ตอนที่ 12 กายบอบบางใจยังเปราะบาง

“งั้นก็อย่าหนี ถ้าหนีถือว่ากลัว”

นนท์บีบคางของเตอร์รับริมฝีปากของเขาที่กดจูบลงมาอย่างตั้งใจลงโทษคนอวดดี เตอร์ดิ้นขลุกขลักแต่ทว่าแรงของวิคเตอร์น้อยเหลือเกินที่จะหลุดจากมืออีกข้างของนนท์ที่โอบไหล่ของเตอร์เอาไว้

อากาศในห้องเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของทั้งคู่แรงปะทะเมื่อครู่ยังสะเทือนอยู่ในอกเตอร์ที่ในร่างของวิคเตอร์ เตอร์ยืนหอบหายใจหน้าแดงจัดทั้งจากโทสะและความอับอาย ปลายนิ้วเย็นเฉียบจากความโกธรที่พุ่งขึ้นสุดขีด

ผลั๊วะ!

“มึงมันบ้า!” เตอร์ผลักและตะโกนทั้งเสียงสั่นทั้งหมดนั้นเป็นความกลัวแปลกประหลาดที่แผ่กระจายไปทั่วร่าง เหมือนยิ่งพูดยิ่งเสียอำนาจเหนือสถานการณ์

นนท์ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าใบหน้าคมคายหันกลับมาช้า ๆ ดวงตาคมกริบจ้องตรงไม่ละสายตา สันกรามเกร็งแน่นเส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ เขาเอามือปาดเลือดตรงมุมปากแล้วเงยหน้าขึ้น

“แรงดีเหมือนกันนี่...” เสียงทุ้มต่ำพึมพำออกมาเรียบ ๆ แต่แฝงรอยหัวเราะในลำคอ

เตอร์ขยับถอยหลังทีละก้าวจนหลังชนโต๊ะอาหารเสียงกระแทกเบา ๆ ดังขึ้น แต่ยังไม่ทันตั้งตัวร่างสูงของนนท์ก็พุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อเต็มแรงกระชากเข้าหาตัวจนแทบเสียหลัก

“ปล่อยกู!” เตอร์พยายามดิ้นแต่ยิ่งดิ้นแรงเท่าไรมือของอีกฝ่ายกลับยิ่งบีบแน่นเท่านั้น

แววตาของนนท์ตอนนั้นไม่ใช่ความโกรธธรรมดาแต่มันเป็นประกายที่เหมือนกับคนกำลังอยากเอาชนะบางอย่างที่อยู่ในใจตัวเอง เขากระตุกยิ้มก่อนโน้มหน้าเข้ามาในระยะอันตราย

ริมฝีปากทั้งคู่ชนกันอย่างรุนแรงเสียงกระแทกแผ่วแต่ชัดเจน เตอร์เบิกตากว้างทันที มือสองข้างดันอกอีกฝ่ายแต่กลับขยับไม่ได้ เหมือนร่างนี้อ่อนแรงไปหมด กลิ่นหอมจาง ๆ จากน้ำหอมของนนท์และกลิ่นเหงื่อผสมกันจนแทบคลื่นไส้

หัวใจเต้นแรงจนหูอื้อความตกใจและขยะแขยงตีขึ้นมาพร้อมกัน ร่างกายสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่ก่อนที่เขาจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดผลักนนท์ออก แล้วหมัดข้างหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มแรง

เสียงผัวะ!ดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้นนท์เซไปชนโซฟา เขาใช้หลังมือปาดเลือดที่มุมปากอีกครั้งแต่กลับหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่รู้เจ็บ

“แรงดีนี่...” เตอร์หอบหายใจแรงเหมือนคนจมน้ำแล้วเพิ่งโผล่ขึ้นมาริมฝีปากยังสั่นมือสั่นจนแทบยกไม่ขึ้น

“อย่าเข้ามาใกล้กูอีก...ไม่งั้นมึงเจอหนักกว่านี้แน่!” เตอร์พูดแค่นั้นก่อนจะวิ่งพรวดออกจากห้อง

