Share

5

last update Petsa ng paglalathala: 2026-07-20 11:22:47

ขณะนี้ ทางมหาวิทยาลัยมีการจัดกิจกรรมเข้าค่ายตั้งแคมป์ปิ้งเพื่อรวมกลุ่มสานสัมพันธ์ระหว่าง คณะ โดยกลุ่มคนส่วนใหญ่ ก็จะมาจากชมรม เที่ยวพาเพลิน ซึ่งหากนักศึกษาหรือนิสิตผ่านการเข้าค่ายครั้งนี้ไป ก็จะได้รับคะแนนจิตอาสาจำนวน 30 คะแนน และ ยังมีคะแนนความประพฤติสำหรับวิชาทางเลือกอีกด้วย

@ตัดไปไปวันที่เข้าค่ายชมรม

Saturday

@ลานชมรม

EarngEoey talk

ขณะนี้เป็นเวลา 9 โมงเช้า มีรถทัวร์จอดรออยู่แล้วจำนวน 1 คัน เพราะจำนวนนิสิตที่อาจารย์รับสมัครมีจำกัดเพื่อกันความวุ่นวายและเหตุการณ์ชุลมุนที่จะเกิดขึ้น

นักศึกษาต่างต่างก็พากันมายืนรอพร้อมด้วยกระเป๋าลาก กระเป๋าเป้หลายใบราวกับไปพักร้อน เพื่อรอคำสั่งจากอาจารย์ให้ขึ้นนั่งบนรถทัวร์ และจุดมุ่งหมายปลายทางของเราก็คือ "เกาะไข่มุก" (สถานที่สมมติขึ้นเท่านั้น) จังหวัดชลบุรี

สำหรับ “เกาะไข่มุก” ตั้งอยู่ในเขตจังหวัดชลบุรี อยู่ห่างจากชายฝั่งเมืองพัทยาประมาณ 15 กิโลเมตร แม้จะเป็นเกาะเล็กเล็กในทะเลอ่าวไทย แต่เกาะไข่มุกก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมใกล้กรุงเทพฯ ที่เดินทางสะดวก สามารถไปเช้า-เย็นกลับ จากกรุงเทพฯได้

เกาะไข่มุก มีจุดเด่นที่ดึงดูดคือเป็นเกาะที่มีน้ำทะเลสวยใสน่าเล่น บนเกาะไข่มุกมีสถานที่งดงามให้เลือกไปเที่ยวได้หลายจุดด้วยกันและยังอุดมไปด้วยพืชพันธุ์ธัญญาหารจากธรรมชาติ 

"ครบแล้วนะคะเชิญแถวแรกขึ้นรถได้เลยจ้ะ " อาจารย์สายสมร อาจารย์สาวสวยไฝใหญ่ประจำชมรมเที่ยวพาเพลินพูดขึ้น

อาจารย์สายสมรเป็นคนอารมณ์ดี เฮฮา พูดจาฉอเลาะ เป็นคนตลก เข้ากับนิสิตได้ง่าย จึงทำให้สนิทมักจี่กับนักศึกษาเกือบทุกคนโดยเฉพาะในชมรม

-บนรถทัวร์-

เมื่อเราทั้งหมดเกือบ 50 ชีวิต ขึ้นรถทัวร์เสร็จแล้วก็ได้เเล่นมุ่งหน้าออกไปยังจุดหมายปลายที่ได้วางไว้ตั้งแต่แรกทันทีนั่นก็คือ เกาะไข่มุก

"ฉันเตรียมบิกินี่มาแล้วล่ะ รับรองได้เลยว่า แซ่บ! ซี๊ด! จนผู้ต้องตะลึง ตาลุกวาวแน่นอนจ้าแม่ รอชมได้เลยนะคะ พอสอ!" เพียงฟ้าหันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงดัดจริต (พอสอ/ พส. ย่อมาจาก เพื่อนสาว เป็นภาษาที่วัยรุ่นเขากำลังนิยมใช้กันในตอนนี้)

