บทที่10 ความสามารถที่เหนือกว่า

เจซุสพยักหน้า มือทั้งสองข้างกอดอกเม้มปากเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าสามารถจำกัดขอบเขตได้แล้ว แต่ผมต้องการคำตอบที่ใกล้เคียงกว่านี้” พูดจบเขาก็เลิกคิ้วมองเธอ

แชมเปญเห็นแววตาที่เชื่อมั่นของเจซุส ก็เผยรอยยิ้มที่สดใสแล้วยักไหล่เล็กน้อย “แน่นอนค่ะ ด้วยระยะห่างระหว่างคดี ทำให้เรารู้ว่าสถานที่เกิดเหตุไม่ได้เป็นเรื่องบังเอิญ แต่ถูกคำนวณมาอย่างระมัดระวัง ฆาตกรพบสถานที่และเลือกเหยื่อที่เหมาะสม สมองของเขาไม่ธรรมดา แต่...” เธอยกมุมปากขึ้นแล้วพูดต่อ “จะมาสู้กับฉันได้ยังไง”

แชมเปญก้าวเท้าเดินช้าๆ ตามความเคยชินไปมาในห้อง มือยังคงถือแฟ้มเอกสาร ในห้องไม่มีเสียงอื่นใด ทุกคนราวกับกำลังจดจ่ออยู่กับหญิงสาวผู้งดงามเพียงคนเดียว เสียงฝีเท้าของเธอแผ่วเบา แต่กลับดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด

ก๊อบๆ

เสียงนั้นราวกับพุ่งตรงเข้าไปในแก้วหู ส่งไปถึงสมองและติดตรึงอยู่ที่นั่น ขณะที่กำลังเดินเสียงฝีเท้าก็พลันหยุดลง ทำให้ทุกสายตาหันไปจับจ้องที่เธอ แชมเปญดีดนิ้วใส่แฟ้มเอกสาร ก่อนจะยิ้มแย้มเดินไปที่โต๊ะทำงานต่อหน้าคีริน

“บอสใหญ่คะ ฉันสามารถร่างภาพลักษณ์ของฆาตกรได้”

คีรินไม่ลังเล มองข้ามรอยยิ้มของเธอไป และมองนาฬิกาบนข้อมือก่อนจะเปิดปากกล่าว “ดี คุณเหลือเวลาสามนาที”

ในที่สุดแชมเปญก็หุบปาก แน่นอนว่าเธอเข้าใจดีว่าเมื่อเขาบอกว่าให้เวลาสิบนาที ก็ไม่สามารถมีเกินสิบนาทีได้ นับประสาอะไรกับนาทีที่สิบเอ็ด เธอคำนวณไว้หมดแล้วจะโง่ไปแบกรับข้อหา ‘ทำให้บอสโกรธ’ ได้อย่างไร

ช่างมันเถอะ

แชมเปญโบกมือ ก่อนจะมองไปที่เจซุสและอธิป ที่กำลังมองเธอด้วยสายตาที่สงสัยและระมัดระวัง หญิงสาวหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง บนใบหน้าไม่เหลือความฮึกเหิม หรือความมั่นใจแบบเมื่อครู่แล้ว ถูกแทนที่ด้วย ความจริงจังและเย็นชาที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง ราวกับเป็นคนละคนกัน

เพียงแต่...ออร่าที่แผ่ออกมาจากเธอยังคงเย่อหยิ่ง ทระนง และเฉียบแหลม

“จากการวิเคราะห์ทั้งหมดของฉันในตอนนี้ สามารถร่างภาพลักษณ์ของผู้ร้ายได้แล้ว” เมื่อพูดถึงตรงนี้แชมเปญก็หมุนตัวหนึ่งครั้ง สายตาที่แน่วแน่มองไปที่ทั้งสามคนก่อนจะกล่าว “เขาเป็นผู้ชายอายุระหว่างยี่สิบถึงยี่สิบสองปี ผมสั้น แต่งกายเรียบร้อยสะอาดสะอ้านอยู่เสมอ มีนิสัยค่อนข้างเงียบขรึม และไม่ค่อยติดต่อกับคนรอบข้าง เขาไม่มีพ่ออาศัยอยู่คนเดียวกับพี่สาวหรือแม่ อาศัยอยู่ในนิวยอร์ก นอกจากนี้...” แชมเปญเงยหน้าขึ้นและกล่าวอย่างมั่นใจ “ผลการเรียนของเขาดีมาก มักจะได้รับรางวัลและความสำเร็จสูงในการศึกษา”

ใช่แล้ว!

เธอรู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่างไป นั่นก็คือสิ่งนี้ เขาช่างระมัดระวัง ฉลาด และมีไหวพริบขนาดนี้ เป็นคนที่มีความสามารถไม่เลว จึงสามารถสรุปได้ว่าผลการเรียนของเขาดีมาก

 ที่ไปเรียนเพราะต้องการให้คนที่เขารักมีความสุข พยายามทำผลงานให้ดีเพราะต้องการให้คนที่รักมีความสุขแต่เขากลับพังทลายลงเมื่อพบว่าคนๆ นั้นมีคนอื่นที่รักไม่ใช่ตัวเขาเอง ดังนั้นจึงดื้อรั้น เกลียดชัง และต้องการระบายความโกรธ แต่ยังมีจุดหนึ่งที่เธอยังไม่เข้าใจ นั่นคือทำไมเขาถึงพุ่งเป้ามาที่คีริน?

ทำไมต้องเป็นตระกูลโภคินชยกุล?

เป็นไปได้หรือไม่ว่าผู้หญิงที่เขารักมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลนี้?

