LOGINChapter 30 เวลาเกือบสิบโมงวาติยาเดินทางมาที่ตลาดพร้อมกับลุงหมาย เพื่อเอาผักมาส่งตามปกติ หลังจากทุ่มเถียงกับพี่สาวอยู่พักใหญ่ เพราะธาริกาต้องการมาส่งผักเอง แต่เธอค้านเพราะว่าพี่สาวต้องไปงานเลี้ยงของซาฮัคที่จะเริ่มขึ้นในเวลาบ่ายโมง ระหว่างที่เธอกำลังยกผักลงจากท้ายรถกระบะอยู่ดีๆ ก็มีมือหนึ่งมาจับที่ขอบตะกร้าผักของเธอ พร้อมกับน้ำเสียงที่เธอไม่คุ้นหู หากแต่ใจของเธอเต้นรัวเมื่อได้กลิ่นกายที่แสนเร้าใจของเจ้าของมือ ทั้งๆ ที่เธอยังไม่เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ เช่นเดียวกับซาฮัคกลิ่นกายสาวที่หอมรัญจวนลอยเข้าปะทะกับโพรงจมูกของเขา ทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนที่อยู่ในร่างกายร้อนระอุขึ้นทันที วาติยาได้เห็นใบหน้าของเขาหลังจากที่เธอเงยหน้ามอง ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีดำสนิทดูน่าเกรงขามแฝงไว้ด้วยเสน่ห์ที่มากล้น คิ้วของเขาดกดำ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาได้รูป ร่างกายสูงใหญ่จนเธอต้องแหงนมอง เพราะตัวเธอสูงเลยไหล่เขาเพียงนิดเดียว เขาแต่งตัวด้วยชุดลำลองที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับกางเกงยีนสีน้ำเงินเข้ม ดูดีและมีเสน่ห์มากๆ ในความคิดของเธอ แต่เธอก็ยังสับสนว่าเธอรู้จักผู้ช
Chapter 29ธาริกานั่งหน้าเครียดอยู่ภายในรถยนต์ของราเชนทร์ สาเหตุเป็นเพราะชายหนุ่มไม่ยอมให้คนขับรถที่บ้านมาส่งตามที่ตกลงกันไว้เมื่อคืน หากแต่เขายืนกรานที่จะมาส่งเธอที่สวนผักเอง ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่ได้มาที่นี่ ทำให้เธอต้องตอบตกลงโดยปริยาย แต่ที่เธอหนักใจมากที่สุดก็คือ เธอยังไม่ได้โทรศัพท์ไปบอกน้องสาวล่วงหน้าว่าราเชนทร์จะไปส่ง เธอกลัวว่าความจริงที่เธอพยายามปิดบังมาตลอดจะถูกเปิดเผย “เป็นอะไรแก้ว นั่งขมวดคิ้วกันจนจะเป็นปมอยู่แล้ว” ราเชนทร์เอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของภรรยาสุดที่รัก ธาริการีบหันมายิ้มให้ กับเขาเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต “ไม่ได้เป็นอะไรคะพี่เชนทร์ สงสัยตื่นเต้นมั้งคะ” “ตื่นเต้นที่จะได้กลับไปดูแลสวนผักเนี่ยนะ พี่บอกไว้ก่อนว่าพี่ไม่ให้ค้างนะตอนเย็นพี่จะมารับ” เขาบอกเสียงเข้ม ละมือที่จับเกียร์ของรถยนต์มากุมมือเธอและยกขึ้นมาจูบเบาๆ รถยนต์ของราเชนทร์เลี้ยวเข้ามาในเขตบ้านพักของเธอในสวนผัก เขาจอดรถที่หน้าลานกว้างก่อนที่ทั้งสองจะก้าวลงจากรถ “พี่เชนทร์จะกลับเลยก็ได้นะคะ นี่ก็สายมากแล้ว พี่เชนทร์ต้องขับรถกล
Chapter 28 ใบหน้าของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น หากเลื่อนต่ำลงจนถึงปุยนุ่มที่จับเป็นกลุ่มก้อน ธาริกาพยายามหุบขาเมื่อรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร หากมือหนาทั้งสองข้างของเขา จับที่เข่าเธอทั้งสองข้างและจับแยกออกจากกัน ใบหน้าของเขาฝังอยู่ที่ช่องทางรักอย่างไม่รังเกียจ ดูดกลืนน้ำหวานที่เอ่อล้นออกมากลืนกินทุกหยาดหยด ร่างของธาริกาดิ้นเหมือนอยู่บนกองไฟ มือทั้งสองข้างจับผ้าปูที่นอนไว้แน่น เสียงครางเล็ดลอดออกมาอย่างไม่เป็นศัพท์ ราเชนทร์ยังคงควานหา ความหวานจากช่องทางรักของเธออย่างต่อเนื่อง ด้วยความอ่อนโยนหากแฝงไว้ซึ่งความเร่าร้อน เมื่อเขาดื่มกินน้ำหวานจากกายเธอจนพอใจแล้ว ใบหน้าและริมฝีปากของเขาเลื่อนขึ้นสูงไปตามหน้าท้องแบนราบ หยุดนิ่งดูดกลืนปลายถันขบเม้มพร้อมกับตวัดปลายลิ้นหยอกล้อกับปลายถันคู่สวย ร่างของธาริกาแอ่นดุจคันศรด้วยความเสียวซ่าน ราเชนทร์เจ็บปวดที่ใจกลางร่างกายเป็นอย่างมาก เมื่อความปรารถนาของเขาเริ่มถึงจุดเดือด เขาลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะถอดกางเกงนอนที่ใส่เพียงตัวเดียว ให้หลุดออกจากร่างกายในเวลาเพียงนิดเดียว ร่างสูงทาบทับร่างบางที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียง เขาจูบเธออีก
Chapter 27 “พี่เชนทร์ไม่หิวแต่แก้วหิว ไปทานข้าวนะคะ” “ก็ได้ แต่คืนนี้แก้วต้องตามใจพี่ทุกอย่างนะ” ราเชนทร์พูดอย่างเจ้าเล่ห์ ธาริกาใบหน้าแดงระเรื่อเมื่อได้ยินคำพูดกำกวมของเขา ‘พี่เชนทร์บ้า ทุกวันนี้ก็ตามใจไม่รู้จะตามใจยังไงแล้ว’ ธาริกาบ่นพึมพำในใจ “ว่าไง ตกลงมั้ย ถ้าไม่ตกลงพี่ก็จะไม่ทานข้าว แต่จะกินแก้วแทน” นั่นเธอเสียเปรียบเขาทุกทาง แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเธอรักเขาไปแล้วนี่ ธาริกาก้มหน้างุดก่อนจะพยักหน้า เท่านั้นเองร่างของธาริกาก็ถูกช้อนอุ้มลอยขึ้นไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของเธอ “พี่เชนทร์ปล่อยแก้วลง ปล่อยสิเดี๋ยวแก้วตก” “พี่ไม่ทำให้แก้วตกลงไปหรอกน่า พี่ไม่ทำให้คนที่พี่รักเจ็บตัวหรอก พี่ไม่อยากให้แก้วเหนื่อย พี่อุ้มแก้วลงไปทานข้าวเองดีกว่า” ลำแขนเรียวโอบรอบลำคอของเขา ใบหน้าแนบที่แผงอกกว้างอย่างมี ความสุข ราเชนทร์อุ้มร่างของเธอลงไปที่ชั้นล่าง ตรงไปที่ห้องอาหารท่ามกลางสายตาที่ตกใจของสร้อยสาวใช้นิสัยดี กับทองม้วนสาวใช้ปากมาก การรับประทานอา
Chapter 26 วาติยากดตัดสายด้วยรอยยิ้ม เป็นการดีที่ราเชนทร์จะลงเอยกับพี่สาวของเธอ วาติยาอยากมีอิสระในการใช้ชีวิต ไม่ได้ถูกขีดเส้นให้เธอเดินเหมือนอย่างที่มารดาทำ ตั้งแต่เล็กมารดาจะบังคับให้ทำตามอย่างที่ท่านบอกทุกอย่าง ซึ่ง เธอเองไม่เคยขัดเพราะรักมารดา จนกระทั่งเธออายุได้ 21 มารดาก็ให้เธอออกจากการเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย ทั้งๆ ที่เธอเรียนอยู่ในชั้นปีสี่ ซึ่งเป็นปีสุดท้ายที่เธอจะสำเร็จการศึกษา มารดาพาเธอตระเวนไปให้ชายมากหน้าหลายตารู้จัก และบังคับให้เธอหลับนอนกับผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเพื่อแลกกับเงินหนึ่งแสนบาท เธอเสียใจมากแต่ไม่สามารถท้วงติงมารดาได้เพราะคำขู่ของมารดายังคงก้องอยู่ในหู “ถ้าแกไม่นอนกับคุณวุฒิ เขาเอาฉันตายแน่ ฉันติดเงินการพนันของเขาตั้งหลายแสน หรือว่าแกอยากเห็นฉันตายไปต่อหน้า หะ! นังแก้ว” และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตที่โสมมของเธอ หลังจากนั้นมารดาของเธอมีวิธีการหาเงินแบบใหม่ นางให้เธอวางยากับชายสี่คน พอชายเหล่านั้นตื่นขึ้นมา มารดาของเธอก็แกล้งให้เธอโวยวายให้ชายเหล่านั้นรับผิดชอบ แต่ชายเหล่านั้นไม่ยอมแต่จะให้ค่าเสียหายเป
