Se connecterPartager
7.ผู้ช่วยหลังเวที (1)
Date de publication:
2025-03-09 22:10:55ที่โรงเรียนของฉันในหอประชุม มีเวทีใหญ่ ระบบเสียงคุณภาพเยี่ยมและมีห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับนักแสดงด้านหลังเวทีทั้งด้านซ้ายและขวา ด้านละหลายห้อง อลังการกว่าโรงเรียนอื่นๆที่ฉันเคยเห็น
พื้นเวทีเป็นไม้ปาเกต์ เคลือบแว็กซ์ ขัดจนเงา สะอาดสะอ้านดูหรูหรา ผ้าม่านที่เป็นฉากหลังมีให้เลือกหลายสี แม่บ้านทำความสะอาดให้ใหม่เอี่ยมอ่องเสมอที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะโรงเรียนของฉันเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงด้านการแสดงของนักเรียนเป็นอย่างมาก นักเรียนในละแวกใกล้เคียงหรือแม้แต่จากที่ห่างไกลที่ชอบในทางศิลปะการแสดงไม่ว่าจะเป็นนาฏศิลป์ร้องและเต้นและ ที่สำคัญที่สุดคือละครเวที ต่างก็หมายมั่นปั้นมือที่จะเข้ามาเรียนที่นี่เป็นอย่างมาก ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
ที่โรงเรียนเก่า ฉันเป็นนักแสดงตัวหลักของโรงเรียนมาตั้งแต่ชั้นประถม แต่พ่อแม่และคุณครูที่มองเห็นแววการแสดงของฉันฉายชัดขึ้นเรื่อยๆรู้สึกเสียดาย เพราะที่โรงเรียนเก่านั้นไม่มีบุคลากรสอน หลักสูตรการเรียนการสอนก็ไม่เอื้ออำนวยให้นักเรียนได้พัฒนาในด้านนี้เลย
ฉันมาสอบเข้าที่โรงเรียนใหม่แห่งนี้ และผ่านฉลุยตั้งแต่ครั้งแรกหลังการสัมภาษณ์ คุณครูหลายคนยืนขึ้นปรบมือเมื่อฉันแสดงทดสอบในบทละครประยุกต์ เป็นนางผีเสื้อสมุทรที่ลุกขึ้นร้องเรียนต่อศาลยุติธรรม เรื่องที่พระอภัยมณีหอบลูกหนีเมีย ไปอยู่กับหญิงอื่น
“ดีจริง” ครูคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยสีหน้าแช่มชื่น
“นี่ไง ได้แล้ว ตัวเอกละครเวทีใหญ่ปลายปีนี้” ครูคนอื่นหันมาพยักหน้า ทำนองเห็นด้วย
“ดีใจด้วยนะจ๊ะ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป หลังเลิกเรียนเธอมาซ้อมบทนางเมรี ตอนตามพระรถเสนได้เลย เคยอ่านใช่ไหม ?”
ฉันรีบพยักหน้ารับ “เคยค่ะหนูเคยอ่าน เรื่องนี้สนุกมากเลย ขอบคุณนะคะคุณครู”
หลังจากนั้น ฉันก็ย้ายมาเรียนที่นี่และเริ่มซ้อมร่วมกับนักแสดงคนอื่นๆหลังเลิกเรียน การที่ได้อยู่ในสถานที่และองค์กรที่เห็นความสำคัญกับศิลปะการแสดงมากขนาดนี้ทำให้ฉันได้ตระหนักว่า ฉันรักที่จะเป็นนักแสดงมากขนาดไหน
ฉันรักเสียงก้องกังวานในหอประชุมที่สะท้อนกลับไปมาเวลาที่ไม่มีคนดู มันช่างมีพลัง และให้ความรู้สึกลึกลับอย่างน่าประหลาด แต่กระนั้นเมื่อนึกถึงเสียงปรบมือกึกก้องหลังการแสดงที่จะได้รับจากคนดูเต็มหอประชุมแห่งนี้ในวันที่แสดงจริง หัวใจของฉันก็พองโตขึ้นมาด้วยความปีติยิ่งกว่า
