2.1 คลาสแรกแลกเสียว

“งั้นก็รีบไปแต่งตัวนะลูกแล้วลงมาทานข้าวด้วยกัน”

“ค่ะ” เอเนร่าตอบรับก่อนจะก้าวเท้าขึ้นบันไดเธอเหลือบตามองคนที่นั่งอยู่ที่โซฟา เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนเดินขึ้นห้องไป

บนโต๊ะอาหารที่มีพาสต้า สเต๊กเนื้อ มันบด และสลัดผักทูน่า ซึ่งเป็นฝีมือของพ่อม่ายลูกติด เอเนร่าเลือกใส่เสื้อคอกว้างโชว์ให้เห็นร่องอกนั่งอยู่ตรงข้ามกับเทรนเนอร์หนุ่มหล่อ ทั้งสามคนต่างรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย บรู๊คลินเอ่ยปากชมเพื่อนรุ่นพี่ที่ทำอาหารได้อร่อยถูกปากเขามาก

จู่ ๆ เอเนร่ามือไม้อ่อนเผลอทำขวดพริกไทยดำหล่นไปใต้โต๊ะ ขวดพริกไทยดำอยู่ที่ปลายเท้าเธอสามารถเอื้อมมือไปเก็บได้ แต่เอเนร่ากลับใช้เท้าเขี่ยให้มันไปอยู่ที่ใต้โต๊ะใกล้กับเก้าอี้ที่บรู๊คลินนั่งแทน

“คุณอาช่วยเก็บขวดพริกไทยดำให้หน่อยสิคะ มันกลิ้งไปฝั่งโน่น”

“คุณอาช่วยเก็บขวดพริกไทยดำให้หน่อยสิคะ มันกลิ้งไปฝั่งโน่น” เอเนร่าขอความช่วยเหลือเป็นครั้งที่สองด้วยน้ำเสียงอ้อนนิด ๆ บรู๊คลินเหลือบตาไปมองวินเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าวินไม่ได้สนใจอะไรจึงก้มลงไปใต้โต๊ะเก็บขวดพริกไทยดำให้เอเนร่า เธอใส่กระโปรงพลีทขาสั้นไม่ใส่กางเกงใน บรู๊คลินกะพริบตาถี่ ๆ เพราะเข้าใจไปว่าตนเองตาฝาด ทว่าปรากฏว่าเธอไม่ได้ใส่จริง ๆ ที่เห็นคือกลีบเนื้อหอยแครง เมื่อเห็นเขามุดหายลงไปใต้โต๊ะแล้วจึงค่อย ๆ แยกขาออกกว้าง ให้เขาเห็นดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานของเธอ

เขาตกใจศีรษะเกือบชนกับขาโต๊ะ ดีนะเบรกไว้ทัน มิฉะนั้นคงสร้างความอับอายให้เขาไม่น้อยเลย เขามองด้วยความตกใจลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอไม่คิดว่าจะเจอผู้หญิงอ่อยหนักแบบนี้ ทำให้เขาไปต่อไม่ถูกเลย บรู๊คลินคาดโทษเอาไว้ เอเนร่ายั่วเขาแบบนี้ใช่ไหมเดี๋ยว พี่จัดหนักให้เลย มองขวดพริกไทยในมือของตนเองแล้วช้อนสายตาคมขึ้นไปมองที่หว่างขาของเอเนร่า ส่วนหัวของขวดพริกไทยจะเรียวเล็กกว่าส่วนท้าย บรู๊คลินจึงหันส่วนหัวไปหาเอเนร่าก่อนจะค่อย ๆ แทงเข้าไปในร่องหลืบจนเธอสะดุ้งหนีบขาเข้าหากัน แต่เขาจับยึดหัวเข่าเธอเอาไว้  

“โอ้ว...”

“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก” วินตกใจเสียงของลูกสาวรีบเงยมองด้วยความเป็นห่วง เอเนร่าส่ายหน้าเป็นคำตอบ

บรู๊คลินขึ้นมานั่งบนเก้าอี้เหมือนเดิมแล้ว แต่ไม่มีขวดพริกไทยดำที่เอเนร่าขอให้ช่วยเก็บเพราะเขาส่งคืนให้เธอแล้ว เขายิ้มมุมปากพร้อมกับยักคิ้วข้างขวาอย่างเหนือชั้นกว่า เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะล้วงมือลงใต้โต๊ะเพื่อหยิบขวดพริกไทยที่คารูขึ้นมาตั้งตรงกลางโต๊ะแล้วมองบรู๊คลินด้วยสายตายั่วยวน

“เอาพริกไทยหน่อยไหมคะคุณอาขา จะได้ทั้งเผ็ดทั้งร้อนทานแล้วอร่อยนะคะ” เอเนร่าเน้นเสียงเพื่อบอกให้เขารู้ว่าเธอไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ คิดจะแกล้งเธอด้วยวิธีนี้ คิดผิดแล้วค่ะคุณอาขา

“ก็ดี” บรู๊คลินยื่นมือไปหยิบขวดพริกไทยจากเอเนร่า ขวดพริกไทยที่เขาเอาแหย่รูเธอเมื่อครู่มันมีน้ำใสเมือก ๆ ติดอยู่ที่ปลาขวดด้วย

“แล้วลูกพร้อมจะเรียนโยคะวันไหน พ่อจะได้นัดบรู๊คไว้ เขาจะได้จัดตารางให้ลูกถูก” วินเอ่ยถามลูกสาวที่นั่งข้าง ๆ ขณะตักมันบดใส่จานลูกสาว

“ตามจริงหนูอยากเรียนวันนี้เลยนะคะ แต่เกรงใจ พรุ่งนี้ได้ไหมคะหนูมีเรียนแค่ช่วงเช้า” บรู๊คลินที่กำลังหั่นเนื้อเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวานทันที ไม่คิดว่าเธอจะอยากเรียนมากขนาดนี้หรือว่าคิดจะแกล้งเขาก็ไม่รู้

“พะ พรุ่งนี้ผมว่างแค่ช่วงเย็น พฤหัสศุกร์ได้ทั้งวัน วันเสาร์ได้แค่เก้าโมงถึงบ่ายสอง”

“วันพฤหัสลูกเรียนทั้งวันคงจะเรียนไม่ได้”

“ขอดูตารางงานของคุณอาหน่อยค่ะ” เอเนร่ายื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้เขาเพื่อแลกกันดูตารางงานกันและกัน บรู๊คลินยอมยื่นโทรศัพท์ให้เอเนร่า เธอก้มเขี่ย ๆ กด ๆ อยู่สักพักก่อนส่งคืนให้เขา

“สรุป วันไหนที่ว่างตรงกันก็เรียนวันนั้น ส่วนวันไหนที่ว่างไม่ตรงกัน เช่น หนูเลิกเรียนเย็นแต่คุณอาว่างทั้งวัน คุณอาก็มาสอนที่บ้านตอนเย็นหรือถ้าคุณอาว่างบางเวลาแต่หนูว่างทั้งวันจะให้หนูไปหาคุณอาถึงที่ก็ได้จะได้ไม่ลำบากคุณอา” เธอสรุปให้เขาเสร็จสรรพ บรู๊คลินอยากจะอ้าปากค้านแต่วินก็พูดขึ้นมาก่อน ผู้เป็นพ่อเห็นดีเห็นงามกับลูกสาว