7.3 สถานะต้องสงสัย

"ไม่ อุ๊บ..." โดนปิดปากไปโดยปริยาย เอเนร่าพยายามขัดขืนมือเรียวผลักและดันอกแกร่งออกห่างแต่ไม่สำเร็จยิ่งเธอดิ้นเขายิ่งรัดแน่น ริมฝีปากอิ่มถูกบดขยี้ ร่างเพรียวบางถูกดันเข้าไปในตัวบ้านจนมายืนอยู่ตรงขั้นบันได นี่เขากำลังจะพาเธอไปไหนหญิงสาวพยายามขืนแรงของบรู๊คลินเพื่อให้หยุดอยู่ที่บันไดแต่ดูเหมือนเขาต้องการจะพาเธอขึ้นไปชั้นบนของบ้าน 

"อื้อ...บรู๊ค เดี๋ยว..." เขาไม่ยอมให้เธอพูดหรือเปล่งเสียงใด ๆ ออกมาเลย บรู๊คลินปิดปากของเธอและพาเธอขึ้นมาชั้นสองของบ้านได้สำเร็จ

"ห้องนอนอยู่ไหน" หญิงสาวไม่ตอบคำถาม แต่มองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ บรู๊คลินต้องการอะไรหรือเขาต้องการมีเซ็กซ์กับเธอ เอเนร่าตกใจความคิดของตนเองช่วงเวลาตั้งแต่บ่ายจนถึงค่ำเขายังไม่พออีกหรือ 

"ห้องนี้สินะ" บรู๊คลินพูดขึ้น สายตาคมมองไปเห็นป้ายชื่อหน้าห้องมันเขียนว่า ลูกสาวสุดที่รัก

เขาจึงรู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องบังคับให้หญิงสาวเอ่ย บรู๊คลินดันร่างเพรียวบางของเอเนร่าเข้ามาในห้องนอน เมื่อเข้าได้ด้านในได้สำเร็จ บรู๊คลินปล่อยเธอเป็นอิสระ ส่วนตัวเองหันไปกดล็อกประตู

"คิดจะทำอะไร หยุดความคิดของคุณเลยนะ ฉันเหนื่อยอยากอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวแล้วเข้านอน" 

"เดี๋ยวปล่อยให้นอน ไม่เอาน่า อย่างอแงสิ" เขาพูดเหมือนเธอเป็นเด็กน้อยที่งอแงไม่ยอมนอน เอเนร่าถลึงตาดุใส่เขาเพื่อให้เขาหยุดความคิดที่จะรังแกเธอ แต่บรู๊คลินเหมือนจะไม่ใส่ใจสิ่งที่หญิงสาวต้องการจะพูดเลย

ชายหนุ่มเดินมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มของเธอ แล้วตบมือลงบนเตียงนุ่มข้างกายเรียกให้หญิงสาวมานอนข้าง ๆ เอเนร่าไม่เดินไปหาและยังชี้นิ้วไปที่ประตูเพื่อบอกให้เขาออกไปจากห้องของเธอ หญิงสาวกำลังจะยกเรื่องพ่อขึ้นมาขู่เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าวิธีนี้ใช้ไม่ได้ผลกับบรู๊คลิน เธอจึงหยุดความคิดนี้ซะ

"เดี๋ยวกลับ ขอกล่อมเมียนอนก่อน"

"ไม่เอา ปล่อยฉันนะ บรู๊คลิน!!" เธอดิ้นสุดฤทธิ์เมื่อชายหนุ่มกระโดดลงจากเตียงเอื้อมมือมาฉุดแขนเรียวให้ลงไปนอนบนเตียงกับเขา เอเนร่าร้องเสียงหลงไม่ทันตั้งตัวเมื่อถูกอีกฝ่ายจู่โจมอย่างกระชั้นชิด