เรื่องที่ยากที่สุดของฉันไม่ใช่เรื่องของบทหรือการร่วมงานกับนักแสดงคนอื่นๆ แต่กลับเป็นเรื่องของทักษะทิศทางที่มักจะทำให้ฉันสับสนอยู่เสมอว่าต้องเข้าออกจากด้านซ้ายหรือด้านขวาและห้องแต่งตัวของใครอยู่ด้านไหนเพราะมีหลายห้อง รวมถึงบล็อกกิ้งบนเวที
เรื่องนี้ทำให้นักแสดงหญิงบางคนที่เขาว่ากันว่าเคยเป็นตัวเต็งที่จะมาคัดเลือกเป็นนางเอกของเรื่อง พากันหมั่นไส้ และพูดจากระแนะกระแหนฉันอยู่เรื่อยๆ
“เรื่องง่ายๆแค่นี้ยังทำไม่ได้ นี่ไม่ได้ขี้เล็บพี่สายป่านเลย ไม่รู้ว่าครูเลือกมาได้ยังไง”
ถึงแม้ไม่พอใจแต่ความสงสัยในดวงตาของฉันคงปรากฏชัดเจนมากกว่า เธอจึงพูดต่อ
“อ้าว เข้ามาที่นี่แล้วได้เป็นนางเอกเลยนี่ไม่สงสัยบ้างเหรอว่านางเอกคนที่แล้วเป็นใครแล้วทำไมเขาถึงไม่ได้เล่นต่อ” เธอว่าพลางอมยิ้ม “ระวังจะเป็นแบบพี่สายป่านก็แล้วกัน”
ในวันซ้อมใหญ่ มีพ่อแม่ผู้ปกครองของพวกนักแสดงมาดูกันจำนวนมากแม้จะไม่ถึงครึ่งของหอประชุมแต่ก็ทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก คุณครูสแตนด์บายทีมงานและนักแสดงทุกคนให้ทำหน้าที่เสมือนวันจริงทุกอย่าง ทั้งแต่งหน้าทำผมเตรียมเสื้อผ้า
ฉันที่เพิ่งเข้ามาเรียนใหม่ในเทอมนี้ ยังไม่คุ้นเคยกับหลายคนโดยเฉพาะในวันนี้ที่มีผู้ช่วยใหม่ๆเพิ่มเข้ามาช่วยดูแลเรื่องเสื้อผ้า เครื่องประดับ และการแต่งหน้าให้เป็นพิเศษ
พี่คนหนึ่งมีหน้าตาสวยเด่นสะดุดตา ยืนจัดเสื้อผ้าอยู่ที่ราวผ้า หันหน้ามามองฉันบ่อยๆและยิ้มให้ ฉันเห็นแล้วยังประหลาดใจว่าคนที่สวยเด่นและบุคลิกดีอย่างนี้น่าจะอยู่ในทีมนักแสดงมากกว่า แต่ด้วยเวลาที่กระชั้นฉันจึงไม่ได้คุยอะไรกับใคร รีบซ้อมรีบแสดง ตอนวิ่งเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ด้านหลังก็ยังมีวิ่งเข้าห้องผิดอีกหลายครั้งจนถูกครูดุ
ช่วงหนึ่งที่ยังไม่ถึงคิว ฉันแอบนั่งร้องไห้เพราะความกดดันอยู่ที่โต๊ะกระจกไม่คิดว่าจะมีใครเห็น
แต่จู่ๆพี่คนสวยคนนั้นก็เดินใกล้เข้ามา “มั่นใจหน่อยสิ งานใหญ่แบบนี้ทุกคนก็กดดันกันทั้งนั้นแหละ เธอทั้งสวยทั้งแสดงเก่ง ผู้ชมต้องชอบแน่ๆเรื่องนั้นสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอสำหรับการเป็นนักแสดง”
เมื่อได้เห็นหน้าใกล้ๆอย่างนี้ยิ่งเห็นชัดเจนว่าเธอสวย สวยราวกับไม่ใช่มนุษย์ เดาจากรูปร่างหน้าตาอายุเธอน่าจะเป็นรุ่นพี่ ม.ปลาย ไว้ผมยาวมัดรวบหางม้า ขนาดไม่แต่งหน้ายังเปล่งออร่าความงามได้มากขนาดนี้ ฉันได้แต่มองทึ่งๆ
