Mag-log in“อ้าว ก็เรียกให้มาสนุกด้วยกันไงคะ ก็แก้วเห็นว่าพี่เชนทร์ชวนแก้วมาร่วมวงด้วย แค่เราสามคนจะไปสนุกอะไรคะ เพิ่มผู้ชายมาอีกสองคนมันถึงจะสนุก ชายสามหญิงสอง อ้อ ลืมบอกไป แก้วซื้อถุงยางอนามัยมาเผื่อพี่เชนทร์ด้วย มีทุกรสทุกกลิ่นทุกแบบพี่เชนทร์เลือกได้เลย แก้วรับรองว่าพี่เชนทร์ต้องติดใจแน่นอน และที่สำคัญแก้วเห็นว่าพี่เชนทร์ชอบโชว์ ก็เลยกะว่าจะถ่ายคลิปเก็บไว้ วันดีคืนดีแก้วก็จะเอาภาพของเราทุกคนไปลงในอินเทอร์เน็ต คนทั่วโลกจะได้เห็นลีลานักรักของราเชนทร์ อิศราภักดี ทายาทนักธุรกิจหมื่นล้าน”
ราเชนทร์ถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินคำพูดของวาติยา ทำไมมันกลับตาลปัตรอย่างนี้ แทนที่วาติยาจะทนไม่ได้ที่เห็นเขาอยู่กับผู้หญิงในสภาพนี้ กลับเป็นเขาที่ทนไม่ได้เมื่อได้ยินว่า เธอจะชวนผู้ชายอีกสองคนมาร่วมวงด้วย แถมเรื่องถุงยางอนามัยที่เห็นก็เรียกความอึ้งได้มากทีเดียว เพราะมันเป็นถุงยางอนามัยยี่ห้อดัง มีทุกรสทุกกลิ่นทุกแบบ ราเชนทร์รู้สึกเสียหน้ามากที่ถูกวาติยาตอกกลับ เขาลุกจากเตียงทันทีก่อนจะคว้าเสื้อที่อยู่ปลายเตียงมาสวมใส่ เดินเข้าไปหาวาติยาที่ยืนอยู่ปลายเตียง
“แน่มากนะวาติยา เก่งให้ตลอดนะ”
ราเชนทร์เดินเข้ามาใกล้ ใกล้เสียจนเขาได้สัมผัสกลิ่นกายที่หอมละมุนของเธอ กลิ่นกายที่เขาตั้งใจไว้ว่าจะไม่มีวันเข้าใกล้ วาติยาคนนี้เหมือนมีแรงดึงดูดอะไรบางอย่าง ที่ทำให้เขาอยากจะเข้าใกล้ แต่ต้องฝืนความรู้สึกนั้นไว้ ราเชนทร์เดินออกไปจากห้องนั้นทันทีที่พูดจบ ธาริกามองร่างของราเชนทร์ที่เดินพ้นห้องไปอย่างโล่งอก
“อ้าว ใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปจากห้องฉันได้แล้ว เอาโทรศัพท์มานี่” ธาริกาหันมาพูดกับผู้หญิงร่างเปลือยที่อยู่บนเตียง แล้วคว้าโทรศัพท์ของตนที่อยู่ในมือผู้หญิงคนนั้น หญิงสาวร่างเปลือยรีบสวมเสื้อผ้าและเดินออกไปจากห้องทันที
ธาริกาทรุดนั่งตรงปลายเตียงอย่างหมดแรง นี่เพิ่งเริ่มต้นสงคราม เธอไม่รู้ว่าต่อไปจะต้องเจอกับอะไรอีก ไม่ว่าจะมารูปแบบไหนเธอก็พร้อมที่จะสู้อยู่แล้ว
ราเชนทร์เดินหัวเสียเข้ามาในห้องของเขา วิธีนี้มันเคยใช้ได้ผล แต่ทำไมครั้งนี้เขาต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เอง ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่าวาติยาคนนี้ไม่ใช่วาติยาคนเก่า เธอคนนี้ร้อนแรงและร้ายกว่าวาติยาที่เอาแต่ร้องไห้มากนัก
