Home / วัยรุ่น / ใครบอกตี๋ติ๋ม / 39 "วันที่แสนเร้าร้อน"

Share

39 "วันที่แสนเร้าร้อน"

“ตะ…ตี๋ เดี๋ยวมีคนมาเห็น” น้อยหน่าพยายามจะชักมือกลับแต่ก็สู้แรงของตี๋ไม่ได้ มือเรียวถูกจับแกมบังคับ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ใครบอกตี๋ติ๋ม   39 "วันที่แสนเร้าร้อน"

    “ตะ…ตี๋ เดี๋ยวมีคนมาเห็น” น้อยหน่าพยายามจะชักมือกลับแต่ก็สู้แรงของตี๋ไม่ได้ มือเรียวถูกจับแกมบังคับให้คว้าที่แกนกายใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในร่มผ้า“งั้นแสดงว่าถ้าไม่มีคนก็ได้ใช่ไหม”“มะ…ไม่รู้”หมับ!มือหนากระชากให้น้อยหน่าตามมาบริเวณต้นน้ำที่มีโขดหินขนาดใหญ่บดบังสายตา มุมนี้มีโขดหินใหญ่หลายโขด ทั้งยังมีต้นไผ่เสียดสีกันไปมาพอจะให้กลบเสียงและบดบังสายตาได้“ตรงนี้ไม่มีใครเห็น”“ตี๋” น้อยหน่าตกใจ เพราะไม่คิดว่าตี๋จะกล้าทำอะไรที่นี่ แต่แทนที่เธอจะห้าม น้อยกลับใจเต้นแรง ตื่นเต้นไปพร้อมกับเขาปฏิเสธความต้องการของตัวเองลึก ๆ ไม่ได้ว่าน้อยหน่าเองก็ตื่นเต้นที่อยากจะทำกันที่นี่...แต่เธอก็ต้องรักษาฟอร์มเสียหน่อย“เธอ…อมให้หน่อยดิ”“กะ…ก็ได้”น้อยหน่าคุกเข่าลงกับพื้น ผืนน้ำยามที่เธอก้มตัวลงมันเสมอกับหน้าอก เธอค่อย ๆ ปลดกางเกงของตี๋ออกก่อนจะโยนไปบนโขดหินพร้อมกับชั้นในทันทีที่แกนกายขนาดใหญ่ออกมาเผชิญโลกภายนอก น้อยหน่ากลืนน้ำลายอึกใหญ่ แม้จะเคยเห็นของตี๋แล้วแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันใหญ่จนเธอกลัว...แต่ถึงอย่างนั้นมือเรียวกับกอบกุมแกนกายใหญ่เอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ปลายลิ้นร้อนค่อย ๆ แตะลงบนปลายหยักแผล็บ…อ่อ

  • ใครบอกตี๋ติ๋ม   38 "มอง"

    “ดีนะวันนี้วันศุกร์ ไม่มีคน เดี๋ยวฉันไปกางเต็นท์ก่อนนะ อย่าไปเล่นไกลล่ะ” ตี๋พูดก่อนจะรีบขึ้นฝั่ง“น้อยหน่าไม่ใช่เด็กสักหน่อย”“นึกว่าใช่”“ตี๋!”“เดี๋ยวนะ…พรุ่งนี้วันเสาร์เหรอ” น้อยหน่าชะงัก“...โอ๊ย ลืมจนได้!” เธอร้องขึ้นทันที ก่อนจะรีบเดินขึ้นฝั่ง ไปหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วกดส่งข้อความทันที‘ขอโทษนะเฮีย เฮียอุตส่าห์ยอมมาเจอน้อยหน่าแล้ว’ ความรู้สึกผิดแวบขึ้นมาในใจทันที[เฮีย พรุ่งนี้พายไม่ว่าง คงจะไม่ได้ไปเจอเฮียแล้วนะคะ] เธอพิมพ์ข้อความด้วยนิ้วที่ชะงักเล็กน้อยก่อนกดส่งติ้ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นแทบจะทันที[พายไปไหน ติดธุระเหรอคะ] ข้อความตอบกลับมาเร็วเกินคาด ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นนิดหนึ่งฝ่ายตี๋ที่ยืนอยู่ไม่ไกล เหลือบเห็นหน้าจอและสีหน้าของเธอ ก็หลุดยิ้มบาง ๆ ออกมาเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง[ค่ะ พายมาเที่ยวกับเพื่อนนะคะ] เธอตอบกลับไป ในใจแอบรู้สึกผิด แต่ไม่รู้ทำไมเวลาที่เธอได้อยู่ใกล้ตี๋ เธอกลับไม่คิดถึงเฮียธีร์ของเธอเลย[เพื่อนคนนั้นคงจะสำคัญกว่าเฮียใช่ไหม][...ขอโทษนะเฮีย] เธอพิมพ์ช้า ๆ ความรู้สึกผิดเริ่มชัดขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ภาพของคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล…เธออยากใช้เวลาอยู่กับตี๋ มากก