“หนูเครียดค่ะพี่” ฉันพูดออกมาด้วยความอึดอัดใจ น้ำตายังร่วงไม่ขาดสาย “บทแบบนี้มันยากหนูยังไม่เคยมีแฟนเลยด้วยซ้ำ แต่ต้องเล่นบทผู้หญิงที่ถูกผู้ชายทิ้ง ต้องวิ่งตามตัวที่เขาไม่ยอมกลับมาเหลียวแล ร้องไห้จนขาดใจตายเขาก็ยังไม่มอง”
ฉันสังเกตเห็นสีหน้ารุ่นพี่ ดุดันเคร่งเครียดขึ้นมาทันตา
“มันคือความแหลกสลายทั้งหัวใจและตัวตน มันไม่ใช่แค่การอกหักเหมือนในเพลงรักวัยรุ่น แต่เขาทำลายตัวตนที่เราเคยภูมิใจและนับถือ ดีแค่ไหนสวยยังไงถ้าเขาจะไป อะไรก็ห้ามไว้ไม่ได้” ตอนนั้นเองที่ผู้กำกับเวทีตะโกนเตือนว่าใกล้เวลาที่ฉันต้องเข้าฉากแล้วฉันจึงรีบยกมือไหว้รุ่นพี่เพื่อขอบคุณ ก่อนจะเช็ดน้ำตาเติมแป้งแล้วกลับไปเข้าฉาก
Dernier chapitre
โรงเรียนผีดุ 25.ที่พื้นสระ
แถวบ้านเก่าของฉันสมัยเด็กๆ ไม่ค่อยมีสระว่ายน้ำที่เปิดให้คนทั่วไปได้เข้าไปใช้ มีแค่สระของค่ายทหาร กับสระว่ายน้ำโรงแรม สระโรงเรียนเลยกลายเป็นที่พึ่งของเด็กๆที่อยากลงเล่นน้ำในสระแต่ไม่มีที่ไป เราเรียกชื่อสระว่ายน้ำแห่งนั้นตามชื่อโรงเรียน เป็นสระที่สร้างขึ้นในบริเวณโรงเรียนเก่าที่ฉันเรียนอยู่ เมื่อก่อนยังมีสอนว่ายน้ำ แต่พอเกิดเรื่องร้ายขึ้น พ่อแม่ผู้ปกครองไม่มีใครอยากให้ลูกเรียน เลยปิดวิชาสอนว่ายน้ำ เปิดให้เอกชนมาเช่าแทนสระว่ายน้ำมีขนาดไม่ใหญ่มากนักแต่ก็มีโซนน้ำตื้น น้ำลึก มีห้องอาบน้ำและมีห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป็นสัดส่วนเรียบร้อย โดยมีค่าลงสระเพียงคนละสิบบาทต่อวัน เล่นได้จนกว่าจะเบื่อ ในความทรงจำของฉันกับพี่ๆน้องๆ ที่นี่เป็นที่ที่ทำให้พวกเราหัดว่ายน้ำกันเองจนว่ายเป็น และเป็นที่ที่หาความสุขสำราญกันในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ช่วงปิดเทอมเราแทบจะมากันวันเว้นวัน พวกผู้ใหญ่ก็พากันชอบใจที่มีผู้ช่วยเลี้ยงเด็กระหว่างวันโดยไม่ต้องกลัวว่าจะมีอันตราย เพราะมีลูกเจ้าของกิจการที่ว่ายน้ำเก่งคอยเฝ้าเป็นไลฟ์การ์ดและขายขนมอยู่ด้วยตลอดทั้งวัน ความพิเศษของสระน
โรงเรียนผีดุ 24.เรื่องนี้ผีเล่า
ผมจะบอกใครได้ยังไงว่าเรื่องที่ผมเขียนมานั้น เป็นเรื่องที่ผีเล่า! พูดไปใครจะเชื่อ ยุคนี้สมัยนี้แล้ว ยังมีเรื่องราวอย่างที่เขาพูดกันว่า ‘ผีบอก’ ตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นย่า รุ่นพ่อแม่ผม ได้ยินมาไม่รู้เท่าไหร่ เรื่องยาผีบอก สูตรยาลึกลับที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนเลย แต่อยู่ดี ๆ ใครคนหนึ่งก็จะฝัน หรือได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆ จากชาวปรโลก