Mag-log inShare
แผ่นซ้อนแผ่น
Petsa ng paglalathala:
2026-11-08 21:39:59
Pinakabagong kabanata
โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม เจ้าช่างกล้าหนัก
ยามวิกาลมาเยือน พระนครหลวงถูกปกคลุมไปด้วยสายหมอกหนาทึบจนมองไม่เห็นแม้แต่แสงจันทร์ ตำหนักฝูซิน ตำหนักฮองเฮา ในยามนี้เงียบสงัด มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันสลัวที่ส่องสว่างเล็ดลอดผ่านบานหน้าต่างกระดาษ ภายในห้องทรงอักษร หลินหลาน ยังคงนั่งตรวจม้วนบัญชีเสบียงรอบดึกด้วยความตั้งใจ แม้ดวงตาคู่สวยจะเริ่มอ่อนล้าจากการตรากตรำทำงานติดต่อกันหลายวัน แต่ลายมือและตัวเลขที่บันทึกไว้ก็ยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อยและแม่นยำอย่างไม่มีตกหล่น‘เสบียงล็อตแรกผ่านแก่งน้ำตงเจียงไปได้อย่างปลอดภัยแล้ว... หวังว่าเขาที่อยู่แนวหน้าจะได้รับมันและอิ่มท้องบ้างนะ’ หลินหลานพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางวางพู่กันลงแล้วยกมือขึ้นนวดไหล่ที่ตึงเครียดจนแทบไม่สามารถยกแขนได้สบาย ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน!ลมหนาวพัดกรรโชกแรงจนเปลวไฟในตะเกียงไหววับไปมา กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาตามสายลมปะปนกับกลิ่นหมอกยามดึกที่ชื้นเย็น กริ๊ก... ฉึก! เสียงฝีเท้าเบาราวกับใบไม้ร่วงดังแว่วมาจากนอกระเบียงตำหนัก ตามด้วยเสียงทหารองครักษ์หน้าตำหนักล้มลงกระทบพื้นพร้อมกันหัวใจของหลินหลานกระตุกวูบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและการระวังภัยที่ฝังรากลึกเนื่องจาก
โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม รอข้ากลับมา
ยามรุ่งอรุณมาเยือน แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องกระทบเกราะเหล็กกล้าของกองทัพมังกรที่ตั้งแถวเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเต็มลานหน้าพระราชวังหลวง ม้าศึกนับร้อยส่งเสียงร้องคำรามก้องกังวานสะท้อนไปทั่วผืนนคร ทหารหาญนับหมื่นนายยืนนิ่งสงบ ร่างกายตรงแกร่งในเครื่องแบบรบพร้อมสรรพ ดวงตาทอประกายฮึกเหิมรอคอยเพียงสัญญาณเดียวจากผู้นำทัพ ณ ประตูใหญ่พระราชวังหลวง ฮ่องเต้ในชุดเกราะนักรบเต็มยศ ประดับลวดลายมังกรทองอร่ามแผ่กว้างบนแผ่นอก นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์ทอดมองสตรีผู้ยืนเคียงข้าง หลินหลานในชุดฮองเฮาคลุมเสื้อกันหนาวสีแดงเข้มปักลายหงส์ยืนสงบนิ่ง แม้ในใจจะมีความกังวลฉายชัด แต่ใบหน้าหวานกลับเชิดขึ้นอย่างเข้มแข็ง กระชับมือที่สั่นเทาเบาไว้ภายใต้ผ้าคลุมแขน เพื่อไม่ให้ชายหนุ่มต้องพะวงหน้าพะวงหลังยามออกศึก "ข้าจะออกเดินทางแล้ว..." ฮ่องเต้เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มือหนายื่นไปกุมมือบางที่เย็นเฉียบขึ้นมาลูบเบาๆ อย่างทะนุถนอม "ดูแลตัวเองให้ดี ยามใดที่เหนื่อยจากการตรวจคลังหลวง จงพักผ่อนเสียบ้าง อย่าหักโหมจนเกินไป หากมีเรื่องใกล้ตัวที่หนักอึ้ง จงปรึกษาผู้เฒ่าผู้แก่ในวังได้ อย่าแบกรับไว้เพี
โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม ข้าจะรับโทษแทนนางเอง
ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วท้องพระโรงหลวง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร นัยน์ตาคมกริบดุจใบมีดวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ขุนนางทั้งห้องต่างก้มหน้าตัวสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "บังอาจนัก!" ฮ่องเต้ตบที่วางแขนทองคำดังปัง! "แคว้นเว่ยช่างไม่รู้จักเจียมตัว กล้าฉวยโอกาสยามที่ราชสำนักเพิ่งสะสางปัญหาภายใน ยกพลรุกรานชายแดนด่านหลงเหมินถึงสามเมือง!" ขุนนางฝ่ายบู๊คนหนึ่งก้าวออกมาคุกเข่าประสานมือคำนับ "กราบทูลฝ่าบาท! กองกำลังแคว้นเว่ยคราวนี้อาศัยความได้เปรียบเรื่องภูมิประเทศและเผ่าเร่ร่อนทางเหนือ หากเราไม่รีบส่งทัพไปต้านทาน เกรงว่าแนวป้องกันด่านหน้าจะแตกพ่ายลามมาถึงพระนครแน่พะยะค่ะ!" "ใช่แล้วพะยะค่ะฝ่าบาท! ขอทรงโปรดส่งแม่ทัพไปปราบกบฏพวกนี้ให้ราบคาบ!" ขุนนางอีกหลายคนเริ่มส่งเสียงสนับสนุน หลินหลานที่ยืนฟังอยู่หลังม่านโปร่ง ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล ‘แคว้นเว่ยเล่นสกปรกจริงๆ หลังจากโดนหักหน้าเรื่องวางยาพิษในงานเลี้ยงสารท คราวนี้ถึงกับยกทัพมาเองเลยรึไง... แต่เดี๋ยวก่อน ถ้าฮ่องเต้ต้องยกทัพออกไปรบเอง แล้วใครจ
โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม แผ่นซ้อนแผ่น
ผ่านไปครึ่งเดือนนับตั้งแต่ฮ่องเต้นำกองทัพมังกรเคลื่อนพลออกจากพระนคร สถานการณ์ที่แนวหน้าด่านหลงเหมินยังคงตึงเครียด ข่าวสารจากสนามรบถูกส่งม้าเร็วเข้ามารายงานเป็นระยะ แม้ทัพหลวงจะสามารถยึดเมืองหน้าด่านคืนมาได้สองเมืองแล้ว แต่ปัญหาใหญ่ที่ตามมาคือ 'เส้นทางลำเลียงเสบียง'ภายในห้องทรงอักษรตำหนักฝูซิน หลินหลานกำลังยืนกางแผนที่ภูมิประเทศแคว้นเหนือร่วมกับขุนนางกรมคลังและแม่ทัพรักษาพระนคร รอบโต๊ะเต็มไปด้วยม้วนตำราและสมุดบัญชีตัวเลข"กราบทูลฮองเฮา... เสบียงข้าวสารและอาวุธยุทโธปกรณ์ล็อตที่สามที่จะต้องส่งไปหนุนทัพหลวง ถูกกลุ่มโจรป่าและกองกำลังปริศนาของแคว้นเว่ยดักซุ่มโจมตีบริเวณหุบเขาอัคคี ทำให้ขบวนเกวียนเสบียงเสียหายไปเกือบครึ่งพะยะค่ะ!" ขุนนางกรมคลังรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เหงื่อกาฬไหลท่วมหน้าผากหลินหลานขมวดคิ้วแน่น นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองเส้นทางในแผนที่ 'หุบเขาอัคคีเป็นเส้นทางบกที่แคบและชัน เหมาะกับการซุ่มโจมตีจริงๆ ด้วย... พวกแคว้นเว่ยคงหวังจะตัดท่อน้ำเลี้ยงเพื่อให้ทัพหลวงอดอยากแล้วถอยทัพไปเองสินะ'เสี่ยวถาวรินชาอุ่นยื่นถวายให้หลินหลาน พลางเอ่ยด้วยความกังวล "ฮองเฮาเพคะ ถ้าเสบียงไปไม่ถึงทัพหลว
โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม โครมไฟ
ยามราตรีมาเยือน พระนครหลวงตื่นตาตื่นใจไปด้วยแสงสีส้มอุ่นจากโคมกระดาษนับพันดวงที่แขวนเรียงรายตลอดสองข้างทาง เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนร้องขายของ และผู้คนเดินขบวนกันอย่างคึกคักในเทศกาลประจำปีท่ามกลางฝูงชน ร่างสูงสง่าในชุดบัณฑิตหนุ่มรูปงามกับสตรีร่างบอบบางในอาภรณ์แพรพรรณเรียบง่ายแต่ดูดีกำลังเดินเคียงคู่กันไปตามถนนคนเดิน หลินหลานกวาดสายตามองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นเต้นราวกับเด็กน้อยที่หลุดเข้ามาในสวนสนุก—นี่คือการแอบหนีเที่ยวครั้งแรกหลังจากเข้ามาอยู่ในวังหลวงแห่งนี้!"