1.4 ละลายพฤติกรรม

“พ่อหาได้เร็วทันใจหนูจังค่ะ แถมยังถูกใจหนูด้วย” ประโยคท้ายเอเนร่าพูดเสียงเบา วินฟังไม่ถนัดว่าลูกสาวพูดอะไรเพราะเอเนร่าหันหลังให้เขาขณะพูด แต่บรู๊คลินได้ยินมันชัดเจน

“ลูกรักอยากเรียน พ่อก็ต้องส่งเสริมสิ่งที่ดีและมีประโยชน์กับลูก ไปอาบน้ำแต่งตัวนะลูกจะได้ลงมาทานอาหารกัน ตามสบายนะบรู๊ค”

“ครับ” บรู๊คลินเดินออกจากห้องครัวไปนั่งหน้าโทรทัศน์ เขาเห็นเอเนร่าเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน แต่เธอหายไปเพียงแค่ไม่ถึงสองนาทีเอเนร่าเดินลงมาด้วยผ้าเช็ดตัวพันกายเพียงผืนเดียวเท่านั้น และเมื่อเธอยืนอยู่ในพื้นที่ที่สูงกว่าเขาทำให้ภาพตรงหน้ามันหวาดเสียวเป็นอย่างมาก

บรู๊คลินเบือนสายตาจากโทรทัศน์ไปมองเรือนร่างเย้ายวนที่เดินมาหยุดยังบันไดขั้นสุดท้าย ผู้หญิงคนนี้กำลังยั่วเขาโดยไม่สนใจเลยว่าพ่อของตนเองกำลังทำอาหารอยู่ในครัว เขามองสำรวจร่างเพรียวบางตั้งแต่ปลายเท้าที่ขาวสะอาดมีรอยสักรูปสมอเรือที่ข้อเท้าสวยไล่ขึ้นมาที่ขาเรียวยาวจนไปถึงโคนขาอวบ เขาอยากมองให้ทะลุผ้าเช็ดตัวผืนนั้นอยากรู้ว่าเธอใส่อะไรนอกเหนือจากผ้าผืนใหญ่นี้ไหม

“ห้องน้ำข้างบน สบู่หมดเลยลงมาอาบข้างล่าง” เอเนร่าพูดขึ้นมาลอย ๆ ก่อนจะเดินเลี้ยวไปยังห้องน้ำที่อยู่ถัดจากบันไดเพียงสองสามก้าว

เขามองตามเธอไม่คาดสายตาถึงได้รู้ว่าเธอไม่ได้ปิดประตูห้องน้ำ บรู๊คลินหันหน้าไปมองที่ห้องครัวเมื่อเห็นว่าวินไม่ได้สนใจอะไรนอกจากงานในครัว เขาจึงค่อย ๆ ลุกก้าวเดินไปยืนหน้าห้องน้ำ เอเนร่าเปลือยกายอยู่ใต้ฝักบัวสายน้ำไหลรินรดเรือนร่างเพรียว หุ่นสาวเย้ายวนจนเขาต้องยกมือลูบหน้าตัวเองแรง ๆ หน้าอกเธอใหญ่หากมองจากภายนอกต้องคิดว่าเธอผ่านการศัลยกรรมหน้าอกมาแน่นอน แต่พอเห็นลูกกลมใหญ่เต็มสองตาก็รู้ได้ทันทีว่าของจริง

หน้าท้องแบนราบแต่มีกล้ามเนื้อที่เขาเรียกว่าวันแพ็คเป็นเส้นตรงสวย เขาชอบผู้หญิงที่มีกล้ามเนื้อมันดูเซ็กซี่และบ่งบอกว่าเธอดูแลตัวเองเป็นอย่างดี มองต่ำลงมายังใต้สะดือเส้นไหมสีดำที่ถูกตัดแต่งเล็มให้เป็นทรงสวยงาม เอเนร่าหันมามองเขา เธอทำท่า

ตกใจแววตาตื่นตระหนกเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นว่าสายตาของบรู๊คลินมองส่วนไหนของร่างกายเธออยู่ จึงเอื้อมมือไปปิดน้ำแล้วหันกลับมามองหน้าเขา

