Novel-novel oleh สนพ.ฮันนี่มิวส์ นามปากกา.Blaxor

แสงแดดยามบ่ายคล้อยลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นลวดลายบนพื้นหญ้าหอคอยโบสถ์ดังแผ่วเป็นเนือง ๆ ลมอุ่นพัดกลีบดอกมูกุงฮวาปลิววนอยู่กลางอากาศ ชิออนเดินช้า ๆ ข้างกายเจย์ในสวนเล็ก ๆ ของโบสถ์ กลิ่นหอมอบอวลของดอกไม้ชวนให้บรรยากาศดูโรแมนติก“ทำไมถึงเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่” เจย์ถามเสียงอ่อนโยนมือกุมมือชิออนอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไป พลางมองไปรอบ ๆ มีต้นไม้ใหญ่ไม่กี่ต้น ม้านั่งไม้สีซีดตั้งอยู่กลางสนามหญ้า และไกลออกไป เด็ก ๆ กำลังหัวเราะกันอยู่ตรงลานดิน“เพราะผมเกิดที่นี่ คุณเคยสืบประวัติผม คงรู้ว่าผมเป็นเด็กกำพร้า”เสียงของชิออนแผ่วเบา ราวกับลมที่พัดผ่านทุ่งดอกไม้ เขาก้มมองพื้นหญ้า ใบหน้าแฝงรอยยิ้มเศร้า ๆ ที่พยายามซ่อนความเจ็บลึกในใจพ่อแม่ของชิออนเสียไปตั้งแต่ยังเด็ก เขาจึงเติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า“อืม ฉันรู้ แต่ฉันแค่อยากได้ยินจากปากนาย” เจย์ตอบเบา ๆ ดวงตาอ่อนโยนจนแทบละลาย เขาไม่อยากฟังจากใครอื่นอีกแล้ว นอกจากเสียงสั่นไหวของคนตรงหน้า ที่ทำให้หัวใจของเขาเจ็บและอบอุ่นไปพร้อมกัน“ผมเองก็อยากได้ยินจากปากคุณ” ชิออนเงยหน้าขึ้นสบตา ความกล้าชั่วขณะผลักให้เขาพูดสิ่งที่ค้างคาในใจ ดวงตาคู

วันต่อมาอากาศยามบ่ายของฤดูใบไม้ร่วงสดใสกว่าทุกวัน เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่กลางลานโบสถ์ เสียงหัวเราะของพวกเขาดังทั่วบริเวณชิออนนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ต้นสนใหญ่สายลมเย็นพัดผ่านปลายผม เขาเผลอยิ้มจาง ๆ กับภาพเด็ก ๆ วิ่งไล่กันแต่ไม่นาน เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาเสียงที่ไม่เคยได้ยินในที่แห่งนี้มาก่อนเสียงเฮลิคอปเตอร์ ลมแรงพัดกรูมาจนใบไม้ร่วงกราว เด็ก ๆ หยุดวิ่งแล้วชี้ขึ้นฟ้า“พี่ชิออน ดูนั่นสิ มีเครื่องบินด้วย!”ชิออนหันไปมองด้วยความตกใจท้องฟ้าสีฟ้าสด มีเฮลิคอปเตอร์สีดำลำหนึ่งกำลังลดระดับลงตรงลานกว้างหน้าโบสถ์เสียงใบพัดดังสนั่น ชิออนเดินเร็วออกไปดู หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้ในรอบหลายเดือน และเมื่อเครื่องจอดลง ร่างสูงในชุดสูทเรียบหรูสีเข้มก็วิ่งออกมาชายคนนั้น คือเจย์ ในผมสีเทา เงินที่สะท้อนแดดบ่ายวูบวาบ“เจย์” ชิออนเรียกอีกฝ่ายด้วยสายตาของความดีใจ“ว้าว คุณลุงเป็นเจ้าชายจริง ๆ ด้วย” เด็กร้องด้วยความดีใจและตื่นเต้นที่เห็นเจ้าชายของพวกเขาลงมาจากเครื่องบินเจย์ไม่พูดอะไรเลย เขาวิ่งตรงเข้ามาหา ก่อนคว้าอีกฝ่ายเข้ากอดแน่นกลางลานแรงกอดนั้นแน่นจนชิออนแทบหายใจไม่ออก“ขอโทษ” เสียงของเจย์สั่

