LOGINMy twin Butlers บัตเลอร์ที่รัก - 3P (The Passion Series) พวกเขาทั้งสองคนไม่ใช่แม้กระทั่งเงาของเจ้านาย ไม่ใช่ลูกจ้างคนรู้ใจ อย่างในวัฒนธรรมเศรษฐีที่จะต้องมี ‘บัตเลอร์’ ประจำบ้านไว้ข้างกายคอยดูแลเสมอ ความจงรักภักดีของสองหนุ่มฝาแฝดไม่สามารถตีมูลค่าเป็นเม็ดเงิน ภาคินและภากรเป็นทั้งพี่ชาย เพื่อนรัก เป็นคนสนิทสนมของเธอ... จะทำอย่างไร หากเธอตกหลุมรักผู้ดูแลส่วนตัวพร้อมกันทั้งสองคน! --------------------
View Moreกระจกสีดำสนิทบนโต๊ะรับประทานอาหารตัวยาวเหยียดเด่นหราอยู่กลางห้อง พื้นหินอ่อนเงาสะอาดตาสะท้อนแสงเรืองรองจากโคมไฟแชนเดอเรีย ทำให้บ้านหลังนี้ดูอลังการงานสร้าง
ด้วยพื้นที่กว้างขวางกว่าสิบไร่ ห้องนอน ห้องรับแขก ห้องนั่งเล่น ห้องรับประทานอาหาร ห้องสันทนาการ ได้รับการออกแบบอย่างลงตัวด้วยฝีมือสถาปนิกของบริษัทในเครือ ‘Ananda’ พร็อพเพอร์ตี้ การันตีคุณภาพงานโรงแรม และอสังหาริมทรัพย์อื่น ๆ ด้วยเครดิตยาวนานถึงห้าสิบปี
สวนหย่อมรอบบ้านขนาบข้างสระว่ายน้ำความยาวถึงยี่สิบเมตรในชั้นลอย มีระบบหมุนเวียนน้ำเกลือในสระกลายเป็นม่านน้ำตกให้พื้นที่จิบกาแฟกลายเป็นมุมพักผ่อนสุดส่วนตัว
ถึงจะมีเสียงดังของน้ำไหลลงกระทบหินก้อนเล็ก ๆ ในช่วงกลางวัน ตัวผนังบ้านก็เก็บเสียงได้ดี ไม่มีเสียงหลุดรอดออกมาจากแต่ละห้องที่เชื่อมต่อกัน อาจไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเรียกหาด้วยความกว้างของตัวบ้าน หากต้องการความช่วยเหลือหรือขาดเหลืออะไรจะต้องโทรหาแม่บ้านประจำ
คฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่าแนวโมเดิร์นลอฟท์รวมมูลค่าราคาเหยียด 250 ล้าน จำลองการสร้างใกล้เคียงรีสอร์ตท่ามกลางขุนเขาในย่านใจกลางเมืองกรุง สมฐานะเจ้าของกิจการโรงแรม อสังหาริมทรัพย์ ที่มีสาขาทั่วประเทศไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ความร่ำรวยของพ่อม่ายหนุ่มเรียกได้ว่าเหลือกินเหลือใช้ ทุกมื้ออาหารของคุณพ่อและลูกสาวยังได้รับการอำนวยความสะดวก ไม่ต่างจากว่าเป็นโรงแรมห้าดาว มีคนรู้ใจคอยให้บริการความสะดวกสบายทุกอย่าง
‘บัตเลอร์’
ผู้ดูแลส่วนตัวสำหรับคนมีกำลังทรัพย์อาทิเช่น ประธานาธิบดี นายกฯ ดารานักแสดง มหาเศรษฐีระดับโลก ความพิเศษของครอบครัว ‘ธนะโชติสกุล’ คือมีบัตเลอร์เป็นแฝดหนุ่มรูปงาม!