บอกว่าส่วนผสมของสมุนไพรชนิดใดบ้างที่จะช่วยเยียวยารักษาโรคภัยไข้เจ็บที่หมอปัจจุบันรักษาไม่หาย ยาเหล่านี้ผมเชื่อว่าเป็นเรื่องของดวง ถ้าโชคดีกินแล้วหาย ก็ยกความดีความชอบให้ผี แต่ถ้าไม่หาย ญาติพี่น้องคนป่วยก็มักจะโบ้ยให้กับเคราะห์กรรม ถ้าอย่างเพลงผีบอกก็จะคล้าย ๆ กัน มักเกิดขึ้นกับนักดนตรีหรือนักประพันธ์เพลงที่ได้ยินเสียงดนตรี หรือเพลงที่มีเนื้อร้องทำนองในตอนหลับ หรือกำลังอยู่ในสภาวะเคลิ้ม ผมเคยได้ยินเรื่องนักแต่งเพลงชื่อดังระดับโลกคิดท่อนต่อของเพลงไม่ออก พยายามคิดมาเป็นแรมเดือน อดหลับอดนอน แต่พอได้นอนหลับลงในคืนหนึ่ง จู่ ๆ เพลงที่เขาพยายามคิดมาแทบตายก็มาปรากฏในความฝัน ผมเป็นนักเขียนนิยายออนไลน์ครับ นักเขียนนิยายวาย ขายในเว็
โรงเรียนผีดุ 23.นักเรียนปีศาจ
รุ่นพี่ที่เล่าให้ผมฟังแกยืนยันว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงที่โรงเรียนหนึ่งทางภาคอีสาน แต่เรื่องราวได้ถูกถ่ายทอดเล่ากันมาปากต่อปาก รายละเอียดในเรื่องราวก็ถูกเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ทำให้สถานที่และผู้คนในเรื่องนี้ถูกบิดเบือนไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ไม่อาจสืบสาวได้แน่นอนว่าเหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นที่ไหนกันแน่ ผมเป็นครูพละ เพิ่งมาประจำที่โรงเรียนแห่งนี้ได้ไม่นานนัก มักได้รับมอบหมายให้อยู่เวรกลางคืนและเพราะยังไม่ได้บ้านพักก็เลยต้องพักในห้องพักครูของโรงเรียนตอนดึกๆบางทีก็เดินสำรวจตรวจตรา ส่องไฟฉายดูตามอาคารเรียนต่างๆแก้เบื่อ แต่ส่วนใหญ่แล้วบรรยากาศจะเงียบจนชวนง่วง ส่วนหนึ่งคงเพราะโรงเรียนเราเป็นโรงเรียนขนาดเล็ก และมีนักเรียนไม่มาก แถมห่างออกมาจากชุมชนพอสมควร รอบโรงเรียนมีแต่ป่าหญ้าป่าพง ในคืนเงียบๆเช่นคืนนี้ครูรุ่นพี่ที่พักอยู่ที่โรงเรียนเหมือนกันจึงมักจะมีเรื่องเล่า แปลกๆบ้าง ขำบ้าง เศร้าบ้าง หรือหลายครั้งก็เป็นเรื่องหลอนๆอย่างเช่นเรื่องนี้ มีเด็กที่ชาวบ้านเจอแล้วมาแจ้งให้ทราบว่าเป็นเด็กในชุดนักเรียน ผู้หญิงผิวขาวซีด เนื้อตัวแห้งเหี่ยว ใบหน้าแทบไ
โรงเรียนผีดุ 22.คืนไฟดับที่หอชาย 2
ผมเริ่มได้ยินเสียงคนเปิดประตูออกมาจากห้อง มีเสียงพูดคุย และน่าประหลาดมากที่ส่วนใหญ่ฟังดูเหมือนเสียงผู้หญิง!