หลายวันมานี้ ชิออนมักเอาแต่ใช้เวลาอยู่ในโบสถ์มากกว่าทุกครั้ง เขาแทบจะไม่ออกไปไหน วันทั้งวันหมดไปกับการช่วยเด็ก ๆ และสวดภาวนาในห้องเล็ก แต่ในใจกลับไม่สงบเลยสักนิด ทุกครั้งที่หลับตา เขามักจะเห็นใบหน้าของเจย์ และได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาในความเงียบและเมื่อคิดถึงมากเกินไป ความกลัวก็กลับมา กลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีกสุดท้าย เขาจึงตัดสินใจไปพบกับบาทหลวงอีกครั้ง ในยามเย็นหลังจากที่คุณพ่อว่างเขาก็มาพบคุณพ่อเป็นการส่วนตัวในโบสถ์“คุณพ่อครับ ทำยังไงผมถึงจะลืมความรู้สึกเจ็บปวดได้เหรอครับ” ชิออน ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าดวงตากลับสั่นระริกด้วยความกลัวแม้จะอยู่ที่โบสถ์มานานหลายเดือนแล้วก็ไม่อาจสลัดความรู้สึกทุกข์ใจได้ชิออนยังคงยึดติดอยู่กับความรู้สึกพวกนั้นบาทหลวงหันมามองช้า ๆ มองใบหน้าชิออนด้วยสีหน้าอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มบาง“ลูกแน่ใจหรือว่าต้องการอย่างนั้นจริง ๆ”“ครับ ผมอยากปลดปล่อยตัวเองจากความกลัว จากความรักที่ยังหลอกหลอน ผมอยากใช้ชีวิตโดยที่มีความสุขอีกครั้ง” คุณพ่อมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ“ลูกยังหนีความรู้สึกอยู่เลยชิออน” เสียงของท่านนิ่งและอ่อนโยน“ลูกอาจพึ่งพาพระเจ้าและศา

อีกฟากหนึ่ง บนถนนต่างจังหวัดที่ทอดยาวผ่านเนินเขาและทุ่งนารถบรรทุก สีดำคันเดิมแล่นอยู่ใต้ท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีของยามเย็นเจย์นั่งอยู่หลังพวงมาลัยมือใหญ่จับแน่น สายตาเหม่อมองถนนข้างหน้าเสื้อเชิ้ตสีเทาแขนยาวถูกม้วนขึ้นถึงศอกปลายนิ้วมีรอยบุหรี่เก่าที่ยังไม่จางเขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว แม้ชีวิตที่นี่จะลำบาก แต่เขาก็บอกตัวเองเสมอว่ามันเป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้นอันที่จริง เขาไม่จำเป็นต้องทนลำบากขนาดนี้เลยแต่ก็เพราะนี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เขาได้เห็นหน้าชิออน โดยไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีเขาไปอีกทุกครั้งที่รถจอด เขาจะเห็นชิออนอยู่กับเด็ก ๆ เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายลอดออกมาถึงนอกรั้วโบสถ์เพียงเท่านั้น หัวใจของเจย์ก็เหมือนหายเจ็บไปชั่วขณะ“เห็นนายยังยิ้มอยู่ แค่นี้ฉันก็พอแล้ว”หลังจากที่ชิออนออกไปจากชีวิตเขา เจย์ก็ให้คนตามสืบมาตลอดว่าชิออน อยู่ที่ไหน และทำอะไรอยู่ และตอนที่ชิออนมาอยู่ที่นี่เขาก็ตั้งใจแล้วว่าจะมองอีกฝ่ายอยู่ห่าง ๆ ทั้งที่ในใจเขาไม่อาจปล่อยชิออนไปได้ แต่ก็ต้องจำใจต้องปล่อยไป เพราะไม่อยากให้ชิออนต้องเจ็บปวดเพราะเขาอีกแล้วทางด้านของชิออนหลังจากที่เสียงและเ

หลายวันมานี้ ชีวิตของชิออนดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เขาช่วยคุณพ่อจัดหนังสือในห้องสมุด สอนเด็ก ๆ ร้องเพลง และทำอาหารเช้าให้พวกเขาทุกวันแต่ทุกคืนก่อนนอน เขายังคงเปิดโทรศัพท์เครื่องเก่าที่หน้าจอร้าว พิมพ์ชื่อ เจย์ เจย์โฬม ลงในช่องค้นหาเหมือนเดิมไม่มีข่าว ไม่มีบทสัมภาษณ์ ไม่มีแม้แต่ภาพหลุดเหมือนชายคนนั้นหายไปจากโลกนี้ทั้งใบเขาไม่รู้ว่าควรโล่งใจหรือเสียใจดีเพราะอย่างน้อย ถ้าไม่มีข่าวร้าย ก็แปล ว่าเจย์ยังคงมีชีวิตอยู่ แต่การไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นกำลังเป็นอย่างไรมันกลับทำให้เขาเจ็บกว่าที่คิดจนวันหนึ่ง เด็ก ๆ ในโบสถ์วิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมหนังสือนิทานในมือ“พี่ชิออน อ่านให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ”ชิออนยิ้มบาง ๆ เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วเปิดหนังสือให้พวกเขา เด็ก ๆ นั่งล้อมรอบเสียงของชิออนฟังดูนุ่มอบอุ่นและอ่อนโยนในยามเล่านิทาน เสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็ก ๆ ดังไปทั่วห้องไม้เล็ก ๆ ยามที่ชิออนได้อยู่กับเด็ก ๆ เขาก็มีความสุข แต่พออยู่คนเดียวเขาก็เอาแต่คิดถึงเจย์ จนบางครั้งถึงขั้นเหมอลอยก็มีเวลาผ่านไปหลายเดือน ทุกสิ้นเดือนมักจะมีรถขนของมาส่งที่โบสถ์เหมือนเดิม ทั้งกล่องของบริจาค เสื้อผ้าเด็ก ของเล่น แ

“เจย์อาจจะทำผิดวิธี แต่เขารักนายจริง ๆ เขาไม่เคยคิดจะทำร้ายนายเลย เขาแค่ไม่รู้จะทำยังไงให้นายอยู่ต่อได้โดยไม่เสียทุกอย่าง”“...”“ส่วนเรื่องที่นายหางานไม่ได้นั่นก็ไม่ใช่เพราะเขาเหมือนกัน” มินฮยอกถอนหายใจ“นายแก่เกินไปสำหรับวงการนี้แล้ว ชิออน เด็กรุ่นใหม่โตขึ้นทุกวัน โลกมันเปลี่ยนไปไว นายเข้าใจใช่ไหม”คำพูดของมินฮยอกทำให้ชิออนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก ที่ผ่านมาเขาเอาแต่โทษเจย์โดยไม่เคยคิดเลยว่าแท้จริงแล้ววงการนี้เป็นอย่างไร และเหตุผลที่อดีตสมาชิกคนอื่น ๆ ยังมีที่ยืนอยู่ อาจเพราะพวกเขายังเด็กกว่าใช่ ชิออนเป็นลีดเดอร์ เป็นพี่ใหญ่ของวง เขารู้ดีว่าหน้าที่นั้นหมายถึงอะไร“มันจะมีสักกี่คนกันล่ะชิออน ที่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่ตัวเองรักยังมีทางรอดไปได้ แม้นายจะหมดโอกาสในวงการเพลง แต่นายก็ยังมีโอกาสอื่นอยู่นะชิออน”คำพูดนั้นเหมือนกระจกที่สะท้อนทุกอย่างกลับเข้าหาใจของชิออนน้ำตาเริ่มไหลช้า ๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว“ผม” เสียงชิออนขาดห้วง จุกไปทั่วลำคอ“ผมเข้าใจผิดเขาไปหมดเลย” ชิออนทำท่าจะลุกขึ้น แต่มินฮยอกก็รั้งเขาเอาไว้“ชิออน”“ครับ?”“นายรู้ไหม สองอักษรแรกของชื่อบริษัทเป็นช

เช้าวันถัดมา น้อยหน่าตื่นขึ้นตามเวลาของบ้าน แสงแดงอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างลงมาที่ห้อง เธอลุกจากเตียงด้วยใจเบิกบานก่อนจะลงมาที่โต๊ะอาหาร วันนี้ค่อนข้างสบาย เพราะเธอไม่ต้องไปช่วยพ่อหาเสียง พ่อนั่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยท่าทางนิ่งขรึมเหมือนทุกวัน แต่ครั้งนี้น้อยหน่ากลับรู้สึกว่าพ่อกำลังดี เพราะระหว่างเดินลงมาเธอได้ยินเสียงพ่อฮัมเพลงผเธอเพิ่งนั่งลง ยังไม่ทันได้แตะอาหาร พ่อก็เอ่ยขึ้นทันที“ช่วยนัดพ่อแม่ไอ้เด็กนั่นให้ด้วย” คำพูดของพ่อทำให้น้อยหน่าใจเต้น ตื่นระรัว คำพูดนี้เป็นสิ่งที่น้อยหน่าอยากจะได้ยิน“ตี๋เหรอคะ”“อืม หรือแกมีใครอีก” พ่อเลิกคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงกึ่งประชด แต่กลับเต็มไปด้วยการสังเกต“ไม่ใช่นะคะ…เอ๊ะ คุณพ่อ หรือว่า…” น้อยหน่าชะงัก อย่าบอกนะว่าพ่ออนุญาตแล้ว...“อืม ฉันจะยอมให้พวกแกคบกัน แต่ต้องอยู่ในสายตาผู้ใหญ่”“ขอบคุณนะคะคุณพ่อ” น้อยหน่ายิ้มกว้าง ดวงตาเอ่อประกายเหมือนยกภูเขาออกจากอก ทุกแรงกดดันที่เธอเก็บไว้มาหลายวันหายไปทันที“อืม”“งั้นหนูขอไปโทรหาตี๋ก่อนนะคะ”“อืม ไปเถอะ”“ว้าว ท่านยอมรับว่าที่ลูกเขยแล้วเหรอครับ” ลูกน้องแซวขึ้นทันทีเมื่อน้อยหน่าเดินออกไป“คนเก่ง ฉันก็ให้โอกาส”