สองแฝดมีผิวละเอียดเนียนสีน้ำผึ้งสมชายชาตรี อาจเพราะพวกเขาไม่ได้ทำงานกลางแจ้งหนักหนาสาหัส ขายาวชะลูดพาแฟชั่นขาเต่อให้กลับมาฮิตอีกครั้งด้วยความสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร รูปร่างกำยำล่ำสันทำให้พวกเขาป็อปปูล่าในหมู่สาวน้อยใหญ่มาตั้งแต่เล็กจนโตเป็นหนุ่มวัยสามสิบปีหมาด ๆ
ด้วยความเป็นแฝดเทียม[1] หน้าตาละม้ายคล้ายกัน หลายคนสามารถที่จะแยกออกได้ว่าเป็นคนละคน คนพี่มีคิ้วเข้มหนาเรียบเฉียงกับแววตาคู่คมเข้มกว่า เรียวปากหนาหยักได้รูปอมแดงชมพูด้วยเขาไม่เคยแตะต้องบุหรี่ แม้แต่เสียงทุ้มนุ่มหูไม่แหบแห้ง ชัดถ้อยชัดคำพูดจาฉะฉานน่าฟัง
คนสนิทสนมคุ้นเคยรู้ว่าสองพี่น้องนิสัยแตกต่างกันสุดขั้ว! น้องชายฝาแฝด ‘ภาคิน’ ไม่ใช่คนพูดเยอะ ค่อนข้างเงียบขรึม ขี้เกรงใจคน ตรงข้ามกับพี่ชายที่รู้จักปรับตัวเข้าสถานการณ์ได้ดี เอาอกเอาใจคนเก่งต่อให้ใครจะว่า ‘ภากร’ ช่างประสบสอพลอสักหน่อย บางคนก็ว่าเขาน่ะร้ายกาจกว่าน้องชาย
สองหนุ่มหล่อคมสมชื่อ ‘ภาคิน’ และ ‘ภากร’ คุณแม่ของพวกเขาดีกรีถึงอดีตนางงาม ผันตัวมาประกอบอาชีพแม่บ้านเพราะพิษร้ายของเศรษฐกิจฟองสบู่แตก ก่อนจะมาอาศัยใบบุญบ้านนายอนันต์ ผ่านการแนะนำของญาติสนิท น่าเสียดายที่คุณแม่มาด่วนจากไปไม่ทันได้เห็นลูกชายทั้งสองเติบใหญ่
ครั้งแรกที่นายอนันต์ตัดสินใจอุปการะเด็กทั้งสองคนด้วยความเอ็นดู ไม่มีคนในครอบครัวเห็นด้วยนัก จนกระทั่งส่งเด็กหนุ่มไปเรียนงานบัตเลอร์ การโรงแรมเพื่อกลับมาช่วยงาน
ทุกวันนี้พวกเขาทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดี ช่วยงานเจ้าของบ้านที่บริษัท ที่โรงแรม สอดส่องดูแลบ้านและลูกสาวของนายอนันต์ คอยประสานงานกับแม่บ้าน พ่อครัว สารถี งานเอกสารเลขานุการ หรืองานบอร์ดี้การ์ดก็ตามไม่มีใครรู้ใจมากไปกว่า
เป็นงานดูแลชีวิตเรียบง่ายของเจ้านายในแต่ละวันให้ออกมาเรียบร้อยราบรื่น ไม่ได้มีอะไรเคร่งครัดนักด้วยความเป็นคนคุ้นเคยกันมานาน
ใต้เรือนกายกำยำเป็นล่ำสันอย่างคนดูแลตัวเอง ออกกำลังกายเป็นประจำไม่ต่ำกว่าอาทิตย์ละสามครั้ง เชิ้ตสีขาวครีมปกคอจีนเรียบกริบในกางเกงทรงฟิต เข็มขัดสีเงินหนังงานแบรนด์เนมบนสะโพกสอบขับบุคลิกของเขาให้ดูมีภูมิฐานเหมาะสมกับค่าจ้างและราคาของบ้านหลังนี้
