09 "ตี๋ติ๋ม"

10:48 น. มหาวิทยาลัย

“เฮ้อออ” น้อยหน่าถอนหายใจ นั่งเหม่ออยู่ในห้องเรียน เธอไม่มองกระดานด้วยซ้ำ ไม่สนอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่เลย มือเอาแต่กดเปิด ปิดหน้าจอโทรศัพท์ซ้ำไปซ้ำมา เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง ทั้งที่ลึก ๆ ก็รู้ดีว่าคนที่เธอรอคงยังไม่ตอบเร็ว ๆ นี้ หรือจริง ๆ เขาแค่ไม่อยากตอบกันแน่

“สรุปเป็นไง มงคลยอมช่วยแกรึเปล่า” มีนกระซิบจากโต๊ะข้าง ๆ พลางชะโงกหน้ามามองอย่างอยากรู้ ตั้งแต่เช้าเธอก็เห็นเพื่อนจ้องโทรศัพท์ไม่วางตา คงจะเครียดมากแหละ

“หึ อย่าว่าแต่จะช่วยเลย แชทยังอ่านไม่ตอบเลยด้วยซ้ำ”

น้อยหน่ากลอกตา พูดเสียงหงุดหงิด

ยิ่งเห็นคำว่าอ่านแล้ว แต่ไม่มีข้อความตอบกลับ ความรู้สึกเหมือนถูกเมินก็ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ อ่านแล้วก็ไม่ตอบ จะมีมารยาทหน่อยไม่ได้หรือไง

“อ้าว งั้นก็ไปหาที่คณะสิ” มีนพูดเหมือนเป็นเรื่องง่าย

“คณะอะไร”

น้อยหน่าถามทันที ขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะชะงักไป เธอเพิ่งนึกได้ว่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเรียนคณะอะไร เป็นแฟนเก่าอะไรของเธอกันนะ

“เป็นแฟนเก่าประสาอะไรเนี่ย ไม่รู้ว่ามันเรียนอะไร” มีนส่ายหัวเบา ๆ ทั้งขำทั้งเอือม

“...”

น้อยหน่าเงียบไปทันที ได้แต่เม้มปากแน่น น่าอายชะมัด

“วิศวะไอที” มีนพูดขึ้นหลังจากนึกออก

“เฮ้อ ต้องไปจริง ๆ เหรอ” น้อยหน่าถอนหายใจทันที แค่คิดว่าจะต้องไปเจอหน้าแฟนเก่าที่เลิกกันไม่สวย เธอก็อยากหันหลังกลับตั้งแต่ยังไม่ได้เดินไป ไม่ไปได้ไหมวะ

“จะซ่อมไหมคอม หรือจะปล่อยให้คลิปมันหลุด” มีนพูดเรียบ ๆ เหมือนเตือนสติ น้อยหน่าชะงักไปทันที ภาพเหตุการณ์แย่ ๆ แวบขึ้นมาในหัว...เฮ้อ ก็เลือกไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ

“จิ๊ ไปก็ได้” เธอจิ๊ปาก ยอมอย่างเสียไม่ได้

“สู้ ๆ นะ” มีนยกกำปั้นให้ขำ ๆ

“ไม่ได้ไปสู้รบสักหน่อย” น้อยหน่าถอนหายใจอีกครั้ง แต่ในใจก็รู้ดีว่ามันไม่ต่างกันเท่าไร

“มีน” เธอเรียกอีกครั้ง เหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้

“หื้อ” มีนหันมา

“ไปส่งหน่อยสิ” น้อยหน่าพูดเสียงอ้อนเล็กน้อย ไปคนเดียวมันแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้