Chapter 25ราเชนทร์และธาริกาเดินทางกลับมาจากระยองด้วยสีหน้าที่สดชื่น ทั้งสองต่างดื่มด่ำกับความสุขที่มากล้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา หลงลืมความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอจนหมดสิ้น ผู้หญิงที่เคยเกลียดชังและตราหน้าว่าเป็นโสเภณี แปรเปลี่ยน เป็นภรรยาที่เขารักจนสุดหัวใจ ส่วนธาริกาภรรยาจอมปลอมมีทั้งความสุขและความทุกข์ปะปนกันไป เธอสุขเมื่อมีเขาอยู่แนบกาย แต่เธอทุกข์เพราะกลัวราเชนทร์จะรู้ความจริงว่าเธอไม่ใช่ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา หากแต่เป็นเพียงพี่สาวฝาแฝดของวาติยาเท่านั้น ราเชนทร์สั่งเด็กในบ้านให้เอาเสื้อผ้าของวาติยามาไว้ที่ห้องนอนของเขา ทำให้สาวใช้ในบ้านต่างแปลกใจกับท่าทีของเขาเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะท่าทางของ ราเชนทร์ที่โอบกอดร่างของวาติยาอยู่ตลอดเวลา ไม่มีทีท่าแสดงความรังเกียจเหมือนเมื่อก่อนให้เห็นเลย “พี่เชนทร์จะไปทำงานเลยเหรอคะ” ธาริกาถามเมื่อเห็นเขาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดทำงาน “ใช่จ้ะ แก้วพาพี่เกงานมาหลายวันแล้ว วันนี้เลยต้องเข้าไปสะสางงานหน่อย” “พี่เชนทร์มาโทษแก้วได้ยังไงคะ ไม่ใช่ความผิดแก้วซะหน่อย” ธาริก
Chapter 5พูดจบก็เข้าไปรายงานเจ้านายในบ้าน ไม่นานเกินรอราเชนทร์ก้าวดุ่มๆ ออกมานอกบ้านพร้อมด้วยคุณหญิงรุ่งระวีราเชนทร์จ้องมองผู้หญิงที่ยืนยิ้มและก้าวเท้าเข้ามาหาตนตาไม่กระพริบ เขาแน่ใจว่าใช่วาติยา เมียไม่ปรารถนา แต่ที่ไม่แน่ใจคือการแต่งตัวของเธอที่เปลี่ยนไปจากเดิม เปลี่ยนชนิดที่ว่าหน้ามือเป็นหลังมื
Chapter 4“จะว่าไปเรื่องนี้แก้วกับแม่ที่ผิด พี่เชนทร์เป็นแค่หมากตัวหนึ่ง ไม่แปลกที่เขาจะไม่พอใจ โกรธและเกลียดแก้ว” วาติยาแย้ง ข้อนี้ธาริการู้ดี แต่มันอดไม่ได้ ราเชนทร์ทำกับน้องสาวตนเกินไป มีหรือที่พี่สาวจะยอม“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พูดดีๆ ขอหย่าแบบเงียบๆ ก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย เอาเป็นว่าพี่ขอ
Chapter 3สวนผักเขียวขจีซึ่งมีผักนานาชนิดปลูกเต็มพื้นที่กว่ายี่สิบไร่ หญิงสาวร่างบางสวมเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนกับกางเกงยีนพอดีตัวสีน้ำเงินเข้ม บนศีรษะสวมหมวกปีกกว้างกำบังแสงอาทิตย์อันร้อนแรง เธอใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อที่ไหลลงมาจากหน้าผาก ก่อนจะก้มลงหยิบเข่งผักใส่ท้ายรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ของเธอ“เสร็จหร
Chapter 2ทางด้านราเชนทร์คิดหาทางกำจัดวาติยาให้ออกไปจากบ้าน แต่ไม่ว่าจะทำยังไงวาติยายังไม่มีท่าทีที่จะออกไปจากบ้านเลยสักนิด ก็ให้มันรู้ไปว่าระหว่างเขาและวาติยาใครจะชนะ และราเชนทร์ได้คิดแผนใหม่ขึ้นมาซึ่งคิดว่าน่าจะได้ผลราเชนทร์เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับสาว







