บทที่ 2 ดักรอเด็กดื้อ

บทที่ 2 ดักรอเด็กดื้อ

ไอแดดยามเช้าสาดแสงผ่านม่านลูกไม้สีนวลหน้าร้านสัก “Leo Ink” ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของย่านตลาดเก่าเมืองนครปฐม กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดจากร้านข้างๆ ลอยมาแตะจมูก ทว่าเจ้าของร้านร่างสูงใหญ่กลับไม่มีกะจิตกะใจจะรื่นรมย์กับเครื่องดื่มในมือแม้แต่น้อย

‘ลีโอ’ ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากทุกวัน เขาจงใจเลือกสวมเสื้อยืดสีดำพอดีตัวที่ขับเน้นมัดกล้ามและรอยสักทอดยาวตามลำแขนแกร่งให้ดูโดดเด่น ชายหนุ่มคว้ากุญแจและกระเป๋าเงิน ก่อนจะพาแผ่นหลังกว้างเดินออกจากร้านไปด้วยเป้าหมายเดียวที่ชัดเจนในใจ...

คือการได้เจอ ‘เด็กดื้อ’ ในความทรงจำอีกครั้ง

ร่างสูงโปร่งยืนพิงผนังอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อตรงหัวมุมถนนใกล้บ้านของไอซ์ ในมือข้างหนึ่งถือถุงขนมเจ้าประจำ ส่วนอีกข้างเป็นชาเขียวรสชาติเดิมที่เขาจำได้ขึ้นใจว่าคนตัวเล็กชอบนักชอบหนา รอยสักที่พาดผ่านลำแขนและมาดนิ่งขรึมทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาลอบมองด้วยความเกรงขาม ทว่าลึกลงไปในแววตาคมกริบคู่เดิม กลับมีความอ่อนโยนสายหนึ่งพาดผ่านยามที่เขามองไปยังทิศทางของบ้านไม้สองชั้นหลังนั้น

หัวใจของช่างสักหนุ่มกระตุกวูบไหวอย่างรุนแรง ภาพเด็กชายตัวน้อยที่เคยวิ่งตามเขาต้อยๆ ในวันวาน ซ้อนทับเข้ากับร่างของนักศึกษาหนุ่มตรงหน้าได้อย่างพอดิบพอดี ลีโอกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ความเอ็นดูฉายชัดในแววตาขณะที่เขาขยับกายเข้าไปขวางทางเดินนั้นไว้โดยสัญชาตญาณ

วินาทีที่สายตาสองคู่ปะทะกัน ร่างเล็กถึงกับชะงักกึกราวกับถูกสาป หัวใจของไอซ์เต้นผิดจังหวะจนรู้สึกหวิววาบในอกอย่างไร้สาเหตุ

“อีกแล้วเหรอวะ…” ไอซ์พึมพำเสียงแผ่วพร่าในลำคอ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบหมุนตัวหันหลังตั้งท่าจะวิ่งหนีอีกครั้ง

ทว่าคนตัวโตกว่ากลับปฏิกิริยาไวเกินคาด ลีโอก้าวเพียงไม่กี่ข้ามก็มาดักหน้าไว้ได้อย่างนิ่มนวล เขาพยายามลดท่าทีที่ดูคุกคามลง แล้วค่อยๆ ยื่นถุงขนมกับขวดชาเขียวส่งให้ด้วยปลายนิ้วที่สั่นน้อยๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“พี่ซื้อขนมกับชาเขียวมาให้… ไอซ์ชอบกินมันที่สุด ใช่มั้ยครับ”น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นนุ่มนวลและแผ่วเบา ราวกับเขากำลังประคับประคองแจกันกระเบื้องที่แสนเปราะบาง เพราะกลัวเหลือเกินว่าความโผงผางของตนจะทำให้คนตรงหน้าเตลิดหนีไปไกลกว่าเดิม

ไอซ์สูดลมหายใจเข้าลึกดึงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา เขารีบก้าวถอยหลังรักษาระยะห่างทันทีพลางแผดเสียงใส่คนตรงหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นใจ

“พี่เป็นใครอะ!? จะตามผมไปถึงไหน? อย่ามาวุ่นวายกับผมได้มั้ย ผมไม่ได้รู้จักพี่สักหน่อย!”

