เข้าสู่ระบบเอเนร่าจับเสื้อของไมค์ถอดออกทางศีรษะ เมื่อเสื้อหลุดออกจากกายแล้วทั้งคู่ก็ประกบปากจูบกันอย่างดูดดื่มอีกครั้ง มือเรียวลูบไล้ไปทั่วตัวของเธอบีบขยำทรวงอกอิ่มที่ใหญ่โตเกินวัย เขาพยายามจับเธอถอดกางเกงออกแต่เอเนร่าไม่ยอมเธอพลิกตัวหันหลังให้ไมค์ หันหน้าไปหาโทรทัศน์
“ดูหนังกันก่อนสิกำลังสนุกเลย” เอเนร่าถ่วงเวลา เพราะเธอยังอยากสนุกนาน ๆ ไหน ๆ พ่อก็ไม่อยู่บ้านแล้ว แถมไมค์ยังมาหาเธอถึงที่บ้าน
“เหรอ” ไมค์ที่อารมณ์ขึ้นจนลงไม่ไหว ถามเอเนร่าด้วยเสียงอ่อนเสียดายที่เธอไม่ให้ความร่วมมือ แต่เอเนร่ายังคงนั่งตักไมค์อยู่ไม่ได้ย้ายไปไหนส่วนไมค์ยังโอบกอดเอวของเธออยู่เช่นกัน นั่งดูหนังไปได้สักพักเธอจับมือไมค์ขึ้นมาวางทาบที่อกอิ่ม ส่ายวนก้นงอนเป็นวงกลมบด ๆ เบียด ๆ ที่หน้าขาของไมค์ จนเขาครางออกมาด้วยความไม่ไหวที่ถูกแกล้งแบบนี้ เมื่อกี้ก็ค้างที่เธอไม่ต่อให้จบแล้วยังมาแกล้งให้มันตื่นขึ้นมาอีก
“อ่า...ใจร้ายจังเอเนร่า ผมไม่ไหวแล้วนะ” ไมค์บ่นอุบตัดพ้อที่เธอไม่ยอม เอเนร่าหัวเราะคึกคักด้วยความชอบใจ
“หนังจบพอดีเลย”
เธอลุกขึ้นยืนเต็มตัว ไมค์มองด้วยความสนใจดวงตาเรียวเล็กลุกวาวเมื่อเอเนร่ากำลังถอดเสื้อลูกไม้ออกจากตัวตามด้วยกางเกงยีนขาสั้น แล้วก้าวขาขึ้นมาบนโซฟาทิ้งน้ำหนักลงบนเข่าทั้งสองข้างมีเขานั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเข่าทั้งสอง หน้าอกอิ่มของเธออยู่ระดับเดียวกันกับใบหน้าหวานของไมค์ เธอใช้มือบางค้ำยันที่พนักพิงโซฟาด้านหลังศีรษะของไมค์ทำให้เต้างามลูกกลมของเธอบดเบียดไปที่หน้าหวานของเขา ไมค์รูดซิปกางเกงของตัวเองด้วยมืออันสั่นเทา เขาถอดกางเกงออกด้วยความทุลักทุเลรีบร้อนเมื่อถอดเสร็จก็จับของตนเองเล่น
“ที่รัก นั่งทับลงมาเลย” ไมค์กระซิบบอกเอเนร่าเสียงหวาน
“โอ้ว แน่นรูดีจัง” เมื่อนั่งทับลงไปแล้ว เอเนร่าถึงกลับอุทานออกมาด้วยตื่นเต้น เธอโยกเบา ๆ แล้วสังเกตสีหน้าของไมค์ไปด้วย ใบหน้าหวานเหยเกเจ็บปวดแถมเขายังครางออกมาไม่เป็นภาษาทำให้เธอรู้สึกสนุก เธอโยกเฉพาะช่วงล่างเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นจนร่างของไมค์กระตุกเกร็งไปพร้อมกับเธอ เอเนร่านั่งแช่อยู่ในท่านั้นสักพักก่อนจะลุกเดินเข้าห้องน้ำ มีไมค์เดินตามเข้าไปด้วย
