Novels by สนพ.ฮันนี่มิวส์ นามปากกา.Blaxor

ดำเดินมาหาสายน้ำ เขาหย่อนกายนั่งลงข้างสายน้ำ มือที่เปื้อนจนมอมแมมคว้าเอาข้าวแตนที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อยื่นให้สายน้ำ“กินนี่ซะ เดี๋ยวมึงจะเป็นลมเป็นแล้งไป”“น้าดำกินเถอะ สายน้ำไม่หิว”“ไม่หิวก็บ้าแล้ว รับ ๆ ไป” ดำยัดเยียดข้าวแตนใส่มือสายน้ำ คนตัวเล็กส่ายหน้าไม่กล้ารับ ถ้าคนคุมทาสที่นี่รู้ว่าดำให้ความช่วยเหลือสายน้ำอีกฝ่ายจะแย่เอา“ไม่ต้องเป็นห่วงกู มึงกินไปเถอะ” ดำว่าอย่างรู้ทัน สายน้ำยกมือไหว้ก่อนจะยกข้าวแตนมากัดกินคำเล็ก ๆ“ขอบคุณจ้ะ”“นี่มึงชื่อสายน้ำรึ”“จ้ะ”“งั้นก็ทำตัวให้เหมือนสายน้ำเถอะ” พูดจบก็ทิ้งให้สายน้ำอยู่ตามลำพัง คนตัวเล็กนั่งกินข้าวแตนเงียบ ๆ ในหัวขบคิดถึงสิ่งที่ดำพูด“กำลังจะบอกให้ปรับตัวในที่แบบนี้เนี่ยนะ บ้าไปแล้ว...”เวลาแห่งการประมูลทาสมาถึง...สายน้ำและคนอื่น ๆ ถูกพามายังโถงทางเดินที่จะพาไปสู่เวทีแห่งการประมูล คนตัวเล็กตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว“รีบ ๆ ไป” ดำกระซิบบอก เสียงนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนคล้ายกลัวว่าสายน้ำจะโดนทำร้ายหากยังชักช้า“น้าดำฉันกลัว” สายน้ำเอ่ยเสียงสั่น ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตาและริมฝีปากสั่นระริกเหมือนจะร้องไห้ทุกขณะ“เฮ้อ กูรู้ ตอนนี้มึงทำได้เพียงภา

“เฮ้ย! นั่นใครวะ!” เสียงตะโกนดังลั่นเหมือนฟ้าร้องในใจ หัวใจของสายน้ำเหมือนถูกบีบรัดจนแทบหยุดเต้น ความหวังที่จะหนีรอดค่อย ๆ เลือนหายไปในพริบตา“อึก ซวยแล้ว” ลมหายใจถี่หนักดังก้องในอก สายน้ำรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มทลาย“แฮก” แรงที่เคยมีเริ่มจางหาย ร่างกายเหมือนถูกถอดแรงไปทีละนิด ความสิ้นหวังถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจะตายเสียตรงนี้“เฮ้ย มึงจะไปไหนวะ” เสียงเยาะเย้ยทำให้สายน้ำรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงเรื่อย ๆ ความหวังในการหลุดพ้นเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ“อุ๊บ!” สายน้ำปิดปากตัวเอง คนตัวเล็กหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ๆ ตัว“แฮก ฮึกฮือ อึก” น้ำตาร่วงโรยราวกับไม่อาจยับยั้ง ความเจ็บปวดทั้งกายและใจถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนนี่สินะที่เขาบอกว่าคนน่ากลัวกว่าผี และความตายอาจไม่น่ากลัวเท่าจิตใจมนุษย์“มึงคิดเหรอวะ ว่ากูจะหามึงไม่เจอ” ความเงียบกลืนกินความหวังจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่ไม่มีใครเห็น สายน้ำนั่งตัวสั่นเทาอยู่หลังต้นไม้ พยายามกลั้นเสียงไม่ให้หลุดรอด“หึ อยู่นี่เอง หนูสกปรก” มันหาตัวสายน้ำเจอแล้ว สายน้ำไม่รู้มันเป็นใคร แต่ดูแล้วคงไม่พ้นว่าเป็