กันเองแต่สุภาพเรียบร้อยนั่นคือเพียงพอเหมาะสมตามคำสั่งเจ้าของบ้านที่ไม่ต้องการเครื่องแบบเต็มยศให้วุ่นวาย เว้นเสียแต่ว่าใครจะเข้าไปช่วยงานโรงแรมรับจ๊อบพิเศษด้วย
ชายหนุ่มไขว้มือไว้ด้านหลัง เชยหน้าหลุบตามองเหลี่ยมมนของแก้วทรงสวยในมือทำมุมเข้าองศากับแสงไฟเพื่อพิจารณาว่าไม่มีแมลงหรือฝุ่นนอนก้นแก้วให้เจ้านายต่อว่าถึงความผิดพลาด ซึ่งไม่ควรเกิดหากใช้ความระมัดระวังดีแล้ว ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ วางมันลงบนโต๊ะกระจกเกลี้ยงอย่างระวัง ไม่แม้จะเกิดเสียงดัง ตามองความเรียบร้อยของอาหารปรุงสุกใหม่
ลูกสาวเจ้าของบ้านชอบทานข้าวต้มปรุงรสพร้อมเครื่องเคียงเป็นขนมปัง น้ำผลไม้ อาหารนานาชาติสำหรับคุณพ่อที่ลงมาช้าหรืออาจไม่มาหากวันไหนได้ติดพันสาว ๆ อันนับเป็นเรื่องปกติของเพลย์บอยรุ่นใหญ่ จำเป็นต้องนำเสิร์ฟเป็นรายการหลังสุด
ควันลอยฉุยจากชามจานควบคุมอุณหภูมิบอกว่าเขาเป็นคนทำงานตรงเวลาเสมอ อาหารจึงร้อนและกำลังจะอุ่นพร้อมรับประทานในอีกไม่กี่นาที
ผ้ากันเปื้อนสีขาวงานประณีตปักดิ้นทองขอบแซมลวดลายดอกไม้วางไว้บริเวณหัวโต๊ะ เป็นฝีมือของภากร ด้วยความช่างเอาใจคุณหนูของบ้านเป็นที่หนึ่ง เขาเลือกที่จะเย็บมันด้วยตัวเอง
จานรอยัลพอร์ซเลนใบใหญ่กลม แก้วน้ำทรงสวย ช้อนส้อมมีด ช้อนตักซุป วางเรียงตามหลักการจัดเสิร์ฟอาหารในแบบสากล จากออเดิร์ฟเข้ามาสู่อาหารจานหลัก
ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดัง เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองไปทางบันไดทรงโค้งหมุนลงมาประจบกับพื้นหินอ่อนของบ้าน
ร่างบางในเดรสสูททำงานประสาสาวมั่น ความยาวประหน้าขาเผยผิวขาวเนียนละเอียดของคนที่ไม่เคยแตะต้องถุงน่อง แต่รักษาความงามบนเรือนร่างได้ดียิ่ง เธอวางพักมือไว้ตรงหัวราวบันไดสีเงิน
แม้ไม่ใช่คนชอบรอใครนักเธอกลับรอจนกระทั่งรอยยิ้มเป็นมิตรระบายบนวงหน้าหล่อเหลา สร้างความชุ่มชื้นหัวใจให้แก่คนมาเยือน
“อรุณสวัสดิ์ครับ... น้องวี...”