หลังเลิกเรียนเช่นเคยไมค์อาสามาส่งเธอที่บ้าน วันนี้ไม่ได้แวะไปที่คอนโดของเขาเพราะเอเนร่ามีธุระสำคัญกับพ่อต้องรีบกลับบ้าน ทำให้ไมค์งอนเธอเล็กน้อยแต่ไม่เป็นไรพรุ่งนี้ค่อยง้อแล้วกัน เอเนร่าเดินเข้าไปในตัวบ้านได้กลิ่นหอมของอาหาร แสดงว่าพ่อกลับมาก่อนที่เธอจะมาอีกเหรอ เธอแปลกใจที่พ่อกลับมาก่อนปกติท่านจะกลับถึงบ้านประมาณหกโมงเสียอีก วันนี้ต้องมีอะไรพิเศษแน่เลย
เธอมองเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้เธอเขากำลังสูบบุหรี่อยู่เพราะว่าเธอเห็นควันลอยออกมาจากส่วนหัวของเขา เอเนร่าลอบสังเกตสัดส่วนของผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านนอกระเบียงฝั่งห้องครัวด้วยความสนใจ เธอคาดคะเนด้วยสายตาตัวเองผู้ชายตรงหน้าน่าจะมีอายุน้อยกว่าพ่อของเธอ เขาตัวสูงใหญ่ร่างหนาบึกบึนไว้ผมรองหวีเกรียน ๆ นิดหน่อย ลำแขนที่มีกล้ามเป็นมัด ผู้ชายคนนี้ดูดีมากเขาใส่กางเกงยีนขากระบอกสีเข้มกับเสื้อยืดคอกลมสีขาว มันดูเข้ากับเขามากเลยทีเดียว ผู้ชายเซอร์ ๆ ในความคิดของเธอ
“เอเนร่ากลับมาแล้วเหรอลูก พ่อกำลังลวกเส้นทำพาสต้าหนูอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม มันบดไหม” เสียงของพ่อขัดจังหวะขึ้นมา เธอจึงทำหน้าเสียดายเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปคุยกับพ่อในครัว เป็นจังหวะที่ผู้ชายร่างสูงใหญ่คนนั้นหันมาพอดีทั้งคู่ประสานสายตากันเพียงเสี้ยววินาที
“ก็ดีนะคะ ไม่ได้กินมันบดนานแล้ว ขอบดละเอียดเลยนะคะ” เอเนร่าหันหลังให้ประตูห้องครัว เธอรู้ว่าเขาจะเดินมาทางนี้จึงต้องอ่อยเรียกน้ำย่อยหน่อย โน้มตัวไปด้านหน้าใช้ศอกเท้าไปกับโต๊ะแอ่นก้นงอนแล้วส่ายไปมา ด้วยความที่กระโปรงนักศึกษาทั้งสั้นทั้งรัดทำให้เห็นไปถึงโคนขาขาวอวบ ไม่รู้ว่าคนที่พบเห็นจะมีปฏิกิริยาเช่นไรบ้าง
ใช่เขาเดินเข้ามาเห็นพอดี สายตาของเขาจ้องมองที่ขาอวบขาว ๆ ของเอเนร่าลูกสาวคนสวยของเพื่อนรุ่นพี่ เขาคือบรู๊คลินเทรนเนอร์สอนโยคะและออกกำลังกายที่วินซึ่งเป็นพ่อของเอเนร่าจ้างเขามาเพื่อสอนโยคะให้กับลูกสาว
“อ่ะแฮ่ม” บรู๊คลินกระแอมในลำคอเบา ๆ เพื่อบอกให้ทุกคนรู้ว่าเขาเดินเข้ามาในครัวแล้ว และที่สำคัญเขาต้องการให้เธอรู้ตัวว่ากำลังโป๊อยู่