"ของฉันก็ไม่พลาดจ้า เพราะเห็นอาจารย์สมรบอกว่าวันสุดท้าย จะให้พวกเราเที่ยวตามสบายกันเพื่อเป็นการผ่อนคลายเครียดใช่มะ ถือเสียว่าเป็นการพักร้อนไปในตัวด้วย" ฉันตอบกลับไป

"พี่แทนให้ใส่หรอจ๊ะ" เพียงฟ้าเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

"ต้องให้ใส่อยู่แล้วปะ! เพราะกูยังไม่ได้บอก" ฉันหัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจเบาเบาเพื่อรักษามารยาทในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกันกับผู้อื่นเล็กน้อย ก่อนที่จะฉีกห่อขนมสาหร่ายอบกรอบขึ้นมารับประทานอย่างเอร็ดอร่อย

"ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้พี่แทนเอาชานมสดไข่มุกมาให้แกตอนเที่ยงอีกนะ" คราวนี้เป็นยัยเพียงฟ้าบ้างที่หัวเราะขำกลิ้งออกมาราวกับเป็นเรื่องขบขัน

"เว่อร์ละอีสัส! พี่แทนคงจะไม่อุตส่าห์นั่งรถจากกรุงเทพฯเพื่อซื้อชานมไข่มุกแก้วเดียวมาให้ฉันถึงชลบุรีหรอกนะ" ฉันหันไปพูดกับเพื่อนสนิท แล้วส่ายศีรษะเบาเบา

"พูดอะไรก็เบาเบาหน่อย ควรจะมีมารยาท หัดเกรงใจคนอื่นเขาบ้าง" น้ำเสียงที่ฉันคุ้นเคยและขยะแขยงอย่างที่สุดดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ฉันและเพียงฟ้ารีบหันหน้าไปมองอย่างพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย

"เชี้ย! ไอ้คิม" เพียงฟ้าร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ พลางกลืนน้ำลายลงคอไหลลงไปเป็นทางอึกใหญ่

"...." ฉันมองดวงหน้าของอดีตคนรักเก่าครู่หนึ่งด้วยสายตาเรียบนิ่ง โดยไม่มีถ้อยคําใดถูกเปล่งออกไปจากริมฝีปาก ก่อนที่จะหันกลับมาขบเคี้ยวขนมกินเล่นต่อ

"ไม่คิดจะทักทายผัวหน่อยหรอเมียจ๊ะ เมียจ๋า ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ปีทำห่างเหินราวกับว่าเป็นคนอื่นคนไกลไปเสียได้ " คิมหันต์เอ่ยพูดกวนประสาทขึ้น 

"แกได้ยินเสียงสัมภเวสีกระซิบกระซาบแถวนี้หรือเปล่า?" ฉันหันหน้าไปถามเพียงฟ้าแกมบังคับคล้ายกับต้องการให้หล่อนเออออไปด้วย

"ใช่แก! เสียง....มาขอส่วนบุญ" เพียงฟ้าพูดพร้อมกับชำเลืองตามองคนด้านหลังเล็กน้อย

"เจอกันบ่อยขนาดนี้เราคงเป็นเนื้อคู่กันแล้วแหละ เอิงเอย โบราณเขาว่ากันว่าคู่กันแล้วก็คงไม่แคล้วกัน  มึงจำป้าคนนั้นที่เคยดูดวงให้เราสองคนได้มั้ย แกก็ทำนายว่าเราสองคนเนี่ยทำบุญด้วยกันมาเยอะ ต้องเป็นเนื้อคู่กันแน่แน่" คิมหันต์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"งั้นป้าคนนั้นแกก็คงจะสติเลอะเลือนแล้วกระมัง? เราสองคนอาจจะเป็นเนื้อคู่กันจริงจริงนั่นแหละ แต่คู่เวรคู่กรรมนะ" ฉันตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก

แม้ในอดีตเคยรักผู้ชายคนนี้มากสักเพียงใด แต่ความเลวของเขาที่เคยทำให้ฉันเหมือนตายทั้งเป็น แทบไม่เป็นผู้เป็นคน มันก็ได้ลบเลือนความรักภายในใจให้หมดสิ้นไปพร้อมพร้อมกับวันที่เขาพาผู้หญิงอีกคนมาเย้ยฉันที่คอนโด!

