روايات بقلم สนพ.ฮันนี่มิวส์ นามปากกา.Blaxor

“อึก!” เสือลักษมณ์สะดุ้งด้วยความเจ็บ มีดปักลงที่แขนจนเลือดไหลซึมออกมาสายน้ำที่ถูกมัดตาและปากอยู่พยายามดิ้นรนจนในที่สุดก็สามารถแกะผ้าที่พันออกได้ เขาหอบหายใจแรงด้วยความหวาดกลัวแต่ดวงตาเปล่งประกายมุ่งมั่น มือเล็กคว้าเสาน้ำเกลือที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ แล้วสะบัดสุดแรงเพล้ง! ตุ้บ!เสาน้ำเกลือฟาดเข้าที่ไหล่ของคนร้ายอย่างจังจนมันเซถอยหลัง สายน้ำตะโกนลั่นทั้งน้ำเสียงสั่นเครือ “ช่วยด้วย! มีคนร้าย!”เสือลักษมณ์ที่เจ็บแขนยืนนิ่งตะลึง เขาไม่คิดเลยว่าสายน้ำที่อ่อนแอในสายตาของเขาจะลุกขึ้นมาสู้กับคนร้ายได้เช่นนี้ ความเจ็บปวดร้าวที่แขน สายตาคมก้มมองแขนตัวเองที่เต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดเสือลักษมณ์ไม่เคยคาดคิดว่าตัวเองจะมีวันอ่อนแอ เขาไม่เคยถูกฟันแล้วเข้ามาก่อน สายตาคมมองไปยังไอ้ชั่วช้านั่นอีกครั้ง ในมือมันมีมีดอาคม มิน่า เขาถึงได้บาดเจ็บเช่นนี้! ไม่รู้ว่ามันเป็นของใครกัน ถ้าเห็นหน้ามันเขาไม่เอามันไว้แน่เสียงฝีเท้าวิ่งกรูเข้ามาใกล้จากด้านนอก ประตูถูกผลักเปิดออก แต่ทันทีที่ผู้คนพุ่งเข้ามา ร่างของโจรก็หายวับไปในเงามืด เหลือเพียงความเงียบและลมหายใจหอบหนักของสายน้ำกับเสือลักษมณ์ที่ยังคงยืนอยู่กลางห้อง“ใครก็ไ

ดึกสงัด เงียบจนได้ยินเสียงลมพัดแผ่ว เสือลักษมณ์ยังคงไม่ยอมไปไหน เขานั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องคนไข้ แม้พยาบาลจะออกปากบอกให้ไปพักหลายครั้ง แต่ก็ยังคงดื้อด้านนั่งอยู่ต่อเมื่อถึงขั้นที่หมอออกมาเตือนว่า ทั้งคนไข้และญาติคนอื่น ๆ เริ่มหวาดกลัว เสือลักษมณ์จึงจำใจถอยไปหลบอยู่ข้างเสาต้นใหญ่ในอาคารแทน เสาอยู่ไม่ไกลนักจากห้องพักผู้ป่วย และจากตรงนั้น เขายังมองเห็นประตูห้องของสายน้ำได้อย่างชัดเจนเขาแทบไม่ได้พักเลยตลอดคืน สมองมัวแต่ขบคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป ปัญหาที่รุมเร้าไม่ได้อยู่ที่ชุมเสืออีกแล้ว ทับทิมก็ถูกไล่ออกไป สร้อยก็ไปแล้ว เหลือเพียงสะบันงาที่เขาไม่รู้จะหาทางจัดการเช่นไร ถ้าไม่ติดว่าบุญคุณค้ำคอ เขาคงไล่เธอไปตั้งนานแล้วถ้าย้อนกลับไปได้…หากรู้ว่าอนาคตจะได้เจอคนที่หัวใจหมายปอง เขาคงไม่ตอบแทนบุญคุณแก่คนเฒ่าคนแก่พวกนั้นด้วยการยอมรับภาระที่กำลังพันธนาการเขาในวันนี้สายตาคมทอดมองไปยังบานประตูห้องที่ปิดสนิทอย่างเหม่อลอย แล้วความทรงจำก็ค่อย ๆ พาเสือลักษมณ์หวนกลับไปยังวันวานอีกครั้งห้าปีก่อน ณ ชุมเสือครามชายสูงวัยผู้เปี่ยมไปด้วยอำนาจทั้งสี่นั่งเรียงกันบนตั่งไม้ขนาดหนึ่งคน ภายในห้องรับแขกอันเงียบสงบ บร