หัวใจราเชนทร์เต้นแปลกๆ ยามใกล้ชิดวาติยาคนนี้ ในทางกลับกันวาติยาคนเดิมไม่สามารถทำให้หัวใจตนเต้นเหมือนตีกลองออกศึก กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายเธอที่เดินผ่านเมื่อครู่ ยังติดอยู่ตรงปลายจมูก มันทำให้ราเชนทร์รู้สึกอยากสัมผัสเรือนกายเธอ จูบซับความหอมกลิ่นหอมไปทุกสัดส่วนบนร่างสาว เพียงแค่คิดความปรารถนาวิ่งพล่าน
“เป็นบ้าอะไรวะ คิดถึงนังโสเภณีทำไม”
ราเชนทร์ด่าตัวเอง ปัดความคิดฟุ้งซ่านนั้นทิ้งไป ก้าวเท้าไปยังห้องน้ำ หวังให้สายน้ำชะล้างความคิดที่ไม่น่าเกิดขึ้นในหัวให้หลุดออกไป
ราเชนทร์เดินหน้าตาบอกบุญไม่รับเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ของมารดา คุณหญิงรุ่งระวีมองใบหน้าเรียบตึงของลูกชาย ก็พอจะเดาออกได้ว่าสิ่งที่รบกวนจิตใจของราเชนทร์ คือผู้หญิงที่นอนกอดทะเบียนสมรสอยู่ที่ในเรือนกุหลาบ และดูท่าทางว่าจะไม่ยอมหย่าง่ายๆ
“เชนทร์เป็นอะไร ลูก” คุณหญิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย ราเชนทร์ทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาเนื้อดีอย่างแรง และถอนหายใจออกมาเพื่อระบายความอัดอั้นที่อยู่ในใจ
“ผมเบื่อครับแม่ เบื่อที่จะต้องทนอยู่ร่วมบ้านเดียวกับผู้หญิงที่ผมเกลียด เบื่อที่จะต้องใช้นามสกุลร่วมกับผู้หญิงคนนี้ ผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธอออกไปจากบ้านของผม แต่ยิ่งผมทำ มันก็ดูห่างไกล ชาติที่แล้วผมคงทำกรรมทำเวรกับเธอไว้มาก ชาตินี้ถึงต้องมาชดใช้”
ใครไม่เป็นเขาไม่มีทางรู้ ว่ามันอึดอัดมากแค่ไหน บางครั้งเขาอยากเดินไปลากตัววาติยา แล้วจับโยนออกไปจากบ้านให้รู้แล้วรู้รอด
“แม่ก็ไม่รู้จะช่วยเชนทร์ยังไง” ลูกทุกข์ แม่ก็ทุกข์ตาม และทุกข์ยิ่งกว่าเมื่อช่วยลูกไม่ได้ “แล้วเชนทร์จะเอายังไงต่อไปดีลูก”
“ผมว่าจะมาอยู่ที่นี่ครับ ปล่อยให้แม่นั่นนอนกอดทะเบียนสมรสอยู่ที่เรือนกุหลาบคนเดียว ผมสั่งให้ทุกคนไม่ต้องไปยุ่งกับแม่นั่นแล้วนะครับ ไม่ต้องไปทำงานบ้าน ไม่ต้องไปหาข้าวหาปลาให้กิน ปล่อยให้เขานอนเฉาตายอยู่ที่นั่น”
ราเชนทร์คิดว่าวิธีนี้น่าจะดีที่สุด อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องเครียด อึดอัดและปวดหัวเมื่อเห็นหน้าวาติยา คล้ายกับว่าพักสมองไปในที รอให้เขาคิดแผนเด็ดๆ ได้ ค่อยจัดการกับเธอ
“แม่ก็ว่าดีเหมือนกัน ถ้าแม่นั่นมันทนไม่ได้มันก็จะต้องย้ายไปเอง” คุณหญิงพูดเสริมความคิดของลูกชาย ก่อนจะเริ่มพูดเรื่องของนาง
“เชนทร์ เย็นนี้แม่นัดคุณหญิงพิมพาไว้ว่าจะไปทานข้าวด้วยกัน เชนทร์ ไปกับแม่นะลูก”
“คุณแม่จะพาผมไปดูตัวผู้หญิงที่คุณแม่หามาให้ผมใช่ไหมครับ”
