Mag-log inShare
6
Petsa ng paglalathala:
2026-07-20 11:23:044 ชั่วโมงผ่านไป
เกาะไข่มุก🏖️🌧️ ตอนนี้พวกเรามาถึงที่เกาะไข่มุก จังหวัดชลบุรีแล้ว อาจารย์สายสมรให้นักศึกษาทุกคนนำกระเป๋าเเละเข้าของสัมภาระไปเก็บไว้ในห้องพักแล้วมาเจอกันอีกทีตอนบ่าย2 โมงตรง ไม่รู้โชคชะตาหรือเวรกรรมใดเวียนมาบรรจบที่ดันมาดลบันดาลให้ห้องของฉันและห้องของคิมหันต์อยู่ติดกัน เดินเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึง @ห้องพัก409 "ไง? ไม่ไปนอนห้องเดียวกับคุณสามีสุดที่รักเหรอจ๊ะอีไอเดียร์" ฉันเอ่ยพูดแซวเพื่อนสนิทเล่น เมื่อนางนั่งทำหน้าหงอยหลังจากที่อาจารย์บอกว่าจะต้องแยกห้องนอนชายหญิงชัดเจน "จะไปเครียดอะไรอีเดียร์ ผัวมึงรวยจะตายไปก็ให้มันซื้อห้องสักห้องสิวะ แล้วกลางคืนค่อยลักลอบเข้าไปหากัน" เพียงฟ้าเอ่ยแนะนำทริคดีดีให้แก่ไอเดียร์ "เออ! จริงด้วย ทำไมเรื่องแค่นี้กูคิดไม่ได้วะ งั้นขอตัวไปเคาะประตูห้องผัวกันดีกว่า นานนานครั้งจะได้มาลิ้มลองนอกสถานที่" ไอเดียร์บิดตัวซ้ายขวาอย่างระริกระรี้ แล้วกระโจนลงจากเตียงวิ่งออกไปด้านนอกด้วยความรวดเร็ว "เฮ้อ! มันจริงจริงเลยนะไอ้เพื่อนคนนี้เนี่ย" ฉันพูดพร้อมกับมองแผ่นหลังเรียวบางของไอเดียร์ที่วิ่งออกไปจนสุดสายตา "แล้วเรื่องของมึงล่ะ จะเอายังไงต่อ ไอ้คิมหันต์กลับมาแบบนี้ไม่ได้มาเล่นเล่นนะเว้ย ดูท่ามันจะเอาจริงเอาจังใช้ได้" เพียงฟ้าหันหน้ามาพูดกับฉัน "นั่นก็เรื่องของมัน แต่กูคงไม่พาตัวเองกลับไปอยู่จุดเดิม จุดที่กูเคยพยายามปีนป่ายออกมาหรอกนะ" ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วตอบคำถามของเพียงฟ้ากลับไป "ไม่ว่ามึงจะตัดสินใจยังไง กูก็อยู่ข้างข้างมึงเสมอนะเอิงเอย แต่กูมีสิ่งหนึ่งที่อยากจะให้มึงพึงระลึกรู้และเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจเอาไว้ว่า พี่แทนดีกับมึงขนาดไหนตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่ที่พี่เขาเริ่มจีบมึง มันไม่มีวันไหนเลยนะเว้ยที่เขาจะทำให้มึงรู้สึกเดียวดายหรือต้องมานั่งกังวลคิดมาก ระแวงว่าเขาจะไปมีผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่า" เพียงฟ้าพูดพร้อมกับเลื่อนมือมาจับฝ่ามือบอบบางของฉัน แล้วเชิดใบหน้างดงามรั้นขึ้นจนสายตาของเราทั้งสองคนสบประสานกันอย่างตั้งใจ "....." "กูรู้ว่าในใจลึกลึกแล้วมึงก็ยังลังเลระหว่างพี่แทนกับไอ้คิมหันต์ ส่วนหนึ่งเพราะไอ้คิมหันต์มันเป็นคนแรกในหลายหลายเรื่องของมึงด้วย แต่ถ้าถามว่ามึงยังรักมันอยู่หรือเปล่า กูขอฟันธงได้เลยนะว่ามันไม่มีเหลืออยู่แล้ว