  • ใครบอกตี๋ติ๋ม   37 "คนขี้แกล้ง"

    น้อยหน่าและตี๋มาถึงน้ำตกในช่วงบ่ายของวันถัดมา โชคดีที่เป็นน้ำตกในชุมชน เลยไม่ค่อยมีคน บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ มีเพียงเสียงน้ำไหลกับเสียงลมพัดผ่านต้นไม้“สวยจัง...ตี๋มาที่นี่บ่อยเหรอ” เธอมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตา เป็นครั้งแรกที่ได้มาเที่ยวน้ำตก พ่อแม่ไม่เคยอนุญาตให้เธอมาเลยสักครั้ง“ก็แค่เคยมาครั้งนึง เห็นมันสวย เลยคิดว่าถ้าได้พาเธอมา เธอน่าจะชอบ” เขาตอบพลางมองเธอมากกว่าวิวตรงหน้า แค่เห็นน้อยหน่าชอบ เขาก็มีความสุขแล้ว“ทำไมถึงได้มั่นใจขนาดนั้นว่าน้อยหน่าจะชอบ”“ก็เพราะเป็นแฟนเก่าละมั้ง ถึงรู้ใจเธอ”“อื้อ สวยดี น้อยหน่าชอบ” เธอพยักหน้าอย่างพอใจ แก้มแดงระเรื่อ แม้คำว่าแฟนเก่าจะแอบบาดใจอยู่หน่อย ๆ แต่อีกใจก็รู้สึกดีที่อีกฝ่ายรู้ใจเธอ“ชอบเหมือนกัน” ตี๋พูดเบา ๆ น้อยหน่าหันกลับมามองเขาอย่างไม่รู้ตัว และพบว่าตี๋เองก็มองเธออยู่เช่นกัน แถมยังยิ้มให้เธอตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว น้อยหน่ารีบหนีลงน้ำ หวังให้ความเย็นของสายน้ำพัดผ่านเอาความร้อนบนหน้าออกไป“น้ำเย็นจัง” น้อยหน่าค่อย ๆ ก้าวลงไปในน้ำ เธอสะดุ้งเล็กน้อย ไม่คิดว่าน้ำในตอนบ่ายจะเย็นแบบนี้ แต่ก็เป็นเย็นสบาย“ระวังล

  • ใครบอกตี๋ติ๋ม   36 "ฝันดี"

    “ระวังหน่อย” เขาพูดขึ้น พลางจับแขนเธอไว้กันล้ม สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย“อะแฮ่ม! ดูหนังต่อเถอะ” เธอรีบกระแอมแก้เขิน ก่อนจะนั่งดี ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“อืม” เขาพยักหน้ารับ แล้วก็เอนตัวพิงโซฟาจริงสิ เธอยังไม่รู้เลยนี่หน่าว่าพรุ่งนี้จะไปเที่ยวน้ำตกที่ไหน จะได้เตรียมตัวได้ถูก จะดูด้วยว่ามาทันเรียนรึเปล่า“ว่าแต่พรุ่งนี้จะไปน้ำตกที่ไหนเหรอ” น้อยหน่าถามขึ้นระหว่างที่หนังกำลังเล่น“อยากไปที่ไหนล่ะ” เขาตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากจอ“ไม่รู้สิ แทบจะไม่เคยไปเลย” เธอพึมพำเบา ๆ พลางกอดหมอนเอาไว้หลวม ๆ“งั้นไปที่เงียบ ๆ คนไม่เยอะ น้ำใส ๆ เธอน่าจะชอบ”“…ฟังดูดีนะ ถ้าไปแล้วอย่าทำอะไรแปลก ๆ ล่ะ” เธอเหล่มองเขาเล็กน้อย น้ำเสียงกึ่งเตือนกึ่งแซว“ทะลึ่งนะเรา” เขาหันมายิ้มมุมปาก“ไม่ใช่สักหน่อย!” เธอรีบปฏิเสธทันที หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย ผู้หญิงผู้ชายไปเที่ยวด้วยกันสองต่อสอง มันต้องมีอะไรมากกว่าเที่ยวอยู่แล้ว แต่หวั่นใจกลัวว่ามันจะประเจิดประเจ้อเสียมากกว่า“ทำไม อยากทำรึไง”“ไม่ใช่นะ!”“เงียบหน่อยสิ น้อยหน่าจะดูหนังต่อ” น้อยหน่ารีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะกลัวว่าจะโดนเอาคืน...ตี๋น่ะ ยิ่งชอบแกล้งอยู่ด้วย“ก็เธอช