ราเชนทร์พูดอย่างรู้ทัน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มารดาหาผู้หญิงดีมีตระกูลมาให้เขาเลือก แต่ทุกครั้งเขาก็ตอบปฏิเสธกลับไปเช่นกัน
“จ้ะ” คุณหญิงตอบเต็มเสียง
“ไม่ล่ะครับ ผมเบื่อ ผมไม่อยากไปไหนทั้งนั้น” ราเชนทร์ปฏิเสธอย่างเช่นทุกครั้ง
“เชนทร์ไปกับแม่นะลูก ครั้งนี้ครั้งเดียว ถ้าเชนทร์ไม่ชอบแม่ก็จะไม่หาให้อีกแล้ว” คุณหญิงรุ่งระวีขอร้องลูกชายทั้งน้ำเสียงและแววตา ทำให้ราเชนทร์ใจอ่อนและตอบตกลง
“ก็ได้ครับคุณแม่ แต่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะครับ”
“ครั้งเดียวก็เกินพอจ้ะลูก”
คุณหญิงพูดอย่างมาดมั่นเพราะนางมั่นใจว่า ผู้หญิงที่นางหาให้ลูกชายคนนี้ ราเชนทร์ต้องพอใจแน่นอน
Chapter 15“พี่เชนทร์” เสียงเรียกเหมือนคนละเมอของธาริกาเลือนหายไปในลำคอ เมื่อเรียวปากของทั้งคู่แนบสนิทกัน จูบที่อ่อนหวานและเต็มไปด้วยการเรียกร้องที่เขามอบให้ ธาริกามีความรู้สึกเหมือนมีคนเอาน้ำที่เย็นจัดมาราดรดใส่ศีรษะของเธอ ร่างกายเธอเย็นเฉียบ มือของเธอไม่สามารถยกขึ้นมาต่อต้านการกระทำของเขาได้ ไอเย็นจากลมพายุด้านนอกทำให้อุณหภูมิภายในห้องหนาวเหน็บมากยิ่งขึ้น แต่ร่างสองร่างที่ตระกองกอดกันอยู่กลับร้อนดั่งไฟแผดเผา มือของเขาเริ่มสำรวจตามร่างกายของเธอ มือสากสอดเข้าไปในเสื้อตัวสวยก่อนจะมาวางหยุดนิ่งที่ทรวงอก แรงบีบเคล้นที่ทรวงอกทำให้ธาริกาเริ่มรู้สึกตัว และรีบดึงสติสัมปชัญญะกลับคืนมาได้เสียก่อน “อย่าค่ะ ” ธาริกาวางมือของเธอทับมือสากของเขา และพยายามดึงออกจากทรวงอกเต่งตึงของเธอ หากแต่มือหนาก็ยังคงบีบเคล้นอยู่อย่างนั้น จนร่างกายของเธอเริ่มอ่อนแรงลง “ทำไมล่ะ หรือว่าเธอไม่ต้องการ” เขาถามเสียงเบา ริมฝีปากหนายังคงวนเวียนอยู่ที่ใบหน้าอิ่มของเธอ “คือว่า ” เสียงของเธอเบาเหมือนปุยนุ่นจนเขาแทบไม่ได้ย
Chapter 14สมองน้อยๆ ของเธอกำลังขาดอากาศหายใจ เพราะเขาไม่เว้นระยะให้เธอหายใจได้เลย ราเชนทร์มัวแต่หลงเพลินกับเรียวปากอวบอิ่มอยู่ จึงไม่รู้ว่าหญิงมากแผนการอย่างเธอกำลังจะทำอะไร อาการคอพับคออ่อนและร่างกายอ่อนแรงของเธอ ที่นิ่งพับไปทำให้เขารู้สึกตกใจ ร่างกายที่ต่อต้านเขาเมื่อครู่กลับนิ่งสนิทไม่มีอาการตอบสนอง เขาจึงถอนริมฝีปากออก ก่อนจะใช้มือของเขาตบที่แก้มของเธอเบาๆ “นี่เธอเป็นอะไรของเธอ แก้วตื่นสิ” ราเชนทร์พยายามเรียกหญิงสาวในอ้อมแขนของเขา แต่เรียกเท่าไหร่เธอก็ไม่ตอบสนองเสียงเรียกของเขา ร่างของธาริกาถูกเขาช้อนอุ้มด้วยลำแขนหนา