เสียงฝีเท้าดังชัดในโถงกว้างจนประตูปิด ปัง! เหลือเพียงความเงียบกับร่างของนนท์ที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง นนท์เอนหลังพิงกำแพงหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะที่แห้งและอ่อนล้าพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ได้แปลว่าพอใจเสียทีเดียว

มือใหญ่แตะมุมปากที่มีเลือดซึมก่อนจะก้มหน้ามองมัน ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายแปลกประหลาด ทั้งสะใจ ทั้งคาใจ ทั้งรู้สึกเหมือนกำลังเริ่มติดใจอะไรบางอย่าง

“ตอนแรกกูก็ไม่คิดจะยุ่งกับมึงแล้วนะ...” นนท์พูดพึมพำในห้องว่าง

“แต่มึงนี่แหละ ทำให้กูอยากเล่นด้วยมากขึ้น”

แววตาเปลี่ยนเป็นเข้มจัดเขาสูดลมหายใจลึกมองไปทางประตูที่ปิดสนิทเหมือนกำลังคิดแผนต่อไปในหัวเงียบ ๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะยกยิ้มบาง ๆ ยิ้มที่ไม่รู้ว่าคือความพอใจหรือการเริ่มต้นของเกมที่จะไม่มีใครหนีพ้น

ลมจากเครื่องปรับอากาศพัดเบา ๆ ผ้าม่านสะบัดไหว เสียงนั้นเหมือนสะท้อนในอกของเขาเองช้าแต่หนักแน่น

“มึงหนีได้ก็หนีไป... แต่กูจะกระชากมึงกลับมาเอง วิคเตอร์” เสียงทุ้มต่ำพูดออกมาช้า ๆ เหมือนคำสัญญาที่แฝงด้วยแรงบางอย่างลึกล้ำเกินอธิบาย

ในอีกฟากของเมืองแท็กซี่สีเหลืองแล่นฝ่าถนนยามค่ำเตอร์นั่งนิ่งอยู่เบาะหลัง มือยังกำแน่นร่างกายยังสั่นไม่หยุด เขาหายใจหอบเหมือนคนวิ่งมาทั้งกิโลแต่ไม่รู้เหนื่อยจากอะไรแน่ความกลัว หรือความโกรธ

เตอร์ยกมือขึ้นถูริมฝีปากแรง ๆ เหมือนอยากลบคราบสัมผัสนั้นออกให้หมด

“แม่ง...” เสียงพึมพำลอดไรฟัน

ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ผุดกลับมาในหัวไม่หยุดแรงกระชาก แรงกอด ลมหายใจร้อน ๆ ที่แทบเผาผิวหน้าภาพนั้นวนซ้ำเหมือนฝันร้ายที่ไม่มีวันจบ

“นี่กูเจอเรื่องเหี้ยอะไรอยู่เนี่ย…” เสียงพูดแผ่วแต่สั่นจนคนขับแท็กซี่เหลือบมามองทางกระจกหลังด้วยความงง เตอร์ค่อนข้างจะงงและสงสัยกับตัวเองเพราะร่างกายที่บอบบางนี้ไม่มีแรงจะสู้กลับไม่พอ จิตใจของเขาที่อยู่ในร่างนี้ก็ดูเปราะบางตามไปด้วย.... ‘กูเป็นอะไรไปนะ’

“เอ่อ...ว่าไงนะครับ” คนขับรถถามอย่างระวังเพราะคิดว่าเตอร์พูดกับเขา

“เปล่าครับ ๆ ไปต่อเลย” เตอร์รีบตอบก่อนจะยกมือไหว้ขอโทษอย่างลนลาน

เขาทิ้งตัวพิงเบาะหายใจถี่ดวงตาแดงก่ำจากทั้งความโกรธและความอาย ทุกครั้งที่หลับตา ภาพริมฝีปากของนนท์ก็กลับมาซ้ำในหัวอีกครั้ง

“อย่าให้กูได้มีโอกาสคืน...กูจะเอาคืนให้หมด” เตอร์เอามือทึ้งผมแน่นพูดเสียงต่ำเหมือนสาป

ริมฝีปากบางขบแน่นจนเจ็บแต่ถึงอย่างนั้นหัวใจกลับยังสั่นอยู่ดี สั่นเพราะความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเป็นความหวาดกลัว หรือความโกรธที่กลายเป็นอย่างอื่นไปแล้ว