เก็บเอาคำพูดของกูกลับไปคิดดีดีนะ" พูดจบเพียงฟ้าก็เดินนวยนาดเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำทันที คงจะเหลือเพียงแค่ฉันคนเดียวที่นั่งเงียบ มิได้เปล่งเสียงพูดประโยคใดใดออกไปคัดค้าน เพราะสิ่งที่เพื่อนสนิทอย่างเพียงฟ้าเอ่ยออกมาเมื่อครู่ก็ล้วนแต่เป็นความจริงด้วยกันทั้งนั้น ฉันชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเดินออกจากห้องพักกะว่าจะไปสูดอากาศบริสุทธิ์ริมหาดทรายเสียหน่อยเผื่อจะช่วยให้สมองของฉันปลอดโปร่งเลิกฟุ้งซ่านลงได้บ้าง ฉันหย่อนก้นลงนั่งบนพื้นทรายสีขาวเรียบสะอาดไร้ซึ่งสิ่งสกปรก โชคดีที่วันนี้ผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่านสักเท่าไหร่ แต่ก็คงเป็นเพราะว่าตะวันเพิ่งจะพ้นศีรษะกระมัง "ฉันว่าคราวนี้ก็คงจะเป็นพรหมลิขิตจริงจริงแล้วแหละ นี่เรามาพบเจอกันเป็นครั้งที่ 3 แล้วนะเอิงเอย มึงไม่คิดจะแปลกใจบ้างเลยหรอ? ว่าการที่เรามาเจอกันแบบนี้มันคงจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" น้ำเสียงที่ฉันคุ้นเคยและเกลียดชังเป็นอย่างดีดังขึ้นจากทางด้านหลัง ซึ่งมันก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก 'คิมหันต์' อดีตคนรักเก่าที่ทำกับฉันไว้เจ็บแสบยิ่งนัก "จำได้มั้ย เราเคยมาเที่ยวที่นี่ด้วยกันเมื่อตอนวันครบรอบ 5 เดือน " น้ำเสียงของเขาดูคล้ายกับว่าเดินเข้ามาใกล้เรื่อยเรื่อย ฉันเลยเลี่ยงที่จะตอบคำถามจากคิมหันต์แล้วรีบลุกขึ้นพรวดพราดเดินออกมาจากตรงนั้นทันที "เดินหนีทำไมหละเอิย ทำไมไม่อยู่คุยกันก่อน" คิมหันต์รีบเดินมาขวางหน้าฉันไว้ทำให้การก้าวย่างของฝ่าเท้าต้องหยุดชะงักชั่วคราว "ฉันไม่มีความจำเป็นอะไรต้องคุยกับนายขอตัวนะ" ฉันพยายามเดินหลีกให้พ้นทางเขา แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จเมื่อคิมหันต์คว้าข้อมือเรียวเล็กของฉันเอาไว้ "ให้โอกาสกูไม่ได้จริงจริงหรอวะเอิง กูขอแค่โอกาสครั้งนี้ครั้งสุดท้ายเท่านั้น อย่างน้อยน้อยก็เห็นแก่ความทรงจำดีดีที่เราเคยทำร่วมกันไม่ได้หรอ?" คิมหันต์พยายามที่จะใช้สายตาเว้าวอนของเขาประสานกับสายตาของฉัน เพื่อหวังจะให้ฉันใจอ่อน "หึ! ความทรงจำดีดีงั้นหรอ ทำไมมึงไม่นึกถึงวันที่มึงทิ้งกูไปหาคนอื่นล่ะ วันที่กูกูกอดขา ขอร้องอ้อนวอนแทบตาย แล้วมึงสนใจมั้ย มึงผลักกูล้มลงแล้วเลือกมันโดยที่ไม่ลังเลเลยสักนิด มาวันนี้มึงจะมาขอร้องอ้อนวอนขอโอกาสแก้ตัวใหม่เพื่ออะไร!" ฉันตะคอกใส่หน้าเขาอย่างเสียงดัง "กูสำนึกผิดแล้วจริงเอิงเอย แต่กูมีเหตุผลจำเป็นจริงจริงที่จะต้องทำแบบนั้น