บทที่ 2

ความไหวหวามที่เธอได้รับวันนี้รุนแรงกว่าทุกวัน เสียงปลายลิ้นที่ตวัดเลียปลายติ่งเสียวทำให้ต้องจิกเกร็งปลายเท้ากับที่นอนนุ่ม แอ่นความเป็นสาวให้เขาได้รุกล้ำมากกว่าเดิม

มือทั้งข้างจิกปลอกหมอนไว้แน่น เปลือกตาหนักอึ้งเหมือนกับทุกวัน ไม่อาจลืมตาขึ้นดูได้ว่าผู้ชายที่อยู่ตรงกลางระหว่างขานี้เป็นใคร

“อุ่นเสียว” เธอครางหวานบ่งบอกความรู้สึกนี้ให้เขารู้ เสียงครางต่ำในลำคอของเขาบอกให้รู้ว่าเขาเองก็พอใจ

ลิ้นร้อนร้ายตวัดเลียปลายติ่งสวาทเร่งเร้าให้ร่างบางสั่นสะท้านจุดหมายปลายทางของเขาคือให้เธอสุขสมแตกคาปาก และสาวน้อยตรงหน้าก็พร้อมจะแตกให้เขาได้ลิ้มชิมรส

“อื้อ อ๊ะ” เธอร้องครางเสียงดังเมื่อนิ้วเรียวยาวแทรกผ่านร่องเนื้อที่ตอดตุบ ๆ ด้วยเพราะพิษแห่งสวาทที่เขามอบให้

ถูกรุกเร้าด้วยปลายลิ้นและนิ้วร้อนเธอแทบจะขาดใจ แอ่นรับแรงกระแทกที่เขาส่งมาให้ อา...สุขเหลือเกิน

“อา...เสร็จแล้ว อุ่นเสร็จแล้ว อา” เธอร้องครางสั่นระริกราวจะขาดใจ น้ำหวานไหลอาบ เธอรับรู้ถึงความเปียกชื้นทั่วซอกขา อ้าขากว้างขึ้นอีกและร้องขออย่างเช่นทุกคืน

“เอาอุ่นที”

“เอาอุ่นที...ไม่” เธอต้องการมากกว่านี้ ต้องการอย่างอื่นที่ไม่ใช่นิ้วมือ แต่เขาก็ไม่เคยให้ เสียงปิดประตูห้องดังขึ้นรับรู้ว่าเขาออกไปแล้วและเป็นเช่นทุกคืนที่เธอไม่อาจลืมตาขึ้นมาได้

เช้าวันใหม่ไออุ่นมองร่องรอยที่เขาฝากไว้ วันนี้แจ่มชัดกว่าทุกวัน เธอสวมชุดนักศึกษาเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน ก็เห็นว่าทั้งสามหนุ่มนั่งรอกินข้าวเช้าอย่างเช่นทุกวัน

พี่กายเขารับหน้าที่ดูแลกิจการของบ้านต่อจากพ่อที่เสียไปเมื่อปีก่อน ปีนี้อายุยี่สิบหกปี เป็นผู้ชายอบอุ่นตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันหัวใจของสาวน้อยในเวลานั้นก็หลงรักเขาทันที

“มีข้าวต้มปลาของโปรดอุ่นด้วย” พี่กายพูดขึ้นทันทีที่ไออุ่นหย่อนกายนั่งลงข้างเขา โต๊ะอาหารแปดที่นั่ง เมื่อก่อนเคยใช้ทั้งหมดหกที่นั่ง ตั้งแต่พ่อเขาและแม่เธอเสียไปที่นั่งที่พวกเราใช้กันก็มีเพียงสี่ที่นั่งเท่านั้น

จะเป็นพี่กายไหมนะ...แต่จะเป็นพี่กายได้อย่างไรในเมื่อเขาทั้งสุภาพและเป็นผู้ใหญ่

ไออุ่นเผลอมองมือพี่ชายต่างสายเลือดที่นั่งข้างกัน มือเขาใหญ่กว่ามือเธอมาก นิ้วมือก็เรียวยาวมากด้วย มากพอที่จะเข้าจนลึกและทำให้เธอสุขสม...อา