ในเงาสะท้อนจากกระจกหน้าต่างรถเขามองเห็นใบหน้าของวิคเตอร์ใบหน้าที่ไม่ใช่ของเขาเอง ภาพนั้นทำให้เขาหัวเราะเบา ๆ แบบฝืน ๆ

“แม่งเอ๊ย...ทำไมสวรรค์แกล้งกูแบบนี้”

สัปดาห์ต่อมา

แดดยามบ่ายส่องลอดผ่านยอดไม้ลงมากระทบผิวหนังจนรู้สึกร้อนผ่าว เตอร์ในร่างวิคเตอร์นั่งเหม่ออยู่ตรงม้านั่งไม้เก่าหลังบ้าน หนังสือที่วางอยู่บนตักเปิดค้างไว้ตรงหน้าแต่สายตากลับไม่ได้อ่านตัวอักษรใดเลย

เขาแค่นั่งอยู่เฉย ๆ ปล่อยให้สายลมอุ่นพัดผมหน้าม้าปรกดวงหน้า และเสียงจักจั่นแผ่วเบาในสวนกลายเป็นเพียงเสียงพื้นหลังที่ไม่ได้แตะใจ

มือหนึ่งพลิกหน้ากระดาษไปมาโดยไม่ได้ตั้งใจส่วนอีกมือกำแน่นอยู่บนตัก นิ้วเรียวยาวสั่นน้อย ๆ ทุกครั้งที่เผลอคิดถึงเหตุการณ์คืนนั้น

ภาพที่นนท์กระชากเข้าหาพร้อมจูบอย่างรุนแรงจนแทบขาดอากาศหายใจ มันย้อนกลับมาในหัวชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวาน

เสียงหายใจแรง ๆ ของผู้ชายคนนั้นยังติดอยู่ในความทรงจำ ลมหายใจร้อนที่รินรดข้างแก้มทำให้ตอนนี้เขายังรู้สึกขนลุกซู่ทั้งตัว

“เวรเอ๊ย…” เขาพึมพำเสียงแผ่วหลับตาแน่นแล้วพยายามสะบัดหัวแรง ๆ เหมือนอยากเขย่าภาพทั้งหมดให้หลุดออกจากสมอง แต่ยิ่งหนีมันกลับยิ่งชัดขึ้นยิ่งฝังลึกจนแทบขยับไม่ได้

หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้เหตุผล มันไม่ใช่เพราะชอบแน่ ๆ แต่เพราะความกลัว ความขยะแขยงในตัวเองที่ไม่รู้จะจัดการยังไง

“กูแม่ง…จะไปนึกถึงทำไมวะ” เขากัดฟันแน่นความเจ็บแปลบตรงข้างแก้มที่โดนหมัดตัวเองกระแทกเมื่อคืนก่อนยังไม่จางดีดีนัก

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆขาวบาง ๆ ราวกับจะถามตัวเองว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะตื่นจากฝันร้ายที่ชื่อ…วิคเตอร์

ตั้งแต่วันนั้นเขาหลบหน้านนท์ทุกทาง ปิดโทรศัพท์ ปิดโซเชียล อ้างว่าป่วย ไม่ไปเจอใคร ไม่ออกจากบ้านถ้าไม่จำเป็น เขาแทบไม่ได้พูดกับใครเลยความเงียบกลายเป็นเกราะป้องกันเดียวที่เขามี

แต่ถึงจะเงียบแค่ไหน…ภาพในหัวมันก็ไม่เคยหายไปไหนเลย

แอ๊ด…เสียงประตูสวนเปิดดังก่อนที่เสียงฝีเท้าหนัก ๆ จะดังเข้ามาใกล้

เตอร์สะดุ้งเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วรีบเก็บสีหน้าเมื่อเห็นคนที่เดินมาคือพ่อของวิคเตอร์ ชายสูงวัยในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ใบหน้าใจดีแต่แฝงด้วยอำนาจในน้ำเสียง