'คนอย่างอีเอิงเอยเจ็บแล้วจำ ไม่ยอมกลับไปโง่เป็นควายให้มันสวมเขาให้ครั้งที่ 2 แน่นอน!' ฉันตั้งมั่นกับตัวเองมาโดยตลอด

"เอิงเอย มึงจะใจแข็งไปถึงไหนวะ กูบอกแล้วไงว่ากูขอโทษ กูมีเหตุผลจำเป็นจริงจริงที่ต้องบอกเลิกมึงในวันนั้น มึงให้โอกาสกูหน่อยไม่ได้หรอวะ" น้ำเสียงของคิมหันต์อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"คำขอโทษของมึงมันใช้ไม่ได้ผลอีกแล้วรู้เอาไว้ซะด้วย ไม่ว่าเหตุผลที่มึงใช้มาอ้างมันจะสวยหรูสักแค่ไหน แต่กูขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะคิมหันต์ อย่ากลับมาในวันที่กูไม่ได้รู้สึกกับมึงแล้ว เพราะต่อให้มึงขอร้องอ้อนวอนกอดขากูยังไง คนมันไม่รักก็คือไม่รัก" ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงขมขื่น

อดีตที่เขาเคยทำกับฉันแม้มันจะไม่เคยลบเลือนไปแต่ฉันก็จะฝังมันไว้ในห้วงลึกของหัวใจว่าครั้งหนึ่งเคยรักผู้ชายเลวเลวคนนี้ และจะไม่มีวันหาเหาใส่หัว ฟื้นฝอยหาตะเข็บนำพามันมาทำร้ายคนปัจจุบันเด็ดขาด

"แค่โอกาสมึงก็ให้กูไม่ได้หรอ?" คิมหันต์ถาม

"คนอย่างมึงไม่สมควรได้รับโอกาสจากกู"

"ทำไมวะ! ทำไม!" คิมหันต์เริ่มตะคอกเสียงดังมากขึ้นกว่าเดิม จนนักศึกษาที่ร่วมการเดินทางครั้งนี้เริ่มหันมอง

"เสือก!"

"เวลาจะพูดกับผัวก็ช่วยมีหางเสียงหน่อยนะเอิงเอย แบบนี้มันดูไม่มีมารยาทเลย" เขาเน้นย้ำคำว่าผัวชัดเจนดังขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ

ฉันชักจะเหลืออดกับเขาเต็มทีแล้ว!

"sorry นะคะ พอดีว่าในสมองของกูตอนนี้ มีแต่ภาพของผู้ชายที่ชื่อว่าแทนไทเป็นผัว" ฉันพูดย้ำชื่อของแฟนหนุ่มอย่างพี่แทนไทตอกหน้าใส่เขากลับไปเช่นกัน

"เอิงเอย!"

"มึงก็พูดกับไอ้คิมมันดีดีหน่อยสิวะเอิงเอย อย่างน้อยก็เห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเราเถอะ" น้ำเสียงสุขุมของเพื่อนในกลุ่มอีกคนหนึ่งอย่างคีย์พูดขึ้น ไอ้หมอนี่มันเป็นเด็กหัวกะทิคล้ายคล้ายกับเด็กเนิร์ดของห้อง แถมยังสนิทกับไอ้คิมหันต์มากที่สุดด้วย

เพื่อนสนิทกันก็คงจะต้องเข้าข้างกันเป็นธรรมดา..ฉันไม่แปลกใจเลยหากเขาจะออกโรงปกป้องแทนคิมหันต์

"มึงไม่ได้เจอแบบกู มึงไม่รู้หรอกว่าชีวิตช่วงนั้นมันแสนสาหัสขนาดไหนกับความเลวระยำที่เพื่อนของมึงเคยทำเอาไว้ และที่สำคัญถ้ากูจะพูดจากับใคร จะพูดดีหรือไม่ดีมันก็อยู่ที่ว่าบุคคลนั้นให้ด้านไหนกับกูมาก่อน ซึ่งกูก็พร้อมจะตอบสนองด้านนั้นกลับไปด้วยเช่นกัน" ฉันหันหน้ากลับไปพูดกับไอ้คีย์ ทำให้คิมหันต์และคีย์สตั้นชั่วครู่จนนิ่งเงียบมิมีคำใดมาต่อปากต่อคำกลับมาจนตลอดทาง 