“หึ อย่าฝัน พวกกูเป็นทหารมาก่อนยังทำไรมันไม่ได้” ดำสบถเสียงต่ำ ตาคมตวัดมองรอบห้อง“มึงดูไอ้นี่ ไอ้นี่ และไอ้นั่น ตัวใหญ่กว่ามึงสามเท่า ยังสาหัสขนาดนี้” เขาชี้ช้า ๆ ไปยังร่างชายที่นอนหอบหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ สายน้ำที่เห็นสภาพของชายแต่ละคน เขาก็ร้องไห้โฮออกมา“ฮึกฮืออออออ”เสียงร้องไห้ของสายน้ำดังสะท้อนในห้องขังเหมือนเสียงของคนที่หมดหนทาง ไม่มีอะไรจะยึดเหนี่ยวได้อีก“ทำใจเถอะไอ้หนู มึงได้แต่ภาวนาให้มีคนใจดีมาประมูลตัวมึง แต่ ฮ่า ๆ มันไม่มีคนดีที่ไหนซื้อทาสหรอกว่ะ” ดำหัวเราะแห้ง ๆ อย่างเจ็บปวด พูดไปเหมือนคนหมดศรัทธาในโลก ก็แหงสิ คนดี ๆ ที่ไหนเขาจะมาในสถานที่แห่งนี้วะ“อึก แล้วพวกน้าจะทำยังไง ถ้ามีคนประมูลออกไป” สายน้ำถามเสียงสั่น เขายังมีความหวังที่จะหนี ก่อนจะถูกขายออกให้คนอื่น สู้หนีไปเสียตอนนี้ก็ยังทันสายน้ำมั่นใจว่าถ้าทุกคนร่วมมือกันอาจหนีรอดไปจากที่นี่ได้ ยังไงหลายหัวก็ต้องดีกว่าหัวเดียว“ก็ออกไปแล้วค่อยหาทางฆ่าคนที่ประมูลเราแล้วหนีไปสิวะ” ดำตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่มุมปากกลับยกยิ้มน้อย ๆ คำตอบโหดร้ายเกินกว่าคนทั่วไปจะรับได้ แต่นี่คือความจริงของโลกในห้องนี้ ถูกขายตัวไปเ

สายน้ำถูกพาตัวมายังสถานที่แห่งหนึ่ง คนตัวเล็กถูกมัดข้อมือข้อเท้าและปิดตาจึงมองไม่เห็นทางว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่ตลอดระยะเวลาที่ถูกพาตัวมาก็ได้ยินเสียงของพวกมันพูดคุยกันตลอดว่าจะพาสายน้ำไปขายที่โรงค้าทาสตลาดมืดสายน้ำที่อยู่เมืองนครชัยมาตั้งแต่เด็กไม่เคยรู้มาก่อนว่าที่บ้านเกิดของตนเองจะมีโรงค้าทาสตลาดมืดทั้ง ๆ ที่ระบบทาสถ้าถูกยกเลิกไปนานแล้วสายน้ำมองไม่เห็นแต่ก็สัมผัสบรรยากาศรอบ ๆ ตัวได้ว่ามันอันตรายแค่ไหนเพราะภายในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นของเหงื่อสนิมและคราบเลือด“นั่นมึงแบกอะไรวะ” เสียงแข็งกร้าวของชายฉกรรจ์คนหนึ่งดังขึ้น สายน้ำที่ถูกพาดบนไหล่ของใครไม่รู้ตัวสั่นเทา แม้ว่าตนจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ก็สัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัวและอันตรายยิ่งกว่าสัตว์ร้าย“หึ ทาสคนใหม่ไงพี่”“รอบนี้เป็นใครวะ มีอะไรพิเศษ”“อ๋อ...ไอ้นี่น่ะ ลูกศัตรูชาติ พ่อมันเป็นทหารต่างชาติ ที่มาไข่ทิ้งไว้ตอนสงคราม”“หึ ก็ธรรมดานี่หว่า” นายใหญ่ผู้คุมโรงทาสตาลุพูดขึ้น สายน้ำที่ไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้าน ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่กัดฟันด้วยความเคียดแค้น“ไอ้นี่มันท้องได้พี่”“จริงเหรอวะ!” นายใหญ่ผู้คุมโรงทาสตาลุกวาว ไม่เชื่อในสิ

