8.4 ร้อนตัวร้อนใจ

สิ่งที่ได้ยินทำให้วินไม่อยากจะเชื่อคำพูดของเอเนร่าเลย โดยปกติแล้วนิสัยของเอเนร่านั้นเป็นเด็กมุ่งมั่นและตั้งใจอย่างมาก เวลาที่อยากเรียนหรืออยากจะทำอะไรแล้วเธอจะตั้งใจทำมันให้ดีที่สุดจะไม่ล้มเลิกง่าย ๆ 

"ลูกไม่ชอบบรู๊คลินงั้นเหรอ หรือเขาทำอะไรให้ลูกไม่พอใจ บอกพ่อได้นะเดี๋ยวพ่อจะคุยกับบรู๊คลินให้" วินพยายามหว่านล้อมให้ลูกสาวกลับมาสนใจการเรียนโยคะอีกครั้ง แม้จะไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงเลยก็ตาม

"หนูพอใจคุณอาค่ะ แต่หนูแค่เบื่อโยคะแล้วเท่านั้น หนูไม่เรียนแล้วค่ะฝากพ่อบอกเขาด้วย" เมื่อพูดจบเอเนร่าก็เดินกลับขึ้นห้องทันที

"พักนี้ทำไมแปลก ๆ ไปนะ" วินบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจในตัวของลูกสาว 

วินยังไม่ตัดสินใจคุยกับบรู๊คลินเรื่องเลิกสอนโยคะให้ลูกสาว เขาเข้าใจว่าอาจเป็นเพราะเอเนร่ากำลังโกรธและงอนเรื่องเขาอยู่จึงทำให้ลูกสาวประท้วงโดยการไม่เรียนโยคะ วินคิดว่าพอลูกสาวหายงอนหรืออารมณ์ดีขึ้นเธออาจจะกลับมาเรียนโยคะเหมือนเดิมจึงไม่คิดจะพูดเรื่องนี้กับบรู๊คลิน

สองวันที่ผ่านมาเขากับเอเนร่าขาดการติดต่อกัน แม้บรู๊คลินจะพยายามโทร.หาหรือทักข้อความไปหาหลายต่อหลายครั้งก็ตามก็ไม่มีวี่แววการติดต่อกลับจากเธอเลย ซึ่งเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเอเนร่าจึงเงียบหายไปเช่นนี้ จะโทร.ไปถามวินก็คงไม่ใช่เรื่องที่สมควรนักจึงได้แต่รอเวลาให้ถึงวันเสาร์เร็ว ๆ เท่านั้น

เมื่อถึงวันเสาร์บรู๊คลินรีบบึ่งรถบิ๊กไบค์คันใหญ่มาหาเอเนร่าที่บ้านทันทีตั้งแต่เช้าตรู่ วินที่เพิ่งเดินลงมาชั้นล่างของบ้านเพื่อเปิดประตูบ้านและนำรถออกเตรียมตัวจะไปทำงาน เขามองเห็นรถของบรู๊คลินจอดเทียบอยู่ข้างรถยนต์จึงประหลาดใจและตกใจที่ชายหนุ่มมาก่อนเวลานัด วินนัดบรู๊คลินให้มาสอนเอเนร่าในเวลาเก้าโมงเช้าไปจนถึงเที่ยง แต่นี่เพิ่งเจ็ดโมงเช้าเอง

"บรู๊ค"

"หวัดดีครับพี่ เอ่อ...พอดีผมกะเวลาผิดไปนิดหนึ่งครับ" บรู๊คลินแก้ตัวกลบเกลื่อนพิรุธความผิดปกติบางอย่างที่กลัวว่าจะปิดไม่มิด

"เข้ามาก่อนสิ เอเนร่ายังไม่ตื่นเลยเดี๋ยวพี่ขึ้นไปปลุกให้" วินอาสา

"ไม่ต้องครับพี่วิน ปล่อยให้เธอนอนต่อเถอะครับ ผมมาเร็วเอง" 