“มาช่วยคุณพ่อหาเสียงครับ” ตี๋ตอบสุภาพ ยืนตรงไม่หลบสายตา“ฉันไม่ต้องการ” เขาพูดตัดทันที ยิ่งเห็นหน้าตี๋ชายวัยกลางคนก็เริ่มไม่พอใจ ไม่ได้อยากได้ไอ้เด็กนี่เป็นลูกเขยเลยสักนิด“คุณพ่ออย่าพูดแบบนี้สิคะ ถ้ามีใครมาได้ยินคุณพ่อจะเสียคะแนนนะคะ” น้อยหน่ารีบพูดแทรก พยายามลดแรงปะทะ แต่มุมปากกลับยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เพราะรู้ดีว่าพ่อตัวเองเป็นคนยังไง“หึ เจ้าแผนการนักนะ” เขาหรี่ตามองลูกสาว“จะทำอะไรก็เรื่องของแก อย่ามาทำให้ฉันเสียหน้า” เขาหันไปพูดกับตี๋“ครับ”“น้อยหน่าขึ้นรถ” พ่อสั่งต่อทันที โดยรถที่ว่าเป็นรถกระบะ มีแซง และป้ายหาเสียงติดอยู่“ตี๋” เธอหันไปมองอีกคน หมายจะให้ตี๋ไปด้วย“ไม่เป็นไรน้อยหน่า เดี๋ยวตี๋เดินไปกับทีมงาน” ตี๋พุดด้วยรอยยิ้ม ไม่วายพยักหน้าไปยังรถกระบะคันข้างหลังที่เป็นรถหาเสียงเหมือนกัน ในมือถือกล้องตัวใหญ่ เขาตั้งใจจะทำคอนเทนต์ให้พ่อเธอ ยังไงการที่ได้ไปอยู่ข้างหลังก็สามารถเก็บภาพมุมกว้างได้“จะดีเหรอ”“อื้อ ดีสิ”รถหาเสียงดำเนินไปเรื่อย ๆ ระหว่างวัน ทั้ง ๆ ที่อากาศอบอ้าว แต่ตี๋ก็ยังทำงานด้วยความเต็มใจ เขากับน้อยหน่าแม้จะอยู่ไกลกันแต่ก็ยังสบตาและพยักหน้าให้กันเป็นระยะ ราวกับให้

“แกจะต้องไม่กลับไปที่นั่นอีก” พ่อสั่งน้อยหน่าเสียงเข้มหลังจากที่กลับมาถึงคอนโดของลูกสาว เสียงประตูปิดดังปังตามหลังทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที แต่ยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัด“พ่อ…”“ฉันพูดชัดเจนแล้ว”“…หนูยังอยากไปช่วยงานเขา” เธอกลั้นใจพูดออกไป แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้คงไม่ต่างจากเดิม“ช่วยงาน หรือไปอยู่กับมัน!” เขาหันกลับมาทันที เสียงดังขึ้นจนสะท้อนในห้อง“พ่อ!” เธอเผลอขึ้นเสียงก่อนจะเม้มปากแน่น“อย่าขึ้นเสียงใส่ฉัน” สายตาคมกริบจนเธอต้องหลบตา น้อยหน่าอึดอัดจนไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงแล้ว“อย่าไปที่นั่นอีก มันมีแต่จะทำให้แกและฉันเสื่อมเสีย”“…แล้วหนูต้องใช้ชีวิตตามภาพลักษณ์ของพ่อทุกอย่างเลยเหรอ”“น้อยหน่า พ่อทำไปก็เพราะหวังดี ในอนาคตแกจะได้เจอคนดี ๆ ที่เหมาะสมกับแก ฉันพูดแค่นี้หวังว่าแกจะเข้าใจ”“…”“พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มหาเสียง แกต้องมาช่วยด้วย เพราะในอนาคต แกจะต้องรับช่วงต่อจากฉัน”“…น้อยหน่าไม่อยากทำ”“แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ แล้วก็อย่าคิดหนีอีก พรุ่งนี้ฉันจะมารับ”ปัง!เสียงประตูปิดสนิท พ่อจากไปแล้ว ทิ้งให้น้อยหน่าอยู่ในห้องเพียงลำพัง เธอร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ ด้วยความน้อยใจ พ่อของเธอไม่เค