ว้าว... ขนมน้ำตาลปั้นรูปมังกรนั่นน่ารักจังเลยเพคะ!" หลินหลานชี้ชวนให้ฮ๋องเต้ที่ปลอมตัวเป็นคุณชายผู้ดีดู พลางส่งยิ้มหวานจนตาหยีฮ๋องเต้—ผู้ซึ่งปกติมักประทับอยู่แต่หลังบัลลังก์มังกรและรายล้อมด้วยทหารองครักษ์—ยามนี้กลับมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่บนใบหน้าคมคาย เขากุมมือบางของนางไว้แน่นเพื่อไม่ให้พลัดหลงไปกับฝูงชน "อยากกินรึเปล่า? เดี๋ยวข้าซื้อให้""ท่านเปย์แบบนี้ หม่อมฉันเกรงใจแย่เลยนะเพคะ 'คุณชายโอว'..." หลินหลานหัวเราะคิกคัก พลางรับขนมน้ำตาลปั้นมาถือไว้ พลางกัดกินอย่างเอร็ดอร่อยทั้งสองเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยจนกระทั่งมาถึงสะพานหินเ
โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม ข้า จะพาเจ้าหนีออกจากวัง เอง
แสงอาทิตย์ยามสายทอแสงประกายกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบสีเหลืองทองของพระราชวังหลวง ทว่าบรรยากาศโดยรอบตำหนักเหมยฮวาซึ่งเคยโอ่อ่าและคึกคักไปด้วยเหล่าข้ารับใช้และเครื่องประดับหรูหรา กลับเงียบสงบและวังเวงราวกับป่าช้า หน้าประตูตำหนักบัดนี้ถูกปิดตายด้วยป้ายกระดาษประทับตราหยกมังกรหงส์สีชาดหรา ทหารองครักษ์ในชุดเกราะเงินยืนเรียงรายอารักขาอย่างแน่นหนา เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใดเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาตหลินหลานในชุดฮองเฮาเต็มยศ เสื้อคลุมสีแดงเข้มปักลายหงส์ทองพริ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน นางก้าวเท้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูตำหนักเหมยฮวา โดยมีเสี่ยวถาวคอยถือสมุดบัญชีและขันทีคลังหลวงเดินตามหลังมาติดๆ"ฮองเฮาดเสด็จ—!" เสียงขันทีขานรับดังขึ้นก้องบริเวณ ข้ารับใช้และนางกำนัลที่เหลืออยู่ไม่กี่คนของตำหนักเหมยฮวาต่างพากันคุกเข่าหมอบราบกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นงกๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหลินหลานกวาดสายตาคมกริบมองรอบบริเวณตำหนักที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นศูนย์กลางอำนาจของเฉินกุ้ยเฟย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่น่าเกรงขาม "เปิดประตู"สิ้นคำสั่ง ทหารองครักษ์ช่วยกันผลักบานประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ให้เปิดออก กลิ่นอั
Maaari mong magustuhan
อ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่25.7K viewsข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว41.8K viewsพันธกาลเร้นรัก
มู่เฉิงซินสวี่44.4K viewsจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.9K viewsคุณหนูรองผู้นี้คือหมอศพอันดับหนึ่ง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์210 viewsท่านแม่ทัพ หากอยากหย่านักท่านได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!!
ภัสสพิชชา179 viewsเมื่อนางร้ายไม่ต้องการพ่อของลูก
คุณแม่แฝดสาม2.1K viewsสามีได้โปรดหย่ากับข้าเสียที!
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน430 views
