ตอนที่ 2 คู่หมั้นหรือคู่กรณี

         7 วันต่อมา

          หลังจากที่เข้ามาอยู่ในร่างวิคเตอร์ผ่านมา 7 วัน เหมือนว่าความทรงจำบางส่วนของวิคเตอร์ยังคงเหลืออยู่ในร่างนี้ด้วย และเตอร์ได้อ่านข้อมูลที่เกี่ยวกับวิคเตอร์ทางโซเซี่ยล ซึ่งเตอร์ยังตกใจเลยว่าทำไมวิคเตอร์ถึงลงข้อมูลส่วนตัวและโพสต์อะไรเยอะแยะมากมายเรียกว่าเล่นทุกแอพพลิเคชั่นเลย

          วิคเตอร์ให้การสแกนหน้า นิ้วมือเข้าแอพพลิเคชั่นต่างๆจึงทำให้เตอร์สามารถเข้าใช้งานได้เลย เขาไม่กล้าลบข้อความต่างๆของวิคเตอร์ เพียงแต่เขาเข้าระบบเพื่อจะได้รู้ว่าตัวเองต้องอยู่ในร่างนี้จึงจำเป็นต้องรู้ข้อมูลของวิคเตอร์ ในโซเซียลมีหลายเรื่องที่วิคเตอร์โพสต์เป็นส่วนตัวเมื่ออ่านแล้วคล้ายกับเตอร์ได้อ่านไดอารี่ของวิคเตอร์

          อีกสิ่งที่ทำให้เตอร์ตกใจนั้นคือยอดเงินเจ็ดหลักที่มีในบัญชีของวิคเตอร์ ตัวเขาเองไม่กล้าใช้จ่ายแต่จะพยายามหาเงินตามที่พอจะทำได้ ในช่วงนี้จำเป็นต้องพึ่งพาบัญชีนี้ไปก่อน

          ‘ขอยืมเงินใช้เมื่อจำเป็นนะวิคเตอร์...ขอโทษนะ’

          เตอร์ไม่ได้ออกจากบ้านเลยในช่วง 7 วันที่ผ่านมาเพราะกำลังรวบรวมสติและข้อมูลของวิคเตอร์แต่มีการโทรศัพท์ไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้จุดเกิดเหตุที่เขาถูกรถชน เตอร์ทราบข้อมูลจากเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลว่า ร่างของเขาออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว ใจอยากจะออกจากบ้านไปตามหาร่างตัวเองมากแต่ด้วยช่วงเวลาตอนนี้เขาไปไหนไม่ได้เลย

เตอร์ที่กำลังยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าในสภาพผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว สายตาจับจ้องไปที่เสื้อผ้าภายในตู้ด้วยความเครียดมือทั้งสองข้างเกาหัวพลางถอนหายใจยาว สิ่งที่เขาลืมเสียสนิท คือ การซื้อชุดนักศึกษาใหม่ให้ตัวเอง เตอร์ไม่ได้เช็คก่อนว่า ชุดนักศึกษาของวิคเตอร์ จะใส่ได้ไหม

“นี่…จะให้ใส่เสื้อผ้าแบบนี้ได้จริง ๆ เหรอวะ” เขาพึมพำจากคนที่เคยใส่เสื้อผ้าธรรมดา ๆ ตลอดชีวิต มองชุดนักศึกษาที่รัดแน่นและพอดีกับรูปร่างอย่างไม่อยากเชื่อ

เตอร์ค่อย ๆ ดึงชุดนักศึกษาชุดหนึ่งออกมาจากไม้แขวน ลองสวมบนร่างของตัวเองทันที ความตึงของผ้าเผยให้เห็นรูปร่างบางส่วน ทำให้เขากุมขมับรู้สึกเครียดจนต้องรีบคว้าสเวตเตอร์ตัวยาวมาสวมทับ

“ถามจริง…นักศึกษาชายเขาเน้นแต่งตัวแบบนี้กันเหรอวะ” เขาพึมพำอีกครั้ง สายตาเหลือบมองเสื้อผ้าอีกหลายชุดในตู้ ความสับสนปะปนความเขินอาย

สุดท้ายเขาจำใจใส่ชุดที่เหมาะที่สุดและเดินออกจากห้องนอนลงมาทานอาหารเช้ากับพ่อแม่ ทั้งสองท่านมองเขาด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย แต่เตอร์ไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะตอนนี้เขากำลังคิดถึงชีวิตของเจ้าของร่าง

ระหว่างทานอาหารเขาเริ่มมองไปยังบ้านกว้างใหญ่ของตระกูล ก่อนจะได้รับรู้ว่าวิคเตอร์คนก่อนค่อนข้างติดเพื่อนใช้ชีวิตแบบสบาย ๆ ไม่ค่อยอยู่บ้าน ต่างจากอดีตนักมวยสู้ชีวิตที่ต้องทำงานทุกอย่างเพื่อส่งตัวเองเรียนและเลี้ยงดูครอบครัว