“ฉันไม่ใช่พ่อแก”“ให้ผมคบกับน้อยหน่าเถอะครับ ผมไม่รู้ว่าระหว่างคุณพ่อกับคุณแม่ผมเคยมีเรื่องอะไรกัน แต่ผมกับน้อยหน่าไม่เกี่ยว”“สภาพอย่างแกเนี่ยนะ ใครบอกไม่มีอนาคต”“ใครบอกว่าลูกฉันไม่มีอนาคต!” นลินสวนกลับทันที เสียงดังชัด ลูกชายของเธอน่ะได้แชมป์มาตั้งหลายครั้ง วิศวะไอทีไม่ได้มาง่าย ๆ เงินก็มีไม่ได้น้อยหน้าคนอื่น เธอออกโรงปกป้องลูกชายอย่างชัดเจน“แม่...”“ถึงบ้านฉันจะขายสังฆทาน แต่ชาตินี้ทั้งชาติก็เลี้ยงลูกสาวแกให้ไม่อดตายได้ล่ะกัน”“ใจเย็น ๆ ก่อนคุณ” ผู้เป็นสามีที่พึ่งกลับมาที่ร้านก็รีบเข้ามาห้ามผู้เป็นภรรยา เขารู้จักเปี๊ยกดี และเปี๊ยกก็ไม่ชอบเขา“เหอะ กับอีแค่ร้านขายสังฆทานเนี่ยนะ”“คุณพ่อหยุดเถอะค่ะ หนูขอ” เสียงน้อยหน่าสั่นจนแทบขาด บรรยากาศรอบตัวเหมือนอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ“น้อยหน่ากลับไปกับพ่อเขาก่อนนะลูก” พ่อของตี๋พูดขึ้นเบา ๆ แต่ชัดเจน“พ่อ...” ตี๋หันมอง“เชื่อพ่อตี๋ ปล่อยเธอไปก่อน”“น้อยหน่ากลับ!”“พ่อ!”สิ้นเสียงน้อยหน่าก็ถูกพ่อลากขึ้นรถไปทันที ทิ้งให้ตี๋ยืนเคว้งอยู่หน้าร้าน ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาควรจะทำยังไงภายในบ้านสามคนพ่อแม่ลูกนั่งอยู่ที่โซฟานั่งเล่นด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด แววต

“ร้านนี้ใช่ไหม” ชายวัยกลางคนลงจากรถตู้คันหนู ข้างกายมีลูกน้องคนสนิทคอยถือร่มอยู่ข้าง ๆ สายตามองร้านสังฆทานตรงหน้าอย่างไม่วางตา ลูกสาวเขามาติดพันลูกชายบ้านนี้เองสินะ“ครับนาย” ลูกน้องตอบทันทีชายวัยกลางคนกวาดสายตามองร้านตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ร้านสังฆภัณฑ์ผสมร้านดอกไม้ที่ดูเรียบง่าย แต่กลับมีลูกค้าเข้าออกไม่ขาดสาย กลิ่นดอกไม้สดลอยอ่อน ๆ คลุกเคล้ากับกลิ่นธูปเทียนมันไม่ใช่สถานที่ที่เขาคิดว่าลูกสาวควรจะมายืนอยู่“รับอะไรดีคะ...” เสียงของนลินเอ่ยทักขึ้นตามมารยาท ก่อนจะชะงักไป“ไอ้เปี๊ยก!”นลินอุทานเสียงดัง สีหน้าที่เคยเรียบสงบเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในทันที“นลิน!”สายตาของทั้งสองปะทะกันเหมือนประกายไฟที่รอวันปะทุ“แกมาทำอะไรที่นี่” เธอถามเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจหลังจากเห็นหน้าเพื่อนรักในวันวาน เหอะ คนอย่างท่านเปี๊ยก ลดตัวลงมาร้านเธอ พายุคงจะเข้าแล้ววันนี้“แกนั่นแหละมาทำอะไรที่นี่”“ลูกสาวฉันอยู่ที่นี่...”“อย่าบอกนะว่าผู้ชายที่ลูกสาวฉันมาติดพันคือลูกแก”บรรยากาศรอบร้านเงียบลงทันที ลูกค้าที่อยู่ใกล้ ๆ เริ่มชะลอฝีเท้า เหมือนรับรู้ถึงความตึงเครียด“…คุณพ่อ”เสียงน้อยหน่าดังขึ้นเบา

