08 "แฟนเก่า"

“ขอคิดก่อน”

“ฮืออออ”

“อย่าพึ่งงอแงสิ” มีนดุเบา ๆ แต่ก็รู้ดีว่าเพื่อนคงเครียดจริง

“ก็ฉันเครียดนิ ไอดงไอดีฉันก็บันทึกไว้ในนั้น ฉันจำไม่ได้หรอกนะ” น้อยหน่าบ่นออกมาอย่างสิ้นหวัง เพราะเธอเป็นคนที่ชอบให้คอมจำรหัสทุกอย่างไว้ให้

“เฮ้อ แปปนึงนะ” มีนพูดก่อนจะเงียบไปเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง

“อื้อ” น้อยหน่าตอบเสียงอ่อย มือยังลูบหัวพะพายที่กำลังนั่งมองเธอตาใสเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลย พะพายนะ ก่อเรื่องให้แม่ปวดหัว

ไม่นานนัก เสียงของมีนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“อ่ะ มงคลไง” มีนพูดขึ้นเหมือนเพิ่งนึกออก

“มงคลไหน” น้อยหน่าถามทันที เพราะชื่อมันคุ้นแต่ก็ไม่อยากคิดไปทางนั้น

“ตี๋แฟนเก่าแกอ่ะ ตอนนี้มันเรียนวิศวะคอม ลองไปขอให้มันช่วยดูไหมล่ะ” มีนตอบอย่างสบาย ๆ ต่างจากน้อยหน้าที่ได้ยินคำว่าแฟนเก่า ก็คิ้วกระตุก

“จะดีเหรอ ตอนนั้นฉันจบกันไม่สวยอ่า” น้อยหน่าพูดเบาลงทันที ความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาในหัวจนเธอรู้สึกอึดอัด

“แล้วจะยังมีใครที่ไว้ใจได้อีกเหรอ”

“....”

“ฉันไม่รู้จักใครแล้วนะที่ซ่อมคอมเป็น”

“เฮ้อ” น้อยหน่าถอนหายใจอย่างจนมุม รอบตัวเธอไม่มีใครที่ส่อมคอมได้ แล้วมีนที่รู้ความลับเธอก็ไม่รู้จักใครอีกแล้ว แล้วแบบนี้เธอจะทำยังไงดีเนี่ย ไม่ได้หน้าด้านใจกล้าที่จะทักไปขอร้องแฟนเก่าหรอกนะ...แล้วไม่รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายมีแฟนไปแล้วรึยัง แล้วถ้ามี แฟนเขาไม่มาหึงเธอตายเหรอ

“เอาไงดีล่ะแก ฉันก็ซ่อมไม่เป็นด้วย แค่ลงโปรแกรมเป็นก็บุญหัวแล้ว” มีนพูดติดตลก

“ฮือออออ...เดี๋ยวฉันลองทักไปก็ได้ วางสายก่อนนะ”

“อื้อ” มีนตอบก่อนสายจะตัดไป

หลังจากวางสาย น้อยหน่าก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะลองทักหาเฮียธีร์ก่อนเป็นคนแรก

[เฮีย อยู่ไหมคะ]

[คอมพายเสีย เฮียพอจะรู้จักคนที่ซ่อมคอมเก่ง ๆ แล้วเก็บความลับได้ไหมคะ]

เธอจ้องหน้าจออยู่นานหลายนาที แต่แชตก็ยังคงเงียบสนิท

‘เฮ้อ…ไปไหนของเขากันเนี่ย’ เธอคิดพลางถอนหายใจเบา ๆ เพราะปกติเขาไม่เคยหายไปนานขนาดนี้

“อ้ากกกก อย่าบอกนะว่าต้องทักไปจริง ๆ อ่ะ” น้อยหน่างอแงออกมาอย่างคนที่กำลังต่อสู้กับตัวเอง เพราะคนที่เธอกำลังคิดจะทักคือคนที่เธอไม่อยากเจอหน้าที่สุดคนหนึ่ง

“ก็ได้...ทักก็ได้” เธอพูดออกมาเหมือนกำลังบังคับตัวเอง ก่อนจะเปิดแอปแชตอีกอันขึ้นมา

‘ยังออนอยู่ไหมนะ’ น้อยหน่าคิด พลางเลื่อนหน้าจอไล่หารายชื่อเก่า ๆ อย่างลังเลใจ ทุกชื่อที่ผ่านสายตาเหมือนพาให้ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาโดยไม่ทันตั้งตัว

พอเจอแอคเคานต์ของเขา…หัวใจก็สะดุดวูบหนึ่ง

น้อยหน่าชะงัก มือที่กำลังจะกดทักค้างอยู่กลางอากาศ ความรู้สึกอึดอัดค่อย ๆ แทรกขึ้นมาในอก แค่เห็นชื่อก็เหมือนย้อนกลับไปวันนั้น วันที่ทุกอย่างจบลงแบบไม่สวยเลยสักนิด สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเลือกกดออก ก่อนจะเปลี่ยนไปทักอีกคนแทน

[ตี๋ไม่น่าจะเล่นแอพนี้แล้วนะ] น้อยหน่าพิมพ์ส่งไปหามีน

[ลองทักไปดูก่อนสิ] มีนตอบกลับทันที

[เฮ้อ]

[ยังไง หรือจะซื้อคอมใหม่]

[ไม่เอา...ซื้อมาฉันก็ลืมรหัสเกมอยู่ดี]

[งั้นก็ทักไปซะ อย่าอิดออด]

[อื้อ]

น้อยหน่าทึ้งผมตัวเอง คงจะไม่มืทางเลือกแล้วสินะ สูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะกดเข้าไปในแชตที่ไม่ได้แตะมานาน

[ตี๋]

ข้อความสั้น ๆ ถูกส่งออกไป หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

[นี่เราน้อยหน่าเองนะ...เรามีเรื่องอยากขอให้ตี๋ช่วยนะ]

ไม่กี่วินาทีต่อมา…

ตี๋ มงคล ได้อ่านแล้ว

น้อยหน่ากลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ ตี๋อ่านแล้ว แต่ไม่คิดจะตอบเธอ

[ตี๋ ตอบเราหน่อยสิ]

ตี๋ มงคล ได้อ่านแล้ว

การกระทำของอีกฝ่ายที่อ่านไม่ตอบทำให้น้อยหน่าหงุดหงิดขึ้นมาเสียดื้อ ๆ กว่าเธอจะทักไปได้ก็ทำใจอยู่ตั้งนาน แต่นี่อะไร มาอ่านไม่ตอบแบบนี้ ใช้ได้ที่ไหนกัน คนมีเรื่องร้อนใจอยู่นะ!

‘หึ๊ย! จะตอบแฟนเก่าหน่อยไม่ได้รึไง’