All Chapters of ใครบอกตี๋ติ๋ม: Chapter 1 - Chapter 10

“ฟอกซ์ ฟอกซ์คลับ ยินดีให้บริการค่า!~ ♡”เสียงหวานใสของ น้อยหน่า ดังผ่านไมโครโฟนสำหรับสตรีมเมอร์ พร้อมรอยยิ้มสดใสที่เธอตั้งใจส่งให้กล้องเว็บแคมโดยเฉพาะ รอยยิ้มนั้นเป็นเหมือนเครื่องหมายการค้าของเธอเวลาสตรีม เพราะเธอรู้ดีว่าผู้ชมจำนวนมากหลงเสน่ห์ความร่าเริงของเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่เปิดไลฟ์กล้องเว็บแคมค่อย ๆ จับภาพตั้งแต่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่ขยับตามคำพูด ก่อนจะเลื่อนเฟรมภาพลงมาถึงช่วงลำตัว หน้าอกอวบอึมที่แทบจะทะลั่กออกจาก ชุดบอดี้สูทบันนี่สีแดง และเอวคอดกิ่วของเธอน้อยหน่ารู้ดีว่ามุมกล้องนี้ทำให้รูปร่างของเธอดูโดดเด่นที่สุด และถึงแม้บางครั้งเธอจะรู้สึกเขินก็ตาม แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ยอดผู้ชมของเธอสูงขึ้นเรื่อย ๆน้อยหน่า สตรีมเมอร์สาย 18+ วัย 21 ปี เธอเป็นที่รู้จักในหมู่ผู้เล่นเกมโรลเพลย์เกมที่ผู้เล่นแต่ละคนจะสวมบทบาทสมมติใช้ชีวิตในโลกเสมือนจริง ซึ่งบางครั้งโลกเสมือนนั้นกลับทำให้ผู้คนรู้สึกเป็นตัวของตัวเองได้มากกว่าชีวิตจริงเสียอีกและบทบาทที่น้อยหน่าเลือกเล่นก็คือ ผู้จัดการบาร์ในคลับกลางเมือง บทบาทที่ทำให้เธอได้ใช้ทั้งความขี้เล่น ไหวพริบ และความสามารถในการเอาใ

“มาคุยเรื่องของเราดีกว่าเนอะ”“เรื่องอะไรคะ” ธีร์ถามยิ้ม ๆ แววตาเจ้าเล่ห์เหมือนกำลังรอดูว่าเธอจะงัดไม้ไหนออกมาเล่น เพราะเขาเริ่มจับทางได้แล้วว่ายามที่เธออ้อนเสียงหวานแบบนี้มักจะมีอะไรซ่อนเร้นอยู่“เฮีย...เมื่อไหร่พายจะได้เจอเฮียอ่า” ทั้งที่ถามคำนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ในใจก็ยังแอบหวังว่าเขาจะตอบจริงจังสักครั้ง เธออยากเจอเขา…แต่เขากลับไม่เคยรับปากเลยสักครั้งนี่สิ“หื้ม พายอยากเจอเฮียขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”“เฮียมาเจอพายหน่อยได้ไหม น้า” น้อยหน่าลากเสียงออดอ้อน ศีรษะเอียงนิด ๆ ตามนิสัย ทั้งที่รู้ว่าตัวเองงอแง แต่ก็ยังอยากลองเผื่อเขาจะใจอ่อน…อยากเจอเฮียธีร์ใจจะขาดแล้ว“ช่วงนี้เฮียเบื่อ ๆ ถ้ามีแมวมาเล่นด้วยสักตัวก็คงดี” ธีร์พยายามเปลี่ยนเรื่อง ไม่ให้เธอเข้าประเด็นนัดเจออีกหลังหน้าจอ ตี๋ ชายหนุ่มรูปร่างสูงนั่งเอนอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่ง เสื้อฟิตแนบลำตัวเผยกล้ามเนื้อแน่น ผมยาวไม่เป็นทรงถูกรวบด้วยที่คาดผม เผยใบหน้าคมเข้มกับแววตาเจ้าเล่ห์ เขามองทุกท่าทีของเธอด้วยความพอใจ ทั้งที่ไม่เคยคิดจะเจอจริง ๆ เพราะในใจยังมีแค่แฟนเก่าคนเดียวแต่ถึงอย่างนั้น เขาก็อยากเล่นกับเธออีกอยู่ดี :)“ให้พายเป็นแมวให้เฮียดีไห