“ตี๋!” น้อยหน่าตกใจเมื่ออยู่ดี ๆ แฟนหนุ่มของเธอก็มานั่งข้าง ๆ แถมยังซบเธออยากอ้อน ๆ ไม่รู้จักอายแม่ตี๋ไม่อาย แต่น้อยหน่าน่ะอาย“อะไร”“มาซบอะไรตรงนี้เนี่ย ไม่อายแม่รึไง” น้อยหน่าทำหน้าดุใส่นิด ๆ ก่อนที่จะใช้มือผลักหัวเขาออก แต่ผลักออกได้แค่แปปเดียว ตี๋ก็ซบหน้าลงกับไหล่เธอต่อ“ไม่อายหรอก”“สมัยพ่อกับแม่คบกันใหม่ ๆ ก็แบบนี้แหละลูก” คุณแม่พูดแซวขึ้น ยิ้มขำ ๆ ก่อนที่เธอจะนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับใช้ความคิด“น้อยหน่า พ่อแม่หนูรู้รึเปล่าว่าคบกับตี๋น่ะ” คุณแม่หันมาถามด้วยความเป็นห่วง“แหะ ๆ หนูยังไม่ได้คุยกับแม่เลยค่ะ” น้อยหน่าเกาหัวเบา ๆ อย่างเขิน ๆ เธอรรู้ว่าการที่มาคลุกอยู่ที่บ้านตี๋โดยที่พ่อแม่เธอไม่ได้รับรู้ มันไม่ใช่เรื่องดี แต่เธอยังไม่กล้าบอกพ่อกับแม่แม้น้อยหน่าจะหัวเราะเบา ๆ แต่นลินกำลังสัมผัสได้ว่าน้อยหน่ากำลังมีอะไรในใจ เธอที่ผ่านโลกมาเยอะก็พอเข้าใจได้ว่าน้อยหน่าน่ะ คงจะกลัวพ่อแม่ลูก เธอเองก็เป็นแม่คน เลยอยากจะทำให้มันถูกต้อง ทั้งน้อยหน่าและลูกชายเธอจะได้ไม่มีเรื่องให้เสียหาย คบกันก็ควรอยู่ในสายตาผู้ใหญ่“ให้แม่ไปคุยให้ไหม ผู้ใหญ่จะได้รับรู้”“ว่าไงตี๋” คุณแม่หันไปถามลูกชาย“ผมยังไ

“วันนี้มึงอย่าอยู่เลยอีทับทิม พี่ลักษมณ์จะต้องเป็นของกู”เสียงคำรามลอดไรฟันดังต่ำชวนขนลุก ร่างสะบันงาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น แววตาเหมือนสัตว์ร้ายที่พร้อมขย้ำเหยื่อ ความเงียบภายในห้องกลับกลายเป็นบรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออกอึกมือแข็งแรงโถมเข้าบีบคอทับทิมแน่นจนเธอสะดุ้งเฮือก หายใจไม่ออกทันที ความเจ็บปวดแล่นผ่านลำคอ ร่างบางดิ้นรนสุดแรงแต่ไร้ทางหนี ใบหน้าของเธอซีดเผือดเหมือนคนสิ้นเลือด ดวงตาเบิกกว้างสะท้อนความตื่นตระหนกสุดขีดแววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา มือทั้งสองปัดป่ายไปมาโดยไร้จุดหมาย ร่างเอนพิงขอบหน้าต่างอย่างไร้เรี่ยวแรง หากสะบันงาผลักเพียงนิดเดียวเธอคงตกลงไปแล้วทว่าคนตรงหน้ากลับเลือกบีบคอให้ขาดใจแทน ไม่ว่าข้างหน้าหรือข้างหลังก็มีแต่ความตาย สิ่งเดียวที่จะทำให้รอดได้คือสู้ และรีบหาทางไปหาพี่ลักษมณ์เพื่อขอความคุ้มครองหัวใจทับทิมเต้นแรงจนแทบทะลุอก เธอหวังจะคว้าอะไรบางอย่างมาต่อสู้ แต่ความพยายามกลับพลาดไปโดนตะเกียงน้ำมันที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ น้ำมันใสไหลนองพื้นโดยที่เธอไม่รู้ตัว ควันไฟเริ่มฟุ้งคลุ้งในอากาศ แสบจมูกจนสำลักแค่ก แค่ก เสียงไอของทับทิมดังท่ามกลางความชุลมุน“กูจะฆ่ามึงให้ตายเสี

“ออกรถกันได้แล้ว” เสียงพ่อใหญ่ครามตะโกนสั่ง เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องแข่งกับความเงียบของยามค่ำคืน รถเคลื่อนตัวออกไปท่ามกลางสายลมที่พัดแรงภายในห้องนอนของเสือลักษมณ์ หลังจากที่อีกฝ่ายจากไป ทับทิมที่อยู่เพียงลำพังก็กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งด้วยความไม่พอใจ“กรี๊ดดดดด” เสียงกรีดร้องของทับทิมดังลั่น ทำเอาชมพู่สะดุ้งเฮือกจากที่นอน เธอรีบวิ่งมาหาทับทิมในห้องทันที“คุณทับทิมเป็นอะไรจ๊ะ” ชมพู่รีบถามด้วยความตกใจ“ก็ไอ้แก่คำน่ะสิ มันจะตายแล้วก็ยังจะลากผัวกูไปด้วย” ทับทิมน้ำตาคลอ ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธและหึงหวง“ใจเย็น ๆ นะจ๊ะ” ชมพู่พยายามปราม แม้ใจตัวเองจะร้อนรุ่มไม่แพ้กัน“จะเย็นได้ไง กูอุตส่าห์ได้กลับมาแล้ว แต่พี่ลักษมณ์ก็ยังเลือกไอ้แก่นั่นมากกว่ากู” เสียงทับทิมสั่นเครือ คล้ายเสียสติ“เดี๋ยวเสือลักษมณ์ก็กลับมาจ้ะ คุณทับทิมรอก่อนนะจ๊ะ” เสียงปลอบใจดังแผ่ว แต่ทับทิมกลับส่ายหน้าแรง ๆ“กูละร้อนใจนัก กลัวเหลือเกิน กลัวว่าไอ้พวกนั้นจะหลอกพี่ลักษมณ์ไปแก้ของ” ทับทิมยกมือกุมอกหอบหายใจ ชมพู่ที่กลัวเจ้านายจะเป็นลมก็พยุงทับทิมไปนั่งอยู่บนเตียง ก่อนจะลุกขึ้นมาปิดประตู ปิดหน้าต่าง กลัวว่าคุยอะไรกันเสียงดัง