ระหว่างที่สายน้ำเดินออกมาจากตลาด คนตัวเล็กก็ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีคนจับจ้องมาที่ตัวเองอยู่ กลุ่มชายฉกรรจ์สามคนที่เป็นอันธพาลประจำหมู่บ้านมองสายน้ำด้วยแววตาไม่เป็นมิตร“มึงเห็นนั่นปะ” คนที่เป็นหัวโจกเอ่ยถามลูกน้องตัวเองทางพยักพเยิดไปทางสายน้ำ“ไอ้ลูกศัตรูน่ะเหรอพี่”“เออ มึงดูเงินในมือมันดิ เยอะฉิบหาย” พวกมันจ้องเงินในกระเป๋ากางเกงของสายน้ำที่ดุนออกมาเป็นปึก ๆ ด้วยสายตาแวววับ“มันไปขโมยมาจากใครปะพี่ เยอะว่ะ”“หึ ไม่รู้”ทั้งสองเดินตามสายน้ำมาอย่างเงียบ ๆ พลางพูดคุยกระซิบกระซาบกันเพียงสองคน สายน้ำโดยปกติเป็นคนไม่ชอบสนใจชาวบ้านอยู่แล้วและมักจะเดินก้มหน้าก้มตาอยู่เสมอเพราะไม่อยากมีปัญหากับคนอื่น เขาจึงไม่รู้เลยว่าเวลานี้มีคนเดินตามมาจากทางด้านหลัง“จัดเลยไหมพี่”“เออ” พูดจบพวกมันทั้งสองคนก็ปรี่ตัวเข้ามาหิ้วปีกสายน้ำเดินเลี่ยงออกมาทางป่าสักที่เป็นทางผ่านจะกลับกระท่อมของสายน้ำ“จะจะทำอะไรนะ!” สายน้ำตะโกนถามด้วยความตกใจ คนตัวเล็กดีดดิ้นไปมาทำอะไรไม่ถูก ถึงแม้ปกติสายน้ำจะโดนกลั่นแกล้งมาตลอด แต่ก็ไม่เคยโดนถึงขั้นหิ้วปีกแบบนี้ ทำให้สายน้ำหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม“มีเงินปะ” มันยึดตัวสายน้ำติดกับต้นไ

ตึก ตึก ตึก สองมือแกร่งจับบังเหียนแน่น เสือลักษมณ์เสียอาการ หัวใจ เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่คิดว่าตัวเองจะมาเสียอาการเพราะเด็กหนุ่มตรงหน้า ใบหน้านวลเนียนน่ารักนั้นทำเอาเขาทำตัวไม่ถูก หัวใจเต้นแรงตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนสู้กับตำรวจเสียอีก“คุณโยนเงินใส่เราทำไมเนี่ย” สายน้ำถามด้วยความงงงวยถึงแม้ว่าเขาจะจน แต่เขาก็ไม่ได้เป็นขอทาน คนตัวเล็กรีบก้มเก็บเงินที่ตกอยู่บนพื้นแล้วยื่นให้กับอีกฝ่าย แต่เสือลักษมณ์กลับไม่ยอมรับคืน“เงินคุณ เราไม่รับนะ” ร่างสูงเบือนหน้าหนีเพราะยิ่งสบตากับเด็กหนุ่มตรงหน้าเขาก็ยิ่งประหม่ากว่าเดิม สายน้ำไม่รับเงินของคนแปลกหน้าอีกอย่างเขาก็ไม่ได้อยากจะขอเงินใครฟรี ๆ“เวทนา” คำตอบสั้น ๆ ของเสือลักษมณ์ทำเอาคนตัวเล็กเลิกคิ้ว อุทานด้วยความสงสัย“ฮะ”“เอาไปซื้อข้าวกินเถอะ!” พูดจบเสือลักษมณ์ก็บังคับม้าออกไปทิ้งให้สายน้ำยืนงงอยู่กับเงินก้อนนั้น“...อ่า” สายน้ำนิ่งไปครู่หนึ่งถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ต้องการเงินก้อนนี้ และไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่พอคิดถึงหน้าตาคงและยายแม้นสายน้ำจึงจำใจเก็บเงินก้อนนี้เอาไว้ ถ้ามีเงินก้อนนี้ ยายแม้นจะได้มีเงินไปจ่ายค่าผ่าตัดหัวเข่าสายน้ำนึกเอะใจในตัวอีกฝ่

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง เพียงพอจะปลุกให้ชิออนลืมตาขึ้นช้า ๆ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยยังลอยอยู่ในอากาศแต่คนที่ควรจะนอนอยู่ข้าง ๆ กลับหายไปเขาขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนผ้าห่ม ความเงียบในเพนต์เฮาส์หรูนั้นไม่ต่างจากช่องว่างในใจชิออนมองรอบห้องก่อนจะพบที่โต๊ะข้างเตียงมีหลอดยาวางอยู่พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กพร้อมกับนามบัตร“เอายานี่ไปทาซะ จะได้หายไว ๆ”ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเขาก้าวเข้ามาในร้านอาหารที่ทำงานประจำเสียงคนคุย เสียงช้อนกระทบจานดังไปทั่ว แต่มันกลับเหมือนห่างไกลในหัวเขามีแต่ความคิดพันกันระหว่างโกรธ สับสน และเหนื่อยพอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็ยิ่งโกรธ วันนี้จะต้องคุยกับเด็มให้รู้เรื่อง“เด็มลางานเหรอ” ชิออนถามเพื่อนร่วมงานระหว่างจัดโต๊ะ อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นก่อนจะตอบเขาเสียงเรียบ“ลาออกไปแล้ว”มือที่ถือผ้าของชิออนชะงักค้างครู่หนึ่งความโกรธพุ่งขึ้นมาในอกทันที ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรอีกเขาได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างขมขื่น“สารเลว” ชิออนกำหมัดแน่น ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำงานต่อ บรรยากาศเต็มไปด้วยแรงมาคุจนเพื่อนร่วมงานคน