“เฮ้อ มึงนี่นะ ดีที่รอดมาได้ กูว่าแล้ว ถึงมึงจะโง่ยังไงก็ไม่น่าเซ่อซ่าถึงกับตกน้ำเองหรอก”“พี่ดำ!”“ฮ่า ๆ กูล้อเล่นน่า” ดำหัวเราะจนตาหยี เขาลุกเดินมาลูบหัวสายน้ำด้วยความเอ็นดูเสียงหัวเราะและความสนิทสนมที่ทั้งสองมีต่อกันยิ่งทำให้เสือลักษมณ์เจ็บปวด แต่ก็อดรู้สึกอบอุ่นใจไม่ได้ที่เห็นใครสักคนคอยดูแลสายน้ำ ด้วยความร้อนรุ่มในอก เขาจึงผลักประตูห้องเข้าไปในทันทีสายน้ำถึงกับหน้าเหวอ ส่วนดำกลับยืนเฉย ราวกับไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันของเสือลักษมณ์แม้แต่น้อย“กูไปกินข้าวก่อนนะ ลากไอ้ใบ้มาตั้งแต่เช้า ยังไม่ได้กินอะไรเลย”“จ้ะ”ดำลุกเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เสือลักษมณ์อยู่กับสายน้ำเพียงลำพัง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทันที ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว บรรยากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกเสือลักษมณ์ลากเก้าอี้มานั่งข้างคนตัวเล็ก ทว่าสายน้ำกลับไม่สนใจ เอาแต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น“เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง”น้ำเสียงของเสือลักษมณ์อ่อนลง เต็มไปด้วยความห่วงใย แต่ยิ่งเห็นคนตรงหน้าทำเฉยเมย หัวใจเขาก็ยิ่งเจ็บปวด นี่สินะ ความรักที่ทั้งงดงามและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน“…”“สายน้ำ”“คุณช่วยเราทำไม”คำว่า คุณ ยิ

“คุณครับ” เสียงเรียกแผ่วข้างหูปลุกให้ร่างสูงที่เผลอหลับสะดุ้งตื่นขึ้นมา ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยสัญชาตญาณนักล่า มือหนาพุ่งไปคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายทันที“ใคร!”“หมอเองครับ!” หมอรีบยกสองมือขึ้นห้ามปรามด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดเพราะแรงบีบจากมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยพลัง เสือลักษมณ์เพิ่งรู้ตัวจึงคลายมือออกอย่างรวดเร็ว เขายกมือหนาลูบใบหน้าตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกสติ หัวใจยังเต้นแรงกับความตกใจที่ตัวเองเผลอเงยหน้าเอนหลับโดยไม่รู้ตัว“เมียผมเป็นยังไงบ้างครับ” เสียงทุ้มถามทันควัน“คนไข้ถูกย้ายไปที่ห้องพิเศษแล้วครับ”“ห้องพิเศษ?”“ครับ พอดีห้องรวมเต็ม…เลยถือวิสาสะย้ายคนไข้ไปที่ห้องพิเศษให้”คิ้วเข้มขมวดเป็นปม แม้หมอจะพูดเรียบ ๆ แต่ความจริงอีกด้านคือ ญาติคนไข้คนอื่น ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะนั่งใกล้เขา บรรยากาศรอบห้องเต็มไปด้วยแรงกดดัน หมอจึงจำใจย้ายสายน้ำออกมา เพื่อเลี่ยงปัญหา“ขอบใจนะหมอ”“เอ่อ…แต่เมื่อเช้ามีญาติอีกคนมาเยี่ยมแล้วนะครับ ไม่แน่ใจว่าคุณทราบหรือเปล่า” เสือลักษมณ์ชะงัก สายตาคมวาวขึ้นมาทันที “ใครครับ!”“หมอก็ไม่ทราบเหมือนกัน”“ห้องไปทางไหนครับ!”“ถัดจากนี้ไปอีกห้าห้องครับ”“ขอบใจมาก” ฝ่ามือหนาตบบ่า

“งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ”“อืม”เสือลักษมณ์เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหน้าห้องฉุกเฉิน แม้ประตูไม้ปิดทึบจนมองไม่เห็นข้างใน แต่เพียงได้อยู่ใกล้ ๆ ก็ยังดี สายตาคมทอดมองไปยังบานประตูด้วยแววตาเจ็บปวด ทุกอย่างมันเป็นเพราะเขา หากตัดสินใจให้ชัดเจนตั้งแต่แรก สายน้ำก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้ตอนนี้เขากำจัดทับทิมออกไปแล้ว สร้อยก็คงไม่กล้ากลับมาอีก ดูจากท่าทีคงหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่าง เหลือเพียงสะบันงาที่ยังเป็นเมียในนาม แต่สะบันงาเป็นคนดี มีน้ำใจ ไม่แน่ว่าหากอยู่ไปอาจเข้ากันได้ดีกับสายน้ำแต่…สายน้ำล่ะ จะยอมรับได้หรือไม่ หากต้องเป็นเมียคนที่สองของเขา ใจหนึ่งเสือลักษมณ์คิดว่าคงเป็นไปได้ แต่ในอีกใจกลับหวาดหวั่นว่าสายน้ำคงไม่ยอม และตอนนี้อาจเกลียดเขาเข้าไส้ไปแล้วก็ได้แล้วแบบนี้เขาควรทำอย่างไร ไอ้เสือ…คิดสิวะ!ทางด้าน ทับทิม เธอเดินทางกลับถึงบ้านของตนในยามดึกพร้อมสาวใช้คนสนิท หลังจากห่างหายไม่ได้กลับมานานนัก บ้านทั้งหลังก็เต็มไปด้วยฝุ่นผงและหยากไย่ ชมพู่ ที่เกรงว่าเจ้านายจะลำบาก จึงเร่งมือทำความสะอาดห้องให้นับตั้งแต่มาถึง จนเวลาล่วงเลยเกือบตีสอง ทั้งคู่ก็ยังไม่ได้เอนกายพักผ่อน“ห้องกวาดเสร