17:45 น.น้อยหน่ายืนรอแม่อยู่ที่หน้าคอนโดด้วยความเบื่อหน่าย แม่บอกว่าจะมารับตอนหกโมงเย็น แต่แทนที่จะให้เธอรอในห้อง แต่ท่านกลับบอกให้มายืนรอจะได้ไม่เสียเวลาเธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถ่ฟีดแก้เซ็ง ในแฟนเพจของเธอไม่มีอะไรสำคัญมาก มีแต่พวกอาหวังที่คอมเม้นท์คุกคามเธอหลังจากที่เธอพึ่งอัพรูปสุดเซ็กซี่ในอ่างอาบน้ำไป น้อยหน่ากลับไม่ได้มีความคิดหวาดกลัวแม้แต่น้อย ก็มันเป็นงานของเธอนี่หน่าพอเล่นไปเบื่อ ๆ ก็อดคิดถึงคนที่อยู่ในเกมไม่ได้ ไม่รู้ว่าเวลานี้เฮียธีร์จะออนอยู่รึเปล่า…จะคิดถึงกันไหมแต่อีกใจน้อยหน่าก็คิด เวลาที่เธอจะไปเจอพ่อทีไรก็อึดอัดใจทุกทีถ้ามีเพื่อนคุยด้วยก็คงจะดีไม่น้อย คิดได้แบบนั้นน้อยหน่าก็ไม่รอช้ารีบทักไปหาเฮียธีร์ของเธอทันที[เฮีย][ว่าไงคะ] ข้อความตอบกลับมาแทบจะทันที ทำให้น้อยหน่าหลุดยิ้ม เพราะถึงจะเป็นแค่ตัวอักษรสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ[พายไม่อยากไปเจอพ่อเลย][อย่างอแงสิคะ ไปแปปเดียว เดี๋ยวก็ได้กลับแล้ว][เฮ้อ พายอึดอัดอ่า...เวลาพ่อนัดไปเจอทีไรไม่เคยมีเรื่องดี ๆ เลย]น้อยหน่าระบายความในใจออกไป ดวงตาเธอมองรถที่วิ่งผ่านไปมาอย่างเหม่อลอย เพราะในค

“อย่าลืมที่พ่อเขากำชับล่ะ” แม่เอ่ยเตือนทันทีหลังจากที่น้อยหน่าลงจากรถ“ค่ะแม่ สวัสดีค่ะ” น้อยหน่าตอบพร้อมยกมือไหว้ ก่อนจะปิดประตูรถแล้วโบกมือลา สีหน้าของเธอยังยิ้มอยู่ แต่ทันทีที่รถของพ่อแม่ขับออกไป ความยิ้มนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนคนที่เพิ่งปลดหน้ากากออกจากใบหน้าน้อยหน่าเดินเข้ามาในคอนโดของตัวเองอย่างเหนื่อยล้า“เฮ้อ...เหนื่อยจัง” เธอพึมพำออกมาเบา ๆ ขณะถอดรองเท้าไว้หน้าประตู ความรู้สึกอึดอัดจากบทสนทนาบนโต๊ะอาหารยังคงทำให้น้อยหน่าอึดอัด‘ไปไหนของเขากันนะ’ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวขณะเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง เพราะตั้งแต่เธอส่งข้อความหาเฮียธีร์ไป เขาก็ยังไม่ตอบเลยสักทีแอ๊ด…เสียงประตูห้องเปิดออกช้า ๆ“พะพาย!” น้อยหน่าอุทานเสียงหลงทันทีที่เหลือบไปเห็นภาพตรงหน้า หัวใจเธอกระตุกวูบ เพราะบนโต๊ะคอมแมวเปอร์เซียสีขาวของเธอกำลังยืนอยู่ข้างแก้วน้ำที่ล้มคว่ำ และน้ำกำลังไหลกระจายไปทั่วเมี๊ยว! แมวตัวป่วนร้องตอบอย่างไร้เดียงสา หางฟูสะบัดไปมาเหมือนไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งก่อหายนะอะไรไว้“พะพายทำอะไรกับคอมแม่เนี่ย!” น้อยหน่าร้องแทบจะกรี๊ดพร้อมรีบวิ่งเข้าไปที่โต๊ะ ใจของเธอเต้นแรงจนแทบหลุ

10:48 น. มหาวิทยาลัย“เฮ้อออ” น้อยหน่าถอนหายใจ นั่งเหม่ออยู่ในห้องเรียน เธอไม่มองกระดานด้วยซ้ำ ไม่สนอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่เลย มือเอาแต่กดเปิด ปิดหน้าจอโทรศัพท์ซ้ำไปซ้ำมา เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง ทั้งที่ลึก ๆ ก็รู้ดีว่าคนที่เธอรอคงยังไม่ตอบเร็ว ๆ นี้ หรือจริง ๆ เขาแค่ไม่อยากตอบกันแน่“สรุปเป็นไง มงคลยอมช่วยแกรึเปล่า” มีนกระซิบจากโต๊ะข้าง ๆ พลางชะโงกหน้ามามองอย่างอยากรู้ ตั้งแต่เช้าเธอก็เห็นเพื่อนจ้องโทรศัพท์ไม่วางตา คงจะเครียดมากแหละ“หึ อย่าว่าแต่จะช่วยเลย แชทยังอ่านไม่ตอบเลยด้วยซ้ำ”น้อยหน่ากลอกตา พูดเสียงหงุดหงิดยิ่งเห็นคำว่าอ่านแล้ว แต่ไม่มีข้อความตอบกลับ ความรู้สึกเหมือนถูกเมินก็ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ อ่านแล้วก็ไม่ตอบ จะมีมารยาทหน่อยไม่ได้หรือไง“อ้าว งั้นก็ไปหาที่คณะสิ” มีนพูดเหมือนเป็นเรื่องง่าย“คณะอะไร”น้อยหน่าถามทันที ขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะชะงักไป เธอเพิ่งนึกได้ว่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเรียนคณะอะไร เป็นแฟนเก่าอะไรของเธอกันนะ“เป็นแฟนเก่าประสาอะไรเนี่ย ไม่รู้ว่ามันเรียนอะไร” มีนส่ายหัวเบา ๆ ทั้งขำทั้งเอือม“...”น้อยหน่าเงียบไปทันที ได้แต่เม้มปากแน่น น่าอายชะมัด“ว