“บรู๊คลิน นี่ลูกสาวของพี่เองชื่อเอเนร่าที่จะให้นายมาสอนโยคะให้ เอเนร่าลูกรักนี่คือบรู๊คลินเขาจะมาเป็นครูสอนโยคะให้ลูก” เอเนร่าแสร้งทำทีเป็นตกใจใส่จริตเอียงอายเล็กน้อยเพื่อให้ดูว่าเธอไม่ได้อ่อยจนเกินงาม ยกมือพนมไหว้ที่อกตูมก้มโค้งลงเล็กน้อย บรู๊คลินรับไหว้เด็กสาว วินบอกว่าให้มาสอนโยคะให้ลูกสาวตัวน้อยให้หน่อย ตัวน้อยงั้นเหรอ? เขาค้านคำพูดของเพื่อนรุ่นพี่ในใจ คราแรกเขานึกว่าเอเนร่าจะเป็นเด็กสาววัยประมาณสิบปีไม่เกินสิบห้าปีด้วยซ้ำ แต่พอมาเห็นกับตาไม่เด็กเลยสักนิดเดียว แถมยังน่าฟัดมากเสียด้วยแล้วเขาจะทำหน้าที่เป็นเทรนเนอร์สอนโยคะให้กับเธอได้เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ไหมนะ กลัวว่าจะสอนอย่างอื่นแทนด้วยนี่สิ
วันนั้นเราบังเอิญเดินชนกันตรงมุมตึกสำนักงาน เป็นครั้งแรกที่ผมได้มองใบหน้าสดใสชัด ๆ และได้สัมผัสเรือนร่างนุ่มนิ่มของเธอ เธอน่ารักน่ามองไปเสียทุกส่วน แถมกลิ่นกายยังหอมกรุ่นจนใจผมแอบคิดอยากก้มลงไปสูดดมใกล้ ๆ“ขอโทษทีครับ เจ็บตรงไหนมั้ยครับ”“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ”เธอทำท่าจะเดินจากไป แต่ผมรอช้าไม่ได้ ต้องหารับมือเพื่อรั้งเธอไว้ก่อน“เดี๋ยวก่อนครับ เราเคยเจอกันมาก่อนมั้ย คุณทำงานที่ตึกนี้เหรอครับ”“ใช่ค่ะ ทำงานที่นี่” เธอชะงักทักทาย สายตาคู่โตมองหน้าผมนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะประหม่าจนต้องหลบสายตาไปทางอื่น“ผมก็ทำงานที่นี่เหมือนกันครับ ผมชื่อวินนะ คุณชื่ออะไรเหรอครับ”“นิรดาค่ะ... คงต้องขอตัวก่อนนะคะ”“เรา... พอจะมีโอกาสได้เจอกันอีกมั้ยครับ”........ ร่างบางเดินหายเข้าไปในตึก ทิ้งให้ผมยืนอยู่อย่างคนไม่รู้อะไรเลย นอกจากชื่อของเธอ... นิรดาเธอทำงานอยู่แผนกไหนกันแน่? ผมเฝ้าหาข้อมูลจนสืบรู้มาว่าเธอเป็นพนักงานธนาคารอยู่ชั้นสาม หลังจากนั้น เราสองคนก็ได้เจอกันบ่อยขึ้น ซึ่งส่วนหนึ่งก็มาจากความตั้งใจของผมเองที่พยายามพาตัวเองไปวนเวียนใกล้ ๆ เธอ จากได้สบตา ก็เริ่มได้พูดคุย จากทำความรู้จัก ก็เลื่อนสถานะมา
ส่วนคนสุดท้ายเด็กชายฟาร์เดลวัยแปดเดือน ช่วงที่ตั้งท้องคนนี้เธอบอกเลยว่าแพ้ท้องหนักมาก กินอะไรเข้าไปคืออาเจียนออกมาหมด แต่พอถึงเวลาคลอดคุณหมอกลับมาบอกว่าเด็กตัวโต ไม่สามารถคลอดธรรมชาติได้จะต้องผ่าคลอด กว่าจะผ่านพ้นช่วงเวลานั้นมาได้ เล่นเธอขลาดเรื่องการมีลูกไปอีกนานเลย“ตาตามา” เสียงน้องเดมี่เรียกคุณตาวิน พร้อมกับชี้มือไปหน้าบ้าน จนทุกคนในบ้านต้องมองตามวินกับภรรยามาเยี่ยมหลาน ๆ นั่นเอง นิรดาเองก็เพิ่งคลอดลูกสาวได้ไม่นาน หลังจากที่เอเนร่าคลอดน้องฟาร์เดลได้ไม่ถึงสามเดือน วินก็ส่งข่าวมาบอกว่าแม่เลี้ยงคลอดน้องแล้วนะ ลูกสาวของนิรดากับวินมีชื่อว่าน้องญาดา น่ารักน่าชังเหมือนแม่มาก เป็นน้องสาวที่ห่างกับเธอยี่สิบเก้าปีเลย“สวัสดีค่ะพ่อ สวัสดีค่ะพี่นิ่ม นึกว่าจะมาวันอาทิตย์ นี่นั่งเครื่องมาไม่บอกหนูเหรอคะพ่อ”“คุณวินคิดถึงหลาน ๆ ค่ะ อยากจะมาตั้งแต่วันจันทร์ที่แล้วอีกค่ะ แต่งานไม่เสร็จจึงต้องมาวันศุกร์แทน”“เจ้าอ้วนของตา โอ้ ตาอุ้มหนูไม่ไหวแล้วนะเนี่ย” คุณตาวินเดินไปหอมแก้มหลานสาวทั้งสองคนก่อนจะรับร่างหลานชายมาอุ้ม“ซื้ออะไรมาเยอะแยะครับพี่”“ของฝากจากกรุงเทพฯ น่ะ นี่เหล้าอิตาลีเชียวนะได้มาจากลูก
น้องชายทั้งสองของเอเนร่าถูกเชิญมานำขบวนถือแหวนให้พี่สาวและช่อดอกไม้ และแน่นอนว่าเพื่อนเจ้าสาวจะเป็นใครไม่ได้เลยนอกจากกุ๊บกิ๊บเพื่อนสนิทสาวที่รู้ใจเอเนร่าที่สุด ขณะที่เจ้าสาวกำลังเดินผ่านแขกเหรื่อนั้นเธอหันไปสบตากับอริส แม่ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ มันทำให้เธอน้ำตาคลอ ใบหน้าของบรู๊คลินเปื้อนยิ้มขณะมองมาที่หญิงสาว เขาในลุคนี้ดูหล่อเท่กว่าทุกวัน ทรงผมที่ถูกจัดแต่งมาอย่างเนี๊ยบเอเนร่าไม่เคยเห็นเขาในลุคนี้มาก่อน และนั้นคงจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอกับเขาต้องรู้จักกันมากขึ้น บรู๊คลินยื่นมือออกมารอรับ วินจับมือของลูกสาวไปวางทาบทับบนฝ่ามือใหญ่ ไม่มีใครพูดอะไรออกมามีเพียงรอยยิ้มเท่านั้น“นางสาวเอเนร่า สุขภักดี คุณจะรับนายบรู๊คลิน ลีเบิร์นเนอร์เป็นสามีของคุณหรือไม่” บาทหลวงถาม“รับค่ะ”“คุณบรู๊คลิน คุณจะรับนางสาวเอเนร่า สุขภักดีเป็นภรรยาของคุณหรือไม่” “รับครับ”“ข้าพเจ้าเอเนร่า สุขภักดีขอรับบรู๊คลิน ลีเบิร์นเนอร์เป็นสามี และขอสัญญาว่าจะถือความซื่อสัตย์ต่อคุณในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบายเพื่อรักแลยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่” เอเนร่ากล่าวคำปฏิญาณ“ข้าพเจ้าบรู๊คลิน
“Yes or no” เขาถามย้ำอีกครั้ง“นี่มันเป็นวันเกิดฉันนะ” เอเนร่าสวนกลับไปทันที “ผมอยากเป็นของขวัญวันเกิดให้คุณ แต่งงานกับผมนะครับ” เขาพูดพร้อมทรุดกายนั่งคุกเข่ากับพื้นและหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน แหวนเพชรเม็ดงามวงใหญ่กว่าที่เธอสวมอยู่“ทุกคนรู้เรื่องอยู่แล้วใช่ไหมค่ะ พ่อรู้ใช่ไหม” เอเนร่ายังเล่นตัวไม่ยอมตอบคำถามของบรู๊คลิน และหันไปจี้ถามทั้งสามคน นิรดาหลบตาเธอคนแรก