แม้จะพยายามทำเสียงให้แข็งเข้าไว้ แต่ไหล่บางที่สั่นเทิ้มกลับทรยศความรู้สึกข้างในอย่างสิ้นเชิง ไอซ์กวาดสายตามองร่างสูงใหญ่ตรงหน้า ตั้งแต่รอยสักที่พาดพันลำแขนไปจนถึงใบหน้าคมเข้มที่เขาจำไม่ได้สักนิด

“พี่รู้มั้ยว่าสิ่งที่พี่ทำมันน่ากลัวขนาดไหน? หน้าอย่างพี่น่ะ… มายืนมืดๆ ดักรอเด็กนักศึกษาพร้อมถือขนมมาประเคนให้แบบนี้ ใครเห็นเขาก็กลัวกันทั้งนั้นแหละ!”คำพูดตรงไปตรงมาที่ไร้การรักษาน้ำใจ ราวกับศรแหลมที่ปักลงกลางใจคนฟัง รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของลีโอค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยความเงียบงัน ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ

ลีโอไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป เขาเพียงแต่ยืนนิ่งราวกับรูปสลัก ปล่อยให้ความเงียบที่แสนอึดอัดเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบกาย ทำได้เพียงทอดสายตามองแผ่นหลังของเด็กดื้อที่วิ่งหนีหายเข้าไปในร้านสะดวกซื้ออย่างรวดเร็ว โดยที่ขนมในมือนั้นยังไม่มีโอกาสได้ส่งถึงมือเจ้าของที่เขาตั้งใจซื้อมันมาฝากตลอดทั้งคืน

เสียงพัดลมเพดานในห้องเลกเชอร์ส่งเสียงหมุนส่ายไปมาอย่างสม่ำเสมอ พยายามขับไล่ไอร้อนของวัน แต่ดูเหมือนมันจะช่วยดับความร้อนรุ่มในใจของคนบางคนไม่ได้เลย เสียงใบพัดที่กระทบอากาศสลับกับเสียงหัวเราะครื้นเครงของกลุ่มเพื่อนในช่วงพักเบรกกลางคาบ ยิ่งทำให้ไอซ์รู้สึกว้าวุ่นใจมากกว่าเดิม

“เอาจริงๆ นะมึง... กูว่าเขาชอบมึงแน่ๆ ว่ะไอซ์”

ตั้ม โพล่งขึ้นมาทำลายความเงียบ พลางยักคิ้วกวนประสาทและส่งยิ้มขำๆ ให้เพื่อนรักที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ข้างๆ

“นั่นดิ หน้าอย่างโหด ลายสักเต็มแขนขนาดนั้น แต่ดันเดินถือชาเขียวมาประเคนให้มึงเนี่ยนะ ใจน่าจะนุ่มฟูเป็นสายไหมเลยมั้งนั่น”โม เสริมทัพพลางเท้าคาง หัวเราะร่วนอย่างนึกสนุกเมื่อเห็นท่าทางเลิ่กลั่กของเพื่อนสนิท

“หยุดมโนเลยพวกมึง! กูบอกแล้วไงว่ากูไม่เคยรู้จักเขา!”ไอซ์แหวลั่น ใบหน้าขาวจัดเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เขาขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ก่อนจะรัวคำพูดกลบเกลื่อน

“อยู่ดีๆ ก็มาโผล่ดักรอให้ขนมสองวันติดแบบนี้ กูกลัวจะเป็นคดีอาชญากรรมมากกว่าจะเป็นคดีรักนะมึง! หน้าตาพี่แกเหมือนพร้อมจะลักพาตัวกูไปเรียกค่าไถ่จะตาย!”

แม้จะพ่นคำด่าออกมาเป็นชุด และพยายามทำตัวให้ดูหงุดหงิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าริมฝีปากบางของไอซ์กลับเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง วงแขนที่ยกขึ้นกอดอกกระชับเข้าหาตัวราวกับต้องการใช้เป็นเกราะป้องกัน

ความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายใน

มือเล็กๆ ที่กำแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อสั่นน้อยๆ เขารู้สึกได้ถึงสัมผัสที่หลงเหลือจากความใกล้ชิดเมื่อเช้า กลิ่นหอมจางๆ และแววตาหม่นเศร้าของชายร่างยักษ์คนนั้นยังคงติดตา จนความมั่นใจที่ว่า ‘ไม่รู้จัก’ เริ่มสั่นคลอนลงทุกที

.

.

.