ก็อย่างที่บอกครับ หอที่ผมอยู่แม้จะเป็นหอพักชาย แต่ก็มีบางรายที่แอบพาสาวเข้ามา แต่ส่วนที่จะซุกไว้บ้างเท่าไหร่นี่ก็ไม่รู้ได้ ตอนนั้นผมได้แต่นั่งฟังเสียงหญิงสาวแปลกหน้าคุยกันแถวโถงทางเดินจนเสียงดังเข้ามาในห้องอากาศร้อนในคืนนั้นทำให้ผมเริ่มทนอยู่ไม่ไหว ยิ่งเมื่อพัดลมเปิดไม่ได้ มันก็ยิ่งอบอ้าวหนักขึ้นจนแทบหายใจไม่ทัน หอบเป็นหมาหอบแดด ร้อนเหมือนอยู่หน้าเตาถ่านผมพยายามจะช่วยเหลือตัวเองด้วยการคลำ ๆ ทางเดินไปเปิดหน้าต่างหลังห้องให้กว้างสุด แล้วก็เดินไปเปิดประตูหน้า หวังว่าอาจจะมีลมโชยเข้ามาถ่ายเทช่วยให้ห้องหายร้อนบ้าง แต่เมื่อเปิดจนสุดแล้วก็ไม่มีลมพัดมาสักวูบ มีแต่กลิ่นชวนอาเจียนราวกับหนูเน่าโชยเข้ามาเป็นระลอก ๆผมมาแปลกใจอีกอย่างที่พบว่าในความมืดหลังไฟดับครั้งนี้มันแปลก ๆ คือมันมืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไรเลยสักนิด แม้เมื่อเดินออกไปมองทางหน้าต่างห้องผมซึ่งเป็นชั้นหก ก็ไม่เห็นมีแสงสว่างจากท้องฟ้า แสงจันทร์ หรือแสงจากไฟฟ้าที่อื่นที่ยังไม่ดับ...ในใจก็คิดอะไรกันละเนี่ย ไฟดับทั้งกรุงเทพฯ เลยหรื
โรงเรียนผีดุ 21.คืนไฟดับที่หอชาย 1
เมื่อตอนที่ผมอยู่หอเก่าหลังมหาวิทยาลัย เป็นช่วงที่ผมจนสุด ๆ ต้องทำงานหาเงินเรียนและจ่ายค่าหอค่ากินค่าอยู่เองทั้งหมด ก็เลยต้องเลือกหอพักชายที่ราคาถูกสุด ๆ เท่าที่จะหาได้จำได้ว่าวันที่ไปเดินหาหอพัก ผมเดินเข้า ๆ ออก ๆ เกือบทุกซอย จดราคาค่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ามัดจำของแต่ละหอไว้จนเต็มหน้ากระดาษ จนได้ข้อสังเกตที่ว่า หากเป็นหอพักที่มีหลายชั้นและไม่มีลิฟต์ ยิ่งชั้นบน ๆ จะยิ่งราคาถูกลงเรื่อย ๆ และคำว่าหอพักชาย สภาพจะทุเรศทุรังกว่าหอพักรวม แต่ราคาก็จะถูกลงไปอีก สุดท้ายผมเลยลงเอยที่หอพักชายท้ายซอยเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่สภาพย่ำแย่พอสมควร ในซอยนั้นมีความแปลกอยู่นิดหน่อย คือต้นซอยจะมีหอพักนักศึกษาชุกชุมเหมือนซอยอื่น ๆ นี่แหละ แต่กลางซอยเข้าไปอีกเกือบกิโลฯ จะเป็นบ้านคนและป่ารกร้างสลับกันไป ตึกอพาร์ตเม้นต์และหอพักอีกสี่ตึก มาโผล่อีกทีช่วงท้ายซอย ไกลและเงียบจนผมคงไม่เข้ามาถ้าไม่มีป้าขายน้ำเต้าหู้ที่ได้ยินว่าผมกำลังหาหอถูก ๆ เลยแนะนำให้ผมลองเดินเข้ามาดูวันนั้นผมเดินมากับเพื่อนอีกคนที่บังเอิญเจอกันหน้าปากซอยพอดี แต่พอเพื่อนเห็นสภาพหอแล้วเพื่อนขอบายทันทีโดยไม่รอดูห้องเลย เพราะแค่เดินเข้าตึก ก็
โรงเรียนผีดุ 20.วิญญาณปริศนา