2 ชั่วโมงผ่านมา

ตื้ด เสียงสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่กำลังสั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงของฉันดังครืนครืนขึ้น

ฉันเลื่อนฝ่ามือบอบบางลงไปควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง สายตากลมโตทั้งสองดวงทอดมองตัวอักษรระบุชื่อของบุคคลที่ต่อสายโทรเข้ามาปรากฏชื่อบนหน้าจอว่า 'พี่แทนไท'

ฉันกดรับสายอย่างไม่ลังเล..

📞 พี่แทนไท

-คุยโทรศัพท์-

(ขึ้นรถรึยังครับ) เสียงสุภาพจากปลายสายเอ่ยขึ้นมา

(อยู่บนรถแล้วค่ะ) ฉันตอบกลับไป

(ดูสิเนี่ย เมื่อกี้พี่รีบวิ่งเอางานไปส่งอาจารย์ กะว่าจะออกไปซื้อชานมสดไข่มุกที่ร้านคาเฟ่หน้ามหาวิทยาลัย แต่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เราไปค่ายนี่นาเสียเหงื่อฟรีเลย)

พี่แทนพูดด้วยน้ำเสียงเจือหัวเราะเล็กน้อยแต่ทว่าแฝงความเหนื่อยหอบเอาไว้เป็นระยะระยะ รู้ได้เลยว่าเขาได้กระทำในสิ่งที่ปากกำลังเล่าให้ฉันฟังอยู่จริงจริง

(คิดถึงเอิงล่ะสิ ไว้เดี๋ยวถ้าเอิงกลับไปจะเลี้ยงหมูกระทะปลอบใจเป็นค่าเหนื่อยก็แล้วกันนะคะ)

(งั้นพี่ก็คงจะต้องเตรียมท้องรอกินหมูกระทะจากเราแล้วแหละ)

(ได้เลยค่ะ แล้วนี่พี่แทนไม่ไปเรียนหรอคะ?) ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเจือหัวเราะเล็กน้อย

(กำลังจะไปค่ะ เดี๋ยวเย็นเย็นพี่โทรกลับไปใหม่นะคะ ตอนถึงที่พักแล้วก็อย่าลืมส่งข้อความบอกพี่ด้วยนะ จะได้หายห่วง)

(ค่ะ) แล้วฉันก็กดวางสายโทรศัพท์

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีประโยคหวานหวานมาหยอดกันเหมือนคู่รักคู่อื่น แต่ความเสมอต้นเสมอปลายและเป็นตัวเองนี่แหละที่ทำให้ฉันประทับใจในตัวของพี่แทนมากที่สุด