[1] แฝดเทียม (Freternal – dizygotic) เป็นแฝดที่เกิดจากไข่ที่ได้รับการปฏิสนธิ 2 ฟองที่แยกกันและมีการฝังตัวในมดลูก ความเกี่ยวข้องทางพันธุกรรมของแฝดชนิดนี้เทียบเท่ากับพี่น้องที่เกิดในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน พวกเขาอาจมีลักษณะเหมือนกันหรือไม่ก็ได้
ภากรไม่ว่าอย่างไรก็รัก ต่อให้เธอมีความคิดอยากนอนกับผู้ชายสองคนพร้อมกัน! เธอกอดเขาขอโทษเขาที่มีความคิดแบบนั้น และเธอรักภาคินมากแค่ไหน ก่อนขยับไปกอดแฝดคนน้องด้วยท่าทางเหมือนแมวอ้อน“นี่... น้องวีไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะครับ พี่ไม่โกรธอะไรมันแล้ว เรากลับไปนอนห้องเราเถอะนะ”ถ้าเธออยู่ต่อก็คงทนไม่ไหวแน่ ตาคมจรดมองอกอวบอัด ลอบกลืนน้ำลายลงคอแห้งผาก แต่ไม่วายว่าประสาเขาที่เคยเห็นเธอเป็นเด็กสาวตัวน้อย“ใครสั่งชุดนี้มา มันน่าตีนักนะ ไอ้ภีมใช่ไหม?”“วีซื้อมาเอง... อย่าเห็นวีเป็นเด็กเล็ก ๆ สิคะพี่ภาม”วีณาไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ภาคินรับรู้ความจริงนั้นเมื่อเธอผละจากอกของเขาเพื่อไปหาอีกคน คืบคลานไปอย่างเสือสาว ส่ายก้นงอนขึ้นสูงแต่ก้มตัวและใบหน้าลง เธอรู้หน้าที่ของตัวเองเมื่อก้มหน้าลงงับอาวุธร้ายผ่านกางเกงนอนลายสก็อตสีน้ำเงินเข้ม ร่างกำยำสะดุ้งเฮือกชนหัวคิ้วเข้าหากัน “น้องวี... อู้ยย อาาาส์... ซนอีกแล้วนะเรา...”โพรงปากนุ่มแทบทำให้ภากรสิ้นสติ ยิ่งเธอไม่ใช่คนชอบรีรออะไรมาก มือล้วงเข้าไปจับตัวการได้ก็เอาออกมาลิ้มเลียจากโคนถึงปลายหัวบานฉ่ำต่อหน้าชายอีกคน ซึ่งคงมองไม่เห็นอะไรนอกจากช่องทางเปียกชุ่
กูรักน้องมากกว่ามึงด้วยซ้ำ!“น้องวี...”เสียงพึมพำเรียกพาพี่ชายมองขวับ ภากรอยากจะคุยกับน้องชายให้รู้เรื่อง! ทันใดนั้นเอง“เฮ้ย!”“ไอ้เชี้ยภามไปไกล ๆ กูเลยนะมึง!”เสียงสบถด่ากร้าวเมื่อมือสัมผัสเย็นวาบสะกิดเข้าต้นขาด้านในผ่านเสื้อกางเกงนอน ต่างคนแยกห่างจากกันคนละมุมเตียง มือยื้อแย่งผ้าห่มผืนโตลายปลานีโม่น่ารักตรงข้ามหน้าตาตื่นตะลึง“อะไรของมึงไอ้ภีม กูนอนของกูดี ๆ”“มึงจับ... ขาอ่อนกูทำไม?”“เปล่า... ไม่ได้จับ”เถียงกันได้ไม่ทันไร เจ้าปลาน้อยก็ปรากฏเป็นคนคุ้ยเคยที่โผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม“เฮ้ย! น้องวี!”“เบา ๆ ค่ะ พี่ภีมพี่ภาม...” เธอจุปากปรามสองหนุ่มด้วยท่าทางซุกซน สองหนุ่มมองหน้ากันแล้วเลิกส่งเสียงแต่ตกใจเสียแทนพอผ้าห่มโผล่พ้นแค่ศีรษะน้อย เส้นผมดำขลับส่งกลิ่นหอมของแชมพูหลังอาบน้ำใหม่ ๆ“น้องวีมาทำอะไรครับ คุณอาบอกแล้วว่าอย่ามามุดผ้าห่มพวกพี่รู้มั้ย?” ภาคินบอก เขาเกือบที่จะเอื้อมมือไปเลิกผ้าขึ้นแต่พอสบนัยน์ตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อน เสียงหวานออดอ้อนของคนตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง“ขอน้องวีนอนด้วยคนนะคะ... พี่ภีมขา... พี่ภามขา...”แล้วเธอก็คืบคลานออกมาจากผ้านวมหนาสีส้มแปร๋นเข้าไปใกล้ ๆ พวกเขาท