ราเชนทร์อุ้มหญิงสาวมายังห้องนอนที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนจะวางร่างที่ไร้สติลงบนเตียงนอนสีขาวหนานุ่ม “อะไรวะ ท่าทางกร้านโลกขนาดนี้โดนจูบนิดเดียวเป็นลม บ้าจริง” ราเชนทร์บ่นพร้อมกับส่ายศีรษะไปมา เขานั่งมองใบหน้าที่ดวงตาทั้ง สองข้างหลับพริ้ม จมูกโด่งรั้นเชิดเล็กน้อย ริมฝีปากที่บวมช้ำจากการบดจูบของเขา ยามที่เธอหลับมันเป็นภาพที่เขามองได้ไม่รู้เบื่อ แต่สำหรับคนที่ถูกมองหัวใจเต้นรัวบังคับไม่ให้มันเต้นแรงไ
Chapter 13 “พี่เชนทร์อย่าทิ้งแก้วนะ” ธาริกาพูดเสียงเครือ เมื่อขาสัมผัสความเย็นยะเยือกของน้ำทะเล “ไม่ปล่อยหรอกน่า ลงมาเถอะ” เขารู้ว่าตอนนี้เธอกำลังกลัว เพราะไม่ว่าน้ำเสียงหรือสีหน้าที่แสดงออกมา ทำให้เขาแกล้งเธอไม่ลง เมื่อขาทั้งสองข้างแตะลงบนผิวน้ำราเชนทร์ก็คว้าร่างของเธอมาอยู่ในอ้อมแขนทันที และอุ้มร่างของเธอด้วยลำแขนของเขา ก่อนจะก้าวเดินอย่างมั่นคงขึ้นไปบนฝั่ง ทันทีที่ขาทั้งสองข้างของเธอสัมผัสกับพื้นทรายที่ทอดยาวตามชายฝั่ง ธาริกาก็ผลักร่างของราเชนทร์ออกให้ไกลร่างของเธอ ก่อนจะเดินสะบัดหน้าเข้าไปในบ้านพักที่ราเชนทร์บอกว่าเป็นของเขาทันที โดยไม่สนใจร่างของราเชนทร์ที่ลงไปนั่งอยู่ที่พื้นตามแรงผลักของเธอ “แหม! พอถึงฝั่งก็ถีบหัวส่งเลยนะ” ราเชนทร์พูดต่อว่าก่อนจะลุกขึ้นและเดินตามเธอเข้าไปในบ้าน ธาริกามองสำรวจบ้านไม้ชั้นเดียว แต่กว้างขวางพอที่จะอยู่กันได้เกือบสิบคน มีห้องนอน 2 ห้อง มีห้องรับแขกขนาดใหญ่ มีห้องครัวที่แยกออกเป็นสัดส่วน และที่สำคัญมีห้องน้ำที่ทันสมัย “จะสำรวจถึงเช้า
Chapter 12 “มันก็เหมือนกันน่ะแหละ ไปสิฉันกลัวนะ” ธาริกายอมเปิดปากออกมาว่าเธอกลัว “เมื่อกี้ยังบอกว่าไม่กลัวอยู่เลย” เขาย้อน “ก็ ก็เมื่อกี้ไม่กลัว แต่ตอนนี้กลัวแล้วนี่” ธาริกายังคงเถียงเขาจนได้ “ได้ แต่เธอต้องทำอะไรให้ฉันอย่างหนึ่งก่อน” เขาบอกอย่างมีเลศนัย เพราะเขามีแผนการบางอย่างผุดขึ้นมาในสมองของเขา “อะไรล่ะ บอกมาสิจะได้รีบไปจากที่นี่สักที” ธาริกาพูดออกไปอย่างไม่คิด เพราะตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอคิดได้คือให้เรือติดและให้เขาขับเรือเข้าฝั่งอย่างปลอดภัย “จูบฉันก่อนสิ” ธาริกาถึงกับปล่อยมือจากลำแขนหนาของเขาทันทีอย่างตกใจ แต่เมื่อเรือถูกแรงคลื่นลูกใหญ่กระทบเข้า ทำให้เรือโคลงอย่างแรง เธอจึงมาเกาะที่แขนของเขาอีกครั้งทันที “จะบ้าหรือไง จะตายกันอยู่แล้วยังพูดเล่นได้อีก ไอ้พี่เชนทร์บ้า” ธาริกาว่าเขาอย่างอดกลั้น “เอ้า! ตามใจ ถ้าไม่จูบ ฉันก็ไม่ไปแงะไปแคะเรือให้เธอหรอก” ราเชนทร์พูดอย่างเป็นต่อ “ก็ได้ ” ธาริกาพูดเสียงกระแทกก่อนจะเอาริมฝีปากแ
