ตอนที่ 11 กลัวเหรอ

เช้าวันธรรมดาอากาศร้อนจนแดดเหมือนจะกัดผิวไหม้ สองวันที่ผ่านมาเตอร์ที่อยู่ในร่างวิคเตอร์ใช้ชีวิตแบบเดิมทุกอย่าง ทั้งตื่นเช้า อาบน้ำ แต่งตัวไปเรียน กินข้าวเที่ยงกับเพื่อนแล้วกลับบ้านตามเวลา

เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแต่ความรู้สึกข้างในกลับต่างออกไปมาก สบายใจขึ้นอย่างประหลาดเพราะไม่ต้องเห็นหน้าคนน่าหมั่นไส้คนนั้น…และใช่ คือ นนท์

ตั้งแต่ตื่นจนหลับเตอร์รู้สึกเหมือนหายใจได้เต็มปอดไม่ต้องคอยระวังคำพูดหรือโดนสายตากวน ๆ ไล่ต้อนเหมือนก่อนหน้า เขาเผลอยิ้มบางตอนยกกระเป๋าขึ้นไหล่ สองวันสบายสุดในชีวิตเขาคิดในใจขณะเดินเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย

บ่ายวันนั้นแดดแรงจัดจนพื้นคอนกรีตร้อนจ้า เตอร์เดินคุยกับน้ำใสเพื่อนสนิทตัวเล็ก ๆ ผิวขาว ตาโตใสแจ๋วที่มักเดินคู่กันเสมอ

“วันนี้อาจารย์ดูอารมณ์ดีเนอะวิคกี้” น้ำใสถือขวดน้ำโบกไปมาพลางพูดเสียงสดใส

“อือ ดีจะตาย ไม่สั่งงานเพิ่มก็บุญละ” เตอร์ตอบพลางเช็ดเหงื่อที่ขมับ เสียงเขาเรียบแต่แววตาดูผ่อนคลายกว่าเมื่อก่อน

ทั้งคู่กำลังจะเดินผ่านลานกว้างหน้าตึกเรียน จู่ ๆ น้ำใสก็ชะงักหันขวับไปอีกทางแล้วคว้าแขนวิคเตอร์ไว้แน่น

“วิคกี้... พี่นนท์ปะนั่น!” เสียงเรียกนั้นเหมือนฟ้าผ่า เตอร์หันไปตามสายตาก่อนที่หัวใจจะกระตุกวูบ

เขาเห็นผู้ชายร่างสูงโปร่งเดินตรงเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน กางเกงดำเรียบหรู แว่นกันแดดปกปิดดวงตาแต่ไม่อาจซ่อนออร่าความมั่นใจที่แผ่ออกมาได้เลย เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบไว้ลวก ๆ ดูกวนแต่เท่สุด ๆ

“เวรเอ๊ย...จะมาทำไมตอนนี้วะ” เตอร์สบถในใจพลางพ่นลมหายใจออกแรง ๆ

“ไม่เจอกันตั้งหลายวัน... คิดถึงกูมั้ย” นนท์ก้าวเข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคย เสียงเรียบ ๆ แต่ฟังยังไงก็มีแววล้อ

“ไม่คิดถึง แถมไม่อยากเจอด้วยซ้ำ” เตอร์เชิดหน้าพูดเสียงนิ่ง

“สบายตาสบายใจมาได้ตั้งสองวันแน่ะ” เตอร์บอกซ้ำ

น้ำใสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับทำตาโตเพราะปกติวิคเตอร์จะยิ้มหวานทุกครั้งที่เจอพี่นนท์ไม่ใช่พูดเสียงเย็นแบบนี้

“ปากดีขึ้นเยอะนะ เดี๋ยวนี้กัดเป็น” นนท์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“อยากโดนกัดมั้ยล่ะ เดี๋ยวจัดให้” เตอร์สวนกลับทันทีสีหน้าจริงจังจนคนพูดเองแทบจะหลุดหัวเราะ

