บทที่ 3

“ระวัง” มือใหญ่วางบนขอบประตูรถทุกครั้งที่เธอขึ้นรถเขา การเปิดประตูให้ขึ้นนั่งและลงเป็นเรื่องปกติของผู้ชายปากร้ายคนนี้

“กระโปรงหายาวกว่านี้ไม่ได้เหรอ” นั่นไง ปากร้ายของเขาเริ่มทำงาน

“มันแค่ร่นขึ้นเวลานั่ง” เพราะเป็นกระโปรงพลีทสูงเกินเข่ามาสองนิ้วเมื่อนั่งรถสปอร์ตของเขาทำให้กระโปรงร่นขึ้นสูง เธอสูงร้อยหกสิบห้าเซนติเมตรซึ่งก็ถือว่าสูงกว่าเพื่อนบางคนในชั้นเรียน แต่สิ่งที่ทำให้กระโปรงเธอดูสั้นคงเพราะเรียวขายาวและขาวนั่นแหละ

“เวลานั่งเรียนก็ระวัง เอาผ้าคลุมมาด้วยไหม” พี่เดย์ถามคำถามอย่างเช่นทุกวัน แต่วันนี้เธอลืมผ้าคลุม ไออุ่นส่ายหน้าตอบ ไม่กล้าตอบเพราะกลัวโดนดุ

เมื่อรถเข้าจอดในมหาวิทยาลัยอย่างเช่นทุกวัน ทั้งสองยังไม่ได้ลงจากรถ พี่เดย์ก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอ หัวใจของไออุ่นเต้นแรง มือกำแน่นอยู่บนตัก

ยิ่งเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมจากกายเขาหัวใจของเธอยิ่งเต้นไม่เป็นส่ำ ความอุ่นร้อนชิดพวงแก้มจนเธอต้องหลับตา คำถามที่แผ่วเบาข้างใบหูทำให้ร่างทั้งร่างของเธอแข็งค้าง

“เอาพี่ไหม?” ความอุ่นร้อนที่วางบนตักทำให้สาวนักศึกษาปีสองแทบสิ้นสติ

บทที่ 2 เอาพี่ไหม?    

“พี่พูดผิด เอาเสื้อพี่ไหม?” ไออุ่นมองความอุ่นร้อนที่วางบนตักมันคือเสื้อแจ็กเกตพี่เดย์ ถ้าจำไม่ผิดเสื้อนี้น่าจะเป็นเสื้อรุ่นของเขานะ

“ขอบคุณค่ะ”

“ตั้งใจเรียน ตอนเย็นกลับพร้อมไอ้ไนต์ พี่มีธุระ”

“ค่ะ” หากว่าใครคนหนึ่งไม่ว่างจะต้องเป็นอีกคนที่มารับเธอแทน ความใส่ใจของพวกเขาทำให้ไออุ่นอบอุ่นหัวใจเสมอ

จะใช่พี่เดย์ไหมนะ...ถ้าหากเป็นพี่เดย์ ก็ดีเหมือนกันเขากับเธอสนิทกันมากกว่าทุกคนคงเพราะด้วยช่วงวัยที่ใกล้กันที่สุด

“มีอะไรทำไมยังไม่ลง” พี่เดย์นิ่วหน้าเพราะหน้าคณะจอดได้ไม่นาน

“ค่ะ ลงค่ะลง” เธอรีบลงจากรถ ปัดความคิดเรื่อยเปื่อยออกจากหัว เอาเถอะค่อยคิดเรื่องนี้อีกทีแล้วกัน คืนนี้เธอจะทำอะไรได้บ้างนะ ทำอะไรที่ไม่ทำให้เธอหลับหลังจากเสร็จสม

ก่อนเลิกเรียนเพียงไม่กี่นาทีเธอก็ได้รับข้อความจากพี่ไนต์ว่าเขาจอดรถรออยู่แล้ว คงเพราะวันนี้เธอเลิกเรียนช้าทำให้หน้าคณะมีที่จอดรถซึ่งปกติแทบไม่มี

“รอนานไหมคะ” ไออุ่นเอ่ยถามคนที่ยืนข้างรถรอเปิดประตูให้เธอ

“ไม่นานครับ” มือเรียวยาวของนักศึกษาแพทย์วางบนขอบประตูรถในจังหวะที่เธอก้าวขึ้นนั่ง รถเอสยูวีของพี่ไนต์นั่งสบายกว่าของพี่เดย์มาก