Chapter 11 “พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ผู้ชายบ้า ไอ้เฮงซวย” “ทำไมเมื่อกี้ไม่กรี๊ดๆ ลั่นรถแบบนี้บางล่ะ เผื่อคุณตำรวจเขาจะช่วยได้” ราเชนทร์ถามพร้อมกับรอยยิ้ม ส่วนธาริกาทำได้แค่เพียงฮึดฮัดและใช้มือทุบไปที่เบาะที่เธอนั่งเท่านั้น ‘ไม่พูดเพราะนายถลึงตาใส่ฉัน แถมยังพูดไม่ออกเสียง ว่าจะปล้ำฉันอีก แล้วฉันจะกล้าพูดได้ยังไงเล่า’ “เงียบทำไม ที่ไม่พูดเพราะกลัวฉันปล้ำใช่ไหม” เสียงของราเชนทร์กวนอารมณ์เธอสุดๆ ธาริกาจึงตวัดมือฟาดที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง ใบหน้าคมสันหันไปตามแรงตบก่อนจะหันกลับมามองหน้าเธอด้วยใบหน้าที่เรียบตึงดุดัน ใบหน้าซีกที่เธอตบมีรอยฝ่ามือขึ้นอย่างชัดเจน ดวงตาของเขาฉายแววโกรธจนเธอรู้สึกกลัว หัวใจเต้นแรงกลัวเหลือเกินว่าจะต้องตายคามือเขาแน่ หากความคิดของธาริกากับความเป็นจริงไม่เป็นอย่างนั้น เพราะราเชนทร์ไม่ทำอะไรเธอ เขาทำได้แค่เพียงขับรถมุ่งทะยานไปตามท้องถนนที่เริ่มมีรถน้อยลง แต่ความเร็วแรงของรถที่เขาขับอยู่นี้ต่างหากที่เธอกลัว ธาริกานั่งตัวเกร็งตลอดทางภาวนาอย่าให้เขาเอารถราคาหลายสิบล้าน ไปเสยกับรถ
Chapter 10 “ปากดีนัก ไหนลองชิมหน่อยซิว่าของโสโครกอย่างเธอ มันจะรสชาติเป็น ยังไง” ร่างของราเชนทร์โถมเข้าหาร่างของหญิงสาวที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งทันที โดยที่เธอไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว ร่างของเธอจึงถูกร่างกายที่สูงใหญ่และกำยำของเขาทาบทับ ราเชนทร์เอื้อมมือไปกดปุ่มที่ทำให้เบาะเอนไปจนสุด ทำให้ร่างของเธอขยับเขยื้อนไม่ได้ สีหน้าของธาริกาเต็มไปด้วยความตกใจและตื่นเต้น หัวใจของเธอเต้นเร็วรัวเหมือนกับว่ามีกลองชุดใหญ่อยู่ในหัวใจ ราเชนทร์ใช้มือของเขาอีกข้างหนึ่งจับหมับที่ท้ายทอยของเธอ และรั้งให้ใบหน้าเธอเข้ามาใกล้ใบหน้าของเขา จนกระทั่งริมฝีปากของทั้งสองแนบสนิทกัน เหมือนกับมีไฟกองใหญ่กำลังสุมไปทั่วร่างกายของเธอ ความร้อนเร่ากับการบดจูบของราเชนทร์ทำให้ร่างของเธอร้อนเหมือนถูกไฟแผดเผา เรียวลิ้นของเขาชำแรกผ่านไรฟันของเธอจนได้สัมผัสกับเรียวลิ้นที่อ่อนนุ่ม ทันทีที่ลิ้นสากแตะสัมผัสกับเรียวลิ้นนุ่มของเธอ หัวใจของเขาเต้นเร็วอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มันเหมือนหนุ่มน้อยที่เพิ่งเคยลิ้มลองการจูบเป็นครั้งแรก ซึ่งความเป็นจริงแล้วเขาผ่านศึกมามากมายจนนับไม่ไหว มือของเธอคือสิ่งเดียวที่