เมื่อไหร่มึงจะยอมเปิดโอกาสให้กูอธิบายบ้าง?" คิมหันต์จับสองฝ่ามือบอบบางของฉันเลื่อนเข้าหาตัวขึ้นไปเสมอยอดอก "กูเคยบอกมึงแล้วไง ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นเหตุผลใดก็ตาม ไม่ว่ามึงจะอ้างว่าทำเพื่อกู กูก็อาจจะเห็นใจมึงนะ แต่ถ้าให้กูคืนสถานะความเป็นแฟนกลับไป กูคงทำให้ไม่ได้ว่ะ" ฉันดึงแขนเรียวกลับมาขนาบข้างตัวเช่นเดิม "มึงแม่งเห็นแก่ตัวว่ะ!" เพี๊ยะ!!! เมื่อได้ยินประโยคนี้ออกมาจากริมฝีปากหยักของเขา ฉันก็เผลอตบหน้าคิมหันต์ไปอย่างลืมตัว "ใครกันแน่ที่เห็นแก่ตัว? คิดจะเอาดีเข้าตัว เอาชั่วให้คนอื่นงั้นหรอ กูบอกได้เลยนะว่ามันทุเรศ" ฉันด่าเขาไปด้วยถ้อยคำหยาบโลนอย่างเหลืออด "ปากดีนักนะเอิงเอย!" จู่จู่เขาก็ใช้ฝ่ามือหยาบกร้านทั้งสองข้างประคับประคองดวงหน้าของฉันแล้วดึงเข้าไปจุมพิตได้อย่างหน้าด้านด้าน "อื้ออ!!!" ฉันใช้สองกำปั้นเล็กทุบแผงอกแกร่งของเขา เพื่อพยายามดันตัวเขาออกไป "ยังหวานเหมือนเดิมเลยนะ" คิมหันต์แลบลิ้นสากออกมากวาดเลียรอบรอบริมฝีปาก แล้วจ้องมองฉันด้วยสายตาโหยหาพลางแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย เพี๊ยะ!!! ฉันฟาดฝ่ามือบอบบางเข้าไปบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาอีกครั้งหนึ่ง "ทุเรศ!! มึงไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับกู" หยาดน้ำตาสีใสร่วงเพราะจรดปลายคางด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "มากกว่านี้กูยังทำมาแล้วเลยเอิงเอย ไม่ว่าจะเป็นทุกซอกทุกมุมบนร่างกายของมึง ก็โดนริมฝี ปากกูเนี่ยจุมพิตมันซะทุกส่วนจำไม่ได้หรือไง?" คิมหันต์ยกยิ้มมุมปาก พลางใช้สายตากวาดมองเรือนร่างของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เพทุบาย "เก่าก็ควรจะสำเหนียกตัวเองหน่อยนะ ว่าเป็นแค่ของเก่า ถึงอย่างไรเสียมันก็คงจะสู้ของใหม่ที่แซ่บกว่าเดิมไม่ได้หรอกนะ" ฉันเหยียดยิ้มจนริมฝีปากโค้งขึ้น จ้องมองดวงหน้าของคิมหันต์พลางเลิกคิ้วเย้ยหยัน "กูสำนึกผิดแล้วเอย กูสำนึกเเล้วจริงจริง ตอนนี้กูรู้แล้ว ว่ากูรักมึงมากแค่ไหนแล้วกูก็ขาดมึงไม่ได้ด้วย" คิมหันต์ก็ยังคงไม่ละความพยายามที่จะขอร้องขอโอกาสจากฉัน "ไม่คิดว่ามันจะสายไปหน่อยเหรอนี่ก็ผ่านมาตั้ง2 ปีแล้วนะ มึงพึ่งจะรู้ตัวเหรอว่าขาดกูไม่ได้ ถ้าจะหาคำแก้ตัวมาใช้กับกูเนี่ยก็ช่วยสรรหาคำแก้ตัวที่มันพอฟังขึ้นหน่อยนะ นี่อะไรขนาดให้เด็กอนุบาลมาฟัง เด็กมันก็ยังฟังออกเลยว่าตอแหล" ฉันมองหน้าคิมหันต์ด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก "ขอเถอะนะเอิงเอย กูขอโทษ กูรักมึงนะ รักมึงมากด้วย มึงคือผู้หญิงคนเดียวที่กูรักมากที่สุด ที่ผ่านมากูรู้แล้วว่ากูทำผิดและตอนนี้กูก็สำนึกผิดแล้ว ช่วยให้โอกาสกูอีกสักครั้งได้มั้ย เป็นครั้งสุดท้ายจริงจริง" คิมหันต์ใช้ไม้เดิมกับฉันเหมือนตอนที่เรายังคบกันอยู่ โผตัวเข้ามาโอบกอดฉันแล้วอ้อนวอนขอโอกาสอีกสักครั้ง ซึ่งฉันก็ใจอ่อนให้กับเขาอยู่ร่ำไป ".........." "นะครับเอิงเอย กูขอโอกาสครั้งสุดท้ายนะเอิงเอย สัญญาว่าจะทำมันให้ออกมาดีที่สุด เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ เริ่มต้นศึกษาดูใจกันใหม่ กูรับรองได้เลยว่าถ้ามึงยอมให้โอกาสกูครั้งนี้มึงจะไม่มีวันผิดหวังเด็ดขาด จำได้มั้ยวันที่กูเข้าไปกราบพ่อกับแม่ของมึงขอให้เราย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกันส่วนพวกท่านยอมใจอ่อน พอวันหยุดเสาร์อาทิตย์เราก็ช่วยกันทำอาหาร แล้วมึงก็ชอบทำหมูสเต็กเนื้อ medium rare ให้กูกินซึ่งมันก็ไหม้ทุกครั้งเลย แต่กูก็ยังชมว่าอร่อยเหมือนกับกินในภัตตาคารเลย เมียเค้านี่เก่งที่สุดในสามโลก" คิมหันต์พูดลำเลิกถึงความหลังครั้งที่เรายังคบกันอยู่ แต่ก่อนมันมีความสุขมากจริงจริง เราสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในคอนโดเล็กเล็กโดยครอบครัวทางฝั่งฉันรับรู้และไม่ขัดข้องเพราะเขาใช้ความมั่นคงและรักจริงในการพิชิตใจพ่อกับแม่..จนพวกท่านยินยอม "ได้ ฉันจะให้โอกาสนาย" ฉันชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบกลับไป "จริงจริงนะเอิงเอย จริงจริงใช่มั้ย" คิมหันต์ผละกอดออกจากฉัน แล้วหันมาจ้องมองดวงหน้างดงามของฉันด้วยสายตามีความหวัง
Pinakabagong kabanata
โปรดอย่ากลับมา 20
"แล้วมึงจะไปตามนายหญิงที่ไหน" เสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ฉันได้เพียงแต่แง้มแอบดูอยู่หลังพุ่มไม้ ชายฉกรรจ์สองคนนั้นแต่งกายด้วยชุดสูทสุภาพสีดำขลับ ดูไม่น่าจะเป็นโจรป่าหรือพวกลักลอบตัดต้นไม้ได้.."นายท่านบอกว่าถ้าใครตามนายหญิงเจอจะตบรางวัลให้ตั้ง 1 ล้านบาท นายของเรานี่ใจป้ำจริงจริงเลยนะเว้ย!" ชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งตอบกลับมา'ใครคือนายท่าน แล้วใครคือนายหญิง?' ฉันคิดอยู่ในใจแต่ก็มิได้ปริปากพูดออกมา แอบมองสถานการณ์ด้านหน้าอยู่เงียบเงียบ"ป่ากว้างขวางขนาดนี้ มึงคิดว่านายหญิงจะไปอยู่ที่ไหน" ชายฉกรรจ์คนฝั่งซ้ายถามกลับมา"กูก็ไม่แน่ใจว่ะ แต่คราวนี้กูเห็นนายท่านเป็นกังวลมากเลยนะ นายท่านคงจะรักนายหญิงคนนี้มากแน่แน่ หลังจากนี้ถ้านายหญิงรอดออกมาได้พวกเราก็คงจะต้องฝากเนื้อฝากตัวเอาไว้เผื่อวันไหนนายท่านจะพามาเยือนในฐานะนายหญิงของแก๊งอย่างเต็มตัว" ชายฉกรรจ์คนฝั่งขวาตอบกลับไปยิ่งทำให้ฉันงงงวยขึ้นไปอีกกว่าเดิม นี่พวกเขามาซ้อมถ่ายละครโทรทัศน์กันหรืออย่างไร ถึงได้มีนายท่าน นายหญิง"ใช่ ถ้านายท่านไม่รักคงไม่ติดรูปนายหญิงไว้ทั่วห้องขนาดนั้นหรอก กูแอบได้ยินพวกคุณก้องกับคุณต้นพูดกันว่าชื่อคุณ คุณอะไรแล้ววะมันติด
โปรดอย่ากลับมา 19
(TANTAI TALK)เพล๊ง!!!โทรศัพท์มือถือราคาแพงถูกเขวี้ยงลงสู่พื้นกระเบื้องด้วยความโมโหอย่างเต็มแรง จนแตกละเอียดกลายเป็นเศษแก้วกระจัดกระจายแทบจะไม่เหลือชิ้นดีดวงเนตรสีดำสนิทเข้มขึ้นคุกรุ่นและเร่าร้อนเหมือนมีไฟบรรลัยกัลป์สุมอยู่ภายในอกจนแทบจะระเบิดออกมา กล้ามเนื้อทุกตารางนิ้วของเขาอัดแน่นไปด้วยความโมโหโกรธา"เป็นอะไรไอ้แทน" ไอ้ก้องรีบเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเลิกคิ้วถามผมด้วยความสงสัย"นั่นน่ะสิ ตั้งแต่ที่กูรู้จักกับมึงมา มึงไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะเว้ย น้อยครั้งมากที่กูจะเห็นมึงโมโหจนหน้าแดงก่ำกำหมัดแน่นขนาดนี้" ไอ้ต้นเอ่ยเสริมขึ้นอีกคน"แล้วมึงจะให้กูใจเย็นนั่งสมาธิสวดมนต์งั้นหรอ? แฟนกูหายเข้าไปในป่ากับไอ้คิมหันต์ทั้งคนนะเว้ย! และที่สำคัญเขาทั้งสองคนก็เคยรักกันมาก่อน แล้วพวกมึงจะให้กูทำยังไง"ผมหายใจเข้าออกถี่ยิบขึ้นเรื่อยเรื่อย ก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความกระวนกระวาย ใน ศีรษะของผมตอนนี้มีคำถามที่แล่นเข้ามาถาโถมเต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็น 'ทำไมน้องถึงไปหลงป่ากับมัน' 'แล้วน้องไปหลงป่ากับมันได้ยังไง'"มึงใจเย็นเย็นนะไอ้แทน ตอนนี้สิ่งที่มึงต้องทำคือตั้งสติ ถึงมึงกระวนกระวายร้อนรุ่มแบบนี้ก็
โปรดอย่ากลับมา 18
"คือมันเป็นความคิดของเอิงเอยน่ะ ที่ให้พวกเราทั้ง 4 คนแยกกันไปเป็นคู่คู่ เพื่อที่จะได้หาธงได้อย่างรวดเร็วขึ้นกว่าเดิม" นีน่าตอบกลับมา"คราวแรกฉันก็จะให้ยัยนีน่ามันไปกับคิมหันต์นะ แต่เอิงเอยนั่นน่ะสิไม่ยอม เสนอตัวอยากจะจับคู่ไปหาธงกับคิมหันต์ท่าเดียวเลย ทำเหมือนกับว่าเป็นหมาหวงก้างเสียอย่างนั้น แต่อย่างว่าแหละ เนอะคนมันเคยเคย ก็คงอยากจะไปรื้อฟื้นความหลังกันสองต่อสอง"คำตอบของน้ำทำให้ไอเดียร์และเพียงฟ้าอดไม่ติด แต่ทว่าไอเดียร์เร็วกว่า จึงฟาดฝ่ามือบอบบางลงบนแก้มของหล่อนอย่างเต็มแรง จนทำให้ศีรษะหันไปในทิศทางเดียวกับการลงน้ำหนักมือเพี๊ยะ!!!"