“เรื่องใหญ่เลยละพี่” มืดรีบยื่นซองจดหมายเก่า ๆ ที่ยับเล็กน้อยมาให้“ไหนมึงว่ามา”“นี่จ้ะ พี่อ่านเอาเอง”เสือลักษมณ์รับซอง เปิดอ่าน พลันทับทิมก็ขยับมายืนเคียง ออเซาะอย่างเคย“มีอะไรกันจ๊ะพี่ลักษมณ์” เสียงออดอ้อนเอ่ยถามเขากวาดตามองตัวอักษรไม่กี่บรรทัด แต่หัวใจก็เต้นแรงด้วยความโกรธ ทันทีที่อ่านจบ เขาขย้ำจดหมายทิ้งด้วยแรงมือมหาศาล“ลุงคำโดนทางการไล่ล่าน่ะ ต้องการกำลังเสริม ตอนนี้แกแก่แล้วไม่ไหว”“เสือคำน่ะเหรอจ๊ะ” ทับทิมถามทันที แววตาเต็มไปด้วยความสนใจ เธอรู้จักแกดี เพื่อนเก่าของพ่อที่ล่วงลับไปนาน หากนับเวลาก็ถือว่าแก่หง่อมเต็มที“อืม” เขาพยักหน้า“พี่คงต้องขึ้นไปหัวเมืองเหนือคืนนี้” น้ำเสียงหนักแน่นราวคำสั่ง เส้นทางที่เสือคำอยู่ไกลโพ้น หากไม่ออกคืนนี้ก็คงสายเกินไป“แต่ทับทิมอยากอยู่กับพี่ ให้ทับทิมไปกับพี่นะจ๊ะ” หญิงสาวรีบคว้าแขนเขาแน่น ความหวาดหวั่นสะท้อนในน้ำเสียงและดวงตา“ไม่ต้อง มันอันตราย” เขาปฏิเสธทันที มือใหญ่จับบ่า จ้องหน้าเมียแน่นิ่ง“ไม่เป็นไร พี่จะกลับมาหานะ” เขาลูบเส้นผมเธอเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนลงเหมือนปลอบใจ“แต่...” ทับทิมเสียงสั่น ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความกลัว ดวงตาคู่สวยพร่า

สายน้ำยกสำรับกับข้าวขึ้นมาบนบ้านใหญ่ในช่วงเย็น แม้จะโดนผลักไสอยู่หลายครั้งหลายหนแต่ก็ไม่อาจทำให้ความรักที่เขามีแต่คนรักจางหรือลดน้อยลงไป สายน้ำทำกับข้าวมาให้หลังจากที่ไม่เห็นทับทิมหรือสะบันงาลงไปทำกับข้าวในครัว ด้วยความห่วงใยคนรักจึงทำให้เองเหมือนเช่นทุกวัน แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมแตะต้องเลยก็ตามเมื่อไม่เห็นเงาคนรักออกมากินข้าวที่โต๊ะ สายน้ำก็ถือวิสาสะยกเข้าไปให้ถึงในห้อง ดำที่เป็นห่วงสายน้ำก็ขอมาด้วย แต่แอบรออยู่ที่นอกห้อง“พี่ลักษมณ์ สายน้ำเอาข้าวมาให้จ้ะ” เสียงหวานเอ่ยเรียกเบา ๆ พร้อมวางถาดอาหารลงบนโต๊ะไม้ที่มุมห้องนอน กลิ่นข้าวสวยร้อน ๆ ลอยคลุ้งไปทั่ว แต่เจ้าของห้องกลับไม่แม้แต่จะหันมามองเสือลักษมณ์นั่งขลุกตัวอยู่กับทับทิมบนเตียง ทั้งสองโอบกอดกันกลม ทับทิมเอนซบกับอกแกร่งสีหน้ายิ้มเยาะเย้ยสายน้ำ คนมองเห็นภาพบาดตาก็เจ็บปวดใจ อ้อมกอดนั้นเคยเป็นของเขามาก่อน สายน้ำอยากจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ แต่ก็ต้องกลั้นมันเอาไว้ไม่ให้ใครได้สมน้ำหน้า“เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ” เสียงเข้มตอบห้วน ๆ แฝงไปด้วยความไม่ไยดี เสือลักษมณ์เอาแต่สนใจทับทิม ไม่มองหน้าสายน้ำแม้แต่น้อย“...” สายน้ำเม้มปากแน่น สายตาสั่นไ