แสงในห้องสลัวลง เหลือเพียงแสงไฟสีอำพันจากมุมหัวเตียงที่ทาบลงบนพื้น ชิออนนั่งนิ่งอยู่ตรงปลายโซฟา เสื้อเชิ้ตขาวหลวม ๆ ของเจย์ถูกพาดบนไหล่เขาแทนผ้าห่มเสียงหัวใจยังเต้นแรงในอก แต่ความเงียบหลังจากนั้นกลับหนักหนากว่าตอนที่เผชิญหน้าเจย์เดินเข้ามาช้า ๆ ถือแก้วน้ำในมือ เขาวางมันไว้ตรงหน้าก่อนจะคุกเข่าลงตรงพื้น ข้างขาของชิออนตอนนี้ร่างเล็กตรงหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วแดงจากการทำเรื่องอย่างว่าไปเมื่อคืนชิออนชะงัก มองหน้าอีกฝ่ายในระยะใกล้ เจย์เวลานี้ เขาดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการควบคุมหรือใช้คำพูดเฉือนใจเหมือนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเลยเพราะการกระทำที่อ่อนโยนของอีกฝ่ายทำให้ชิออนทำอะไรไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้มีแรงไปต่อล้อต่อเถียงอีกฝ่าย เพราะเขาเองก็เหน็ดเหนื่อยเหมือนกัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า เขาเองก็รู้สึกดีชิออนเองก็เป็นผู้ชายเขาก็ไม่ได้มีเหตุให้ต้องเอียงอายต่ออีกฝ่าย“ผมไม่เป็นไร” ชิออนพูดเบา ๆ พยายามรักษาความมั่นคงของน้ำเสียง ตอนนี้เขาไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ รอยที่ถูกตียังลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่ได้เจ็บแสบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้านั่งเต็มก้น เพราะกลัว

เพียะ!“อ๊ะอ๊าส์!” ชิออนครางเสียงหลงยามที่ฝ่ามือนั่นฟาดลงมาจนสติเขากระเจิงแทนที่ด้วยความเสียวจนแทบลืมหายใจ แกนกายที่เคยลบหลับใหลตอนนี้มันเริ่มชูชันจนชิออนต้องใช้มือกอบกุมเก็บมันเอาไว้เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเองก็มีความสุขกับอะไรแบบนี้ไม่อยากจะโดนมองว่าเป็นโรคจิตเพียะ!“นับด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะตีนายไปเรื่อย ๆ” เจย์สั่งพร้อมกับฟาดฝ่ามือลงอีกครั้งจนคนใต้ร่างกระตุกเพราะใกล้จะถึงฝั่ง ชิออนไม่คิดมาก่อนเลยว่าการที่เขาถูกตีที่ก้นเหมือนเด็กน้อยจะทำให้เขามีความต้องการมากถึงขนาดนี้“ฮึก โรคจิต!” แม้ไม่อยากยอมรับในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกดี แต่ก็ไม่วายต่อว่าอีกฝ่าย ทว่ายิ่งดื้อ เจย์ก็ยิ่งฟาดก้นเขาแรงเท่านั้นเพียะ!“หนึ่ง อึก”เพียะ!“สอง อ๊าส์” ยิ่งถูกฟาดก็ยิ่งปลุกความต้องการ แกนกายขนาดไซซ์ผู้ชายเอเชียเวลานี้สั่นงึกงักสู้มือ กกหูของชิออนแดงผ่าว ตัวเขาสั่นระริก ทำให้ชายหนุ่มที่มากด้วยประสบการณ์รับรู้ได้โดยพลันว่าอีกฝ่ายกำลังมีอารมณ์เพราะถูกฟาดเพียะ เพียะ เพียะคราวนี้ฝ่ามือหนาฟาดลงมาที่ก้นสามทีจนสติของเขาเตลิด ลิ้นพันกันจนน้ำลายยืดย้อยนับเลขแทบไม่เป็นภาษา“สาม สี่ อึก ฮ้าส์”“อะไรนะ” เจย์แก