“วันนี้เหรอ” มีนเลิกคิ้ว

“อื้อ” น้อยหน่าพยักหน้า

“ไม่ว่างอะ แม่เรียกกลับบ้าน ไปคนเดียวได้ปะ” มีนทำหน้าขอโทษ

“อื้อ ต้องได้แล้วแหละ” น้อยหน่าพูดเบา ๆ ทั้งที่ในใจก็ยังไม่มั่นใจเลยสักนิด

หลังเลิกเรียน น้อยหน่าเดินมาถึงตึกวิศวะคอม ตึกสูงที่เต็มไปด้วยนักศึกษาผู้ชายเกือบทั้งหมด ทำให้เธอกลายเป็นจุดสนใจเล็ก ๆ โดยไม่ตั้งใจ สายตาหลายคู่มองมาเป็นระยะ จนเธอเริ่มเกร็งขึ้นมา

จะมองอะไรกันนักหนานะ

“เฮ้อ” น้อยหน่าถอนหายใจ ยืนอยู่หน้าตึกนิ่ง ๆ พอมาถึงจริง ๆ เธอกลับไม่กล้าเดินต่อ

แล้วจะไปทางไหนล่ะเนี่ย ห้องไหนก็ไม่รู้

น้อยหน่ากัดริมฝีปาก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์หาเขาอีกครั้งอย่างจำใจ

[ตี๋ วันนี้มีเรียนไหม แล้วเรียนห้องไหนเหรอ]

เธอกดส่งแล้วจ้องหน้าจอทันที…ขอให้ตอบเถอะนะ

[ทำไม?]

ไม่นานนัก ข้อความก็ตอบกลับมาน้อยหน่าตาโตขึ้นเล็กน้อย คิ้วกระตุกหงึก ๆ

กว่าจะตอบได้นะตี๋!

[จะไปหา] เธอพิมพ์ตอบกลับทันที

ตี๋ มงคล ได้อ่านแล้ว

เธอจ้องหน้าจอค้างไม่มีอะไรตามมา

ตี๋ ไอ้คนหยิ่ง ไอ้คนไม่มีมารยาท เธอด่าเขาในใจยาวเหยียด จนแทบอยากพิมพ์ส่งไปจริง ๆ

“ขอโทษนะคะตัวเอง” น้อยหน่าหันไปเรียกนักศึกษาชายสองคนที่ยืนคุยกันอยู่ใกล้ ๆ พร้อมยิ้มสุภาพ ในเมื่อเจ้าตัวไม่ตอบ ก็ต้องพึ่งคนอื่นแล้ว

“ครับ?” หนึ่งในนั้นหันมา

“ไม่ทราบว่ารู้จักคนที่ชื่อตี๋ เรียนปีสามไหมคะ”

“มึงรู้จักปะ”

“รุ่นพี่ที่ติ๋ม ๆ นั่นไง”

“ใครวะ”

น้อยหน่ายืนนิ่ง ยิ้มค้าง แม้เธอจะจบกับตี๋ไปแล้ว แต่ก็แอบไม่พอใจทีคนอื่นเรียกเขาแบบนั้น

“เออ แต่วันนี้ปีสามน่าจะอยู่ห้องประชุมนะครับ เห็นว่ามีประชุม”

“ขอบคุณนะคะ” เธอยิ้ม ก่อนจะรีบเดินไปทันที

หน้าห้องประชุม น้อยหน่ายืนรออยู่เงียบ ๆ หลังพิงผนังเย็น ๆ ของตึกวิศวะ เสียงพูดคุยด้านในลอดออกมาเป็นระยะ บ่งบอกว่าการประชุมยังไม่จบลงง่าย ๆ อย่างที่เธอหวัง

“เฮ้อ เมื่อไหร่จะออกมากันนะ” เธอบ่นพึมพำ พลางยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

ยืนนานขนาดนี้ จะเลิกหรือยังเนี่ย

น้อยหน่าชะเง้อมองผ่านกระจกใสของห้องประชุม พยายามมองหาคนที่คุ้นตา แต่ภาพด้านในกลับพร่าเลือนเพราะแสงสะท้อน เห็นแค่เงาคนขยับไปมาเท่านั้น

เธอเม้มปากเล็กน้อย ความลังเลเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

หรือจะกลับดี…แต่ถ้ากลับไปตอนนี้ แล้วคอมล่ะ