“ทำไมวันนี้มารับอุ่นได้คะ พี่ไนต์ไม่ยุ่งเหรอคะ”

“มาได้ครับเลิกเรียนแล้ว” อย่างที่รู้กันว่าแพทย์ฝึกหัดต้องยุ่งมากอยู่แล้ว แต่เขากลับมารับเธอได้

“ขาไปโดนอะไรมา” คำถามนั่นทำให้เธอใช้มือปิดขาที่มีรอยช้ำทันที สมกับเป็นว่าที่คุณหมอเห็นความผิดปกติของเธอจนได้

“เอ่อ อุ่นเดินชนขอบโต๊ะค่ะ” เพราะเธอเป็นคนผิวขาวมากโดนอะไรนิดอะไรหน่อยก็เป็นรอย...เมื่อคิดถึงคำว่า ‘รอย’ หน้าของเธอก็ร้อนขึ้นอีกครั้งเมื่อคิดถึงรอยที่ใครสักคนฝากไว้ในที่ลับตาคน

“เดี๋ยวกลับถึงบ้านพี่ดูให้ วันหลังต้องระวังบ้างนะครับ” ทั้งสองยังอยู่บนรถที่ยังไม่ได้ขยับออกจากลานจอดรถ แม้อากาศในรถจะเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ หากแต่ร่างกายของไออุ่นกลับร้อนราวกับขี้ผึ้งต้องไฟ

ยิ่งเมื่อสายตาเขาไล่มองทั่วต้นขาของเธอ ราวกับว่าสายตาของพี่ไนต์คือเปลวไฟที่พร้อมจะหลอมละลายเธอ

มือที่วางบนตักของไออุ่นกำแน่น จนมันชื้นเหงื่อ ข้างขมับของเธอก็เช่นกันที่มีเหงื่อซึมออกมา อยากจะดึงกระโปรงให้ปิดบริเวณแผลแต่ก็ปิดไม่ได้

“ขอพี่ดูหน่อยครับ” ด้วยเพราะเขาเป็นนักศึกษาแพทย์หรือเปล่าถึงได้ดูสนใจแผลของเธอ เขาชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ ใกล้ชนิดที่ว่าไอร้อนจากลมหายใจเป่ารดหน้าขาและหลังมือเธอ

“มีตรงอื่นอีกไหม” เขาเอ่ยถามพร้อมทั้งมองหาบาดแผลบนหน้าขาของเธอ เขาไม่ได้แตะต้องเธอเลยแม้แต่น้อยหากแต่ความรู้สึกของเธอราวกับโดนเขาแตะต้องทั่วทั้งบริเวณที่เขากวาดสายตามอง

“ไม่...ไม่มีแล้วค่ะ” ไออุ่นตอบตะกุกตะกัก

“เจ็บไหม” เมื่อเขาวางมืออุ่นร้อนบนตำแหน่งแผลนั่นยิ่งทำให้เธอแข็งค้าง เพราะมือเขาที่ใหญ่ทำให้แทบจะกุมเรียวขาของเธอไว้หมด ปลายนิ้วหัวแม่มือที่ไล้บนผิวเนื้อนุ่มอย่างปลอบโยนนั่นยิ่งทำให้ลมหายใจเจ้าของร่างบางแรงขึ้น

ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวราวกับต้องเปลวไฟ นัยน์ตาหวานสวยมองสบดวงตาคมและบางอย่างเหมือนมีแรงดึงดูดซึ่งกันและกัน

แรงบีบของฝ่ามือหนาแรงขึ้นเมื่อริมฝีปากเขาทาบทับกับริมฝีปากนุ่ม หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นราวกับว่าหัวใจนี้กำลังจะทะลุออกมาจากอก

ปลายลิ้นร้อนแตะกลีบปากนุ่มทำให้เธอต้องเผยอปากขึ้นให้เขาแทรกเรียวลิ้นตวัดเกี่ยวเรียวลิ้นของเธอ ความร้อนจากมือใหญ่ไล้จากตำแหน่งที่มีรอยช้ำเลื่อนเข้าใกล้โคนขาอ่อน