อธิปหยิบแล็ปท็อปบนโต๊ะของคีรินขึ้นมาเปิดใช้งาน นิ้วเรียวยาวขาวนวลของเขาเริ่มร่อนไปบนแป้นพิมพ์ เขามีชื่อเสียงไปทั่วโลก ไม่เพียงแต่เพราะเป็นคนของตระกูลโภคินชยกุล แต่ยังเป็นเพราะเขาคือผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์อันดับหนึ่งของโลก เป็นผู้ก่อตั้งแก๊งที่ทรงอิทธิพลบนโลกออนไลน์รับงานแฮกเกอร์มืออาชีพ โดยรวบรวมสมาชิกที่เป็นแฮกเกอร์ชั้นยอดจากทั่วโลก อธิปก็เป็นหนึ่งในสิบแฮกเกอร์ที่เก่งที่สุดในโลก สิ่งที่แตกต่างจากอีกเก้าคนก็คือ เขาครองอันดับหนึ่ง เป็นแฮกเกอร์ที่เก่งที่สุด!

หลักฐานความสามารถอันโด่งดังนี้คือเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว ซึ่งตอนนั้นอธิปอายุเพียงสิบเอ็ดปี เขาแค้นบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งในออสเตรเลีย เนื่องจากผู้นำบริษัทนั้นเล่นสกปรก กล้าโจมตีฟาร์โก ในขณะนั้นแก๊งฟาร์โกยังอ่อนแอ ไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนตอนนี้ เมื่อถูกรังแกจึงทำอะไรได้ไม่มากนัก

คีรินในตอนนั้นทำได้เพียงกัดฟันอดทน รอโอกาสแก้แค้น แต่อธิปไม่เป็นเช่นนั้น คีรินคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตคนที่กำลังจะตายอย่างเขาไว้ จึงทนเห็นผู้มีพระคุณถูกข่มเหงไม่ได้ ในฐานะผู้ดูแลระบบการสื่อสารทั้งหมดของแก๊งฟาร์โก เขาได้เดินทางไปร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่เพียงลำพัง เปลี่ยนที่อยู่ IP สร้างชื่อเล่นว่า Kicker และภายในเวลาเพียงสิบสองนาที ข้อมูลทั้งหมดของบริษัทนั้นก็ถูกขโมยไป

คดีการทำธุรกิจสีดำของพวกเขา ถูกส่งมอบให้กับหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องในเวลาเพียงสิบสองนาที ซึ่งไม่สั้นแต่ก็ไม่ยาว Kicker กลายเป็นประเด็นที่ถูกพูดถึงอย่างดุเดือดในเกือบทุกประเทศทั่วโลก ตั้งแต่นั้นมาจนถึงปัจจุบันก็ยังไม่มีใครกล้าท้าทายอธิป

เขาเก่งเกินไป ยอดเยี่ยมเกินไป

เด็กอายุสิบเอ็ดปี ใช้เวลาสิบสองนาทีทำลายระบบไฟร์วอลล์ทั้งหมด และบุกรุกเข้าไปในเครือข่ายภายในของบริษัทขนาดใหญ่ ที่มีระบบรักษาความปลอดภัยเกือบสมบูรณ์แบบได้ แม้แต่แฮกเกอร์ที่เก่งกาจในตอนนี้ก็ยังทำสิ่งนั้นได้ยาก

แชมเปญหรี่ตาลง ดวงตาสีฟ้าครามก็หดตัวเล็กน้อย มองดูอธิปที่กำลังร่อนมือบนแป้นพิมพ์ เสียงดังต่อเนื่องราวกับบทเพลงประสานเสียง เขากำลังเข้าถึงข้อมูลของนิวยอร์กเกี่ยวกับผู้ร้ายตามเบาะแสที่เธอได้ร่างไว้

นิ้วของเขาเร็วมาก แต่ว่า....

แชมเปญยื่นมือออกไป แย่งแล็ปท็อปจากมือของอธิป ชายหนุ่มกำลังพิมพ์อยู่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว นิ้วของเขาจึงเคาะลงบนโต๊ะดังแกร๊กหนึ่งครั้ง

แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก...

จากนั้นก็มีเสียงดังติดต่อกัน ซึ่งฟังไม่ได้ศัพท์ว่าเป็นเสียงแป้นพิมพ์ มือที่สวยงามร่อนราวกับร่ายรำอยู่บนแป้นพิมพ์ แชมเปญพิมพ์ไปพูดไป “ฉันเหลือเวลาไม่ถึงสองนาที ที่จะหาตัวผู้ร้ายภายในกรอบเวลาที่บอสของคุณกำหนด  ความเร็วในการพิมพ์ของคุณอยู่ที่ประมาณ 172 คำต่อนาทีตัวอักษรต่อนาที จากนั้นก็อนุมานได้ว่าคุณสามารถเคาะแป้นพิมพ์ได้ 14.33 ครั้งต่อวินาที ถ้าคำนวณแล้วคุณคือปรมาจารย์แห่งการพิมพ์ จริงๆ ค่ะ แต่ความเร็วในการพิมพ์ของฉันเร็วกว่าคุณประมาณ 0.0002 วินาที ซึ่งเทียบเท่ากับการประหยัดเวลาได้ 0.114 วินาทีในหนึ่งนาที ดังนั้นเรื่องการหาที่อยู่ของฆาตกร ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน พวกคุณแค่จับกุมเขาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็พอแล้วค่ะ”

เจซุสเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเหลือบมองอธิป มุมปากของเขากระตุก สายตาของอธิปและเจซุสประสานกัน ทั้งสองไม่รู้จะพูดอะไรดี จึงแลกเปลี่ยนความหมายร่วมกันผ่านสายตา

เธอคนนี้... ตกลงแล้วเธอเป็นตัวอะไรกันแน่?