ต้นไผ่มันไม่เชื่อผมเลยทุกคืนกลางดึก ผมเห็นร่างตะคุ่มๆยืนอยู่ที่ระเบียง ทำท่าชะโงกมองอะไรสักอย่าง ก่อนจะเสียหลักพลัดตกลงไปข้างล่าง ในหูได้ยินทั้งเสียงตกกระแทกพื้นดังพลั่ก เสียงหักร้าวของกระดูก และเสียงร้องครางอือในลำคอ แต่เมื่อผมตามไปดูก็ไม่เห็นสิ่งใดผิดปกติ“มึงหลอนไปเองแล้วโก้ กูบอกแล้วว่าให้นอนพักเสียบ้าง อ่านหนังสือเตรียมสอบถึงเช้าทุกวันแบบนี้ สมองอ๊องหมดแล้ว” มันว่าทั้งที่ตายังไม่ละออกจากเกมในโทรศัพท์มือถือ “เชื่อกู นอนบ้าง เล่นเกมบ้าง กินเหล้าบ้างก็ดี”ผมรำคาญและหงุดหงิดเสมอเมื่อมันพูดเหมือนไม่เคยใส่ใจปัญหาของผมเลย“ผี ห้องนี้แม่งต้องมีผี กูจะลองหาดู ในข่าวเก่าๆอาจจะมี”ผมลองเข้ากูเกิ้ล เซิร์ชหาข่าวด้วยชื่อตึกและคำว่าเสียชีวิต หาอยู่พักใหญ่จนพบข่าวหนึ่ง เป็นข่าวเกี่ยวกับเด็กหนุ่มที่ตกจากระเบียงตึกโดยไม่ทราบสาเหตุเมื่อราวปีกว่า ๆ ที่ผ่านมา แต่เมื่อคลิกจะเข้าไปอ่านรายละเอียดกลับเข้าไม่ได้ “เนตเป็นเหี้ยไรวะ!” ผมบ่นอย่างหงุดหงิด “ต้นไผ่ มึงใช้ 4G ป่ะ กูยืมแป๊บดิ ไวไฟแม่งไม่มีสัญญาณ” ไอ้ต้นไผ่ชำเลืองตามามองผมแวบหนึ่ง “มึงเชื่อกู เลิกค้นเรื่องนี้เถอะรู้ไปก็ไม่มีประโยชน์”“
โรงเรียนผีดุ 18.ความลับในโรงเรียนเก่า (2)
เมื่อโรงเรียนเริ่มเปิดเทอม สีสันและชีวิตชีวาของโรงเรียนก็กลับมาเบ่งบานเต็มที่ เสียงของเด็ก ๆ เล่นกันสนุกสนาน เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ เสียงร้องตะโกน เสียงผู้ปกครองที่พยายามหาวิธีแกะลูกออกจากแขนขาตัวเองมาส่งให้ครู ฉันเองแม้จะเรียนเกี่ยวกับการศึกษามาและเคยฝึกสอนมาแล้ว แต่ก็ไม่เคยรับมือกับเด็ก ๆ อนุบา
โรงเรียนผีดุ 10.ต้นมะม่วงหน้าบ้านครูแอ๊ด
สมัยผมอยู่ ป. 5 ครูที่โรงเรียนมีทั้งหมดไม่ถึงสิบคน ทุกคนอาศัยอยู่ที่บ้านพักครูด้านหลังโรงเรียน ซึ่งนอกจากเป็นที่พักแล้ว ยังสร้างติดทางสัญจรเข้าออกโรงเรียนของพวกเด็กๆที่เดินทางมาจากทิศทางนั้นด้วย ดังนั้นครูโรงเรียนผมจึงเรียกว่าหาความเป็นส่วนตัวไม่ได้ทั้งตอนเช้าและตอนเย็น เด็กจะเดินคุยกันเสียงดังเซ็ง
โรงเรียนผีดุ 9.ผีลากเล็บ
เมื่อหนึ่งอาทิตย์ที่แล้ว ฉันกับเพื่อชื่อหมูพากันไปเที่ยวไปหาเพื่อนชื่อปาโก๋ที่ไปฝึกสอนวิชาภาษาอังกฤษอยู่ในโรงเรียนต่างจังหวัด มันพักอยู่บ้านพักในโรงเรียนเพื่อความสะดวก ไม่ต้องกังวลอะไรมากเพราะเป็นผู้ชาย บ้านที่ปาโก๋พักเป็นบ้านไม้ยกพื้นสูงหลังเล็กๆ มีห้องนอนห้องหนึ่งกับโถงกว้างๆพอนั่งๆนอ
โรงเรียนผีดุ 8. ผู้ช่วยหลังเวที (2)
วันรุ่งขึ้นเป็นวันแสดงจริงฉันตื่นเต้นมากกว่าเดิมแต่ก็วุ่นวายอยู่กับการเตรียมตัว ซ้อมบทท่องบทรอบสุดท้ายก่อนที่จะไปเข้าแสดงในรอบค่ำ ตลอดทั้งวันฉันมองหาพี่สาวคนสวยคนนั้นแต่กลับไม่เห็นเธอเลย จะถามหากับคนอื่นก็ไม่รู้จะถามว่าอะไรเพราะไม่รู้ว่าพี่เขาชื่ออะไร ยังนึกเสียดายว่าวันนี้คงไม่ได้คุยกันแล้ว ทั้งๆท
Vous vous intéresseriez aussi à
