2.3 คลาสแรกแลกเสียว

ระหว่างที่เรียนโยคะเอเนร่าเปิดเพลงสากลจากโทรศัพท์มือถือฟังไปด้วย ช่วงที่เธอกำลังทำท่านี้อยู่เป็นจังหวะเพลงโปรดกำลังเล่นอยู่พอดีทำให้เอเนร่าโยกตัวไปมาตามจังหวะเพลง เธอหลับตาพริ้ม สิ่งที่เธอทำอยู่เดือดร้อนไปถึงอีกคน บรู๊คลินลอบกลืนน้ำลายลงคอเพื่อระงับอารมณ์บางอย่างของตนเองที่กำลังตื่นตัวขึ้น สายตาจ้องมองลูกกลมสองลูกที่เคลื่อนไหวไปมาอย่างไม่วางตา เอเนร่าลืมตาขึ้นมาเห็นพอดี

"ไม่ชอบหรือชอบ"

"ชอบ" เขาครางออกมาดังว่ากำลังอยู่ในความฝัน "เอ๊ย ไม่ใช่"

"คิคิ ฉันชอบคนตรง ๆ เหมือน...." สายตากลมโตมองต่ำลงมาที่หน้าตักของเทรนเนอร์หนุ่ม ซึ่งมีสิ่งที่น่าสนใจอยู่ บรู๊คลินรู้สึกตัวจึงรีบเอามือมากุมเป้าตนเองทันที เธอแลบลิ้นออกมาเลียที่ริมฝีปากตัวเองอย่างเซ็กซี่ลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้านในสายตาหวานเยิ้มจ้องมองเขาราวกับว่าเขาเป็นอาหารที่เธออยากกิน

"อยากได้ท่าที่ฝึกการกำหนดลมหายใจ มีไหมคะเทรนเนอร์" เอเนร่าเปลี่ยนเรื่องคุย

"งั้นเราเริ่มเข้าสู่การเรียนโยคะกันเลยแล้วกัน โยคะเป็นอีกหนึ่งศาสตร์ในการรักษาสุขภาพ ซึ่งโยคะเนี่ยเป็นอีกหนึ่งวิธีการในการฝึกสมาธิที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เรียกได้ว่าโยคะเป็นศาสตร์ที่ใช้เชื่อมระหว่างร่างกายและจิตใจ ที่สำคัญสามารถเล่นโยคะได้ทุกเพศทุกวัย เริ่มเลยแล้วกันนะ ท่าแรกของเราเป็นท่าพื้นฐานทำง่าย เรียกว่าท่าต้นไม้ เคยเห็นไหม" ประโยคสุดท้ายเขาเอ่ยถามเอเนร่าเพื่อให้นักเรียนในคลาสเรียนมีส่วนร่วมจะได้ไม่รู้สึกว่าการเรียนเป็นเรื่องน่าเบื่อจนเกินไป แต่ดูแล้วเธอคงไม่เบื่อและคิดว่าเธออาจจะสนุกมากกว่าที่ได้แกล้งเขา

เอเนร่ามองเขาอย่างงง ๆ เธออึ้งที่บรู๊คลินสามารถปรับตัวปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว เป็นเธอเองที่ต้องใช้เวลาในการเรียกสติและสมาธิอยู่นานพอสมควร เธอยืนตัวตรงแล้วทำท่าต้นไม้ที่เขาถามเมื่อครู่ให้ดูอย่างมั่นใจ

"แบบนี้ใช่ไหมคะ ว้าย!" ด้วยความที่ยืนทรงตัวด้วยขาข้างเดียวทำให้เอเนร่าซวนเซไปมาและแล้วเธอก็ไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้ บรู๊คลินเห็นตั้งแต่แรกแล้วแต่เขามัวแต่ลังเลตัดสินใจว่าจะเข้าไปช่วยพยุงดีไหม เอเนร่าตัดสินใจทิ้งตัวมาทางที่บรู๊คลินยืนอยู่เพื่อให้เขารับร่างเธอได้ทันท่วงที

ทั้งคู่ล้มตัวทาบทับกันบนแผ่นรองออกกำลังกาย บรู๊คลินอยู่ด้านล่างส่วนเอเนร่านอนเกยทับร่างหนาของเขาอีกทีหน้าอกอวบอิ่มเกินตัวเบียดเสียดกับแผงอกกำยำที่เต็มแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ เอเนร่าไม่ยอมลุกเธอยังคงนอนคร่อมทับร่างของเขาแถมยังทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงบนร่างหนา ดวงตากลมโตนัยน์ตาสีน้ำตาลแดงจ้องมองเขาด้วยแววตาขี้เล่นซุกซน เขาที่พยายามจับตัวเธอยกขึ้นแต่ถูกขืนเอาไว้ บรู๊คลินจึงส่งสายตาดุไว้

"ขออยู่แบบนี้แป๊บหนึ่งสิคะ จะว่านุ่มก็ไม่ใช่จะว่าแข็งก็ไม่ใช่อีก แต่รู้สึกชอบมากเลยค่ะ" นอนทับบนตัวเขารู้สึกดีเป็นบ้า เอเนร่าไม่ได้แกล้งแต่เธอคิดแบบนั้นจริง ๆ

"ลุกขึ้นเถอะมันจะครบเวลาเรียนของเธอแล้วนะ"

"ก็เพิ่มเวลาสิเป็นสองชั่วโมงเลยก็ได้ ครูก็คิดเงินเพิ่มไปง่ายจะตาย" เขาเอือมระอากับนักเรียนคนนี้ของเขาจริง ๆ ไม่น่ารับงานสอนโยคะกับวินเลยหรือเขาจะยุติการสอนโยคะเพียงเท่านี้กับวินเลยดีไหมหากจะให้เขาสอนเธอต่อ จิตใต้สำนึกความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตนเองคงมลายหมดสิ้นแน่ 

"เอเนร่าลุกขึ้น เดี๋ยวพ่อเธอก็มาแล้ว" เขากดเสียงพูดลงต่ำเพื่อเตือนและสั่งให้เธอหยุดแกล้งเขาเดี๋ยวนี้ แต่ดูเหมือนว่าเอเนร่าจะไม่ฟังคำพูดอะไรของเขาเลย เธอลุกขึ้นนั่งแต่ไม่ได้ลุกจากตัวเขาแถมยังเอื้อมมือสุดแขนหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยข้าง ๆ ท่านั่งของเธอทำให้ส่วนกลางหว่างขาของเธอบดเบียดเสียดสีกับเป้ากางเกงที่นูนเป๋งของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เอ๊ะ หรือเธอจงใจ

เอเนร่ากด ๆ เขี่ย ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะยกขึ้นแนบหู เธอกำลังโทร.หาใครสักคนโดยที่ยังไม่ลุกออกจากตัวเขา บรู๊คลินลืมตัวไปชั่วขณะเขาตั้งใจฟังว่าเอเนร่ากำลังโทร.หาใครกระทั่งปลายสายรับสายแล้วเธอถามว่าจะกลับมากี่โมง เธอคุยกับวิน แต่ทว่าสายตาเย้ายวนกับท่านั่งบดเบียดของเธอทำให้บรู๊คลินมีอาการหายใจไม่ออก เขาพยายามข่มอารมณ์ดิบเถื่อนของตนเองที่อยากจะจับเธอกดเสียตรงนี้เลย

"ฮัลโหลกลับมาหรือยังคะ"