“รีบกิน! เดี๋ยวสาย ถ้าสายไม่รอนะ” เสียงของพี่เดย์ทำให้เธอต้องตื่นจากภวังค์เงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งละม้ายกับพี่กาย แต่ดวงตาและรอยยิ้มของพี่เดย์จะร้ายกว่า โดยเฉพาะปากที่ร้ายกาจกว่ามาก

ปาก...ริมฝีปากหยักนั่นหรือเปล่าที่ครอบครองติ่งสวาทของเธอไว้และละเลงลิ้นตวัดเลียไปด้วย ปากนั่นหรือเปล่าที่ทำให้เธอแตกแล้วแตกอีก...อา

สองขาเรียวต้องขยับเข้าหากันเพราะเวลานี้กลางกายของเธอกำลังฉ่ำชื้น

“ไม่หิวเหรออุ่น” เสียงหนึ่งดึงสติของเธอกลับมา ไออุ่นหันสายตาไปหาคนที่นั่งข้างพี่เดย์ เขาคือพี่ไนต์ผู้ชายที่ลึกลับน่าค้นหาแต่ก็ดูอันตราย ทำไมกันนะ นักศึกษาแพทย์ถึงดูอันตรายได้ขนาดนี้

พี่ไนต์ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ฟองนมที่ติดอยู่บนริมฝีปากนั่นทำให้เธอรู้ว่าเมนูในแก้วน่าจะเป็นคาปูชิโน

เขาตวัดปลายลิ้นขึ้นปาดเลียฟองนมนั้นเข้าปาก ลิ้นหนาสากและยาวนั่น...หรือจะเป็นเขา เป็นลิ้นเขาที่ทำให้เธอดิ้นทุรนทุรายราวกับจะขาดใจ ยามเมื่อเขาตวัดเลียจากบนลงล่าง จากซ้ายไปขวาหรือแม้แต่ใช้ลิ้นนั่นแยงแหย่เข้าในร่องสาว มันนุ่มเมื่อยามปาดเลีย หากแต่กลับแข็งเวลาที่แยงเธอ

ไออุ่นสุขสมด้วยลิ้นเขาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

“กินได้แล้วครับ เดี๋ยวเย็นจะไม่อร่อย” เสียงและมือของพี่กายทำให้เธอตื่นจากความคิดน่าอาย เธอก้มมองมือของพี่กายที่กุมมือเธออยู่บนตักของตัวเอง

เขาสอดมือของเขาประสานกับมือเธอ พี่กายไม่เคยจับมือเธอเช่นนี้มาก่อน หัวใจของไออุ่นเต้นแรงและใบหน้าก็ร้อนผ่าว แต่การจับมือก็เป็นเพียงเวลาสั้น ๆ เมื่อพี่กายปล่อยมือให้เธอได้กินข้าว

เสียงของทั้งสามหนุ่มพูดคุยกัน แต่ไออุ่นกลับไม่รู้เลยว่าใครเป็นเจ้าของเสียงทุ้มนุ่มที่อยู่ตรงกลางระหว่างขาเธอในหลายคืนที่ผ่านมา

เสียงของใครกันนะ...เสียงที่ทำให้เธอต้องร้องตอบด้วยความเสียว เสียงของใครกันที่ทำให้เธอต้องเร่าร้อนราวกับว่าเสียงนั้นคือแรงปลุกเร้าอารมณ์หวามที่ซุกซ่อนอยู่ในกายเธอ

เสียง ใบหน้า ส่วนสูงและรูปร่างของพวกเขาทั้งสามคล้ายคลึงกันเหลือเกินเธอแทบแยกไม่ออกว่าในความมืดนั้น ใครกันที่ทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงเร่าร้อน

“อิ่มหรือยัง” พี่เดย์เอ่ยถามเมื่อเธอดื่มน้ำเสร็จ

“ค่ะ อิ่มแล้วค่ะ” เธอบอกเขาและลุกเดินตามคนที่อายุน้อยสุดในพี่ชายทั้งสามคน พี่เดย์เรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ เขาอยู่ปีสี่วิศวกรรมไฟฟ้า เป็นหนุ่มฮอตที่สาว ๆ ทั้งหลายอยากขึ้นรถด้วย

รถที่เขาไม่เคยให้ใครนั่งด้วยนอกจากเธอ