ร่างแกร่งของ เสือลักษมณ์ พลิกกายไปมาด้วยความกระสับ กระส่ายบนเตียง เหงื่อกาฬผุดเต็มกรอบหน้า ใบหน้าอาบชื้นไปด้วยเหงื่อ แต่ความร้อนในกายค่อย ๆ คลายลง ทว่าเมื่อภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของใครบางคนแวบเข้ามาในความคิด เปลือกตาก็สะดุ้งเบิกกว้างพร้อมกับเสียงหอบเฮือกใหญ่“สายน้ำ!”เสือลักษมณ์เหลียวซ้ายแลขวา กลับไม่เห็นร่างเล็กที่เขาเพิ่งฝันถึง มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเอง พลางกวาดตามองรอบห้อง จึงรู้ว่าตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียงของตนเอง ความทรงจำเรื่องความเจ็บปวดทุรนทุรายในห้องพระยังคงย้อนกลับมาเสียงแอ๊ดเบา ๆ ของบานประตูดังขึ้น สายตาคมตวัดไปยังผู้มาใหม่ เป็น เสือราม หรือ เสือใบ้ น้องชายของเขา“มึงเป็นคนพากูมาที่นี่ใช่ไหม”[ใช่ พี่ไปทำอะไรผิด ครูถึงลงโทษพี่รุนแรงแบบนั้น] เสือใบ้ถามด้วยภาษามือเสือลักษมณ์ถอนหายใจหนัก เขาเพียงแค่ตบสั่งสอนทับทิม แต่ไม่คิดว่าครูอาจารย์เจ้าของวิชาจะเล่นงานเขาจนแทบเอาชีวิตไม่รอด“กูไม่เป็นอะไรแล้ว มึงกลับไปเถอะ”เสือใบ้พยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทันทีนั้นเสือลักษมณ์ลุกขึ้นแต่งกายใหม่ อาการเจ็บปวดเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง คงเป็นเพียงการสั่งสอนจากครู มิใช่เอาของคืนเมื่อจัดกา

แสงแดดยามบ่ายคล้อยลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นลวดลายบนพื้นหญ้าหอคอยโบสถ์ดังแผ่วเป็นเนือง ๆ ลมอุ่นพัดกลีบดอกมูกุงฮวาปลิววนอยู่กลางอากาศ ชิออนเดินช้า ๆ ข้างกายเจย์ในสวนเล็ก ๆ ของโบสถ์ กลิ่นหอมอบอวลของดอกไม้ชวนให้บรรยากาศดูโรแมนติก“ทำไมถึงเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่” เจย์ถามเสียงอ่อนโยนมือกุมมือชิออนอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไป พลางมองไปรอบ ๆ มีต้นไม้ใหญ่ไม่กี่ต้น ม้านั่งไม้สีซีดตั้งอยู่กลางสนามหญ้า และไกลออกไป เด็ก ๆ กำลังหัวเราะกันอยู่ตรงลานดิน“เพราะผมเกิดที่นี่ คุณเคยสืบประวัติผม คงรู้ว่าผมเป็นเด็กกำพร้า”เสียงของชิออนแผ่วเบา ราวกับลมที่พัดผ่านทุ่งดอกไม้ เขาก้มมองพื้นหญ้า ใบหน้าแฝงรอยยิ้มเศร้า ๆ ที่พยายามซ่อนความเจ็บลึกในใจพ่อแม่ของชิออนเสียไปตั้งแต่ยังเด็ก เขาจึงเติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า“อืม ฉันรู้ แต่ฉันแค่อยากได้ยินจากปากนาย” เจย์ตอบเบา ๆ ดวงตาอ่อนโยนจนแทบละลาย เขาไม่อยากฟังจากใครอื่นอีกแล้ว นอกจากเสียงสั่นไหวของคนตรงหน้า ที่ทำให้หัวใจของเขาเจ็บและอบอุ่นไปพร้อมกัน“ผมเองก็อยากได้ยินจากปากคุณ” ชิออนเงยหน้าขึ้นสบตา ความกล้าชั่วขณะผลักให้เขาพูดสิ่งที่ค้างคาในใจ ดวงตาคู