ดวงตาของนนท์หรี่ลงนิดหนึ่งก่อนจะก้าวเข้ามาอีกนิด ระยะระหว่างทั้งสองเหลือไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของอีกฝ่ายลอยเข้าจมูกจนเตอร์ต้องกลืนน้ำลาย สายตาคู่นั้นนิ่งแต่แฝงแววขบขันปนเจ้าเล่ห์

เตอร์ถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณแต่ยังไม่ทันพ้น มือใหญ่ของนนท์ก็พุ่งมาคว้าเอวไว้แน่น

“มึงจะทำบ้าอะไร ปล่อยดิ!” เตอร์ดันอกอีกฝ่ายแรง ๆ

“เลิกเรียนแล้ว รอกูหน้าตึก” นนท์ก้มลงกระซิบเบา

“ปู่ให้พาไปดูคอนโดที่เราจะอยู่ด้วยกันหลังแต่งงาน”

คำว่า แต่งงาน ดังขึ้นชัดเจนในหัวจนเตอร์ชะงักนิ่งอึ้งจนตอบไม่ถูกได้แต่เบิกตากว้าง ส่วนอีกฝ่ายก็หัวเราะเบา ๆ หมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“อย่าช้า กูไม่ชอบคนผิดเวลา” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น

“วิคกี้...แกต้องย้ายเข้าไปอยู่กับพี่นนท์เหรอ หู้ย” น้ำใสที่ยืนอึ้งอยู่หันมามองเพื่อนเสียงสั่น

“อย่าพูดเลยน้ำใส ปวดหัวฉิบหาย” เตอร์ถอนหายใจแรงเท้าเอวหงุดหงิด

ตอนเย็นหน้าตึกคณะแดดอ่อนลงแต่ความเหนื่อยของทั้งวันยังคงเกาะอยู่เต็มตัว เตอร์เดินออกมาพร้อมมือถือในมือพลางบ่นพึมพำ

“ขออย่าให้มามึงตรงเวลานะ กูจะดีใจสุด ๆ”เตอร์ที่รอนนท์พอเป็นพิธีเพราะตั้งใจจะเลี่ยงอีกฝ่ายด้วยการรอให้ถึงเวลา หากนนท์มาช้า เตอร์จะกลับทันที

แต่พอเงยหน้าขึ้นเท่านั้นเขาก็เห็นร่างสูงคุ้นตายืนพิงม้าหินอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ นนท์ใส่แว่นกันแดดเดิมมือหนึ่งล้วงกระเป๋าอีกมือถือกุญแจรถหมุนเล่นรอยยิ้มมุมปากยังเหมือนเดิมทุกอย่าง

“กว่าจะออกมาได้นะมึง กูคิดว่าจะเรียนยันค่ำซะแล้ว” เสียงกวน ๆ ดังขึ้น

“ใครใช้ให้มารอ ไม่ได้อยากให้มาสักหน่อย” เตอร์กลอกตา

“อย่าพูดมาก เดี๋ยวก็ฉุดขึ้นรถหรอก”

พูดยังไม่ทันจบนนท์ก็ทำตามคำพูดเป๊ะมือใหญ่คว้าแขนวิคเตอร์ไว้แล้วลากไปทางลานจอดรถแบบไม่สนใจสายตาเพื่อนนักศึกษาที่เริ่มหันมามองกันเต็มไปหมด

“เฮ้ย! มึงปล่อยดิ!” วิคเตอร์พยายามดึงแขนกลับแต่แรงของอีกฝ่ายเยอะมากกว่า

“พูดมากเหมือนเดิม”

บนรถสีดำที่แล่นฝ่าการจราจรยามเย็นเสียงเครื่องยนต์ต่ำ ๆ ดังผสมกับเสียงแอร์ที่พ่นลมเย็นเบา ๆ เตอร์นั่งไขว้แขนพิงเบาะ มองออกไปนอกกระจกโดยไม่พูดอะไร