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • โปรดอย่ากลับมา   20

    "แล้วมึงจะไปตามนายหญิงที่ไหน" เสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ฉันได้เพียงแต่แง้มแอบดูอยู่หลังพุ่มไม้ ชายฉกรรจ์สองคนนั้นแต่งกายด้วยชุดสูทสุภาพสีดำขลับ ดูไม่น่าจะเป็นโจรป่าหรือพวกลักลอบตัดต้นไม้ได้.."นายท่านบอกว่าถ้าใครตามนายหญิงเจอจะตบรางวัลให้ตั้ง 1 ล้านบาท นายของเรานี่ใจป้ำจริงจริงเลยนะเว้ย!" ชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งตอบกลับมา'ใครคือนายท่าน แล้วใครคือนายหญิง?' ฉันคิดอยู่ในใจแต่ก็มิได้ปริปากพูดออกมา แอบมองสถานการณ์ด้านหน้าอยู่เงียบเงียบ"ป่ากว้างขวางขนาดนี้ มึงคิดว่านายหญิงจะไปอยู่ที่ไหน" ชายฉกรรจ์คนฝั่งซ้ายถามกลับมา"กูก็ไม่แน่ใจว่ะ แต่คราวนี้กูเห็นนายท่านเป็นกังวลมากเลยนะ นายท่านคงจะรักนายหญิงคนนี้มากแน่แน่ หลังจากนี้ถ้านายหญิงรอดออกมาได้พวกเราก็คงจะต้องฝากเนื้อฝากตัวเอาไว้เผื่อวันไหนนายท่านจะพามาเยือนในฐานะนายหญิงของแก๊งอย่างเต็มตัว" ชายฉกรรจ์คนฝั่งขวาตอบกลับไปยิ่งทำให้ฉันงงงวยขึ้นไปอีกกว่าเดิม นี่พวกเขามาซ้อมถ่ายละครโทรทัศน์กันหรืออย่างไร ถึงได้มีนายท่าน นายหญิง"ใช่ ถ้านายท่านไม่รักคงไม่ติดรูปนายหญิงไว้ทั่วห้องขนาดนั้นหรอก กูแอบได้ยินพวกคุณก้องกับคุณต้นพูดกันว่าชื่อคุณ คุณอะไรแล้ววะมันติด

  • โปรดอย่ากลับมา   19

    (TANTAI TALK)เพล๊ง!!!โทรศัพท์มือถือราคาแพงถูกเขวี้ยงลงสู่พื้นกระเบื้องด้วยความโมโหอย่างเต็มแรง จนแตกละเอียดกลายเป็นเศษแก้วกระจัดกระจายแทบจะไม่เหลือชิ้นดีดวงเนตรสีดำสนิทเข้มขึ้นคุกรุ่นและเร่าร้อนเหมือนมีไฟบรรลัยกัลป์สุมอยู่ภายในอกจนแทบจะระเบิดออกมา กล้ามเนื้อทุกตารางนิ้วของเขาอัดแน่นไปด้วยความโมโหโกรธา"เป็นอะไรไอ้แทน" ไอ้ก้องรีบเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเลิกคิ้วถามผมด้วยความสงสัย"นั่นน่ะสิ ตั้งแต่ที่กูรู้จักกับมึงมา มึงไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะเว้ย น้อยครั้งมากที่กูจะเห็นมึงโมโหจนหน้าแดงก่ำกำหมัดแน่นขนาดนี้" ไอ้ต้นเอ่ยเสริมขึ้นอีกคน"แล้วมึงจะให้กูใจเย็นนั่งสมาธิสวดมนต์งั้นหรอ? แฟนกูหายเข้าไปในป่ากับไอ้คิมหันต์ทั้งคนนะเว้ย! และที่สำคัญเขาทั้งสองคนก็เคยรักกันมาก่อน แล้วพวกมึงจะให้กูทำยังไง"ผมหายใจเข้าออกถี่ยิบขึ้นเรื่อยเรื่อย ก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความกระวนกระวาย ใน ศีรษะของผมตอนนี้มีคำถามที่แล่นเข้ามาถาโถมเต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็น 'ทำไมน้องถึงไปหลงป่ากับมัน' 'แล้วน้องไปหลงป่ากับมันได้ยังไง'"มึงใจเย็นเย็นนะไอ้แทน ตอนนี้สิ่งที่มึงต้องทำคือตั้งสติ ถึงมึงกระวนกระวายร้อนรุ่มแบบนี้ก็

