บทที่13 ตรวจสอบร่องรอย

“ถอดผ้าขนหนูออก” คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ซึ่งเต็มไปด้วยแรงกดดันและคำสั่ง

แชมเปญได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกประหลาดใจว่าทำไมมือของเธอถึงสั่น อาจเป็นเพราะความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขา หรืออาจเป็นเพราะ...เป็นเพียงเพราะความเย่อหยิ่ง ราวกับผู้มีอำนาจสูงสุดของคีรินเท่านั้น

แชมเปญพยายามระงับความกลัวไว้ แล้วกลับมาสู่ความสงบ ใช่! ต้องใจเย็นเธอคือไดแอนน่า แชมเปญแห่งองค์กรลับ เป็นนักฆ่าที่ใครๆ ก็ต้องเกรงกลัว เป็นนักล่าเงาที่ใครๆ ก็ต้องเทิดทูน แล้วทำไมเธอถึงจะต้องมากลัวเพียงเพราะคำพูดของเขาด้วยเล่า?

แชมเปญเงยหน้าขึ้น ยืดหลังตรง มองเข้าไปในดวงตาของคีริน แล้วพูดเสียงดัง “คุณคีริน คุณช่างเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ เข้ามาในห้องลูกสาวคนอื่น แล้วยังกล้าสั่งให้เธอถอดเสื้อผ้าอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ ไม่ทราบว่า... ” แชมเปญหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยันเล็กน้อย พุ่งตรงไปยังคีรินที่นั่งผึ่งผายอยู่บนเตียงของเธอ “คุณห่างหายจากการปลดปล่อยมานานเกินไป เลยกำลังหิวจนตาลายอยู่หรือเปล่าคะ?”

คีรินยังคงนั่งอยู่บนขอบเตียง ด้วยท่าทีที่เย็นชาแต่แฝงไว้ด้วยอันตราย มุมปากของเขาเผยอยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ผมไม่มีความเห็นอะไร หากคุณคิดว่าตัวเองเป็นของที่ทำให้ผมหิวจนตาลายได้”

ขณะที่พูดคีรินก็ลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคงเดินตรงไปทางหญิงสาว กางเกงสแล็กสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีตโอบกระชับเรียวขาที่แข็งแกร่ง แม้จะอยู่ภายใต้กางเกงก็สามารถมองเห็นมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่นได้ชัดเจน รองเท้าหนังสีดำเงาวับที่สั่งทำพิเศษสำหรับเขาโดยเฉพาะ ซึ่งไม่มีรองเท้าคู่ที่สองในโลกนี้ ทุกย่างก้าวที่เดิน เสียงรองเท้าก็ดังขึ้นภายในห้อง ทำให้บรรยากาศยิ่งทวีความลึกลับและน่าขนลุกเป็นสิบเท่า

บนริมฝีปากของเขายังคงมีรอยยิ้มที่ทั้งเยือกเย็น และแฝงไปด้วยความหยอกล้อบางอย่าง ราวกับนักล่าที่กำลังเล็งเหยื่อที่ถูกใจ ความคิดนี้ทำให้เท้าทั้งสองข้างของแชมเปญ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

“คุณ...” แชมเปญเห็นคีรินเดินเข้ามาหาตัวเองก็กลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง จากนั้นก็สงบสติอารมณ์ แล้วพูดต่อ “คุณอย่าเข้ามานะ”

ผู้ชายคนนี้น่ากลัวจริงๆ แชมเปญไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ตัวเธอเองถึงได้รู้สึกกลัวคนคนหนึ่งได้ถึงขนาดนี้ มีเพียงบางสิ่งบางอย่างที่ผลักดันเธอจากส่วนลึกของจิตใต้สำนึก บอกให้อยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุด จริงๆ แล้ว...มีบางอย่างกำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ภายในตัวเธอ

มือของหญิงสาวคว้าไปที่มุมผ้าขนหนูตรงเนินอกอย่างไม่รู้ตัว ราวกับกลัวว่ามันจะหลุดลงมา การกระทำเธอโดยไม่ได้ตั้งใจกลับยิ่งทำให้คีรินรู้สึกสนใจอย่างมาก และต้องการที่จะหยอกล้อเธอต่อไปอีกสักพัก

ช่างเหมือน...