“อีกไม่กี่วันก็จะแต่งงานแล้ว ทำไมลูกถึงยังหลบหน้าพี่นนท์อยู่ล่ะ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มนั้นทำให้เตอร์ชะงัก เขากะพริบตาไม่กล้ามองตรง ๆ ก่อนจะหัวเราะแห้ง

“ผมแค่...ไม่ค่อยสบายครับ”

“ไม่ค่อยสบาย หรือไม่อยากเจอพี่เขา” พ่อพูดพลางหย่อนตัวนั่งลงข้าง ๆ มือใหญ่ตบไหล่เบา ๆ อย่างเอ็นดู

“ผมแค่...อยากอยู่คนเดียวสักพักครับ” หัวใจเตอร์กระตุกวูบเขาพยายามฝืนยิ้มบาง

“พ่อเข้าใจนะ ว่าช่วงก่อนลูกกับพี่นนท์มีเรื่องกันแต่พ่อก็เห็นมาตลอดว่าวิคเตอร์ไม่เคยปฏิเสธเขาเลย”

ประโยคนั้นเหมือนมีดแหลมที่กรีดผ่านอกเตอร์หลุบตาลงต่ำทันที ไม่กล้าสบตา มือที่วางบนตักกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

‘แต่ผมไม่ใช่วิคเตอร์ลูกคุณนี่…’ เสียงในใจดังซ้ำ ๆ เหมือนเครื่องเล่นที่ติดลูป

เขารู้ว่าพูดออกไปไม่ได้ พ่อของวิคเตอร์จะไม่มีวันเชื่อแน่ ถ้าได้ยินประโยคนี้ออกมาจากปากลูกชายที่เขาเลี้ยงดูมา

ใบหน้าของพ่ออ่อนโยนขึ้นเขามองลูกชายที่นิ่งเงียบอย่างเข้าใจผิดไปอีกทาง

“พ่อรู้ว่าลูกลำบากใจ แต่บางทีความรักมันก็ไม่ได้ง่ายเสมอไปนะลูก”

“แค่เชื่อใจกันมากพอ ทุกอย่างมันจะผ่านไปได้เอง”

เตอร์เงียบเสียงนั้นอ่อนโยนจนเขารู้สึกผิดเขาอยากพูด อยากตะโกนว่าเขาไม่ใช่คนที่พ่อคิด แต่แค่ขยับปากก็เหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ

สายลมเย็นพัดเอากลิ่นดอกลีลาวดีจากมุมสวนลอยมาแตะจมูก เตอร์มองตามกลีบดอกสีขาวที่ร่วงลงบนพื้นหญ้าแล้วรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังร่วงตามลงไปด้วย

พ่อของวิคเตอร์ลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินกลับเข้าบ้านแต่ก่อนจะไปเขาหันมาพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเหมือนเดิม

“พรุ่งนี้พี่นนท์จะมารับลูกไปดูสถานที่จัดงานนะ อย่าดื้อกับพี่เขาล่ะ” เตอร์เงยหน้าขึ้นทันทีดวงตาเบิกนิด ๆ เหมือนโดนสายฟ้าฟาดกลางใจ

“อะไรนะครับ…”

“ก็งานแต่งของลูกกับพี่นนท์ไง ปู่พี่นนท์เขาจัดทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วเหลือแค่ไปเลือกดอกไม้กับโต๊ะรับแขกเท่านั้นเอง” พ่อยิ้มบางก่อนจะเดินจากไปอย่างสบายใจ

เหลือเพียงเตอร์ที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา ลมหายใจติดขัดเขายกมือกุมขมับสูดหายใจแรง ๆ หัวใจเต้นเร็วเหมือนจะทะลุอก

“พรุ่งนี้… กูต้องเจอมันอีกเหรอ” เสียงพึมพำแผ่วเบาแทบจะหลุดออกมาพร้อมลมหายใจ เขาหลับตาแน่ ฝืนกลืนก้อนแข็ง ๆ ในลำคอ

ภาพริมฝีปากของนนท์ ภาพมือใหญ่ที่กระชากคอเสื้อทั้งหมดมันกลับมาพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง

เขายกมือขึ้นปิดหน้าปลายนิ้วสั่นจนเห็นได้ชัดน้ำเสียงที่พูดกับตัวเองเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“กูจะหนีไปไหนได้อีกวะ…”