  • โปรดอย่ากลับมา   18

    "คือมันเป็นความคิดของเอิงเอยน่ะ ที่ให้พวกเราทั้ง 4 คนแยกกันไปเป็นคู่คู่ เพื่อที่จะได้หาธงได้อย่างรวดเร็วขึ้นกว่าเดิม" นีน่าตอบกลับมา"คราวแรกฉันก็จะให้ยัยนีน่ามันไปกับคิมหันต์นะ แต่เอิงเอยนั่นน่ะสิไม่ยอม เสนอตัวอยากจะจับคู่ไปหาธงกับคิมหันต์ท่าเดียวเลย ทำเหมือนกับว่าเป็นหมาหวงก้างเสียอย่างนั้น แต่อย่างว่าแหละ เนอะคนมันเคยเคย ก็คงอยากจะไปรื้อฟื้นความหลังกันสองต่อสอง"คำตอบของน้ำทำให้ไอเดียร์และเพียงฟ้าอดไม่ติด แต่ทว่าไอเดียร์เร็วกว่า จึงฟาดฝ่ามือบอบบางลงบนแก้มของหล่อนอย่างเต็มแรง จนทำให้ศีรษะหันไปในทิศทางเดียวกับการลงน้ำหนักมือเพี๊ยะ!!!"ไอเดียร์!!!" คีย์ ซัน และมังกรพูดขึ้นพร้อมพร้อมกันด้วยความตกใจ แล้วรีบเดินเข้าไปยังสถานที่เกิดเหตุทันที"ตอแหล! เพื่อนกูไม่มีความคิดต่ำต่ำแบบนั้นหรอก แต่ถ้าเป็นกูก็ว่าไปอย่างนึงนะ วันดีคืนดีอาจจะอยากลองนอกสถานที่กับผัวก็ได้" ไอเดียร์พูด"อีไอเดียร์!!" น้ำเปล่งเสียงกรี๊ดกร๊าดออกมา ราวกลับมาโดนน้ำร้อนลวก พร้อมกับกระทืบเท้ารัวรัวด้วยความไม่พอใจ โชคดีที่สายฝนโหมกระหน่ำลงมาหนักพอสมควรจึงสามารถกลบเกลื่อนเสียงหวีดร้องของน้ำได้โดยไม่เป็นจุดสนใจของอาจารย์ท่านอื

  • โปรดอย่ากลับมา   17

    (EARNG EOEY TALK)"แต่เมื่อก่อนตอนที่เรายังคบกันอยู่ มึงก็น่าจะรู้ดีว่ามันโคตรมีความสุข ไม่มีช่วงเวลาไหนเลยที่กูรู้สึกเสียดายหลังจากที่เราตอบตกลงเป็นแฟนกัน" คิมหันต์เปล่งเสียงพูดออกมาพร้อมกับจ้องดวงหน้างดงามของฉันตาไม่กระพริบ"รู้""นั่นไง เห็นหรือเปล่าว่ามึงก็คิดเหมือนกู ว่าเมื่อก่อนตอนที่เรายังคบกันอยู่มันโคตรมีความสุขเลย แล้วมึงไม่อยากกลับไปมีความสุขแบบนั้นกับกูอีกหรือไง?" คิมหันต์จ้องหน้าฉันอย่างมีความหวัง พร้อมกับจับฝ่ามือบอบบางของฉันเลื่อนขึ้นไปเสมอแผงอกแกร่งกำยำ"คิมหันต์ หนังสือเล่มนี้เล่มที่เราเคยขีดเขียนแต่งแต้มความทรงจำทั้งสุขและทุกข์ต่างต่างนานา ด้วยสองมือและสองใจของสองเรา ทำให้กระดาษที่มันเคยขาวสะอาดมีเรื่องราวบันทึกลงไป แต่ขอโทษว่ะหนังสือเล่มนั้นมันดันจบลงไปแล้ว จบได้ไม่ดี และที่สำคัญกูก็มีหนังสือเล่มใหม่ที่มันดีกว่าเล่มเก่าเเล้วด้วย ถึงแม้ว่าเนื้อเรื่องมันจะไม่ได้หวือหวา แต่อ่านแล้วออกแนวฟีลกู๊ด สบายใจดีนะ"ฉันพูดพร้อมกับดึงฝ่ามือบอบบางของตนเองกลับมา สิ่งที่ออกมาจากริมฝีปากของฉันทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนเกิดจากความรู้สึกภายในจริงจริง"เเล้วมันจะไปยากอะไรล่ะ ก็แค่ฉีกตอนเก่าต