วันต่อมาอากาศยามบ่ายของฤดูใบไม้ร่วงสดใสกว่าทุกวัน เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่กลางลานโบสถ์ เสียงหัวเราะของพวกเขาดังทั่วบริเวณชิออนนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ต้นสนใหญ่สายลมเย็นพัดผ่านปลายผม เขาเผลอยิ้มจาง ๆ กับภาพเด็ก ๆ วิ่งไล่กันแต่ไม่นาน เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาเสียงที่ไม่เคยได้ยินในที่แห่งนี้มาก่อนเสียงเฮลิคอปเตอร์ ลมแรงพัดกรูมาจนใบไม้ร่วงกราว เด็ก ๆ หยุดวิ่งแล้วชี้ขึ้นฟ้า“พี่ชิออน ดูนั่นสิ มีเครื่องบินด้วย!”ชิออนหันไปมองด้วยความตกใจท้องฟ้าสีฟ้าสด มีเฮลิคอปเตอร์สีดำลำหนึ่งกำลังลดระดับลงตรงลานกว้างหน้าโบสถ์เสียงใบพัดดังสนั่น ชิออนเดินเร็วออกไปดู หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้ในรอบหลายเดือน และเมื่อเครื่องจอดลง ร่างสูงในชุดสูทเรียบหรูสีเข้มก็วิ่งออกมาชายคนนั้น คือเจย์ ในผมสีเทา เงินที่สะท้อนแดดบ่ายวูบวาบ“เจย์” ชิออนเรียกอีกฝ่ายด้วยสายตาของความดีใจ“ว้าว คุณลุงเป็นเจ้าชายจริง ๆ ด้วย” เด็กร้องด้วยความดีใจและตื่นเต้นที่เห็นเจ้าชายของพวกเขาลงมาจากเครื่องบินเจย์ไม่พูดอะไรเลย เขาวิ่งตรงเข้ามาหา ก่อนคว้าอีกฝ่ายเข้ากอดแน่นกลางลานแรงกอดนั้นแน่นจนชิออนแทบหายใจไม่ออก“ขอโทษ” เสียงของเจย์สั่

หลายวันมานี้ ชิออนมักเอาแต่ใช้เวลาอยู่ในโบสถ์มากกว่าทุกครั้ง เขาแทบจะไม่ออกไปไหน วันทั้งวันหมดไปกับการช่วยเด็ก ๆ และสวดภาวนาในห้องเล็ก แต่ในใจกลับไม่สงบเลยสักนิด ทุกครั้งที่หลับตา เขามักจะเห็นใบหน้าของเจย์ และได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาในความเงียบและเมื่อคิดถึงมากเกินไป ความกลัวก็กลับมา กลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีกสุดท้าย เขาจึงตัดสินใจไปพบกับบาทหลวงอีกครั้ง ในยามเย็นหลังจากที่คุณพ่อว่างเขาก็มาพบคุณพ่อเป็นการส่วนตัวในโบสถ์“คุณพ่อครับ ทำยังไงผมถึงจะลืมความรู้สึกเจ็บปวดได้เหรอครับ” ชิออน ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าดวงตากลับสั่นระริกด้วยความกลัวแม้จะอยู่ที่โบสถ์มานานหลายเดือนแล้วก็ไม่อาจสลัดความรู้สึกทุกข์ใจได้ชิออนยังคงยึดติดอยู่กับความรู้สึกพวกนั้นบาทหลวงหันมามองช้า ๆ มองใบหน้าชิออนด้วยสีหน้าอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มบาง“ลูกแน่ใจหรือว่าต้องการอย่างนั้นจริง ๆ”“ครับ ผมอยากปลดปล่อยตัวเองจากความกลัว จากความรักที่ยังหลอกหลอน ผมอยากใช้ชีวิตโดยที่มีความสุขอีกครั้ง” คุณพ่อมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ“ลูกยังหนีความรู้สึกอยู่เลยชิออน” เสียงของท่านนิ่งและอ่อนโยน“ลูกอาจพึ่งพาพระเจ้าและศา

