7.2 สถานะต้องสงสัย

"ก็ได้ค่ะ พี่วินอุตส่าห์พานานะมาถึงบ้านนานะก็ต้องมอบความสุขให้กับคนที่นานะรักที่สุดอย่างพี่วิน เรามาสนุกกันก่อนดินเนอร์ดีไหมคะ" จริตมารยาหญิงเริ่มทำงาน

"แบบนี้ค่อยรู้สึกดีหน่อย" วินจับคางแหลมของนานะเชิดขึ้นเพื่อมอบจูบแสนหวานเป็นรางวัล ทั้งคู่กำลังบรรเลงเพลงรักโดยไม่สนใจเวลา และไม่สนใจว่าตรงนี้คือบันได นานะนั่งลงตรงขั้นบันไดโดยมีวินตามลงมาติด ๆ 

ต่างคนต่างช่วยกันถอดเสื้อผ้าให้กันจนตอนนี้ร่างกายของทั้งสองเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ดอกบัวตูมเกินตัวและมีความสวยงามเกินธรรมชาติวินลูบคลำและนวดเบา ๆ ไล่ฝ่ามือลงมายังสะโพกงอนงาม นานะแอ่นอกแอ่นสะโพกสู้มือของวิน เธอผลักอกให้เขาลงไปนั่งแทนที่เธอ ส่วนตนเองกลายร่างเป็นแม่เสือสาวปล้นสวาทและกำลังจะปล้นน้ำจากเขา

"เอาเลย พี่รู้ว่าเธออยากกินน้ำพี่" วินพูดขณะที่ขาทั้งสองข้างของเขาค่อย ๆ แยกออกจากกันช้า ๆ ท่อนเนื้อของเขากำลังตั้งลำใหญ่รอคอยริมฝีปากอิ่มเอิบของนานะ เธอแลบลิ้นน้อย ๆ อย่างยั่วยวนแล้วค่อย ๆ ก้มหน้าลงช้า ๆ ใช้ลิ้นเลียวนส่วนหัว 

อ๊า....

เสียงครวญครางเมื่อถูกลิ้นร้อนชื้นเลียสะกิดที่เส้นสองสลึงของเขา มันเสียวกระสันจนไม่อาจควบคุมเสียงร้องของตนเองได้เลย ลากลิ้นยาวลงมาถึงโคน เธอใช้มือกำพวงสวรรค์สองลูกเล่นก่อนจะอมเข้าปากไปทั้งลูก 

"โอ้ว....นานะเธอทำพี่เสียวมาก ลุกขึ้น" เขาสั่ง เธอหยุดหยอกเอินพวงสวรรค์ของวินแล้วลุกขึ้นอย่างที่วินสั่ง เธอถูกเขาจับให้หันหน้าเข้าราวบันได 

"พี่วินขา แน่นสุด ๆ เลย อ่าซ์...กระแทกมาเลยค่ะ"

ทั้งสองกระหน่ำป้อนความรักให้แก่กันและกันจนนำพาร่างอันเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อไคลไปยังห้องนอนของวินซึ่งมันอยู่ทางปีกซ้ายของชั้นสอง ส่วนฝั่งขวาเป็นอาณาเขตของเอเนร่าลูกสาวสุดที่รัก นานะเหล่ตามองส่วนที่เป็นอาณาเขตของเอเนร่า ด้วยอาการหมั่นไส้เอเนร่า เพราะเด็กสาวตั้งตนเป็นศัตรูกับเธอชัดเจน นี่แหละคือเหตุผลที่นานะอยากจะได้วินมาสามีเพราะเธอต้องการเอาชนะลูกสาวของเขา หากวันหนึ่งเธอได้เป็นแม่เลี้ยงของเอเนร่าคงจะสนุกไม่น้อย

