All Chapters of โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม: Chapter 1 - Chapter 10

ในค่ำคืนที่สายฝนโปรยปรายอย่างหนัก ร่างของ ‘หลินหลาน’ หญิงสาววัยยี่สิบห้าปีในชุดลำลองสีดำยืดแน่นยืนสั่นสะท้านอยู่ตรงขอบหน้าผาชัน ท้องฟ้าดำดำคลุมคลั่ง ไม่มีแม้แต่แสงจันทร์หรือดาวที่ส่องแสง ความผิดหวังและบาดแผลจากความรักที่ถูกหักหลังทำให้สมองของเธอมืดแปดด้าน คำพูดของคนรักที่ทิ้งเธอ — “เธอไม่เคยมีค่าเลย” — ยังคงดังอยู่ในหัวเหมือนเสียงก้อง “จบๆ ไปเสียที ชีวิตเฮงซวยแบบนี้...” เธอสูดหายใจเข้าลึก ลมชื้นเย็นเจ็บคอ ก้าวเท้าไปข้างหน้าจนปลายรองเท้าผ้าใบยื่นออกไปพ้นขอบเหว ความลึกเบื้องล่างที่มองไม่เห็นพื้นทำให้หัวใจเธอเต้นตึกตัก ร่างกายสั่นเพราะความหนาวและความกล้าที่ต้องทำสิ่งนี้ ทว่า เมื่อสายตาปะทะกับความมืดมิดและเสียงลมฟัดกระหน่ำจากเบื้องล่าง ความกลัวสายหนึ่งก็พุ่งวาบขึ้นมาจากปลายเท้าไปทั่วทั้งร่าง ‘เชี่ย... สูงขนาดนี้ ตกลงไปกระดูกแตกตาย มันต้องเจ็บมากแน่ๆ เลยว่ะ’ หลินหลานกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ ความกล้าเมื่อครู่หดหายไปจนหมดสิ้น เธอเห็นภาพตัวเองนอนทรมานกับกระดูกหัก ไม่มีใครมาช่วย จนมีเลือดไหลจนเสียชีวิต “ไม่เอาดีกว่าว่ะ เกิดไม่ตายทันทีแล้วต้องนอนทรมานกระดูกหักอยู่ข้างล่างนั่นใครจะช่วย กลัวเจ็บว่

ตำหนักฝูซินอันเงียบสงบซึ่งเคยเป็นเพียงสถานที่ร้างผู้คน บัดนี้กลับถูกล้อมรอบด้วยทหารเฝ้าระวังอย่างแน่นหนาตามพระราชโองการกักบริเวณของฮ่องเต้ ทหารยืนแน่นขนัดที่ประตูทุกทางเข้า-ออก ใบหน้าเคร่งเครียดไม่มีใครกล้าขยับผิดสังเกต ราวกับภายในตำหนักแห่งนี้ซ่อนอันตรายร้ายกาจที่ต้องคอยป้องกันอย่างเข้มงวด แต่แทนที่จะเกลือกกลิ้งร้องไห้คร่ำครวญเหมือนที่สนมคนอื่นๆ คงทำ หากโดนเพราะอารมณ์โกรธขององค์จักรพรรดิ หลินหลานกลับกำลังนั่งไขว่ห่างอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างสบายอารมณ์ ในมือมีพัดกระดาษคอยพัดวีให้ตัวเอง ขณะสายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องนอนโบราณอย่างไม่รู้สึกทุกข์ร้อนแม้แต่นิดเดียว เสื้อผ้าผ้าไหมเนื้อนุ่มที่สวมใส่กลับดูเหมือนชุดลำลองที่สวมใส่เพื่อพักผ่อนมากกว่าเครื่องแบบของผู้ถูกกักขัง “พระสนมเพคะ... เหตุใดถึงยังทรงยิ้มออกอยู่อีกเพคะ!” เสี่ยวถาว สาวใช้คนสนิทก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าหน้าดำเครียดกุมมือตัวเองแน่นจนขาวซีด “ทรงถูกสั่งกักบริเวณนะเพคะ! แบบนี้พวกสนมคนอื่นๆ มีหวังได้ใจ เอาเรื่องนี้ไปโพนทะนาจนพระสนมหมดความสำคัญในวังหลังเป็นแน่แท้เพคะ” “หมดความสำคัญสิดี”