นั่งหมายความว่าทุกคนรู้เรื่องหมดยกเว้นเธอ“พ่อรู้นิดเดียว บรู๊คบอกจะเซอร์ไพส์ลูก พ่อรู้แค่นั้น” “ใช่ฉันก็รู้แค่นั้น เพราะคุณอาบรู๊คไม่ยอมบอกอะไรเลย” กุ๊บกิ๊บรีบออกตัว“พี่ก็รู้เท่าที่คุณวินรู้แหละค่ะ” นิรดาตอบบ้าง“ผมวางแผนเองคนเดียวเลย หันมาตอบคำถามผมก่อน เร็ว!” บรู๊คลินรับผิดก่อนจะรบเร้าให้เอเนร่าตอบเขาก่อน“ค่ะ ตกลง”“เย้!!! รักคุณที่สุดเลยที่รักของผม วันนี้ผมเรียกพี่ว่าพ่อได้เต็มปากแล้วนะครับพ่อวิน” คำพูดของบรู๊คลินเรียกเสียงหัวเราะให้ทุกคนในบ้าน วันเกิดปีนี้เป็นวันที่สุดพิเศษและมีความสุขที่สุด วินได้เจอผู้หญิงที่รักเขาและเขาก็รักเธอแล้ว นั้นเป็นสิ่งที่เธอหมดห่วงและยอมตกลงแต่งงา
วันเสาร์ เป็นวันที่วินกับนิรดาหยุดงานทำให้ทั้งสองนัดเจอกันเพื่อไปเลือกซื้ออาหารมาจัดงานวันเกิดเล็ก ๆ ให้ลูกสาวสุดที่รัก ก่อนหน้านั้นสองวันวินชวนลูกสาวคุยถึงงานวันเกิดที่จะถึงว่าจะจัดแบบไหน หรือบรู๊คลินอยากพาไปเลี้ยงที่ไหนไหม“แล้วลูกคุยกับบรู๊คหรือยังว่าจะไปที่ไหน” “ไม่ต้องคุยหรอกค่ะพ่อ เราทำอาหารกินภายในครอบครัวเหมือนทุกปีก็พอ”เมื่อได้ยินสิ่งที่เอเนร่าพูดก็พอจะเดาได้ว่าระหว่างสองคนเกิดอะไรขึ้น จึงปล่อยเลยตามเลยเพราะว่าก่อนหน้านั้นหนึ่งเดือนบรู๊คลินยังคุยกับเขาอยู่เลยว่าจะทำเซอร์ไพส์ในงานวันเกิดของเอเนร่า ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมจึงไม่รู้ว่าบรู๊คลินคิดจะทำอะไรงานวันเกิดปีนี้เอเนร่าไม่ได้เหงาอย่างที่คิด แม้วาในทุกปีจะมีเพียงพ่อกับเธอเท่านั้น แต่ทว่าปีนี้มันพิเศษกว่าทุกปีเพราะว่ามีนิรดา และยังมีกุ๊บกิ๊บมาร่วมงานวันเกิดเธอด้วย และที่สำคัญอริสวิดีโอคอลข้ามประเทศมาอวยพรวันเกิดให้ลูกสาว“สุขสันต์วันเกิดนะลูกรัก แม่ขอให้หนูมีความสุขและ ขอให้หนูประสบความสำเร็จในชีวิตในทุก ๆ เรื่องนะลูก เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีในอนาคต แม่รักลูกนะจ๊ะ” “ขอบคุณค่ะแม่ หนูก็รักแม่ค่ะ”“ส่วนของข
“พ่อยังไม่กลับหรือ” เป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอ เอเนร่าลอบถอนหายใจเมื่อทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คาดหวัง“กำลังกลับ” เธอตอบสั้น ๆ เพราะเธอไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไรนัก นับวันบรู๊คลินยิ่งดูหล่อเท่และเนี๊ยบตามฉบับนักธุรกิจหนุ่ม มันช่างแตกต่างจากบรู๊คลินคนที่เธอรู้จัก เขาดูดีในชุดสูทรองเท้าหนัง