ตอนที่ 3 มารับแบบโดนบังคับ

หลังจากที่จบเรื่องการถูกนนท์ลากไปข่มขู่หลังอาคารเรียนเมื่อเช้า เตอร์ก็ถูกน้ำใสพามาส่งถึงห้องเรียนตามตารางเรียนของวิคเตอร์

หากเขาไม่ได้รู้ข้อมูลของวิคเตอร์มาบ้าง การมาเรียนวันนี้คงแทบไม่มีอะไรจำได้เลยเกี่ยวกับชีวิตของเจ้าของร่างคนนี้ ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเรียนวิชาอะไร หรือใครเป็นเพื่อนสนิทอีกบ้าง หลังจากนี้คงต้องเรียนรู้การใช้ชีวิตเป็นเจ้าของร่างนี้ในชีวิตจริงแล้ว

“วิคกี้เป็นอะไรตั้งแต่เช้าแล้วนะ...ปกติชอบไม่ใช่เหรอที่ได้เรียนรวม” น้ำใสหันมามองพลางเอียงคอถามด้วยเสียงนุ่ม ๆ แต่สายตาแฝงความสงสัย

“เออ...ก็ชอบ” เตอร์ตอบตะกุกตะกักพยายามยิ้มกลบเกลื่อนทั้งที่ในใจตอนนี้กำลังพะอืดพะอมกับเนื้อหาบนไอแพดตรงหน้า

ตัวอักษรเต็มไปหมดเรื่องเศรษฐศาสตร์และการบริหาร แม่ง ภาษาต่างดาวชัด ๆ เขาเรียนรัฐศาสตร์มาจะให้เข้าใจอะไรพวกนี้ได้ยังไง

มือที่จับปากกาหมุนเล่นดูเกร็ง ๆ สายตาเลื่อนมองกราฟในสไลด์ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วพึมพำในใจ…นี่ชีวิตวิคเตอร์มันโคตรเหนื่อยเลยว่ะ ต้องนั่งเรียนอะไรพวกนี้ทุกวันแถมยังต้องยิ้มอีก

น้ำใสเห็นท่าทีเหม่อลอยของเพื่อนก็ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วหันกลับไปพูดคุยกับเพื่อนกลุ่มผู้ชายอีกโต๊ะ พวกนั้นเป็นนักศึกษาคณะอื่นแต่ลงเรียนวิชานี้ด้วย เสียงหัวเราะคุยกันดังพอให้ได้ยินบางคำเตอร์ก็ได้แต่นั่งนิ่ง ๆ ปล่อยสายตาให้ล่องลอยไปทั่วห้อง

เขาสังเกตว่ามีคนหันมายิ้มให้หลายคน โดยเฉพาะกลุ่มผู้หญิงข้างหลังที่แอบกระซิบชื่อ "วิคเตอร์" กันเบา ๆ แต่เขาก็แค่ยกมุมปากนิด ๆ เป็นรอยยิ้มจืด ๆ ที่ดูเหมือนจะฝืนเสียมากกว่า ไม่ใช่เพราะหยิ่งแต่เพราะไม่รู้จะทำหน้ายังไงให้เหมือนเจ้าของร่างจริง ๆ

ในใจของเตอร์ตอนนี้มันอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่ใช่คนที่ชอบอยู่ท่ามกลางสายตาแบบนี้ ไม่ชอบต้องทำตัวร่าเริงหรือวางฟอร์มเพราะมันไม่ใช่ตัวเขาเลย

เวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมงในที่สุดคราสก็บรรลุจุดสิ้นสุด เสียงเก็บของ เสียงเก้าอี้ขยับดังระงมไปทั่วห้องเตอร์รีบยัดไอแพดลงกระเป๋าอย่างลวก ๆ แล้วเดินออกมาพร้อมน้ำใส

สีหน้าของเขาในตอนนี้ดูเคร่งขรึมคิ้วขมวดติดกันราวกับแบกอะไรไว้เต็มหัวจนน้ำใสที่เดินข้าง ๆ ยังอดถามไม่ได้

“ตกลงไปผับกับกูไหม วิคกี้” น้ำเสียงร่าเริงของเพื่อนดังขึ้นข้างหู น้ำใสยิ้มบาง ๆ พลางเอียงคอรอคำตอบเหมือนเคย