  • ใครบอกตี๋ติ๋ม   35 "ระวังหน่อย"

    “อาบเสร็จแล้วเหรอ” ตี๋เอ่ยถามขณะที่เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ เส้นผมยังเปียกเล็กน้อย มีหยดน้ำไหลลงมาตามกรอบหน้า เขาเหลือบไปเห็นน้อยหน่ากำลังยืนง่วนอยู่กับทีวี เหมือนกำลังเลือกอะไรบางอย่าง“อืม เสร็จแล้ว” น้อยหน่าตอบโดยไม่หันมา สายตายังคงจ้องหน้าจอ มือกดรีโมตเปลี่ยนเมนูไปมา“ฝนยังไม่หยุดตกเลย อยู่ดูหนังก่อนก็ได้นะ”“ไม่ใช่ว่าเปิดโอกาสให้ฉันอยู่รึไง” ตี๋เอ่ยแซว มุมปากยกขึ้นนิด ๆ สายตามองเธออย่างรู้ทัน“ไม่ใช่สักหน่อย น้อยหน่าแค่กลัวว่าถ้าตี๋ขี่รถแล้วจะอันตราย” เธอรีบเถียงทันที ไม่อยากยอมรับว่าสิ่งที่ตี๋พูดมาก็มีสิ่งที่ถูกต้องอยู่ด้วย แค่ตอนที่อยู่ด้วยกันในวันนี้มันดีมาก จนไม่อยากให้อีกฝ่ายกลับ“เหรอ นึกว่าเธออยากให้ฉันอยู่ต่อ”“ก็...ไม่ใช่สักหน่อย” เธอชะงักเล็กน้อยก่อนจะตอบ แก้มขึ้นสีจาง ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ในใจก็ยอมรับว่าตัวเองก็มีหวั่นไหวอยู่เหมือนกัน หลังจากวันนั้นที่ทุกอย่างมันเลยเถิดไปมากกว่าที่คิดเธอก็แค่อยากเปิดโอกาสให้เขาเท่านั้นเอง แม้อีกใจจะยังยึดติดอยู่กับเฮียธีร์ แต่เธอก็ไม่อยากปิดโอกาสตัวเองขนาดนั้น เพราะอีกฝ่ายก็ไม่เคยชัดเจนกับเธอเลย ต่างจากตี๋ในวันนี้ที่แสดงออกชัดเจนว่าเขายัง

  • ใครบอกตี๋ติ๋ม   34 "เดทแรก"

    “อื้อ เบา ๆ นะ มันอันตราย” น้อยหน่าพูดขึ้น พลางรับหมวกมาใส่ มือเล็ก ๆ จับชายเสื้อเขาไว้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“อื้ม กูจะไม่ทำให้มึงเจ็บตัว”รถขับออกไปท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสาย เสียงฝนกระทบพื้นถนนดังต่อเนื่องซ่าา เสียงฝนดังกลบทุกอย่างรอบตัว เหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์ ตี๋ขับรถไปอย่างระมัดระวังที่สุด ลดความเร็วลงมากกว่าปกติ มือจับแฮนด์แน่น ในขณะที่น้อยหน่าซ้อนอยู่ด้านหลัง กอดเอวเขาแน่นขึ้นทุกครั้งที่รถสั่นเล็กน้อย“อื้อ เปียกหมดเลย” น้อยหน่าบ่นออกมาเบา ๆ หลังจากลงจากรถ เสื้อผ้าชื้นไปเกือบทั้งตัว“อึก…ตี๋” น้อยหน่ากลืนน้ำลายเมื่อเขาเห็นเสื้อของอีกฝ่ายที่เปียกลู่ไปกับร่างกาย เผยกล้ามเนื้อแน่น ทำเอาน้อยหน่าหน้าแดงซ่าน“ขึ้นมาบนห้องก่อนไหม ฝนน่าจะตกนานเลย เรากลัวตี๋ขับรถแล้วเกิดอุบัติเหตุอะ” เธอพูดรวดเดียวจบ น้ำเสียงแฝงความเป็นห่วงอย่างชัดเจน“ปากเสีย”“ไม่ได้ปากเสียสักหน่อย! เราเป็นห่วงต่างหาก” น้อยหน่ารีบเถียงกลับทันที คิ้วขมวดอย่างงอแง“หึ ก็ได้”“น้อยหน่าไม่มีเสื้อผ้าให้อะ” เธอพูดขึ้นหลังจากเข้ามาในห้องแล้ว พลางยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงนั้น“...” เขาเงียบ มองเธอนิ่ง ๆ โดยไม่พูดอะไร“มี

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status