"งั้นก็ตามนั้น พักนี้เอเนร่าดูแปลก ๆ ไป พี่อยากให้นายช่วยดูให้หน่อยนะ เหมือนว่าลูกมีอะไรปิดบังแต่พี่ไม่อยากจะเซ้าซี้ลูกหรอกแต่ถ้าเอเนร่าเล่าอะไรให้นายฟังก็ช่วยมาบอกหน่อยแล้วกัน" วินปรึกษาบรู๊คลิน เพราะเขาคิดว่าบรู๊คลินกับเอเนร่าเข้ากันได้ดีเอเนร่าน่าจะไว้ใจและเชื่อใจบรู๊คลิน แต่บรู๊คลินมีอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก  เพราะสาเหตุที่เอเนร่าแปลกไปก็อาจจะมาจากเขาด้วย

"ครับ พี่ไม่ต้องห่วง"

วินออกไปทำงานแล้ว บรู๊คลินจึงถือโอกาสนี้ลอบขึ้นห้องนอน อีกเรื่องที่เขารู้คือเอเนร่าจะไม่ล็อกประตูห้องนอนทำให้ง่ายต่อการเข้าห้องนอน เธอหลับอยู่บรู๊คลินค่อย ๆ ย่องเท้าเข้าไปใกล้เตียงนอน หญิงสาวนอนหงายอ้าปากเหวอผ้าห่มเลื่อนลงไปอยู่ที่เอวจึงได้เห็นว่าเธอใส่เสื้อกล้ามสีขาวนอนและที่สำคัญเธอโนบรา บรู๊คลินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"อื้อ...จิ๊" เสียงจิ๊จ๊ะในลำคอบ่งบอกว่าถูกรบกวนการนอนเป็นอย่างงมาก เธอพยายามใช้มือปัดออก

"คิดถึงมากรู้ไหม" บรู๊คลินล้มตัวลงนอนข้างกายยกแขนขึ้นโอบกอดแล้วดึงร่างเพรียวบางเข้ามาแนบชิด ปากและจมูกของเขาคลอเคลียจูบซับทั่วดวงหน้าของเธอ

"ไม่!" เธอไม่ได้ตอบ แต่พูดขึ้นมาด้วยความรำคาญที่ถูกก่อกวน "ตื่นได้แล้ว ถ้าไม่ตื่นจะจับกินแล้วนะ" เสียงคุ้นหูทำให้เธอได้สติแต่ยังไม่ลืมตาขึ้นมามอง เอเนร่านอนนิ่งไปสักพักเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน

"เป็นอะไร หือ...ตื่นมาคุยกันหน่อยสิ"

"มาทำไม พ่อไม่ได้บอกเหรอว่าฉันไม่เรียนโยคะแล้ว" เธอพูดขึ้นมาโดยไม่ได้มองหน้า เพราะกลัวว่าจะทำใจแข็งตัดใจไม่ได้

"ไม่ได้บอก บอกแค่ว่าฝากดูแล"

"ไม่จริง คุณอาโกหก ลุกออกไปจากเตียงฉันได้แล้วและออกไปจากบ้านหลังนี้ด้วย" เธอเอ่ยปากไล่แม้จะพยายามดิ้นหนีจากอ้อมแขนของเขาไม่ได้ จึงใช้สายตากลมโตนัยน์ตาสีน้ำตาลแดงจ้องมองด้วยอาการไม่พอใจ

"งอนหรือ มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดเลย ให้ผมอธิบายก่อนได้ไหม" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นมา ผู้หญิงหน้าฝรั่งคนนี้มีอิทธิพลต่อหัวใจของเขามาก เขาไม่อยากให้เธอโกรธหรืองอนเลย

"ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ออกไปจากห้องฉัน ออกไป" เธอไม่ได้ตะคอกหรือขึ้นเสียงใส่ผู้ใหญ่ แต่เค้นเสียงบอกอีกฝ่าย บรู๊คลินไม่ลุกและเขายังขยับเข้าหา "ไม่! ปล่อยนะ อย่ามากอด"