ไอเดียร์!!!" คีย์ ซัน และมังกรพูดขึ้นพร้อมพร้อมกันด้วยความตกใจ แล้วรีบเดินเข้าไปยังสถานที่เกิดเหตุทันที"ตอแหล! เพื่อนกูไม่มีความคิดต่ำต่ำแบบนั้นหรอก แต่ถ้าเป็นกูก็ว่าไปอย่างนึงนะ วันดีคืนดีอาจจะอยากลองนอกสถานที่กับผัวก็ได้" ไอเดียร์พูด"อีไอเดียร์!!" น้ำเปล่งเสียงกรี๊ดกร๊าดออกมา ราวกลับมาโดนน้ำร้อนลวก พร้อมกับกระทืบเท้ารัวรัวด้วยความไม่พอใจ โชคดีที่สายฝนโหมกระหน่ำลงมาหนักพอสมควรจึงสามารถกลบเกลื่อนเสียงหวีดร้องของน้ำได้โดยไม่เป็นจุดสนใจของอาจารย์ท่านอื
โปรดอย่ากลับมา 17
(EARNG EOEY TALK)"แต่เมื่อก่อนตอนที่เรายังคบกันอยู่ มึงก็น่าจะรู้ดีว่ามันโคตรมีความสุข ไม่มีช่วงเวลาไหนเลยที่กูรู้สึกเสียดายหลังจากที่เราตอบตกลงเป็นแฟนกัน" คิมหันต์เปล่งเสียงพูดออกมาพร้อมกับจ้องดวงหน้างดงามของฉันตาไม่กระพริบ"รู้""นั่นไง เห็นหรือเปล่าว่ามึงก็คิดเหมือนกู ว่าเมื่อก่อนตอนที่เรายังคบกันอยู่มันโคตรมีความสุขเลย แล้วมึงไม่อยากกลับไปมีความสุขแบบนั้นกับกูอีกหรือไง?" คิมหันต์จ้องหน้าฉันอย่างมีความหวัง พร้อมกับจับฝ่ามือบอบบางของฉันเลื่อนขึ้นไปเสมอแผงอกแกร่งกำยำ"คิมหันต์ หนังสือเล่มนี้เล่มที่เราเคยขีดเขียนแต่งแต้มความทรงจำทั้งสุขและทุกข์ต่างต่างนานา ด้วยสองมือและสองใจของสองเรา ทำให้กระดาษที่มันเคยขาวสะอาดมีเรื่องราวบันทึกลงไป แต่ขอโทษว่ะหนังสือเล่มนั้นมันดันจบลงไปแล้ว จบได้ไม่ดี และที่สำคัญกูก็มีหนังสือเล่มใหม่ที่มันดีกว่าเล่มเก่าเเล้วด้วย ถึงแม้ว่าเนื้อเรื่องมันจะไม่ได้หวือหวา แต่อ่านแล้วออกแนวฟีลกู๊ด สบายใจดีนะ"ฉันพูดพร้อมกับดึงฝ่ามือบอบบางของตนเองกลับมา สิ่งที่ออกมาจากริมฝีปากของฉันทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนเกิดจากความรู้สึกภายในจริงจริง"เเล้วมันจะไปยากอะไรล่ะ ก็แค่ฉีกตอนเก่าต
โปรดอย่ากลับมา 16
ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีที่แล้วตอนนั้นเราทั้งสองคนอยู่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/3 ณ โรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่ง เอิงเอยและเพื่อนเพื่อนอีก 2 คนนั่นก็คือไอเดียร์และเพียงฟ้า ได้ย้ายมาจากที่อื่นในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เพราะคดีตบปากอาจารย์สอนวิชาเคมีครั้งแรกผมก็ไม่ได้ประทับใจอะไรในตัวเธอมากมาย เพียงแต่เห็นว่าเอิงเอยเป็นคนเรียบร้อย คงจะว่านอนสอนง่ายน่าดู ไม่เรื่องมาก ไม่จุกจิก ตามประสาทัศนคติของผู้ชายเจ้าชู้และเห็นแก่ได้ของผมในสมัยนั้นแต่เพราะความใกล้ชิด สนิทสนม จนได้ก่อตัวเป็นความรักเกิดขึ้นระหว่างสองเรา มารู้ตัวอีกทีเมื่อตอนที่หากวันไหนไม่ได้เห็นดวงหน้าหวานหวานของเอิงเอย