“วีก็รักพี่ภามค่ะ...”วีณาเป็นผู้เสียสละเสมอในเมื่อเขายืนยันว่าจะไม่ทำ เธอปล่อยให้เขาพักพิงศีรษะ นั่งทำตาปรือเตรียมรับสิ่งที่จะเกิดเมื่อจับมือหนาขึ้นวางบนหน้าขา ให้เขาเลิกกระโปรงบานขึ้นช้า ๆ พ่นลมหายใจร้อนและเสียงพร่าหวาน“ใส่เข้าไปให้วี... หน่อยนะคะ พี่ภามขา...”ไม่ทำให้ก็บ้าเต็มทน! ภาคินยอมที่จะละวางทิฐิอันสูงส่งลงบ้าง จับเจ้าก้อนกลมใส่กางเกงในตัวน้อยลากผ่านกลางกลีบเกสรงามเปียกชุ่มฉ่ำ สอดเข้าไปจนสุดข้อนิ้ว เขาคิดว่ามันไม่ลึกพอและกลัวว่าเธอจะเจ็บมันกลับเข้าไปได้ง่ายเพราะความเปียกแฉะ...เธอเปียกได้ง่ายดายกับแค่การเล่นเกมส์จ้องตา แววตาร้อนแรงถึงเพียงนี้เขาคงไม่ต้องเล้าโลมอะไรเลย แค่กดปุ่ม...“พี่ภาม... อื้ม...!”งานง่าย ๆ ที่ไม่ง่าย เมื่อสาวน้อยพยายามปิดป้องปากตัวเองด้วยมือเล็กของเธอไม่ให้เสียงดังหลุดรอดออกไป ดวงตาคู่คมปลาบประกายฝังตรึงกับภาพแสนรัญจวนยิ่งเสียกว่านอนกับสาวคนไหน ๆ มาทั้งชีวิตน้องสาวเปียกชุ่มเริ่มเปียกปอนมากขึ้นเรื่อย ๆ เหนือหน้าตักของเขาที่เกิดตื่นตูมสำลักน้ำตาม ร่างบางบิดเร่าจนต้องซบหน้าลงบนบ่าของเขาเพราะอารมณ์แสนรัญจวน แรงสั่นจากภายในพาให้ร่างของเธอสั่นสะท้าน เธอตะเกี
แปลกที่วันนี้ยังไม่ถึงวันนั้นของเดือน ภาคินเพิ่งนึกขึ้นได้ด้วยความที่เขาจดจำเรื่องของเธอได้ทุกอย่าง ก็ตอนเหยียบเข้าห้องนอนโทนสีขาวสลับดำราบเรียบ มีกระจกเจ้าหญิงตัวน้อยและมุมของเล่นเล็ก ๆ สมัยเธอยังเป็นเด็กดวงตาคู่คมจรดมองแผ่นหลังบางในเดรสสีขาวสะอาด ปอยผมมัดลวก ๆ วางพาดไว้บนไหล่ขวา“น้องวี... จะแต่งงานเหรอ?” ภาคินถามอย่างไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพูดอะไรออกไป เธอแค่หันกลับมาถามเขากลับด้วยแววตามาดมั่น“แต่งไหมล่ะ?”“ถามพี่?”“อืม...”“ผู้หญิงหลายใจ”วีณาหัวเราะออกมา เธอแน่ใจว่าเขาคงได้ยินที่เธอคุยกับพ่อว่าจะแต่งงานกับผู้ชายสองคน“สองค่ะ... สองใจ วีไม่ได้มีหลายใจ หนุ่มอื่นวีไม่เอา วีเอาแค่สองคนนี้” ตอบแล้วปลายนิ้วเรียวจิ้มลงบนแผ่งอกกว้าง ก่อนที่เธอจะแผ่ฝ่ามือออกวางด้วยความไว้วางใจ พิงศีรษะลงกับเสื้อเชิ้ตสีครีมอ่อนของเขาอย่างคลั่งไคล้หลงใหล“ทำอะไรครับ?”“วีขอกอดได้ไหมคะ… พี่ภามขา…”พี่ภามขา! พี่ภีมขา! มาเมื่อไร หัวใจชายหนุ่มอ่อนยวบทุกครั้งไปเหมือนกลายเป็นจุดอ่อนของเขาไปเสียแล้ว ภาคินเพิ่งเลิกเป็นไบโพลาร์ไปหลังโดนรุกเร้าอย่างหนัก เขาปิดตาลงพูด“ครับ... ได้ครับ”แล้วปล่อยให้วงแขนเล็กเลื่อนขึ้นลา