“เออ...ไม่อะ วันนี้กูมีธุระ” เตอร์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงเรียบเพราะส่วนตัวเขาไม่ชอบเที่ยวอยู่แล้ว

“อะไรของมึงวะ ปกติมึงไม่เคยพลาดนะ นี่มันวันศุกร์ด้วยซ้ำ” น้ำใสถึงกับขมวดคิ้วสีหน้าฉงนปนตกใจเล็ก ๆ

“ช่วงนี้กูอยากพักร่างว่ะ เพิ่งหายจากไม่สบายด้วย”เตอร์บอกน้ำใสอย่างตรงไปตรงมา

“กูก็ลืมไป...ยังไงมึงก็พักผ่อน มีอะไรบอกกูด้วยนะ” น้ำใสบอกเพื่อนสนิทออกไปอย่างห่วงใย

เตอร์เห็นสีหน้านั้นก็ยิ้มน้ำใสอย่างอุ่นใจ เตอร์พยายามจะรักษาน้ำใจเพื่อนให้มากที่สุดเพราะน้ำใสอุตส่าห์ชวนวิคเตอร์ไปเที่ยวแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร เสียงเรียบเย็นของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง

“วิคเตอร์...”

เสียงนั้นชัดเจนจนคนที่เดินอยู่ต้องชะงัก เตอร์ละสายตาจากน้ำใสแล้วหันกลับไปมองคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ ๆ

นนท์ในชุดนักศึกษาสะอาดเนี้ยบเดินตรงเข้ามาพร้อมแววตาเรียบเฉียบ ใบหน้าเรียบขรึมไม่มีรอยยิ้มร่างสูงนั้นโดดเด่นเกินใครในบริเวณนั้น

หล่อก็จริงแต่แม่ง...ท่าทางมันโคตรแอ็ค ขี้โมโห เอาแต่ใจสุดๆเลย

“ปู่ให้กูมารับมึงไปส่งบ้าน”

เสียงเข้มพูดขึ้นหลังจากที่เงียบกันอยู่พักหนึ่งเตอร์หันขวับไปมอง เห็นใบหน้าเรียบเฉยของนนท์ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เต็มใจเท่าไหร่เสียด้วยซ้ำ

ดวงตาคมใต้กรอบแว่นกันแดดสะท้อนแสงอ่อน ๆ จากแดดยามบ่าย แต่ยังคงเต็มไปด้วยความไม่พอใจแบบที่ไม่ต้องพูดอะไรก็รู้

เตอร์ยืนนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“ผมกลับเองก็ได้ครับ” คิ้วเข้มของนนท์ขมวดเข้าหากันทันทีเหมือนคำพูดนั้นไปสะกิดเส้นอะไรบางอย่างในใจเขา

นนท์หันมามองตรง ๆ ใบหน้าที่ปกติเรียบนิ่งเริ่มมีร่องรอยของความไม่พอใจชัดขึ้นดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย เขาแปลกใจมากกว่าเพราะปกติแล้ววิคเตอร์มักจะไปรอเขาที่รถเพื่อให้ไปส่งมากกว่า และวันนี้ที่เขามารับจะต้องเป็นวิคเตอร์ที่ต้องดีใจไม่ใช่เหรอ

“กลับเอง...อยากให้กูโดนปู่กูด่าแล้วมึงก็ทำตัวน่าสงสารอีกรอบหรือไง” น้ำเสียงที่พูดออกมานั้นเรียบแต่แฝงด้วยความประชดอย่างชัดเจน

เตอร์ขมวดคิ้วกลับอย่างหงุดหงิดกับน้ำเสียงนั้น เขาไม่รู้หรอกว่าความสัมพันธ์ระหว่างวิคเตอร์กับคนที่ชื่อ “นนท์” มันเป็นยังไง แต่จากที่เห็น...คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่แน่ ๆ

“ประชดประชันเก่งจังเลยนะครับ” เตอร์พึมพำออกมาเบา ๆ ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจให้คนข้างหน้าได้ยิน

แต่ดูเหมือนเสียงมันจะดังเกินไปเพราะทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปาก นนท์ก็หันขวับมาทันทีแววตาคมนั่นจ้องเข้ามาเขม็งจนเตอร์แทบจะเห็นประกายไฟสะท้อนในตา

“มึงว่าไงนะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นน้ำเสียงนิ่งแต่เย็นจนขนลุก