อีกฟากหนึ่ง บนถนนต่างจังหวัดที่ทอดยาวผ่านเนินเขาและทุ่งนารถบรรทุก สีดำคันเดิมแล่นอยู่ใต้ท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีของยามเย็นเจย์นั่งอยู่หลังพวงมาลัยมือใหญ่จับแน่น สายตาเหม่อมองถนนข้างหน้าเสื้อเชิ้ตสีเทาแขนยาวถูกม้วนขึ้นถึงศอกปลายนิ้วมีรอยบุหรี่เก่าที่ยังไม่จางเขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว แม้ชีวิตที่นี่จะลำบาก แต่เขาก็บอกตัวเองเสมอว่ามันเป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้นอันที่จริง เขาไม่จำเป็นต้องทนลำบากขนาดนี้เลยแต่ก็เพราะนี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เขาได้เห็นหน้าชิออน โดยไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีเขาไปอีกทุกครั้งที่รถจอด เขาจะเห็นชิออนอยู่กับเด็ก ๆ เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายลอดออกมาถึงนอกรั้วโบสถ์เพียงเท่านั้น หัวใจของเจย์ก็เหมือนหายเจ็บไปชั่วขณะ“เห็นนายยังยิ้มอยู่ แค่นี้ฉันก็พอแล้ว”หลังจากที่ชิออนออกไปจากชีวิตเขา เจย์ก็ให้คนตามสืบมาตลอดว่าชิออน อยู่ที่ไหน และทำอะไรอยู่ และตอนที่ชิออนมาอยู่ที่นี่เขาก็ตั้งใจแล้วว่าจะมองอีกฝ่ายอยู่ห่าง ๆ ทั้งที่ในใจเขาไม่อาจปล่อยชิออนไปได้ แต่ก็ต้องจำใจต้องปล่อยไป เพราะไม่อยากให้ชิออนต้องเจ็บปวดเพราะเขาอีกแล้วทางด้านของชิออนหลังจากที่เสียงและเ

หลายวันมานี้ ชีวิตของชิออนดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เขาช่วยคุณพ่อจัดหนังสือในห้องสมุด สอนเด็ก ๆ ร้องเพลง และทำอาหารเช้าให้พวกเขาทุกวันแต่ทุกคืนก่อนนอน เขายังคงเปิดโทรศัพท์เครื่องเก่าที่หน้าจอร้าว พิมพ์ชื่อ เจย์ เจย์โฬม ลงในช่องค้นหาเหมือนเดิมไม่มีข่าว ไม่มีบทสัมภาษณ์ ไม่มีแม้แต่ภาพหลุดเหมือนชายคนนั้นหายไปจากโลกนี้ทั้งใบเขาไม่รู้ว่าควรโล่งใจหรือเสียใจดีเพราะอย่างน้อย ถ้าไม่มีข่าวร้าย ก็แปล ว่าเจย์ยังคงมีชีวิตอยู่ แต่การไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นกำลังเป็นอย่างไรมันกลับทำให้เขาเจ็บกว่าที่คิดจนวันหนึ่ง เด็ก ๆ ในโบสถ์วิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมหนังสือนิทานในมือ“พี่ชิออน อ่านให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ”ชิออนยิ้มบาง ๆ เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วเปิดหนังสือให้พวกเขา เด็ก ๆ นั่งล้อมรอบเสียงของชิออนฟังดูนุ่มอบอุ่นและอ่อนโยนในยามเล่านิทาน เสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็ก ๆ ดังไปทั่วห้องไม้เล็ก ๆ ยามที่ชิออนได้อยู่กับเด็ก ๆ เขาก็มีความสุข แต่พออยู่คนเดียวเขาก็เอาแต่คิดถึงเจย์ จนบางครั้งถึงขั้นเหมอลอยก็มีเวลาผ่านไปหลายเดือน ทุกสิ้นเดือนมักจะมีรถขนของมาส่งที่โบสถ์เหมือนเดิม ทั้งกล่องของบริจาค เสื้อผ้าเด็ก ของเล่น แ

“เจย์อาจจะทำผิดวิธี แต่เขารักนายจริง ๆ เขาไม่เคยคิดจะทำร้ายนายเลย เขาแค่ไม่รู้จะทำยังไงให้นายอยู่ต่อได้โดยไม่เสียทุกอย่าง”“...”“ส่วนเรื่องที่นายหางานไม่ได้นั่นก็ไม่ใช่เพราะเขาเหมือนกัน” มินฮยอกถอนหายใจ“นายแก่เกินไปสำหรับวงการนี้แล้ว ชิออน เด็กรุ่นใหม่โตขึ้นทุกวัน โลกมันเปลี่ยนไปไว นายเข้าใจใช่ไหม”คำพูดของมินฮยอกทำให้ชิออนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก ที่ผ่านมาเขาเอาแต่โทษเจย์โดยไม่เคยคิดเลยว่าแท้จริงแล้ววงการนี้เป็นอย่างไร และเหตุผลที่อดีตสมาชิกคนอื่น ๆ ยังมีที่ยืนอยู่ อาจเพราะพวกเขายังเด็กกว่าใช่ ชิออนเป็นลีดเดอร์ เป็นพี่ใหญ่ของวง เขารู้ดีว่าหน้าที่นั้นหมายถึงอะไร“มันจะมีสักกี่คนกันล่ะชิออน ที่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่ตัวเองรักยังมีทางรอดไปได้ แม้นายจะหมดโอกาสในวงการเพลง แต่นายก็ยังมีโอกาสอื่นอยู่นะชิออน”คำพูดนั้นเหมือนกระจกที่สะท้อนทุกอย่างกลับเข้าหาใจของชิออนน้ำตาเริ่มไหลช้า ๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว“ผม” เสียงชิออนขาดห้วง จุกไปทั่วลำคอ“ผมเข้าใจผิดเขาไปหมดเลย” ชิออนทำท่าจะลุกขึ้น แต่มินฮยอกก็รั้งเขาเอาไว้“ชิออน”“ครับ?”“นายรู้ไหม สองอักษรแรกของชื่อบริษัทเป็นช