เพียะ! เสียงแส้ฟาดลงกลางอกอีกครั้ง ความแสบร้อนแล่นวาบจนยอดอกขึ้นสีแดงจัด แดงจนแทบทะลุผ่านเนื้อผ้าบางชิออนตัวสั่น เกิดมาไม่เคยโดนอะไรแบบนี้มาก่อน ทว่ายิ่งฟาดมันกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทีเดียวมันกลับมีความรู้สึกอื่นปะปนมาด้วย“อะ... ผมเจ็บนะ” เสียงชิออนสั่นเครือ เขาเอ่ยบ่นออกมาเบา ๆ ทั้งที่ปลายนิ้วสั่น แต่กลับยอมถอดเสื้อผ้าออกจนหมดอย่างว่าง่ายแสงไฟในห้องสะท้อนกับผิวกายขาวจัดราวกระเบื้องเนื้อดี ผิวเนียนละเอียดจนเหมือนตุ๊กตาแก้วที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อเจย์มองภาพนั้นอย่างพึงใจ ดวงตาเทาอมฟ้าลึกจับจ้องอยู่ทุกจุดบนร่างของอีกฝ่าย ก่อนมือหนาจะตบลงบนตักตัวเองเบา ๆ“มานี่สิ มานอนตรงนี้”ชิออนไม่ตอบ แววตาสั่นไหวแต่ริมฝีปากเม้มแน่น เจย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นลงอย่างมีอำนาจ“เร็วเข้า”ฟรึ่บ! มือใหญ่กระชากข้อมือเรียวให้ล้มตัวลง นอนคว่ำบนตักเขาในพริบตา ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก แก้มก้นนวลขึ้นสีชมพูระเรื่อราวลูกพีชสุก ภาพนั้นทำให้เลือดในกายเจย์เดือดพล่านชายหนุ่มโน้มตัวลง ใบหน้าเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นรินชิดข้างหู เสียงกระซิบต่ำแผ่วแต่เต็มไปด้วยแรงควบคุม“รู้ใช่ไหม ว่านายกำลังจะถูกลงโทษ”ชิออนหลับตา

“ครั้งละหนึ่งหมื่นเหรียญ” คำตอบของเจย์ทำให้ชิออนตาลุกวาว จนสองลูกตาแทบจะกลายเป็นเหรียญดอลอยู่ตรงนั้น“ได้ ตกลงตามนั้น!” ชิออนตอบทันควัน เขารีบเซ็นชื่อบนเอกสารโดยพลันพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรง ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้าแล้ว อีกอย่างลึก ๆ แล้ว เขาเองก็มีรสนิยมแบบนั้นเหมือนกัน แต่ไม่เคยลองมาก่อน...“นายอยากให้ใช้ Safeword ว่าอะไร”“คืออะไร” ชิออนขมวดคิ้ว เสียงของเขาเบาสั่น เพราะไม่เข้าใจว่าคำนี้มีความหมายเช่นไร ความสงสัยปนประหม่าทำให้ปลายนิ้วเขาเกาะขอบโซฟาแน่นโดยไม่รู้ตัว“คำหยุด เอาไว้หยุดเวลาที่นายทนไม่ไหว หรือรู้สึกว่าอันตรายเกินไป”เจย์อธิบายอย่างใจเย็น แต่แววตาเรียบนิ่งนั้นกลับทำให้คำว่า ‘อันตราย’ ฟังดูน่ากลัวกว่าที่ควร ชิออนกลืนน้ำลาย ไม่แน่ใจว่าตัวเองพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหรือยัง“อ่า...” เสียงหลุดออกมาแผ่วเบา เขาเลี่ยงสายตา เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดอะไรดี สมองว่างเปล่าจนเหลือเพียงเสียงหัวใจที่ดังอยู่ในอกจำเป็นต้องมีสินะ Safeword น่ะ“สรุปว่าจะใช้คำว่าอะไร”“แดดดี” คำตอบหลุดออกมาอย่างไม่ทันคิด พอพูดจบ แก้มของชิออนก็ร้อนวาบ เขารีบหลบสายตา แต่ก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องได