เตอร์ยักไหล่พลางเบือนหน้าไปอีกทางเหมือนไม่ใส่ใจจะตอบอะไร เขาหันไปพูดกับน้ำใสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แทน

“กูไปก่อนนะ” เตอร์หันไปบอกลาน้ำใส

น้ำใสยิ้มอ่อน ๆ แล้วพยักหน้าให้เหมือนเข้าใจว่าเพื่อนคงไม่อยากอยู่ตรงนี้ต่ออีก

เตอร์หันกลับไปมองนนท์เล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านหน้าอีกฝ่ายไป กลิ่นน้ำหอมของนนท์ลอยอ่อน ๆ แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด พอเดินพ้นระยะนั้นมาได้เขาก็พูดลอย ๆ โดยไม่หันกลับไปมอง

“จะไปส่งก็รีบมาสิครับ...พี่นนท์” ในใจของเตอร์นั้นอยากจะบอกว่า ‘ก็มาเร็วๆสิวะไอ้นนท์ มึงน่ะต้องเรียกกูว่าพี่ด้วยซ้ำ’ ด้วยความที่นนท์เรียนปี 4 แต่เตอร์นั้นเรียนจบแล้ว 1 ปี

น้ำเสียงนั้นเจือความประชดชัดเจน ประชดแบบที่ไม่ได้ตั้งใจอ่อนเสียงลงเลยสักนิด นั่นเพราะเขาไม่ใช่วิคเตอร์เด็กปี 2 ที่เอาแต่ยิ้มหวานน่ารักใส่ผู้ชาย

แต่เขาคือ “เตอร์” นักมวยบ้าน ๆ ที่ผ่านการต่อยมาไม่รู้กี่ไฟต์ จะให้มาทำตัวอ้อนแอ้นหรือละลายใส่สายตาอีกฝ่ายได้ยังไง

แววตาของนนท์วูบลงชั่วขณะเหมือนกำลังชั่งใจระหว่างการจะโต้กลับหรือปล่อยผ่าน แต่สุดท้ายนนท์ก็เลือกจะเงียบเขาก้าวตามหลังมาโดยไม่พูดอะไรอีก

ทั้งคู่เดินเงียบ ๆ จนมาถึงลานจอดรถดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ แสงสีส้มอาบทั่วบริเวณจนเงาทั้งสองทอดยาวบนพื้น

นนท์เดินนำไปเปิดประตูรถฝั่งคนขับแล้วนั่งลง เตอร์เดินอ้อมไปอีกฝั่งก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งข้าง ๆ ทันทีที่ปิดประตู เสียงเครื่องยนต์ยังไม่ทันได้ดังขึ้น เตอร์ก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

“ก่อนจะไปส่งผมที่บ้าน...” เตอร์เว้นจังหวะนิดหนึ่งพลางหันหน้าไปมองคนนั่งข้าง ๆ ที่ยังไม่ยอมสตาร์ทรถ

“พาไปที่หนึ่งก่อนได้ไหม”

นนท์เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ หันหน้ามามองด้วยสีหน้าขรึมจัด ดวงตาเข้มสบสายตาเขาเหมือนกำลังพยายามอ่านใจ และมองเตอร์อย่างกดสายตาเชิงตำหนิเรื่องที่วิคเตอร์พูดไม่มีหางเสียงกับเขา

“ได้ไหมครับ”

“ไปไหน” น้ำเสียงทุ้มต่ำถามสั้น ๆ แต่ฟังดูไม่ค่อยเต็มใจนัก

เตอร์เม้มปากแน่นเล็กน้อยดวงตาเรียวเฉียงหรี่ลงอย่างครุ่นคิดก่อนตอบเรียบ ๆ

“พอดี...อยากรู้อะไรบางอย่าง”

ในรถเงียบลงไปชั่วครู่เหลือเพียงเสียงลมหายใจเบา ๆ ของทั้งคู่ นนท์มองหน้าอีกคนที่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่จริงจังราวกับคนที่ไม่ได้คิดจะเล่น ๆ หรือกวนประสาทอย่างตอนแรก

ดวงตาของเตอร์ในตอนนี้มีแววตาแน่วแน่แฝงความสงสัยและจริงจัง นนท์มองอยู่นานก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยแน่นเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“อยากรู้เรื่องอะไรนักวะ...”