ยามเย็นของวันเดียวกัน แสงแดดสีส้มพาสเทลทอดขนานไปกับแนวตึกแถวริมถนน สาดประกายอบอุ่นอาบไล้ไปทั่วทางเดินที่คุ้นตา ไอซ์ก้าวเท้าเดินกลับบ้านด้วยจังหวะที่พยายามให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อรู้ดีว่าเบื้องหน้าคือร้าน “Leo Ink” สถานที่ที่เขาพยายามจะเลี่ยง แต่กลับเลี่ยงไม่ได้ในความรู้สึก

และเป็นอย่างที่คิด ลีโอนั่งเด่นสง่าอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเดิมหน้าร้าน ท่วงท่าที่ดูดิบเถื่อนทว่ากลับทรงเสน่ห์ในแบบผู้ใหญ่ เสื้อยืดสีซีดที่โอบรัดแผงอกหนาโชว์รอยสักที่พาดผ่านแขนซ้ายเพียงบางส่วน เขาคาบบุหรี่ไว้ที่มุมปากในท่าทีผ่อนคลาย กระป๋องเบียร์ในมือถูกถือไว้อย่างไม่ใส่ใจนัก สำหรับคนทั่วไปเขาอาจดูเหมือนคนอันตรายที่ควรเดินห่าง แต่ในดวงตาคมปลาบคู่นั้น กลับสะท้อนเพียงภาพเงาของเด็กหนุ่มคนเดิมที่กำลังเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ทันทีที่ไอซ์ก้าวผ่าน ลีโอก็ขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับยื่นถุงขนมชุดใหม่ส่งให้ตรงหน้าอย่างรู้งาน

“วันนี้มีรสใหม่... ไอซ์เคยบ่นว่าอยากลองรสนี้ ใช่มั้ยครับ?”

“พอเหอะพี่! ผมไม่เคยบ่น!” ไอซ์แหวใส่ทันควัน ใบหน้าขาวใสขัดใจจนแก้มเริ่มพองลม

“พี่นี่น่ารำคาญว่ะ จะดักผมทั้งเช้าทั้งเย็นเลยรึไง? เป็นอะไรกับผมไม่ทราบ!?!”

เสียงใสที่ตวาดแวบหนึ่งทำให้ลีโอชะงักไป แต่เขากลับไม่ถอยหนี ร่างสูงโปร่งเดินตามหลังไปติดๆ ด้วยจังหวะก้าวที่ใจเย็น ก่อนจะเอื้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยงานศิลปะยื่นถุงขนมไปตรงหน้าอีกครั้งเพื่อขวางทาง

“พี่ไม่ได้มีเจตนาไม่ดี... พี่แค่... อยากให้เฉยๆ” น้ำเสียงทุ้มพร่าดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับกำลังอ้อนวอนคนตรงหน้าอยู่กลายๆ

ไอซ์หยุดกึกก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง ดวงตาคู่ใสภายใต้กรอบแว่นสั่นไหวระริกด้วยอารมณ์ที่ตีรวนกันยุ่งเหยิง ทั้งรำคาญที่โดนตื๊อ สับสนในความคุ้นเคยที่นึกไม่ออก และหงุดหงิดกับความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นจนเจ้าตัวยังไม่กล้ายอมรับ

“รับก็ได้! จะได้พ้นๆ ไปซะที!”มือเรียวคว้าถุงขนมไปอย่างไม่เต็มใจ แรงกระชากนั้นส่งผลให้ปลายนิ้วสัมผัสกันเพียงผิวเผินแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกระแสไฟแล่นพล่าน

ไอซ์หมุนตัวหนีแล้วจ้ำเท้ากลับบ้านทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ทิ้งให้ลีโอยืนมองแผ่นหลังเล็กที่ไกลออกไป พร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่ประดับบนใบหน้าขรึม... อย่างน้อยวันนี้ เด็กดื้อก็ยอมรับของจากเขาไปแล้ว

ทันทีที่เท้าเหยียบพ้นธรณีประตูบ้าน ไอซ์ก็แทบจะทรุดตัวลงพิงบานไม้หนาด้วยความเหนื่อยหอบ ลุงชัยที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมขิงซอยและน้ำจิ้มสูตรเด็ดในห้องครัวเงยหน้าขึ้นมองลูกชายเพียงคนเดียว สภาพของไอซ์ในตอนนี้ดูแทบไม่ได้ ใบหน้าขาวนวลขึ้นสีแดงจัด เหงื่อซึมตามไรผมจนเปียกชื้น เสื้อเชิ้ตนักศึกษาหลุดลุ่ยออกจากขอบกางเกง แถมในมือยังหอบถุงขนมพะรุงพะรังราวกับไปเหมามาจากห้าง

“มึงไปวิ่งหนีตัวอะไรมาวะดูสภาพสิ... โอ๊ย น่าเวทนาแท้ลูกกู” ลุงชัยส่ายหน้าพลางวางมีดปังตอลงบนเขียงไม้

“ก็ไม่รู้ดิเตี่ย! ใครก็ไม่รู้ คนตัวใหญ่ ๆ สักไปทั้งตัว หน้าตาอย่างกับนักเลงตามใบสั่ง เอาขนมมาให้ผมอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวเช้าเดี๋ยวเย็นจนผมจะประสาทกินตายอยู่แล้วเนี่ย!”