หลินหลานก้าวขาข้างหนึ่งพาดผ่านขอบหน้าต่าง พลางก้มมองลงไปเบื้องล่างด้วยความหวาดหวั่น หัวใจเต้นตึกตักจนแทบหยุด ลมเย็นๆ พัดเข้ามาปะทะใบหน้าจนผิวกายลุกซู่ทั้งตัว ร่างกายสั่นเล็กน้อยไม่ใช่จากความหนาว แต่จากความกล้าที่กำลังต่อสู้กับความกลัวเจ็บ "เอาวะ... แค่เมตรเดียวเอง คิดเสียว่ากระโดดลงจากชั้นสองของเตียงนอน!"เธอพึมพำกับตัวเองในใจ ต้องการทำให้ตัวเองกล้าแต่ความจริงกลับไม่เป็นอย่างนั้น ทว่า พอเพ่งมองพื้นหินขรุขระด้านล่าง ซึ่งเต็มไปด้วยก้อนหินเล็กๆ และเศษหินที่คมกริบ จิตใต้สำนึกฝั่ง "กลัวเจ็บ"ก็แผดร้องเตือนทันที เสียงตะโกนดังๆ ในหัว "ห้ามทำ! ห้ามทำ!"หากลงผิดท่า ขาแพลงขึ้นมา หรือกระดูกแตกตาย ร่างกายนี้ยิ่งบอบบางอยู่ด้วย มีหวังได้นอนแซ่เป็นอัมพาตให้เสี่ยวถาวป้อนข้าวป้อนน้ำแน่นอน — และถ้าเป็นเช่นนั้น ก็จะไม่มีทางกลับบ้านอีกเลย หลินหลานดึงขากลับเข้ามาอย่างรวดเร็ว นั่งยองๆ ชั่งใจอยู่บนขอบหน้าต่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียดมากที่สุด “ไม่เอาดีกว่าอะ... ขาแพลงแล้วมันเจ็บยาว หาวิธีเอาผ้าผูกเป็นสายร้อยลงไปน่าจะปลอดภัยกว่า” คำพึมพำเบาๆ ของนางลอยไปต

หลินหลานถอยหลังจนแผ่นหลังชนผนังอิฐที่เย็นเฉียบตั้งแต่ปลายจรดปลายเท้า สายตาพล่านมองแผงอกกว้างแกร่งของอ๋องเต้ที่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ปนกับอากาศเย็นของยามราตรีลอยมาจะที่จมูก ทำให้นางรู้สึกอึดอัดจนต้องเอียงหน้าหนีไปอีกทาง ทั้งที่รู้ดีว่าไม่มีที่ให้หลบหนีไปได้อีกแล้ว “คอยรับใช้ข้างกายทุกวันงั้นหรือเพคะ?” หลินหลานทวนคำเสียงต่ำ แววตาสะพรั่งด้วยความไม่อยากเชื่อ “ฝ่าบาท... หม่อมฉันโดนกักบริเวณอยู่ในตำหนักเงียบๆ แบบนี้ก็ดีอยู่แล้วเพคะ ให้หม่อมฉันอยู่อย่างไร้ตัวตนในตำหนักร้างนี้แหละ เหมาะสมที่สุดแล้ว ไม่รบกวนใคร ไม่ถูกใครรบกวน” ฮ๋องเต้เลิกคิ้วคู่เข้มขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือไปแตะผนังอิฐข้างแก้มเนียนของนาง กักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนทั้งสองข้างอย่างสมบูรณ์ ไม่ให้หลบเลี่ยงแม้แต่นิดเดียว “ปกติสนมคนอื่นหากได้รับโอกาสเช่นนี้ คงดีใจจนลืมตาย แต่นี่เจ้ากลับปฏิเสธอย่างไม่มีรีรอ... หลินซินเอ๋อร์ เจ้ากำลังทำให้ข้ารู้สึกว่า การบังคับเจ้า มันน่าสนุกกว่าการตามใจเจ้าเสียอีก” ‘ไอ้หมอนี่มันเป็นมาโซคิสต์หรือไงวะ!’ หลินหลานคิดในใจอย่างขมขื่น สบตาฮ๋องเต้

ฮ๋องเต้ชะงักพู่กันในมือไว้กลางอากาศ สายตาคมกริบช้อนขึ้นมองสตรีตรงหน้าทันที รอยยิ้มล้ำลึกจุดขึ้นที่มุมปากของผู้นำแผ่นดิน รอยยิ้มนั้นไม่ได้แฝงความโกรธเคือง แต่กลับฉายแววความรู้ทันอย่างชัดเจนราวกับเขาเห็นทะลุทะลายไปถึงความคิดในหัวของนางทั้งหมด “ติดตามเสด็จ?” ฮ๋องเต้ตรัสเสียงเรียบราบเรียบ ทว่าสายตากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางจนนางรู้สึกไม่กล้าสบตา “สนมในวังหลังไม่ได้รับอนุญาตให้ติดตามข้าไปตรวจราชการตามใจชอบ… เหตุใดเจ้าถึงอยากไปด้วยถึงเพียงนี้? ไหนว่าอยู่อย่างไร้ตัวตนในตำหนักร้างมันสบายดีไม่ใช่หรือ? ทำไมจึงไม่พอใจอยู่ตรงนั้น” หลินหลานที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอแสดงอาการกระตือรือร้นออกไปเกินเหตุ รีบสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกดจังหวะหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก แล้วพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่จะถูกจับได้ว่ามีแผนซ่อนเร้น ‘แย่แล้ว… ลืมตัวไปหน่อย! ต้องคิดคำแก้ตัวดีๆ เร็วนี้’ หลินหลานคิดในใจอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะรีบประสานมือ ย่อตัวลงอย่างเรียบร้อยตามระเบียบวัง “หม่อมฉัน… หม่อมฉันเพียงแค่คิดว่า ทรงเหน็ดเหนื่อยจาก