid โรงแรมที่ทางเราถือหุ้นอยู่ครับ"

"มันมาทำอะไร"

"จุดประสงค์ยังไม่แน่ชัดครับ"

"ให้คนตามดู อย่าคาดสายตาเด็ดขาด"

"รับทราบครับท่าน"

มหาสมุทรเอนหลังพิงพนักพลางทอดถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ใช้มือคลึงบริเวณหว่างคิ้ว ปวดหัวตุบ ๆ รู้สึกไม่สดชื่นเอาเสียเลย อยู่ ๆ ก็นึกถึงเสียงของผู้เป็นดั่งดวงใจทั้งดวง จึงเปิดลิ้นชักหยิบเอารูปถ่ายใบสำคัญขึ้นมาดู

'รอ__นะสมุทร'

'__รักสมุทรนะ รักมากที่สุดในโลกเลย'

'ถ้าเป็นไปได้__ไม่อยากแยกจากสมุทรเลย เหมือนใจจะขาดให้ได้'

'สมุทรห้ามรักใครนะ ต้องรักแค่__คนเดียวเท่านั้นรู้ไหม'

ในตอนนั้นครอบครัวของเธอต้องย้ายไปเริ่มต้นใหม่ที่อิตาลี ด้วยอายุที่ยังเป็นเพียงเด็กมัธยมปลายทำให้ต้องแยกจากกัน จากนั้นเธอก็ขาดการติดต่อไปเลย จวบจนตอนนี้ก็ทำได้เพียงแค่รอ...

รอว่าสักวันเธอจะกลับมาหาเขา

"เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่"

ติดต่อไม่ได้ ส่งคนไปตามหาก็ไม่เจอทั้งเธอแล้วก็ครอบครัว หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับเธอหรอกนะ

มหาสมุทรเป็นห่วงเหลือเกิน

--------------------

Dangerous ocean

--------------------

"ขี่รถดี ๆ นะน้อง"

"โอเค เสร็จแล้วน้องแวะกินข้าวขาหมูร้านป้านานะแม่ เอาด้วยไหมน้องจะเอามาฝาก"

"ไม่ต้องเดี๋ยวเจ้หมอนมาหา นัดกันกินส้มตำ"

"อ๋อ งั้นน้องไปนะ"

ช่วยรับลูกค้าหน้าร้านเสร็จก็ต้องเอาขนมไปส่งตามร้านกาแฟต่อ รถกระบะบรรทุกของแล่นไปบนถนนด้วยความเร็วคงที่ ไล่ส่งขนมตามร้านต่าง ๆ ที่จดใส่กระดาษโน๊ตมาให้

แม่เก่งมากหาเครือข่ายลูกค้าได้เยอะขนาดนี้ ขนมอบ ขนมปัง ที่ใส่มาเต็มด้านหลังในที่สุดก็หมดทุกอย่าง ดูเวลาเที่ยงตรงพอดิบพอดี ไปกินข้าวขาหมูกัน!

ป้านาพี่สาวของแม่เปิดร้านข้าวขาหมู ขายมานานโดยการรับช่วงต่อจากยายอีกที เป็นร้านดังร้านหนึ่งเลยนะ ลูกค้าแน่นร้านตั้งแต่เช้ายันบ่าย อยู่ไม่ไกลไปมาหาสู่กันเป็นประจำ

Rrrrrrrrr

ขณะรถจอดติดไฟแดงเสียงเรียกเข้าดังดึงความสนใจ ฉันเอื้อมมือไปหยิบจากเบาะข้าง ๆ มากดรับสาย

"ว่าไงมาดี"

(ทำอะไรอยู่สิบ)

"อยู่ข้างนอกกำลังจะไปกินข้าวน่ะ มีอะไร"

(แวะมาหาเราหน่อยสิ มีของจะให้)

"ของ? ของอะไรเอ่ย"

(เออน่า มาหาหน่อย มาตามโลที่ส่งให้นะ)

"เค ๆ เอางั้นก็ได้"

(ดีมาก วางนะ... รีบมาล่ะ)