ภายในห้องนอนของเพนต์เฮาส์สุดหรู ส่องแสงอ่อนด้วยไฟจากโคมระย้าหลักล้านเหนือเพดานสูง ผนังห้องเป็นกระจกเผยให้เห็นวิวเมืองโมนาเวียในยามค่ำคืน แสงไฟนับพันทอดเรียงเป็นเส้นสายเหมือนดวงดาวที่หล่นลงมาเกลื่อนพื้นน้ำทะเล แม้ฝั่งท่าจะมีเรือยอช์ตนับร้อยลำจอด แต่ก็ไม่อาจปิดบังความงามได้มิดกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งผสมกลิ่นวิสกี้ในแก้วคริสตัลบนโต๊ะเตี้ยตรงปลายเตียง เสียงลมเบา ๆ แทรกเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่แง้มไว้ สัมผัสเย็นเฉียบทำให้บรรยากาศดูเย็นสบาย ทว่าคนที่อยู่ในห้องกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นชิออนนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีแดงดำที่วางอยู่ท้ายเตียง ด้วยอาการประหม่าตอนนี้ภายในห้องมีเพียงเขากับผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ชื่อว่า เจย์ เพราะปฏิเสธข้อเสนอที่อีกฝ่ายให้ไว้ไม่ได้ ชีวิตของชิออนจึงมาจบอยู่ที่ห้องนี้“หึ นั่งตัวสั่นแบบนั้น กลัวฉันหรือไง” พูดจบเจย์ก็เดินเข้ามาใกล้ชิออน พร้อมกับเอกสารหนึ่งฉบับในมือ ก่อนจะยื่นให้อีกฝ่าย“เอกสารข้อตกลงระหว่างเรา”“…” ชิออนไม่รับ เขาเบือนหน้าหนี ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้ที่จะตอบรับข้อเสนอของอีกฝ่าย แต่เขาก็ปฏิเสธมันไม่ได้เช่นกัน“ฉันไม่ได้บังคับนายสักหน่อย ไม่ต้องทำตัวแบบนั้น”

“เฮ้ย!” เจ้าของร้านตะโกนเสียงดัง กลายเป็นว่าตอนนี้น้อยหน่าโดนปิดประตูใส่และยืนอยู่ในร้าน แต่เป็นโซนนอก ไม่ให้เข้าไปข้างในเหลือจะเชื่อ...โดนหลบหน้าไม่พอ แถมยังโดนปิดประตูใส่อีกน้อยหน่าที่มีความอดทนมากพอ ตอนนี้คิ้วเธอกระตุก กำหมัดแน่น อยากจะตะโกนด่าออกไป แต่ยังไม่ทันได้ปริปาก เสียงของชายหนุ่มข้าง ๆ ก็ตะโกนแซงหน้าเธอไป“ไอ้ตี๋ เปิดประตู! ร้านกูนะเว้ย!” ไม่ว่าเปล่า เขายังทุบประตูร้านระรัว น้อยหน่าถอยหลังออกมานิดหนึ่งอย่างตกใจ“เอ่อ...ใจเย็น ๆ ก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวกระจกร้านแตก”เจ้าของร้านหันไปตะโกนอีก“เฮ้ยไอ้ติ๋ม! มึงไม่เปิดกูจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ!”“พังมาเลย ร้านพี่ไม่ใช่ร้านผม” เสียงตอบกลับมาจากด้านในอย่างเย็นชา ทั้งร้านเงียบลงทันที น้อยหน่ายืนนิ่ง ความรู้สึกบางอย่างจุกขึ้นมาในอก เธอก้มมองพื้นนิดหนึ่งก่อนจะพูดเบา ๆ“ถ้าเขาไม่อยากเจอ เดี๋ยวหนูกลับก่อนก็ได้ค่ะ”“อ้าว...ไม่อยู่รออีกนิดล่ะ” เจ้าของร้านทำหน้าลำบากใจ ปกติน้องชายเขาไม่ใช่คนแบบนี้ ไม่รู้ว่าอีนังหนูนี่ไปทำไรให้ไอตี๋โกรธเขา“ไม่เป็นไรค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” น้อยหน่าส่ายหัวเบา ๆ เธอหันหลังเดินออกไป พยายามทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรแกร

น้อยหน่ามาหยุดยืนอยู่หน้าร้านบอร์ดเกมเล็ก ๆ ตรงหัวมุมซอย ร้านเดิมที่เธอเคยมากับตี๋ตอนสมัยเรียนมัธยมป้ายร้านไม้สีซีดยังแขวนเอียง ๆ อยู่ตรงที่เดิม โต๊ะไม้ด้านในที่มองผ่านกระจกก็ยังเหมือนเดิมแทบทุกอย่าง เหมือนเวลาที่นี่แทบไม่ได้เดินไปไหนเลย‘ร้านยังเหมือนเดิมเลยแฮะ…’น้อยหน่ามองเข้าไปด้านในผ่านกระจกใส ใจเธอเต้นแรงขึ้นมาเสียงหัวเราะตอนสมัยมัธยม เสียงเถียงกันเรื่องกติกาเกม เสียงที่ตี๋เคยสอนเธอเล่นเกม ทุกอย่างวนเวียนเข้ามาในหัว เธอเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่จะตั้งสติได้ว่าทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว เรื่องของเธอกับตี๋มันจบไปนานแล้ว‘ขอให้อยู่ทีเถอะ’กริ๊ง เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นเบา ๆ ตอนเธอผลักประตูเข้าไปกลิ่นกาแฟจาง ๆ กับเสียงพูดคุยของกลุ่มนักศึกษาหลายโต๊ะลอยเข้ามาในทันทีเด็กผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์หันมามองเธอ ก่อนจะยิ้มกว้างแบบคนขายของที่คุ้นเคยกับการต้อนรับลูกค้า“โอ๊ะ พึ่งมาครั้งแรกเหรอครับ เชิญด้านในได้เลยคร้าบ พี่คนสวย”น้อยหน่ารีบโบกมือปฏิเสธทันที“อ่ะ ไม่เป็นไรค่ะ แต่เออ…ช่วยเรียกตี๋ให้หน่อยได้ไหมคะ”“หื้อ ได้ครับ~”จากนั้นก็หันไปตะโกนเข้าไปด้านในร้านเสียงดังลั่น“พร