ไอซ์โวยวายพรั่งพรูความอัดอั้นออกมาไม่หยุด มือก็วางถุงขนมลงบนโต๊ะไม้หินอ่อนอย่างกระแทกกระทั้น ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวขึ้นชั้นบนเพื่อไปจัดการกับความร้อนรุ่มที่ยังตกค้างอยู่ในอก โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของผู้เป็นพ่อ

ลุงชัยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขามองตามแผ่นหลังของลูกชายที่หายลับไปบนชั้นสอง ก่อนจะเลื่อนสายตามามองถุงขนมยี่ห้อโปรดของไอซ์ที่วางอยู่ตรงหน้า ความทรงจำสีจางๆ เมื่อหลายปีก่อนฉายชัดขึ้นมาในมโนภาพ ภาพของเด็กหนุ่มร่างผอมสูงที่มักจะแอบเอาขนมมาแขวนไว้ที่ลูกกรงบ้าน แววตามุ่งมั่นทว่าเจียมตัวคนนั้น...

“ไอ้ลีโอ...”ลุงชัยพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ ท่ามกลางเสียงพัดลมที่หมุนวนในร้านข้าวมันไก่ มุมปากของชายวัยกลางคนเม้มแน่น แววตาทั้งวูบไหวและเต็มไปด้วยความกังวล

“มึงเอาอีกแล้วใช่มั้ย... กลับมาวุ่นวายกับลูกกูอีกแล้วใช่มั้ย ไอ้เจ้ากรรมนายเวร!”

ดูเหมือนว่าพายุลูกใหญ่ที่ไอซ์หวั่นใจ อาจไม่ใช่แค่เรื่องการย้ายบ้านเสียแล้ว แต่มันคือถ่านไฟเก่าที่กำลังถูกจุดขึ้นมาใหม่โดยช่างสักหนุ่มที่เตี่ยแสนจะเหม็นขี้หน้าคนนั้นเอง

คืนนั้น... ภายในห้องนอนไม้ที่เงียบเชียบ ไอซ์นั่งแหงนหน้าสู้แรงลมจากพัดลมตั้งโต๊ะเครื่องเก่าที่ส่ายไปมาอย่างเนิบนาบ แสงไฟสีนวลตาตกกระทบลงบนหน้าหนังสือโปรแกรมมิ่งที่เปิดค้างไว้ ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นเลื่อนไปตามบรรทัดตัวอักษรอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่ากลับไม่มีข้อมูลใดๆ ซึมซับเข้าสู่สมองเลยแม้แต่น้อย

ในหัวของเขามันเต็มไปด้วยภาพแผ่นหลังกว้างและรอยสักที่ดูดิบเถื่อนนั่น...เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบถุงขนมที่วางทิ้งไว้ข้างตัวขึ้นมาพิจารณา แพ็กเกจจิ้งสีสันสดใสที่เป็นรสชาติใหม่ล่าสุดดูสะดุดตา มันคือรสที่เขาเคยเปรยกับกลุ่มเพื่อนเล่นๆ ตอนนั่งเรียนเมื่อสัปดาห์ก่อนว่าอยากลองชิมดูสักครั้ง

“แม่ง... ได้ยินได้ไงวะ”

ไอซ์พึมพำกับความว่างเปล่า ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ เขาละสายตาจากถุงขนมแล้วเลื่อนไปมองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้สายตาล่องลอยไปตามแสงดาวดวงน้อยที่กะพริบวิบวับอยู่บนฟากฟ้าไกล

ใบหน้าคมเข้มของชายร่างยักษ์ที่มีรอยสักเต็มตัวคนนั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ในมโนภาพ ทั้งแววตาที่ดูวูบไหวหม่นเศร้าตอนที่เขาตะคอกใส่ และน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เรียกเขาว่า ‘เด็กดื้อ’ อย่างถือวิสาสะ

“ไอ้พี่คนนั้น... เป็นใครกันแน่วะ?”

คำถามเดิมยังคงดังสะท้อนอยู่ในใจซ้ำๆ เป็นคำถามที่เขาเองก็หาคำตอบไม่ได้ว่าทำไมถึงต้องเก็บมาคิดจนนอนไม่หลับ ไอซ์ไม่รู้เลยว่าความรู้สึกว้าวุ่นใจที่กำลังเผชิญอยู่ ไม่ใช่ความโกรธหรือความรำคาญอย่างที่เจ้าตัวพยายามบอกตัวเอง

แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนจางๆ ของหัวใจ... ที่เริ่มไหวเอนไปตามจังหวะการรุกรานของคนแปลกหน้าหน้าคุ้นคนนั้น โดยที่เจ้าของหัวใจเองก็ยังไม่ทันได้รู้ตัว