อะไรของยัยนั่น จากที่จะไปกินข้าวเลยต้องเปลี่ยนเส้นทางไปหามาดีแทน โลเคชั่นที่ส่งมาเป็นคอนโดหรูเลยนี่นา อย่าบอกนะว่าอยู่กับว่าที่คู่หมั้นน่ะ แม้จะกระทั่งวันหยุดก็ตัวติดกันหรือนี่ ดีจริง ๆ เลย

ถ้าฉันมีแฟนก็คงติดแฟนหรือเปล่านะ สมัยคบกับมหาสมุทรได้รับประสบการณ์ยอดแย่มา คราวนี้ก็อยากได้ดี ๆ ไปเลย ไม่ต้องร่ำรวยอะไรมากขอแค่รักฉัน ใจดี อ่อนโยนก็พอแล้ว

เพราะนี่คือพื้นฐานทั่วไปของผู้ชายที่ผู้หญิงอย่างเรา ๆ ต้องการกันอยู่แล้ว

จอดรถไว้ที่สวนสาธารณะแล้วเดินเท้าไปยังคอนโด อยู่ติดกันรายล้อมไปด้วยบรรยากาศดีขนาดนี้เลยนะเนี่ย พอถึงด้านหน้าก็กดโทรหามาดี ตอนแรกจะให้ฉันขึ้นไปแต่ฉันปฏิเสธเพราะไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัว ให้เอาของลงมาให้จะดีกว่า

"สิบบบบ"

มาดีวิ่งร่ามาหาในอ้อมแขนเป็นของขวัญกล่องใหญ่ ข้างหลังตามมาด้วยว่าที่คู่หมั้นสุดหล่อ มองกี่ทีโฮมนี่น่าจะไปเอาดีด้านนายแบบนะ

"ไง สรุปเป็นแฟนกันแล้วเหรอ ตัวติดมากนึกว่าคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามัน"

"แซวอ่าาา แต่ใช่แหละ เรากับโฮมตกลงคบกันแล้วก็จะหมั้นเร็ว ๆ นี้ แกต้องแต่งตัวสวย ๆ มางานหมั้นเรานะ"

"ได้ดิ ต้องมีบัตรไหม เผื่อเขาไม่ให้เข้า"

"ถ้าได้มาแล้วจะเอาให้นะ แล้วก็นี่ของขวัญวันเกิดล่วงหน้า"

"ให้เร็วจัง ตั้งอาทิตย์หน้าเลยนะ"

รับของขวัญมากอดไว้อีกที กล่องใหญ่จริงค่ะในนี้น่าจะมีของหลายอย่าง

"เพราะครอบครัวเรากับครอบครัวโฮมจะไปเที่ยวยุโรปกันน่ะสิ เลยต้องรีบให้ก่อน"

"กี่วัน"

"เจ็ดวัน ในนี้มีทั้งของที่เราเลือกเองแล้วก็โฮมเลือกให้"

"หวังว่าจะชอบนะครับ" โฮมยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

"ขอบคุณมากค่ะ"

บรรยากาศเป็นไปด้วยดี โฮมไม่ได้มีท่าที รังเกียจเดียดฉันท์ฉันที่ฐานะต่ำกว่า

"แกอยู่คนเดียวได้ใช่ไหมอ่า"

มาดีทำหน้ารู้สึกผิดที่ต้องทิ้งเพื่อนไปเที่ยวหลายวัน

"สบายมากน่า แต่หลังจากนี้ถ้าแกเห็นแฟนดีกว่านะเจอกันเลย โฮมด้วยนะขอเวลาให้เรากับเพื่อนหน่อยน้า เรามีเพื่อนสนิทแค่คนเดียว"

โฮมกับมาดีมองหน้ากันแล้วหัวเราะเอ็นดูในคำพูดฉัน ก็มันจริงนี่นา

"โอเคครับ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ"

"แกนี่นะ บทจะรักเพื่อนหรือไง"

"แหม ตอนไม่มีแฟนก็อยู่กันสองคนมาตลอด"

"จ้า ๆ เดี๋ยวกลับมาพร้อมของฝากจัดเต็ม"

"จะคอยดู"

เรากอดกันเพื่อร่ำลาจากนั้นก็ถือของขวัญกลับรถ แวะหาอะไรง่าย ๆ กินแถวนั้นแล้วตรงกลับร้านทันที

---------------------------

>>>>>โปรดติดตามบทต่อไป