แววตาเย็นเฉียบริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนพยายามกลั้นคำด่าไว้ เตอร์เอนตัวพิงเบาะสุด ๆ แกล้งทำเหมือนไม่สนใจคนข้าง ๆ ทั้งที่รู้สึกหงุดหงิดตั้งแต่ขึ้นรถ

“เลิกทำท่าปั้นปึ่งใส่ได้ยัง” เสียงของนนท์ดังขึ้นเรียบ ๆ ขณะมือยังจับพวงมาลัยแน่น แววตาเหลือบมามองแค่แวบเดียวก่อนหันกลับไปมองถนน

“กูไม่ได้ปั้นปึ่ง กูแค่รำคาญ” เตอร์ตอบเสียงห้วนโดยไม่หันมอง

“หึ คำพูดคำจาเดี๋ยวนี้ไม่เพราะเลยนะครับน้อง…วิคกี้” คำพูดนั้นทำให้เตอร์หันขวับไปทันทีดวงตาคู่นั้นวาววับ

“พูดอะไรของมึงวะ!”

นนท์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั่นทำให้คนข้าง ๆ ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่

“ขับรถไปเงียบ ๆ ไม่ได้หรือไงวะ”

“เงียบก็ได้ แต่กวนมึงสะใจดีเพราะเดี๋ยวมึงจะสบายหูเกินไป” นนท์พูดพลางยกยิ้มบางที่มุมปากแล้วเปลี่ยนเกียร์เร่งเครื่องขึ้นทางด่วน

เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเพลงเบา ๆ ในรถที่เปิดคลอเป็นจังหวะช้า ๆ ฟังแล้วกลับทำให้บรรยากาศยิ่งอึดอัด

นนท์นั่งขับรถพยายามไม่มองหน้าอีกฝ่ายแต่สายตากลับเผลอมองคอขาวระหงของวิคเตอร์ที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ตออกมา

ทุกครั้งที่อีกฝ่ายพูดเส้นเลือดตรงนั้นจะขยับตามจังหวะลมหายใจ เสียงหัวใจของตัวเองกลับเต้นดังจนต้องขยับตัวหนี

กูจะเคลิ้มทำไมวะ…

“ถ้ามึงคิดจะทำอะไรแปลก ๆ อีก กูเตะจริงนะ” เตอร์พูดเสียงขู่แต่แฝงความสั่นเล็กน้อย

“แล้วถ้ากูอยากทำล่ะ” นนท์หันมามองแวบหนึ่งก่อนจะยิ้ม

“ไอ้!” คำด่าถูกกลืนกลับไปเมื่อเห็นอีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ แล้วมองถนนต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ความเงียบปกคลุมไปตลอดเส้นทางเหลือแค่เสียงลมที่พัดลอดกระจกกับเสียงเพลงแผ่ว ๆ จนกระทั่งรถคันนั้นเลี้ยวเข้าจอดหน้าตึกสูงใจกลางเมือง

คอนโดหรูหราที่ด้านหน้ามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนตรงข้างประตูอัตโนมัติ เสียงเครื่องยนต์ดับลงเตอร์รีบปลดเข็มขัดนิรภัยทันที

“ถึงซะที กูนึกว่ามึงจะขับพาไปฆ่า”

“ถ้าจะฆ่า คงไม่พามาดูบ่นของเราก่อนหรอก” นนท์หัวเราะในลำคอ

“บ้านของเรา” เตอร์ขมวดคิ้วแต่ยังไม่ทันถามต่ออีกฝ่ายก็เดินอ้อมมาเปิดประตูให้

“ขึ้นไปก่อน เดี๋ยวจะรู้เอง”

นนท์เดินตามไปอย่างเสียไม่ได้ลิฟต์กระจกใสค่อย ๆ เลื่อนขึ้นทีละชั้น วิวกรุงเทพยามค่ำปรากฏอยู่ด้านนอกแผ่วแสงทองของตะวันกำลังจะลับขอบตึก