เอเนร่าต้องยอมนั่งซ้อนท้ายจักรยานยนต์คันใหญ่ของเขา แม้เธอจะใส่กระโปรงขาสั้นมากเลยก็ตาม มือเรียวเล็กถูกจับและดึงมากอดเอวสอบ บรู๊คลินกำชับกับเธอว่าห้ามปล่อยมือ หากตกรถไปเขาจะไม่รับผิดชอบใด ๆ นะ ทำให้หญิงสาวกอดแน่นมากขึ้นและแน่นอนว่าเธอนั่งนิ่งไม่ไหวติงเพราะกลัวตก ชายหนุ่มขับรถเร็วมากกว่าที่คิดเสียอีก เธอกลัวจนต้องหลับตาไม่กล้าที่จะเบิกตาขึ้นมามองถนนหนทาง

"ซอยหน้าก็ถึงแล้ว หลับหรือไงนั่งนิ่งเชียว" บรู๊คลินเอี้ยวตัวไปด้านหลังเพื่อถามคนที่นั่งซ้อนท้ายอยู่

"เปล่าค่ะ ว้าย!" เป็นจังหวะที่รถออกตัวจึงทำให้เอเนร่าผวาคว้าเอวสอบไว้แน่น ชายหนุ่มไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งเธอ แต่พอเข้าหันหน้ากลับมาปรากฏว่าเป็นไฟเขียวพอดี หน้าท้องหนาสั่นไหวเล็กน้อยเพราะว่าเขากำลังหัวเราะอยู่ ด้วยความหมั่นไส้หญิงสาวจึงบิดเนื้อหน้าท้องอย่างแรง

"ขับรถอยู่" เขาตะโกนบอก

จักรยานยนต์คันใหญ่เลี้ยวเข้ามาในซอยบ้านของเอเนร่า เป็นจังหวะที่รถยนต์ของวินกำลังขับออกไปเพื่อไปส่งนานะที่คอนโดของเธอ ทั้งคู่สวนทางกันวินจำไม่ได้ว่าเป็นบรู๊คลิน แต่หญิงสาวที่นั่งมาข้าง ๆ นั้นจำรถของคู่นอนได้ดี นานะสงสัยใคร่อยากจะรู้ว่าเหตุใดบรู๊คลินถึงมาแถวนี้เขามาทำอะไร และผู้หญิงกระโปรงสั้นจู๋คนนั้นเป็นใครทำให้ถึงได้ทำตัวสนิทสนมกับเขามากเช่นนี้ ทั้งที่เธอ

กับบรู๊คลินรู้จักกันมานานยังไม่เคยได้นั่งซ้อนท้ายแนบชิดแบบนี้มาก่อนเลย

"นั่นรถพ่อนี่นา จะออกไปไหน"

"ไม่รู้สิ" 

เมื่อลงจากรถคันใหญ่ของบรู๊คลินได้สำเร็จ เอเนร่าก็รีบล่วงกระเป๋าเพื่อหยิบสมาร์ตโฟนมากดโทร.ออกหาบิดาทันที หน้าที่ถอดหมวกกันน็อกจึงเป็นเขาแทน 

"ถอดหมวกก่อนก็ได้ พ่อคุณไม่หายไปไหนหรอก" เขาประชดเอเนร่าโทร.ไปหาวินเพื่อสอบถามว่าไปไหน เธอได้มาถึงบ้านแล้วนะ วินจึงตอบว่า 'พ่อลืมเอกสารบางอย่างที่บริษัทนะลูก กำลังขับรถออกมาเอา'

"พ่อว่าไง"

"ไปเอาเอกสารที่บริษัท งั้นคุณอาส่งฉันแค่นี้ก็ได้ขอบคุณมากนะคะ" เธอบอก ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน โดยมีบรู๊คลินเดินเข้ามาติด ๆ

"ฉันอยู่คนเดียวได้ เดี๋ยวพ่อก็กลับมา คุณอากลับไปเถอะ"

"เดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อน"