“เข้ามาหยิบผ้าเช็ดตัวให้หน่อยสิคะ” เธอเอ่ยขอความช่วยเหลือจากเขาด้วยน้ำเสียงที่เซ็กซี่แหบกระเส่าหน่อย ๆ บรู๊คลินเหมือนคนละเมอเดินเข้าไปหยิบผ้าที่แขวนอยู่ข้างประตูให้เธอทั้งที่ความจริงเธอสามารถเอื้อมมือหยิบได้ สายตาคมกดต่ำกว่าใบหน้าสวย

           เขาจ้องมองอกอวบอิ่มราวกับว่าถูกทำคุณไสยใส่ก็ไม่ปาน มือเรียวใหญ่เอื้อมหยิบผ้าเช็ดหนูก่อนจะยื่นให้หญิงสาวตรงหน้า เขาพยายามฝืนบังคับลูกตาให้มองใบหน้าของเธอทว่ามันทำได้ยาก เอเนร่าหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นมา

“ถ้าจะบอกให้เช็ดตัวให้ จะขอมากไปหรือเปล่านะ” ไม่ใช่คำถามแต่เป็นประโยคบอกเล่าที่ต้องการให้อีกฝ่ายสนองตอบ

“ตะ แต่ว่าพ่อเธอ...” เขาไม่เป็นตัวของตัวเองเลย เขาควรจะออกไปจากตรงนี้ดีไหมหรือจะเช็ดตัวให้เธอก่อนค่อยออก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกับความรู้สึกที่แท้จริงตีกันยุ่งเหยิง

“แค่เช็ดตัว หรือครูอยากทำมากกว่านั้น”

“จะดีเหรอ”

“ถ้างั้นก็เอาผ้าคืนมา” เอเนร่าแบมือขอผ้าเช็ดตัวคืน แต่บรู๊คลินไม่ยอมส่งคืนให้ เขาสืบเท้าเข้าใกล้เธอมากกว่าเดิมมือที่ถือผ้าอยู่ค่อย ๆ เช็ดที่ไหล่บาง ลงมาที่เนินอก เอเนร่าหันทรวงอกอิ่มไปหาเขาเพื่อที่จะได้เช็ดได้ถนัด เธอมองใบหน้าคมเข้มสลับกับมือใหญ่ที่กำลังใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดทรวงอกอิ่มให้เธออยู่

“อา...” เอเนร่าครางออกมาเมื่อบรู๊คลินปัดผ้าไปถูกปลายถันสีชมพู เสียงครางของเธอทำให้เขาตื่นตระหนกจนมือที่กำลังเช็ดอยู่ชะงัก เธอจึงบอกให้เขาเช็ดต่อ

“เช็ดต่อสิคะ ยังไม่แห้งเลย” บรู๊คลินบังคับมือไม่ให้สั่น ทุกครั้งที่ผ้าปัดผ่านไปถูกส่วนยอดถันหรือส่วนที่ไวต่อความรู้สึกเอเนร่าจะส่งเสียงครางออกมา

“ทำเบาจังเลย แล้วเมื่อไหร่จะแห้ง” เธอยืดหน้าขึ้นไปหาใบหน้าคมเข้มกระซิบบอกที่ปลายคางของเขา บรู๊คลินรีบเช็ดให้ทั่วเมื่อได้ยินเสียงวินเรียกหาลูกสาวอยู่ในครัว เขารีบเอาผ้าเช็ดตัวพันรอบกาย

ให้เธออย่างลวก ๆ ปรายตามองปราดเดียวก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไป

“ทำไมลูกมาอาบที่ห้องน้ำข้างล่างล่ะเอเนร่า” วินถามลูกสาวด้วยความสงสัย

“สบู่ที่ห้องน้ำข้างบนหมดเลยลงมาอาบข้างล่าง ไม่อยากเดินไปหยิบในครัว” ของทุกอย่างวินจะเก็บไว้ในตู้เก็บของในห้องครัวไม่ว่าจะเป็นสบู่ ยาสระผม ยาสีฟัน ผงซักฟอกจะอยู่ในตู้นั้นทั้งหมด

“งั้นก็รีบไปแต่งตัวนะลูกแล้วลงมาทานข้าวด้วยกัน”