เช้าวันถัดมา น้อยหน่าตื่นขึ้นตามเวลาของบ้าน แสงแดงอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างลงมาที่ห้อง เธอลุกจากเตียงด้วยใจเบิกบานก่อนจะลงมาที่โต๊ะอาหาร วันนี้ค่อนข้างสบาย เพราะเธอไม่ต้องไปช่วยพ่อหาเสียง พ่อนั่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยท่าทางนิ่งขรึมเหมือนทุกวัน แต่ครั้งนี้น้อยหน่ากลับรู้สึกว่าพ่อกำลังดี เพราะระหว่างเดินลงมาเธอได้ยินเสียงพ่อฮัมเพลงผเธอเพิ่งนั่งลง ยังไม่ทันได้แตะอาหาร พ่อก็เอ่ยขึ้นทันที“ช่วยนัดพ่อแม่ไอ้เด็กนั่นให้ด้วย” คำพูดของพ่อทำให้น้อยหน่าใจเต้น ตื่นระรัว คำพูดนี้เป็นสิ่งที่น้อยหน่าอยากจะได้ยิน“ตี๋เหรอคะ”“อืม หรือแกมีใครอีก” พ่อเลิกคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงกึ่งประชด แต่กลับเต็มไปด้วยการสังเกต“ไม่ใช่นะคะ…เอ๊ะ คุณพ่อ หรือว่า…” น้อยหน่าชะงัก อย่าบอกนะว่าพ่ออนุญาตแล้ว...“อืม ฉันจะยอมให้พวกแกคบกัน แต่ต้องอยู่ในสายตาผู้ใหญ่”“ขอบคุณนะคะคุณพ่อ” น้อยหน่ายิ้มกว้าง ดวงตาเอ่อประกายเหมือนยกภูเขาออกจากอก ทุกแรงกดดันที่เธอเก็บไว้มาหลายวันหายไปทันที“อืม”“งั้นหนูขอไปโทรหาตี๋ก่อนนะคะ”“อืม ไปเถอะ”“ว้าว ท่านยอมรับว่าที่ลูกเขยแล้วเหรอครับ” ลูกน้องแซวขึ้นทันทีเมื่อน้อยหน่าเดินออกไป“คนเก่ง ฉันก็ให้โอกาส”

“มาช่วยคุณพ่อหาเสียงครับ” ตี๋ตอบสุภาพ ยืนตรงไม่หลบสายตา“ฉันไม่ต้องการ” เขาพูดตัดทันที ยิ่งเห็นหน้าตี๋ชายวัยกลางคนก็เริ่มไม่พอใจ ไม่ได้อยากได้ไอ้เด็กนี่เป็นลูกเขยเลยสักนิด“คุณพ่ออย่าพูดแบบนี้สิคะ ถ้ามีใครมาได้ยินคุณพ่อจะเสียคะแนนนะคะ” น้อยหน่ารีบพูดแทรก พยายามลดแรงปะทะ แต่มุมปากกลับยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เพราะรู้ดีว่าพ่อตัวเองเป็นคนยังไง“หึ เจ้าแผนการนักนะ” เขาหรี่ตามองลูกสาว“จะทำอะไรก็เรื่องของแก อย่ามาทำให้ฉันเสียหน้า” เขาหันไปพูดกับตี๋“ครับ”“น้อยหน่าขึ้นรถ” พ่อสั่งต่อทันที โดยรถที่ว่าเป็นรถกระบะ มีแซง และป้ายหาเสียงติดอยู่“ตี๋” เธอหันไปมองอีกคน หมายจะให้ตี๋ไปด้วย“ไม่เป็นไรน้อยหน่า เดี๋ยวตี๋เดินไปกับทีมงาน” ตี๋พุดด้วยรอยยิ้ม ไม่วายพยักหน้าไปยังรถกระบะคันข้างหลังที่เป็นรถหาเสียงเหมือนกัน ในมือถือกล้องตัวใหญ่ เขาตั้งใจจะทำคอนเทนต์ให้พ่อเธอ ยังไงการที่ได้ไปอยู่ข้างหลังก็สามารถเก็บภาพมุมกว้างได้“จะดีเหรอ”“อื้อ ดีสิ”รถหาเสียงดำเนินไปเรื่อย ๆ ระหว่างวัน ทั้ง ๆ ที่อากาศอบอ้าว แต่ตี๋ก็ยังทำงานด้วยความเต็มใจ เขากับน้อยหน่าแม้จะอยู่ไกลกันแต่ก็ยังสบตาและพยักหน้าให้กันเป็นระยะ ราวกับให้

“แกจะต้องไม่กลับไปที่นั่นอีก” พ่อสั่งน้อยหน่าเสียงเข้มหลังจากที่กลับมาถึงคอนโดของลูกสาว เสียงประตูปิดดังปังตามหลังทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที แต่ยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัด“พ่อ…”“ฉันพูดชัดเจนแล้ว”“…หนูยังอยากไปช่วยงานเขา” เธอกลั้นใจพูดออกไป แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้คงไม่ต่างจากเดิม“ช่วยงาน หรือไปอยู่กับมัน!” เขาหันกลับมาทันที เสียงดังขึ้นจนสะท้อนในห้อง“พ่อ!” เธอเผลอขึ้นเสียงก่อนจะเม้มปากแน่น“อย่าขึ้นเสียงใส่ฉัน” สายตาคมกริบจนเธอต้องหลบตา น้อยหน่าอึดอัดจนไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงแล้ว“อย่าไปที่นั่นอีก มันมีแต่จะทำให้แกและฉันเสื่อมเสีย”“…แล้วหนูต้องใช้ชีวิตตามภาพลักษณ์ของพ่อทุกอย่างเลยเหรอ”“น้อยหน่า พ่อทำไปก็เพราะหวังดี ในอนาคตแกจะได้เจอคนดี ๆ ที่เหมาะสมกับแก ฉันพูดแค่นี้หวังว่าแกจะเข้าใจ”“…”“พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มหาเสียง แกต้องมาช่วยด้วย เพราะในอนาคต แกจะต้องรับช่วงต่อจากฉัน”“…น้อยหน่าไม่อยากทำ”“แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ แล้วก็อย่าคิดหนีอีก พรุ่งนี้ฉันจะมารับ”ปัง!เสียงประตูปิดสนิท พ่อจากไปแล้ว ทิ้งให้น้อยหน่าอยู่ในห้องเพียงลำพัง เธอร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ ด้วยความน้อยใจ พ่อของเธอไม่เค

“ฉันไม่ใช่พ่อแก”“ให้ผมคบกับน้อยหน่าเถอะครับ ผมไม่รู้ว่าระหว่างคุณพ่อกับคุณแม่ผมเคยมีเรื่องอะไรกัน แต่ผมกับน้อยหน่าไม่เกี่ยว”“สภาพอย่างแกเนี่ยนะ ใครบอกไม่มีอนาคต”“ใครบอกว่าลูกฉันไม่มีอนาคต!” นลินสวนกลับทันที เสียงดังชัด ลูกชายของเธอน่ะได้แชมป์มาตั้งหลายครั้ง วิศวะไอทีไม่ได้มาง่าย ๆ เงินก็มีไม่ได้น้อยหน้าคนอื่น เธอออกโรงปกป้องลูกชายอย่างชัดเจน“แม่...”“ถึงบ้านฉันจะขายสังฆทาน แต่ชาตินี้ทั้งชาติก็เลี้ยงลูกสาวแกให้ไม่อดตายได้ล่ะกัน”“ใจเย็น ๆ ก่อนคุณ” ผู้เป็นสามีที่พึ่งกลับมาที่ร้านก็รีบเข้ามาห้ามผู้เป็นภรรยา เขารู้จักเปี๊ยกดี และเปี๊ยกก็ไม่ชอบเขา“เหอะ กับอีแค่ร้านขายสังฆทานเนี่ยนะ”“คุณพ่อหยุดเถอะค่ะ หนูขอ” เสียงน้อยหน่าสั่นจนแทบขาด บรรยากาศรอบตัวเหมือนอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ“น้อยหน่ากลับไปกับพ่อเขาก่อนนะลูก” พ่อของตี๋พูดขึ้นเบา ๆ แต่ชัดเจน“พ่อ...” ตี๋หันมอง“เชื่อพ่อตี๋ ปล่อยเธอไปก่อน”“น้อยหน่ากลับ!”“พ่อ!”สิ้นเสียงน้อยหน่าก็ถูกพ่อลากขึ้นรถไปทันที ทิ้งให้ตี๋ยืนเคว้งอยู่หน้าร้าน ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาควรจะทำยังไงภายในบ้านสามคนพ่อแม่ลูกนั่งอยู่ที่โซฟานั่งเล่นด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด แววต

