ตอนที่ 7 ทำตัวอวดดี

เสียงเก้าอี้ขูดกับพื้นดังไปทั่วห้องเรียนก่อนจะตามมาด้วยเสียงพูดคุยจอแจของเหล่านักศึกษาที่กำลังทยอยเก็บของ เตอร์ที่ก็ก้มหน้ากวาดสมุดกับปากกาใส่กระเป๋าอย่างเงียบ ๆ เขาเริ่มปรับตัวได้มากขึ้นแล้วกับชีวิตของผู้ชายอีกคนที่ไม่ใช่ตัวเองถึงจะยังสับสนอยู่ทุกวันก็ตาม

“เฮ้ วิคกี้คนสวย!” เสียงแหลมเล็กแสนคุ้นดังขึ้นจากข้างหลังพร้อมกับร่างของน้ำใสเพื่อนสนิทของวิคเตอร์ที่เดินเข้ามาพร้อมยิ้มสดใส ตากลมของอีกฝ่ายเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่

“ได้ข่าวว่าวันนี้พี่นนท์จะพาไปตัดชุดแต่งงานเหรอมึง” เตอร์ชะงักมือที่กำลังรูดซิปกระเป๋าเขาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า

น้ำใสตัวเล็กหน้าหวานมีแก้มแดงระเรื่อและริมฝีปากชมพูที่ยิ้มอยู่ตลอดจนดูน่ามองอย่างบอกไม่ถูก

“ก็...ไม่อยากไปน่ะ” น้ำใสเลิกคิ้วทำหน้าประหลาดใจ

“อ้าว ทำไมล่ะ เมื่อก่อนมึงวาดฝันไว้ไม่ใช่เหรอว่าจะได้ใส่ชุดแต่งงานสวย ๆ ฟูๆแบบเจ้าหญิงแต่งกับพี่นนท์สุดหล่อ”

“ห๊ะ! พูดงั้นจริงเหรอ” เตอร์แทบสำลักน้ำลายเขาหันขวับมองเพื่อนทันที

“จริงสิ!” น้ำใสยิ้มตาหยี

“วันนั้นมึงยังพูดเลยว่าจะตัดชุดเจ้าสาวแนวเซ็กซี่หน่อย ๆ จะได้มัดใจพี่นนท์ให้อยู่หมัด!”

“...พูดแบบนั้นเลยเหรอ” เตอร์ทวนเสียงแผ่วในใจด่าระงมให้ตายเถอะ

วิคเตอร์...มึงเป็นบ้าอะไรของมึงเนี่ย!

เตอร์ยกมือเกาหัวแรง ๆ อย่างหงุดหงิดแต่ต้องรีบฝืนยิ้มกลบเกลื่อนเมื่อเห็นเพื่อนมองด้วยสายตางง ๆ

“ยังไงวันนี้ก็ขอให้พี่นนท์หลงในเรือนร่างสวย ๆ ของมึงนะ” น้ำใสพยักหน้าอย่างมั่นใจ

“...” เตอร์กลอกตาถอนหายใจยาว

“ขอบใจ แต่คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอก” เสียงเขาเรียบจนอีกฝ่ายทำหน้างงแต่เจ้าตัวก็ไม่สนใจแล้ว

หลังเลิกเรียนทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อยจนมาถึงหน้าคณะ อากาศตอนบ่ายแดดแรงจนพื้นซีเมนต์สะท้อนแสงจ้า เตอร์หยีตา พลางยกมือบังแดดไว้แต่จู่ ๆ เขาก็ชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นภาพหนึ่งตรงริมถนน

รถสปอร์ตคันหรูสีดำจอดเด่นอยู่ไม่ไกลฝากระโปรงหน้ามีชายร่างสูงนั่งเอนตัวพิงด้วยท่าทางสบาย ๆ แว่นกันแดดสีดำสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ…คือ นนท์ รัชชานนท์ รัตนทรัพย์ไพศาล

แค่เห็นก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันทีแต่สิ่งที่ทำให้เตอร์ขมวดคิ้วแน่นกว่าคือ...ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ บนฝากระโปรงรถเช่นกัน ผมยาวสีทองอ่อนพลิ้วตามลม ริมฝีปากแดงสดกำลังหัวเราะคิกคักพลางกอดแขนของนนท์แน่นจนอกแทบแนบกับต้นแขนของเขา

“เอ๊ะ...นั่นพี่นนท์นิ มากับใครเหรอ” น้ำใสหันมามองตามสายตาเตอร์ก่อนจะอ้าปาก เตอร์เม้มปากแน่นมุมปากกระตุกขึ้นนิด ๆ อย่างหมั่นไส้

“สงสัยแม่ย่านางคงขอติดรถมาด้วยมั้ง” เตอร์ตอบอย่างเมินเฉย

เตอร์เดินลงบันไดจากตึกคณะช้า ๆ เสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นคอนกรีตดังแผ่วเบาในบรรยากาศยามเย็น เขายกมือขึ้นล้วงกระเป๋ากางเกง

ดวงตาสีเข้มเหลือบไปเห็นร่างของนนท์ที่ยืนพิงรถอยู่ตรงลานจอดพร้อมหญิงสาวหน้าตาสวยหวานในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ผมยาวสลวยม้วนปลายเบา ๆ ดูจงใจแต่งมาเต็มที่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