“แหม่ เด็กดีจริง ๆ”แม่ของตี๋หัวเราะอย่างถูกใจก่อนจะลุกขึ้น ไม่ได้เซ้าซี้ออะไรต่อ เพราะกลัวว่าลูกค้าจะเข้าร้าน วันนี้วันพระ คนเยอะนิดนึง เลยจะรีบไปเรียกลูกชายให้“งั้นนั่งรอตรงนี้ก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่ไปเรียกตี๋ให้”“ขอบคุณค่ะคุณแม่”หญิงวัยกลางคนเดินไปทางขึ้นบันไดบ้าน ตะโกนเรียกเสียงดัง“ตี๋! มีเพื่อนมาหา!”เงียบ...ไม่มีเสียงตอบ แม่ของตี๋ขมวดคิ้ว“เอ…ไปไหนของเขานะ”จู่ ๆ เด็กผู้ชายอีกคนก็โผล่หน้าออกมาจากหลังบ้าน“พี่ตี๋ออกไปข้างนอกแล้วครับแม่”“ไปไหนอีกล่ะ”“น่าจะไปร้านบอร์ดเกมครับ”แม่ของตี๋ถอนหายใจ“โธ่เอ๊ย เด็กคนนี้นะ มีเพื่อนมาหาถึงบ้านแท้ ๆ ยังออกไปเล่นอีก” แม่ของตี๋ถอนหายใจ น้อยหน่าที่ได้ยินแบบนั้นก็ลุกขึ้นด้วยความเกรงใจ“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ เดี๋ยวพายไปหาเขาที่นั่นก็ได้ค่ะ”“เดี๋ยวก่อนลูก เดี๋ยวให้เด็กไปตามมันมาให้ก็ได้”น้อยหน่าส่ายหน้า เธอไม่อยากรบกวนแม่ของตี๋ไปมากกว่านี้ และดูที ตี๋คงหลบหน้าเธอเป็นแน่ ยังไงเธอก็ต้องไปตามตัวเขาให้ได้“ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ ร้านนั้นพายพอจะรู้จักอยู่ ตอนสมัยมัธยมเคยมาบ้างค่ะ”“แน่ใจนะลูก” แม่ของตี๋มองเธออย่างลังเล“แน่ใจค่ะ” เธอยกมือไหว้อีกครั้ง“ขอโ

“สวัสดีค่ะ…ขอโทษนะคะ ที่นี่บ้านของตี๋ มงคลใช่หรือเปล่าคะ”น้อยหน่ายืนอยู่หน้าร้านขายสังฆทานขนาดใหญ่ในตลาดสด พลางรวบรวมความกล้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามออกไป เสียงของเธอฟังดูสุภาพ แต่ในใจกลับเต้นแรงบ้านหลังนี้เธอจำได้ดีถึงจะไม่ได้เคยเข้ามาข้างใน แต่สมัยเรียนมัธยมเธอเคยนั่งรถผ่านเส้นนี้บ่อย ๆ ร้านสังฆทานขนาดใหญ่ที่มีพระพุทธรูปเรียงอยู่เต็มหน้าร้าน และมีธูปเทียนลอยกลิ่นจาง ๆ อยู่ในอากาศแบบนี้ จำยังไงก็ไม่มีทางจำผิดผู้หญิงวัยกลางคนที่กำลังจัดชุดสังฆทานอยู่หน้าร้านเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มใจดีแบบคนที่คุ้นเคยกับการต้อนรับลูกค้า“ใช่จ้ะ หนูมาหาใครเอ่ย”น้อยหน่ากำถุงขนมในมือแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบ“หนูเป็นเพื่อนตี๋นะคะ”“อ๋อ เพื่อนตี๋สินะ มาหาตี๋ใช่ไหม”เธอมองน้อยหน่าตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังพิจารณา ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น“เข้ามานั่งก่อนสิลูก ยืนอยู่หน้าร้านแดดมันร้อน เดี๋ยวจะเป็นลม”น้อยหน่าหันไปมองแดดที่ส่องอยู่บนพื้นปูนหน้าร้านอย่างเกรงใจ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ“ขอบคุณค่ะ”เธอเดินตามเข้าไปในร้านอย่างระมัดระวังด้านในร้านเต็มไปด้วยของใช้ทางศาสนา ทั้งชุดสังฆทาน ธูป เทียน หนังส

เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ ประตูห้องประชุมก็เริ่มเปิดออก นักศึกษาปีสามทยอยเดินออกมาเป็นกลุ่ม ๆ เสียงพูดคุยดังขึ้นทันที บรรยากาศที่เคยเงียบเริ่มคึกคักขึ้นน้อยหน่ายืนตัวตรงขึ้นทันที ดวงตากวาดมองไปตามผู้คนอย่างตั้งใจ คนแล้วคนเล่าเดินผ่านไป…แต่ไม่มีใครเป็นเขาพอเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาคนเดียว เธอก็รวบรวมความกล้า รีบก้าวเข้าไปขวางไว้“อ่ะ ขอโทษนะคะ ตัวเองอยู่ปีสามรึเปล่าคะ” เธอถามขึ้น น้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงความรีบร้อนอยู่เล็ก ๆ“ใช่ครับ มีอะไรรึเปล่าครับ”“เอ่อ ตี๋อยู่ไหมคะ” ขอให้เจอทีเถอะ“ไม่เห็นนะครับ ลองไปดูห้องสมุดคณะหรือยัง”น้อยหน่าหลุดถอนหายใจออกมาอย่างเซ็ง ๆตี๋นะตี๋ ทำไมถึงได้ตามหายากขนาดนี้ โธ่เอ๊ย หายไปไหนของเขากันนะ“หาใครอยู่เหรอครับ” อีกคนเดินเข้ามาถาม“ตี๋ มงคล รู้จักรึเปล่าคะ”“อ๋อ ไอ้ติ๋มน่ะเหรอ” อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ แต่น้อยหน่ากลับไม่ได้ตลกด้วยนี่สิ ยืนรอตั้งนาน ไม่เจอ เสียเวลา แล้วยังมาเจอคนที่นิสัยเสียชอบล้อคนอื่นอีก“เขาชื่อตี๋ค่ะ” น้อยหน่าพูดทันที สีหน้าจริงจัง จะเรียกติ๋มอะไรนักหนา คนเขามีชื่อนะที่น้อยหน่าไม่พอใจเพราะรู้ว่าคนพวกนี้ล้อเลียนตี๋ แฟนเก่าของเธอนั้นค่อนข้างเป็

10:48 น. มหาวิทยาลัย“เฮ้อออ” น้อยหน่าถอนหายใจ นั่งเหม่ออยู่ในห้องเรียน เธอไม่มองกระดานด้วยซ้ำ ไม่สนอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่เลย มือเอาแต่กดเปิด ปิดหน้าจอโทรศัพท์ซ้ำไปซ้ำมา เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง ทั้งที่ลึก ๆ ก็รู้ดีว่าคนที่เธอรอคงยังไม่ตอบเร็ว ๆ นี้ หรือจริง ๆ เขาแค่ไม่อยากตอบกันแน่“สรุปเป็นไง มงคลยอมช่วยแกรึเปล่า” มีนกระซิบจากโต๊ะข้าง ๆ พลางชะโงกหน้ามามองอย่างอยากรู้ ตั้งแต่เช้าเธอก็เห็นเพื่อนจ้องโทรศัพท์ไม่วางตา คงจะเครียดมากแหละ“หึ อย่าว่าแต่จะช่วยเลย แชทยังอ่านไม่ตอบเลยด้วยซ้ำ”น้อยหน่ากลอกตา พูดเสียงหงุดหงิดยิ่งเห็นคำว่าอ่านแล้ว แต่ไม่มีข้อความตอบกลับ ความรู้สึกเหมือนถูกเมินก็ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ อ่านแล้วก็ไม่ตอบ จะมีมารยาทหน่อยไม่ได้หรือไง“อ้าว งั้นก็ไปหาที่คณะสิ” มีนพูดเหมือนเป็นเรื่องง่าย“คณะอะไร”น้อยหน่าถามทันที ขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะชะงักไป เธอเพิ่งนึกได้ว่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเรียนคณะอะไร เป็นแฟนเก่าอะไรของเธอกันนะ“เป็นแฟนเก่าประสาอะไรเนี่ย ไม่รู้ว่ามันเรียนอะไร” มีนส่ายหัวเบา ๆ ทั้งขำทั้งเอือม“...”น้อยหน่าเงียบไปทันที ได้แต่เม้มปากแน่น น่าอายชะมัด“ว