  • โปรดอย่ากลับมา   16

    ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีที่แล้วตอนนั้นเราทั้งสองคนอยู่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/3 ณ โรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่ง เอิงเอยและเพื่อนเพื่อนอีก 2 คนนั่นก็คือไอเดียร์และเพียงฟ้า ได้ย้ายมาจากที่อื่นในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เพราะคดีตบปากอาจารย์สอนวิชาเคมีครั้งแรกผมก็ไม่ได้ประทับใจอะไรในตัวเธอมากมาย เพียงแต่เห็นว่าเอิงเอยเป็นคนเรียบร้อย คงจะว่านอนสอนง่ายน่าดู ไม่เรื่องมาก ไม่จุกจิก ตามประสาทัศนคติของผู้ชายเจ้าชู้และเห็นแก่ได้ของผมในสมัยนั้นแต่เพราะความใกล้ชิด สนิทสนม จนได้ก่อตัวเป็นความรักเกิดขึ้นระหว่างสองเรา มารู้ตัวอีกทีเมื่อตอนที่หากวันไหนไม่ได้เห็นดวงหน้าหวานหวานของเอิงเอย ก็คงเจอรู้สึกเหมือนขาดหายบางสิ่งบางอย่างไป-คอนโด pinky-เราทั้งสองคนตัดสินใจนำเงินที่เคยฝากเก็บออมไว้ในสมุดบัญชีธนาคารซื้อคอนโดเล็กเล็กอยู่ด้วยกัน โดยที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างก็รับรู้และไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใดณ ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ คิมหันต์ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ด้วยสภาพอิดโรย รู้สึกเพลียเพราะเมื่อคืนกว่าเขาจะกลับจากเที่ยวผับออกท่องยามราตรี ก็เกือบรุ่งสาง"คิมหันต์ ตื่นได้แล้ว คิม!" เอิงเอยใช้ฝ่ามือบอบบ

  • โปรดอย่ากลับมา   15

    "โอ๊ย! ฉันปวดฉี่น่ะ พวกเธอสองคนช่วยไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้มั้ย แล้วค่อยเดินกลับมานั่งรอคิมหันต์ที่ตรงนี้ก็ได้..ใช้เวลาไม่นานหรอก" น้ำพูดขึ้น แล้วหันหน้ามาส่งสายตาเว้าวอนแก่ฉัน"ในป่าแบบนี้ไม่มีห้องน้ำหรอกนะ? ถ้าเธอปวดฉี่ก็คงจะต้องอั้น ละรอไปให้ถึงจุดหมายปลายทางก่อน หรือไม่ก็เดินกลับไปยังจุดเริ่มต้น" ฉันตอบน้ำกลับไป"ฉันปวดจนทนไม่ไหวแล้วอ่ะ ฉันไม่อยากฉี่ราดใส่ผ้าหรอกนะ เธอช่วยไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิเอิงเอย ไปกันหลายคนอบอุ่นดี และที่สำคัญอาจารย์บอกว่าเราไม่ควรแยกหรือปลีกตัวปล่อยให้เพื่อนอยู่คนเดียวนะ" น้ำพูดพร้อมกับเดินเข้ามาจับแขนของฉันให้ลุกขึ้น"นั่นสิเอิงเอย เดี๋ยวพายัยน้ำไปฉี่หลังพุ่มไม้ฝั่งนู้นก็ได้ปลอดคนดี" นีน่าเอ่ยพูดขึ้นอีกคน"งั้นก็ได้ รีบไปรีบฉี่ก็แล้วกัน ประเดี๋ยวถ้าคิมหันต์กลับมาแล้วไม่เจอใครจะแย่" พูดจบพวกเราทั้งสามคนก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากขอนไม้บริเวณนี้ เพื่อพาเพื่อนสาวต่างคณะอย่างน้ำไปทำธุระส่วนตัว"ทำไมต้องเดินมาไกลขนาดนี้ด้วย? ฉันว่าเราก็ผ่านพุ่มไม้พุ่มใหญ่ใหญ่มาหลายพุ่มแล้วนะ" ฉันเแหงนหน้าขึ้นไปถามน้ำ ซึ่งทั้งสองคนที่กำลังเดินขนาบข้างฉันอยู่ตอนนี้ ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดกา

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status