“มึงไปเฝ้าพี่มึงดี ๆ ก่อนที่มันจะตายห่า” ดำกำชับ เสียงเด็ดขาด“ไปกันเถอะ ฉันร้อนใจจะตายห่าอยู่แล้ว” สะบันงาหันไปบอกสายน้ำ สีหน้าเคร่งเครียด“เออ” ดำตอบรับสั้น ๆ ก่อนที่ทุกคนจะเดินมาถึงบ้านของพ่อใหญ่ครามหรือบ้านของดำ เป็นจังหวะเดียวกันที่รถคันหรูขับเข้ามาทันทีที่เห็นพ่อใหญ่ครามลงมาจากรถ ดำก็เข้าไปถามไถ่พ่อตัวเองทันที“พ่อ เป็นไงบ้าง” เขาถามเสียงเข้ม มองหน้าชายชราด้วยแววตาเคร่งเครียด“หลวงตาจะแก้ของให้” พ่อใหญ่ตอบเสียงหนักแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม“จ้ะ เมื่อไหร่จ๊ะ” สายน้ำถามทันที แววตาเปี่ยมความหวัง“แยกมันออกจากอีทับทิมได้เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น” พ่อใหญ่เอ่ยชัดถ้อย ดวงตาคมกริบ สิ่งที่สำคัญไม่ใช่แก้ของ แต่จะทำยังไงให้มันหลุดจากผู้หญิงแพศยาคนนั้นได้“เราต้องวางแผนจ้ะ” สายน้ำเสนอความคิด น้ำเสียงจริงจังจนทุกคนเงียบฟัง“แผนอะไร” ดำเลิกคิ้วถาม สีหน้าครุ่นคิด“เสือลักษมณ์เป็นโจร แน่นอนว่าต้องมีเพื่อน ถูกไหมจ๊ะ” สายน้ำถามด้วยเสียงเรียบแต่หนักแน่น“อืม มึงนี่ก็ฉลาดนะเนี่ย” ดำเอ่ยชมทันที มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย ไม่คิดว่าเพื่อนตัวเล็กของเขาจะฉลาด“แหะ ๆ” คนตัวเล็กหัวเราะแก้เขิน แก้มแดงเล็กน้

บรึ๊นนนนนเสียงรถกลับมาอีกครั้งในยามเช้า สะบันงาและสายน้ำไม่รอช้ารีบตามมาทันทีที่บ้านใหญ่ โดยมีเสือดำและเสือใบ้เดินตามมา พวกเขาทุกคนยังไม่มีใครนอนหลับเลยสักคนหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน“พี่ลักษมณ์” สายน้ำรีบเรียกเสียงดัง หัวใจเต้นแรงด้วยทั้งความโล่งใจที่เสือลักษมณ์กลับมาอย่างปลอดภัยแต่ก็อดหวาดหวั่นเสียไม่ได้“อ๊ะ!” สะบันงาร้องตกใจทันทีที่เห็นคนเปิดประตูรถลงมาอีกฝั่งเป็นทับทิม ดวงตาเบิกกว้างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองนี่พี่ลักษมณ์ไปรับมันกลับมาจริง ๆ สินะ“ทับทิม” เสือลักษมณ์เอ่ยชื่อเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความหลงใหล โอบแขนเสือลักษมณ์ เชิดหน้าใส่สะบันงาพร้อมยิ้มเยาะ“ตกใจเหรอที่เห็นหน้าฉัน” เธอส่งเสียงเย้ย แววตาคมกริบฉายแววเหนือกว่า“...” สายน้ำเงียบงันไปในทันที ใจบีบรัดจนแทบขาดลมหายใจ ความรู้สึกเจ็บปวดเจ็บใจถาโถมเมื่อเห็นคนรักรักคนอื่น“หลีกหน่อยนะ พอดีฉันกับพี่ลักษมณ์ทำ อุ๊ย เดินทางกันมาเหนื่อย จะพักสักหน่อยนะ” เธอพูดพลางกระตุกยิ้ม ริมฝีปากแต่งแต้มรอยยิ้มเยาะ“คุณทำอะไรกับพี่ลักษมณ์กันแน่!” สายน้ำตะโกนถามเสียงสั่น น้ำตารื้นคลอเบ้า คนตัวเล็กรีบเดินมาขวางทันทีเพื่อไม่ให้ทับทิมและเสือลักษมณ