“จะไปได้หรือยัง” เสียงของเตอร์ดังขึ้นอย่างเรียบแต่แฝงความหงุดหงิดในน้ำเสียง

นนท์หันกลับมาช้า ๆ แว่นกันแดดสีชาเลื่อนลงปลายจมูก เขาถอดมันออกก่อนจะปรายตามองตรงมาที่เตอร์ สายตาคมนิ่งเยือกเย็นจ้องกันอย่างไม่ยอมหลบ เตอร์ที่เห็นท่าทางนั้นก็หลุดถอนหายใจเบา ๆ ยกมือกอดอกพร้อมกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างหมั่นไส้เต็มที

หญิงสาวที่ยืนข้าง ๆ ยกมือแตะผมตัวเองเบา ๆ พร้อมยิ้มบางแบบที่ดูไม่จริงใจนัก ก่อนจะเอียงหน้าเข้าหานนท์เล็กน้อยแล้วพูดเสียงแอ๊บหวานจนแทบฟังไม่ออกว่าเป็นเสียงคนจริง ๆ หรือเสียงแสดงละคร

“คนนี้เหรอคะพี่นนท์...ที่ปู่พี่บังคับให้แต่งงานด้วย”

คำพูดนั้นทำให้เตอร์ชะงักไปนิดเขาหันขวับไปมองหญิงสาวเต็มตา ใบหน้าสวยก็จริงแต่รอยยิ้มกลับเย็นชาน่าหมั่นไส้สุด ๆ ดวงตากลมโตนั้นมองมาอย่างประเมินค่าราวกับกำลังวัดราคากันอยู่ในตลาด

“คนสวย...ไม่มีใครให้เกาะแล้วเหรอถึงมาเกาะคนปากแบบนี้” เสียงประชดดังลอดออกจากปากโดยไม่ทันคิดของตัวเขาหรือจะบอกว่าร่างของเตอร์หลุดพูดไปตามสันดานตัวเองเต็ม ๆ จนบรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง

นนท์ชะงักแววตาเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นทันทีคิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น นี่มันไม่ใช่นิสัยของวิคเตอร์ที่เขารู้จักเลย คนที่ยอมให้คนด่า ยอมให้พูดแรง ๆ โดยไม่เถียง...ตอนนี้กลับสวนคำออกมาแบบไม่กลัวใครสักนิด

“ปากแบบกูแล้วมันทำไม” น้ำเสียงของนนท์ต่ำลงกว่าปกติ เขาก้าวเข้ามาใกล้ช้า ๆ จนเหลือระยะเพียงแค่สองก้าว

เตอร์ยังคงยืนนิ่งแววตาไม่หลบไม่ลดมือที่กอดอกค่อย ๆ คลายลงเพราะเริ่มอึดอัดจากสายตาคมของอีกฝ่าย

“ปากหมาไง ถามได้...นึกว่าเอาหมาทั้งโลกมารวมกันอยู่ในปาก”

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ใบหน้านนท์ตึงขึ้น ลิ้นดุนแก้มข้างในเบา ๆ อย่างพยายามข่มอารมณ์ ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้ามาใกล้อีกจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขาลอยเข้ามาในจมูกของเตอร์อย่างไม่ตั้งใจ

“ทำตัวอวดดี...” นนท์กระซิบใกล้หูเสียงแหบพร่ากับลมหายใจร้อน ๆ ที่เป่ารดแก้ม ทำให้หัวใจของเตอร์เต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่

“เดี๋ยวจะเจอคนปากหมาดูดปากจนร้องไม่ออกนะ”

เตอร์ที่ถูกพูดใส่แบบนั้นก็ชะงักไปชั่ววินาทีก่อนจะยกคางขึ้นเล็กน้อยดวงตาคมวาบจ้องกลับอย่างไม่กลัว

“ไหนบอกไม่พิศสวาทกู...แล้วทำไมถึงอยากจะมาดูดปากกูจังวะ” เสียงเรียบแต่สั่นนิด ๆ เพราะทั้งโกรธและทั้งสับสนในเวลาเดียวกัน

“กูไม่พิศสวาทมึงหรอก...” นนท์เลิกคิ้วขึ้นมุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน เขาพูดช้า ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโมโห

“แต่กูจะสั่งสอนให้จำว่าปากหมาแบบมึงน่ะ”

“มันต้องเจอของจริง...”

คำพูดนั้นแทบจะจบพร้อมแรงกระชากที่ทำให้เตอร์เซถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าอีกฝ่ายโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน

แววตาของนนท์ตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความโกรธแต่มันแฝงความอยากรู้อะไรบางอย่าง...เหมือนอยากพิสูจน์ว่า ‘คนตรงหน้า’ ยังใช่คนเดิมหรือเปล่า

เตอร์หายใจแรงใจเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความไม่พอใจมือที่อยู่ข้างตัวกำแน่นเขาพยายามฝืนร่างที่อยากผลักออก

“เก่งให้ได้ตลอดนะ วิคเตอร์...” เสียงของนนท์ต่ำลงเหมือนคำขู่

“หลังจากนี้ มึงเจอกูแน่”