หากเป็นแต่ก่อนคงเห็นภาพเสื้อยืดตัวบางกับกางเกงสปอร์ตขายาวสะพายกระเป๋าใบใหญ่ เขาเดินมาหาและยกมือใหญ่ลูบศีรษะของแฟนสาวอย่างเอ็นดู ก่อนจะโอบรอบเอวหญิงสาวพาเดินเข้าบ้าน“งอนเหรอ……ช่วงนี้ผมงานยุ่งจริง ๆ ผมอยากให้คุณเข้าใจ” เขาพูดขณะทรุดกายนั่งก่อนฉุดร่างเพรียวบางลงไปนั่งตักหนาด้วย“เข้าใจค่ะ เพราะเข้าใจไงคะ ฉันถึงไม่ไปวุ่นวายกับคุณ”“บอกให้ไปอยู่ด้วยกันแต่แรก็ไม่ยอม ผมอยากตื่นเช้ามาเจอหน้าคุณคนแรกก่อนนอนก็อยากเห็นหน้าเมียเป็นคนสุดท้าย” น้ำเสียงเนือย ๆ บ่งบอกว่าเจ้าตัวน้อยใจแต่ปากแข็ง“ไม่ต้องพูดเลย จะให้ฉันทิ้งพ่องั้นเหรอ”“ไม่ใช่ยังงั้นซะหน่อย มีอะไรกินบ้างอะหิวมากเลย หิวจนจะกินคุณได้ทั้งตัวแล้ว” เขาเปลี่ยนเรื่องคุย แล้วแกล้งจู่โจมหญิงสาวด้วยการใช้ปากและจมูกซุกไซร้งาบงับซอกคอ จนคนในอ้อมแขนดิ้นข
"เอาแบบนี้ก็ได้ นายจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา ฉันเลิกงานฉันจะแวะไปรับลูกเอง"เริ่มเรียนคลาสแรกด้วยการวอร์มร่างกายให้พร้อมก่อน เอเนร่าใส่กางเกงเลกกิ้งขายาวกับเสื้อกล้ามสีชมพูพาสเทลเข้าชุด ชุดแนบเนื้อนุ่มสีหวานโชว์หุ่นเซี๊ยะน่ามอง กางเกงเลกกิ้งเอเนร่าจงใจเลือกและเธอไม่ใส่ชุดชั้นในเหมือนเช่นทุกครั้งที
“งั้นก็รีบไปแต่งตัวนะลูกแล้วลงมาทานข้าวด้วยกัน”“ค่ะ” เอเนร่าตอบรับก่อนจะก้าวเท้าขึ้นบันไดเธอเหลือบตามองคนที่นั่งอยู่ที่โซฟา เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนเดินขึ้นห้องไปบนโต๊ะอาหารที่มีพาสต้า สเต๊กเนื้อ มันบด และสลัดผักทูน่า ซึ่งเป็นฝีมือของพ่อม่ายลูกติด เอเนร่าเลือกใส่เสื้อคอกว้างโชว์ให้เห็นร่องอกนั่งอยู่ต
“พ่อหาได้เร็วทันใจหนูจังค่ะ แถมยังถูกใจหนูด้วย” ประโยคท้ายเอเนร่าพูดเสียงเบา วินฟังไม่ถนัดว่าลูกสาวพูดอะไรเพราะเอเนร่าหันหลังให้เขาขณะพูด แต่บรู๊คลินได้ยินมันชัดเจน“ลูกรักอยากเรียน พ่อก็ต้องส่งเสริมสิ่งที่ดีและมีประโยชน์กับลูก ไปอาบน้ำแต่งตัวนะลูกจะได้ลงมาทานอาหารกัน ตามสบายนะบรู๊ค”“ครับ” บรู๊คลิ
“ถอดสิ” ไมค์พูดสั้น ๆ พร้อมเอื้อมมือเรียวรูดซิปกระโปรงลงแล้วดึงรั้งชายกระโปรงออกจากขาเรียวยาวกระทั่งหลุดออกจากปลายเท้าที่ฝ่าเท้าขาวอมชมพู เขาอดใจไม่ไหวโน้มหน้าจูบที่แข้งเนียนขาวทำให้เอเนร่าหัวเราะชอบใจในการกระทำของคู่นอน“แต่ชิ้นนี้ต้องถอดด้วยปากนะ” เอเนร่าออดอ้อนเอ่ยขอออกไป เธอรู้ว่าอย่างไรเสียไมค