ก็คงเจอรู้สึกเหมือนขาดหายบางสิ่งบางอย่างไป-คอนโด pinky-เราทั้งสองคนตัดสินใจนำเงินที่เคยฝากเก็บออมไว้ในสมุดบัญชีธนาคารซื้อคอนโดเล็กเล็กอยู่ด้วยกัน โดยที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างก็รับรู้และไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใดณ ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ คิมหันต์ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ด้วยสภาพอิดโรย รู้สึกเพลียเพราะเมื่อคืนกว่าเขาจะกลับจากเที่ยวผับออกท่องยามราตรี ก็เกือบรุ่งสาง"คิมหันต์ ตื่นได้แล้ว คิม!" เอิงเอยใช้ฝ่ามือบอบบ
โปรดอย่ากลับมา 15
"โอ๊ย! ฉันปวดฉี่น่ะ พวกเธอสองคนช่วยไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้มั้ย แล้วค่อยเดินกลับมานั่งรอคิมหันต์ที่ตรงนี้ก็ได้..ใช้เวลาไม่นานหรอก" น้ำพูดขึ้น แล้วหันหน้ามาส่งสายตาเว้าวอนแก่ฉัน"ในป่าแบบนี้ไม่มีห้องน้ำหรอกนะ? ถ้าเธอปวดฉี่ก็คงจะต้องอั้น ละรอไปให้ถึงจุดหมายปลายทางก่อน หรือไม่ก็เดินกลับไปยังจุดเริ่มต้น" ฉันตอบน้ำกลับไป"ฉันปวดจนทนไม่ไหวแล้วอ่ะ ฉันไม่อยากฉี่ราดใส่ผ้าหรอกนะ เธอช่วยไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิเอิงเอย ไปกันหลายคนอบอุ่นดี และที่สำคัญอาจารย์บอกว่าเราไม่ควรแยกหรือปลีกตัวปล่อยให้เพื่อนอยู่คนเดียวนะ" น้ำพูดพร้อมกับเดินเข้ามาจับแขนของฉันให้ลุกขึ้น"นั่นสิเอิงเอย เดี๋ยวพายัยน้ำไปฉี่หลังพุ่มไม้ฝั่งนู้นก็ได้ปลอดคนดี" นีน่าเอ่ยพูดขึ้นอีกคน"งั้นก็ได้ รีบไปรีบฉี่ก็แล้วกัน ประเดี๋ยวถ้าคิมหันต์กลับมาแล้วไม่เจอใครจะแย่" พูดจบพวกเราทั้งสามคนก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากขอนไม้บริเวณนี้ เพื่อพาเพื่อนสาวต่างคณะอย่างน้ำไปทำธุระส่วนตัว"ทำไมต้องเดินมาไกลขนาดนี้ด้วย? ฉันว่าเราก็ผ่านพุ่มไม้พุ่มใหญ่ใหญ่มาหลายพุ่มแล้วนะ" ฉันเแหงนหน้าขึ้นไปถามน้ำ ซึ่งทั้งสองคนที่กำลังเดินขนาบข้างฉันอยู่ตอนนี้ ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดกา
Maaari mong magustuhan
ยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.0K viewsSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้205.1K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน308.5K views(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก185.6K viewsเล่ห์วิวาห์คนโฉด
Wabibi259 viewsเกิดใหม่ครั้งนี้ ข้าขอเป็นเพียงคนเลี้ยงม้า
อักษราลัย10 viewsดอกกุหลาบงามกลางไร่อ้อย ภาค 1
ภัทรกร65 viewsหลงเหลี่ยมหทัยกรณ์
Thita_946 views