ใบหน้าคมคายก้มลงซุกไซร้จูบพรมไปทั่วดวงหน้าสวยและลำคอขาวของเธอ ข้อมือเล็กถูกจับกดลงบนเตียงทำให้หญิงสาวไม่สามารถช่วยตัวเองได้แต่ส่ายหน้าหนีริมฝีปากร้อนเท่านั้น เสื้อสีขาวที่เธอใส่ถูกถอดออกอย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่สามารถทำอะไรได้ เอเนร่าดิ้นขลุกขลักใต้ร่างใหญ่ มือหนาสอดเข้าไปด้านหลังควานหาตะขอเสื้อในเมื่อเจอแล้วเขาจึงทำการปลดปราการชิ้นที่สองออกทันที ด้วยความที่มันเป็นบราเกาะอกทำให้มันหลุดออกจากกายสาวอย่างง่ายดาย

"บรู๊ค..."เอเนร่าเรียกชื่อเขา ดวงตากลมปรือเหนื่อยล้าและอ่อนแรงจนไม่สามารถต่อกรกับผู้ชายถึกร่างใหญ่เช่นเขาได้ จึงต้องยอมปล่อยให้บรู๊คลินทำตามอำเภอใจส่วนเธอปิดเปลือกตาลงเข้าสู่นิทรา ภาพสุดท้ายที่เห็นคือใบหน้าคมคายเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พราวเสน่ห์ส่งมาให้เธอ

สามสิบนาทีผ่านไปบรู๊คลินอาบน้ำที่ห้องน้ำชั้นสองก่อนจะกลับเข้ามาในห้องนอนของเอเนร่า ซึ่งหญิงสาวกำลังหลับใหลอยู่บนเตียงโดยมีเพียงผ้าห่มหนาคลุมกายไว้เท่านั้น  ชายหนุ่มเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของเธอก่อนจะเปิดค้นหาชุดนอนของเอเนร่าจนเจอชุดนอนกระโปรงบางพลิ้วสีขาวไข่มุกเนื้อผ้านุ่มมือจึงหยิบติดมือมาด้วย ก่อนจะลงมือสวมใส่เสื้อผ้าให้หญิงสาว

บรู๊คลินเปิดประตูออกจากห้องของเอเนร่าเพื่อจะกลับบ้าน แต่สายตาพลันเห็นวินกำลังเดินเข้ามาในบ้าน เขาไม่ได้ยินเสียงรถของวินจึงไม่รู้ว่าเขากลับมาถึงบ้านแล้ว ชายหนุ่มทำตัวไม่ถูกจึงนิ่งอยู่ที่บันไดเนิ่นนานจนกระทั่งวินเดินมาหยุดที่หน้าบันไดสายตาเงยขึ้นมองบรู๊คลินที่ยืนอยู่ด้านบนด้วยสายตาแปลกใจ วินเลิกคิ้วขึ้นเพื่อถาม

"ยังไม่กลับเหรอบรู๊ค" วินเอ่ยถามอย่างใจเย็น พยายามที่จะไม่คิดลบกับเพื่อนรุ่นน้องที่แสนดีอย่างบรู๊คลิน

"เอ่อ....ครับ พอดีเอเนร่าไม่สบาย ผมเลยอยู่เป็นเพื่อนเพื่อรอพี่กลับมาก่อนแล้วค่อยกลับ" บรู๊คลินแก้ตัว

"เอ้า แล้วลูกสาวพี่เป็นยังไงบ้าง" วินถามด้วยความตกใจ แววตาของคนเป็นพ่อมีความห่วงใยและกังวลเมื่อรู้ว่าลูกสาวไม่สบาย

"เธอหลับไปแล้ว ผมให้กินยาแล้วครับ"

"อืม ขอบคุณมาก ช่วงนี้พี่ยุ่ง ๆ จนไม่มีเวลาให้เอเนร่าเลย พี่เป็นพ่อที่แย่มาก"

"อย่าคิดแบบนั้นเลยครับ พี่เป็นพ่อที่ดีมากต่างหาก เอเนร่าชื่นชมพี่ให้ผมฟังบ่อย ๆ จนผมอิจฉาเธอเลยครับที่มีพ่อแบบนี้" บรู๊คลินพยายามให้กำลังใจเพื่อนรุ่นพี่ แม้เอเนร่าจะไม่เคยพูดถึงวินให้เขาฟังเลยก็ตามแต่เขารับรู้ได้เลยว่าเธอรักพ่ออย่างวินมากแค่ไหน