เตอร์ถอนหายใจเผลอแอบอิจฉาในใจใครบางคนมีทุกอย่างแต่กลับละเลยมันไป

ความคิดลอยไปที่ถนนที่นำไปมหาวิทยาลัยร่างของวิคเตอร์นั่งอยู่เบาะหลังรถหรู มองออกไปข้างนอกเพลิน ๆ แอบคิดถึงวันที่ตนเองต้องเดินไปเรียนด้วยสองเท้ากว่าจะถึงมหาลัยแต่ละวัน

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย เตอร์ลงจากรถอย่างสุภาพยกมือไหว้คนขับ คนขับรถถึงกับตกใจแต่รีบตอบรับอย่างรวดเร็ว เตอร์เองก็งงนิดหน่อยแต่ก็คิดว่าเป็นเรื่องปกติที่วิคเตอร์ทำแบบนี้ เขาเดินเข้ามาในบริเวณมหาวิทยาลัยด้วยความระมัดระวัง เพิ่งรู้สึกว่าตอนนี้เขาไม่ใช่เตอร์…แต่เป็นวิคเตอร์

“เฮ้...วิคกี้!” เสียงดังมาจากไกลพร้อมกับแขนของร่างสูงบางคนคล้องคอเขาไว้

เตอร์สะดุ้งใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อเห็น ‘น้ำใส’ ชายหนุ่มหน้าตาน่ารักฉีกยิ้มหวานมาให้

“ทำไมทำหน้างั้นอะมึง…ยังเจ็บตรงไหนไหม” เขาพูดอย่างอึกอักก่อนปรับสีหน้าเป็นยิ้มแห้ง ๆ

“กูหายดีแล้ว” เตอร์ตอบเพื่อนสนิทของวิคเตอร์ออกไป

“วันนี้ไปผับที่พึ่งเปิดใหม่กันไหมมึง…อยากไปยั่วผู้อะ” น้ำเสียงร่าเริงของเพื่อนสนิททำให้เตอร์แทบกลอกตาในใจ

ตัวเล็ก ๆ แบบนี้ยังเรียนไม่จบจะไปยั่วผู้ชายกันแล้วเหรอ สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่ยิ้มบาง ๆ เดินเคียงคู่กับน้ำใสเพื่อนสนิทของวิคเตอร์

“อ้าว วิคกี้ วันนี้ทำไมใส่เสื้อกันหนาวทับมาแบบนั้นละ ทุกทีมึงโชว์จนแทบไม่ต้องแก้ผ้าเลยก็เห็นหมดแล้ว” เพื่อนอีกคนทักขึ้น

“วิคเตอร์เป็นขนาดนั้นจริงดิ” เตอร์ขมวดคิ้วหนักพยายามประมวลผลเขาคิดในใจ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงเข้ม ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง

“วิคเตอร์…มาคุยกันหน่อย”

เตอร์หันไปมองเห็นชายร่างสูงกำยำเดินเข้ามาใส่ชุดนักศึกษาและแว่นกันแดด แววตาเรียบนิ่งภายใต้แว่นดำใบหน้าของเขาไม่เผยอารมณ์ใด ๆ

‘เหี้ย…ใครวะ ทำไมมันแอ็คจัง’

นี่คือความคิดแรกของเตอร์ทันทีที่เห็นชายร่างสูงเดินเข้ามาพร้อมสายตาจริงจังและน้ำเสียงเข้ม เขาพึมพำเบา ๆ พลางกัดปากล่างของตัวเองด้วยความเกร็ง ก่อนจะหันไปมองน้ำใส เพื่อนสนิทของวิคเตอร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“หู้ย…พี่นนท์มาหาว่าที่เจ้าสาวเหรอคะ” เสียงน้ำใสแซวออกมา

เตอร์ถอนหายใจเบา ๆ แต่ก็ต้องหันกลับมาสบตากับนนท์อีกครั้ง ขณะที่ชายหนุ่มค่อย ๆ ถอดแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นใบหน้าเรียบตรึงดวงตาดุดันอย่างไม่น่าเล่นด้วย

“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย…ตามมานี่”

ก่อนที่เตอร์จะตั้งตัวทันแขนของนนท์ก็ยื่นมาคว้าและกระชากให้เดินตามไปอย่างรวดเร็ว ใจของเขาเต้นแรงไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะต้องเจอคนขี้แอ็คและกร่างแบบนี้แทนวิคเตอร์