 เตอร์กอดอกแน่นสายตาหลุบต่ำเพราะไม่อยากสบตาคนข้าง ๆ ที่ยืนใกล้เกินไป

“อย่ามายืนชิดได้มั้ย ร้อน” เขาพึมพำเบา ๆ

“ลิฟต์มันแคบ มึงคิดมากไปเอง” เสียงตอบเรียบ ๆ แต่แววตาที่หันมามองนั้นมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทำเอาคนโดนมองถึงกับเบือนหน้าหนี

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกนนท์เดินนำไปข้างหน้าแล้วใช้คีย์การ์ดแตะเข้าห้องหนึ่ง ประตูเปิดออกเผยให้เห็นห้องกว้างขนาดใหญ่ตกแต่งด้วยโทนอบอุ่น

เฟอร์นิเจอร์สีครีมสลับน้ำตาลทอง บานหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานเผยให้เห็นวิวเมืองทั้งเมืองยามเย็น แสงไฟสีส้มจากโคมเพดานสะท้อนพื้นไม้เงาวับ

“นี่คอนโดหรือวังวะ…” เตอร์อุทานออกมาทันทีที่ก้าวเข้าไป

“ก็ปู่จัดไว้ให้หลังแต่งไง ห้องนี้ของเรา” นนท์ยืนพิงประตูยกยิ้ม

“ของมึงกับคู่หมั้นน่ะสิ”

“ก็ใช่...มึงไง คู่หมั้นกู”

“ไม่ใช่กู” เตอร์หันขวับเสียงขึ้นสูงนิด ๆ

“มึงนั่นแหละ” น้ำเสียงเรียบแต่สายตาคมกริบ

เตอร์จ้องหน้าอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพ่นลมหายใจแรง เขาเดินหนีไปทางห้องครัวหวังจะหาน้ำเย็นดื่มสักแก้วให้ใจเย็นลง แต่ยังไม่ทันพ้นจากห้องรับแขกมือใหญ่ของนนท์ก็คว้าแขนไว้แน่น

แรงดึงนั้นทำให้ร่างบางเซเข้าหาอกของอีกฝ่ายอย่างแรง ก่อนที่แผ่นหลังของเขาจะถูกดันไปติดผนังเสียงดัง ปึก!

“มึงจะทำเหี้ยอะไรอีก!” เตอร์กัดฟันพูดเสียงสั่นนิด ๆ กำมือแน่นข้างลำตัว

นนท์โน้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนของทั้งคู่แทบจะชนกันตรงกลาง ดวงตาคมเข้มจ้องไม่ละจากใบหน้าคนตรงหน้า

“อยากได้กูนักไม่ใช่เหรอ...อุตส่าห์เปิดโอกาสให้”

“ลองดูหน่อยมั้ย กูจะสงเคราะห์ให้” เสียงทุ้มต่ำของนนท์กระซิบช้า ๆ ชัดทุกคำ

“ฝันไปเถอะ!” เตอร์พยายามผลักอกอีกฝ่ายสุดแรงแต่กลับไม่ขยับแม้แต่น้อย นนท์กลับยิ่งโน้มเข้ามาใกล้ริมฝีปากของทั้งสองห่างกันเพียงเสี้ยวนิ้ว

เสียงหัวใจดัง ตุบ ตุบ ไม่รู้ว่าเป็นของใครหรือของทั้งคู่ เตอร์กลืนน้ำลายรู้สึกได้ถึงความร้อนจากลมหายใจที่ปะทะแก้ม

ดวงตาของนนท์นิ่งแต่ลึกในนั้นมีประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก…มันไม่ใช่แค่ความกวนหรือเยาะเย้ยอีกต่อไป

“กลัวเหรอ” เสียงกระซิบต่ำดังชิดหูจนวิคเตอร์สะดุ้งเผลอหันหน้าหนีทันที

“กูไม่ได้กลัว...กูรำคาญ” เตอร์เม้มปากแน่นดวงหน้าแดงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แต่นนท์เพียงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งแตะปลายคางอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาดวงตายังคงจ้องไม่ละ

“งั้นก็อย่าหนี ถ้าหนีถือว่ากลัว”