“ร้านนี้ใช่ไหม” ชายวัยกลางคนลงจากรถตู้คันหนู ข้างกายมีลูกน้องคนสนิทคอยถือร่มอยู่ข้าง ๆ สายตามองร้านสังฆทานตรงหน้าอย่างไม่วางตา ลูกสาวเขามาติดพันลูกชายบ้านนี้เองสินะ“ครับนาย” ลูกน้องตอบทันทีชายวัยกลางคนกวาดสายตามองร้านตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ร้านสังฆภัณฑ์ผสมร้านดอกไม้ที่ดูเรียบง่าย แต่กลับมีลูกค้าเข้าออกไม่ขาดสาย กลิ่นดอกไม้สดลอยอ่อน ๆ คลุกเคล้ากับกลิ่นธูปเทียนมันไม่ใช่สถานที่ที่เขาคิดว่าลูกสาวควรจะมายืนอยู่“รับอะไรดีคะ...” เสียงของนลินเอ่ยทักขึ้นตามมารยาท ก่อนจะชะงักไป“ไอ้เปี๊ยก!”นลินอุทานเสียงดัง สีหน้าที่เคยเรียบสงบเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในทันที“นลิน!”สายตาของทั้งสองปะทะกันเหมือนประกายไฟที่รอวันปะทุ“แกมาทำอะไรที่นี่” เธอถามเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจหลังจากเห็นหน้าเพื่อนรักในวันวาน เหอะ คนอย่างท่านเปี๊ยก ลดตัวลงมาร้านเธอ พายุคงจะเข้าแล้ววันนี้“แกนั่นแหละมาทำอะไรที่นี่”“ลูกสาวฉันอยู่ที่นี่...”“อย่าบอกนะว่าผู้ชายที่ลูกสาวฉันมาติดพันคือลูกแก”บรรยากาศรอบร้านเงียบลงทันที ลูกค้าที่อยู่ใกล้ ๆ เริ่มชะลอฝีเท้า เหมือนรับรู้ถึงความตึงเครียด“…คุณพ่อ”เสียงน้อยหน่าดังขึ้นเบา

“ตี๋!” น้อยหน่าตกใจเมื่ออยู่ดี ๆ แฟนหนุ่มของเธอก็มานั่งข้าง ๆ แถมยังซบเธออยากอ้อน ๆ ไม่รู้จักอายแม่ตี๋ไม่อาย แต่น้อยหน่าน่ะอาย“อะไร”“มาซบอะไรตรงนี้เนี่ย ไม่อายแม่รึไง” น้อยหน่าทำหน้าดุใส่นิด ๆ ก่อนที่จะใช้มือผลักหัวเขาออก แต่ผลักออกได้แค่แปปเดียว ตี๋ก็ซบหน้าลงกับไหล่เธอต่อ“ไม่อายหรอก”“สมัยพ่อกับแม่คบกันใหม่ ๆ ก็แบบนี้แหละลูก” คุณแม่พูดแซวขึ้น ยิ้มขำ ๆ ก่อนที่เธอจะนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับใช้ความคิด“น้อยหน่า พ่อแม่หนูรู้รึเปล่าว่าคบกับตี๋น่ะ” คุณแม่หันมาถามด้วยความเป็นห่วง“แหะ ๆ หนูยังไม่ได้คุยกับแม่เลยค่ะ” น้อยหน่าเกาหัวเบา ๆ อย่างเขิน ๆ เธอรรู้ว่าการที่มาคลุกอยู่ที่บ้านตี๋โดยที่พ่อแม่เธอไม่ได้รับรู้ มันไม่ใช่เรื่องดี แต่เธอยังไม่กล้าบอกพ่อกับแม่แม้น้อยหน่าจะหัวเราะเบา ๆ แต่นลินกำลังสัมผัสได้ว่าน้อยหน่ากำลังมีอะไรในใจ เธอที่ผ่านโลกมาเยอะก็พอเข้าใจได้ว่าน้อยหน่าน่ะ คงจะกลัวพ่อแม่ลูก เธอเองก็เป็นแม่คน เลยอยากจะทำให้มันถูกต้อง ทั้งน้อยหน่าและลูกชายเธอจะได้ไม่มีเรื่องให้เสียหาย คบกันก็ควรอยู่ในสายตาผู้ใหญ่“ให้แม่ไปคุยให้ไหม ผู้ใหญ่จะได้รับรู้”“ว่าไงตี๋” คุณแม่หันไปถามลูกชาย“ผมยังไ