เมื่อเดินมาถึงหลังอาคารเรียนนนท์หยุดและหันหน้ามามองด้วยสายตาเข้มน้ำเสียงลึกมีอานุภาพที่จะข่มขู่

“หลังจากที่แต่งงานกันไป มึงห้ามมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของกู เข้าใจไหม” เตอร์สบตาอย่างนิ่งเฉยสีหน้าไม่ตกใจ ไม่แสดงความหวาดกลัวใด ๆ แม้จะรู้ดีว่านี่ไม่ใช่คนธรรมดา

“ครับ…” เขาพูดออกไปเสียงเรียบมือยังคงเกาะแขนตัวเองเล็กน้อยเพื่อควบคุมความเกร็ง ‘ไอ้เชี่ย...ใครอยากแต่งงานกับมึงวะ’ เสียงในหัวเตอร์ดังขึ้นแต่พยายามไม่พูดตอบกลับไป

นนท์ขมวดคิ้วจ้องสายตาวิคเตอร์ที่ไม่มีน้ำตา ไม่มีสีหน้าสั่นไหว เขาไม่ได้เจอความหวาดกลัวหรือความพยายามจะเอาตัวรอดใด ๆ ทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มเกร็งขึ้นเล็กน้อย เตอร์ที่อยู่ในร่างวิคเตอร์ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดออกไปตามความจริง

“ผมจะไม่ยุ่งกับคุณเลย…แม้แต่ปลายเส้นผมก็จะไม่ให้เฉียดไปโดน”

คำตอบตรงไปตรงมาของเขาทำให้นนท์เงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าเริ่มอ่อนลงเล็กน้อยแต่แววตายังคงเข้มและตรึงเหมือนเดิม

“ก็ดี…อย่าทำหรือป่าวประกาศให้คนอื่นรู้เรื่องของกูกับมึง”

เตอร์ย่นคิ้วสีหน้าผ่อนคลายเล็กน้อยเมื่อเห็นว่านนท์เริ่มแสดงอารมณ์ไม่เต็มที่…เขาเริ่มเข้าใจว่าชายคนนี้ไม่ได้ธรรมดา อีกฝ่ายคงเป็นคนที่ร่ำรวยมากพอสมควร

กร่างได้ขนาดนี้…....และสิ่งที่เตอร์คิดในใจตอนนี้ คือ ประโยคที่อยากตะโกนใส่หน้าคนตัวสูงที่เพิ่งเดินไปมากว่า

‘คิดว่ากูพิศวาสมึงมากนักหรือไงวะ’

นนท์หันหลังเดินจากไปร่างสูงทอดสายตาให้กับเตอร์เพียงแวบหนึ่งแล้วก้าวไปอย่างมั่นคง เตอร์ถอนหายใจอีกครั้งเดินตามออกมาอย่างสงบสีหน้าไม่ตกใจหรือแตกตื่นเขากลับมาทางเดิมที่ถูกลากมาก่อนหน้า

ที่มุมทางเดินน้ำใสกำลังยืนรอด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ร่างเล็กสะดุ้งเมื่อเห็นเตอร์เดินมาหา

“มึง…พี่นนท์เขาด่ามึงแรงไหม ไม่ต้องร้องนะเว้ย” น้ำเสียงกังวลและมือที่ลูบกรอบหน้าของเขาเบา ๆ ทำให้เตอร์เงยหน้ามองด้วยความสงสัย

“ทำไมต้องร้องไห้” เตอร์ถามออกไปอย่างไม่เข้าใจน้ำใสถอนหายใจเงยหน้ามองเตอร์ด้วยสายตาอ่อนโยน

“ก็มึงรักพี่นนท์เขาขนาดนั้น…เขาด่ามึงก็คงเจ็บมาก ๆ มึงร้องไห้ทุกวันเลย” เตอร์เบิกตากว้างสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความงงงวย

“นี่พี่นนท์ตามมาราวีกูถึงที่นี่เลยเหรอ”

“ความทรงจำส่วนนี้หายไปด้วยเหรอ”

“จำได้ว่ามีคู่หมั้นแต่จำไม่ได้ว่าถูกตามราวีถึงที่นี่และจำไม่ได้ว่าถูกด่าว่าอะไรบ้าง”

“แต่มึงรักพี่นนท์มากนะ แล้งมึงเป็นไรไหม”

“ไม่เป็นไรแค่ไม่ชินนะ ขอบใจมึงนะน้ำใส นี่เขาเป็นคู่หมั้นหรือคู่กรณีวะ”

นี่วิคเตอร์…รักไอ้คนขี้แอ็คบ้าอำนาจแบบนั้นเหรอ

‘คู่หมั้นของวิคเตอร์ตามมาด่าทุกครั้งเลยเหรอ...มันนี่เลวจริงๆ’