ทุกครั้งที่คีรินจ้องมองและบีบบังคับให้เธอทำอะไรสักอย่าง หญิงสาวก็จะหัวดื้อ คิดถึงทุกอย่างที่อาจจะเกิดขึ้น จากนั้นก็แสดงกลเม็ดต่างๆ เพื่อหลีกเลี่ยงสิ่งนั้น ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็หยุดยืนอยู่ตรงหน้าแชมเปญ

ด้านหลังของหญิงสาวคือผนังแล้ว เธอไม่สามารถถอยหลังไปได้อีก

คีรินวางมือข้างหนึ่งค้ำอยู่เหนือศีรษะของแชมเปญ ส่วนอีกมือหนึ่งเลื่อนไปจับที่คางของเธอเงยขึ้น “อย่าเข้ามาเหรอ? คุณกำลังออกคำสั่งกับผมอย่างนั้นหรือ?” เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “บนโลกนี้ ยังไม่มีใครกล้าออกคำสั่งกับคีรินคนนี้ คุณ...เป็นคนแรกเลยนะ”

จากนั้นคีรินก็ก้มตัวลง กระซิบชิดข้างหูของแชมเปญ ริมฝีปากบางเฉียบของเขาเผยอออกเล็กน้อย “คุณว่า... ตอนนี้ผมควรจะจัดการกับคุณยังไงดี?”

ทันทีที่พูดจบ มือที่จับคางของหญิงสาว ก็เลื่อนลงไปที่ส่วนท้องอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด คว้าเข้าที่ข้อมือของเธอ ดวงตาทั้งสองข้างของแชมเปญเบิกกว้าง จ้องมองตรงไปยังคีริน

เป็นไปไม่ได้...

เขาจะเร็วได้ขนาดนี้เชียวหรือ? ความเร็วในการลงมือของเธอรวดเร็วมาก จนกระทั่งเครื่องวัดความเร็วขององค์กรยังวัดไม่ได้ ก่อนหน้านี้ภาคภูมิใจในตัวเองมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเร็วในการสังหารคน

แชมเปญสามารถฆ่าคนได้ในพริบตาเดียว เร็วถึงขนาดที่แม้คนนั้นจะถูกฆ่าแล้ว แต่หัวใจยังคงเต้น ปากยังคงพูด และในชั่วขณะนั้น แม้แต่ตัวเหยื่อเองก็ยังไม่รู้ตัวว่าถูกสังหาร

แล้วทำไมล่ะ?

หญิงสาวมองลงไปด้านล่างด้วยความไม่อยากเชื่อ มือใหญ่ของคีรินกำลังกำข้อมือเล็กๆ ที่บอบบางของเธอไว้อย่างแน่นหนา เขาจับมือเธอ ราวกับกำลังถือสิ่งที่ง่ายดายมากๆ ทั้งที่ความจริงแล้ว เธอกำลังใช้พละกำลังทั้งหมดเพื่อต่อต้าน

เขาคนนี้...ไม่ใช่มนุษย์แล้วจริงๆ

คีรินจับมือแชมเปญ ค่อยๆ ยกมันขึ้นมาตรงหน้า ในร่องนิ้วของเธอมีเข็มฉีดยาขนาดเล็กมาก หากไม่สังเกตให้ดีจะไม่มีทางรู้เลย นี่คือเข็มฉีดยาที่มีสารพิษออกฤทธิ์โดยตรงต่อเลือด มันจะไปขัดขวางการไหลเวียนของเลือดไปยังหัวใจ จากนั้นจะทำให้หลอดเลือดแดงและกระบังลมเกิดการหดเกร็ง ทำให้รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่สามารถตายได้

ผู้ที่ได้รับพิษนี้จะต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส จนกระทั่งอยู่ก็ไม่สู้ตายแน่นอนว่า ผู้ที่คิดค้นยาพิษชนิดนี้ก็คือเพื่อนรักของเธอ นิโคล ชื่อเต็มในองค์กรคือ นิโคล มิเอะโนะ เป็นผู้ที่มีทักษะทางการแพทย์ดีที่สุดในองค์กร อายุน้อยกว่าแชมเปญสองปี และเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด อาจพูดได้ว่าดีกว่าพี่น้องคลานตามกันมาเสียอีก

หรือพูดให้ถูกคือ...แชมเปญไม่เคยรู้เลยคำว่า “พี่น้องคลานตามกันมา” นั้นให้ความรู้สึกอย่างไร

แต่พิษชนิดนี้มีเพียงนักสังหารไร้เงาคนเดียวเท่านั้นที่มี เพราะนิโคลปรุงมันขึ้นมาเฉพาะ ดังนั้นพิษชนิดนี้จึงไม่มียาถอนพิษอื่นใดในโลกนอกจากเธอ เพราะเมื่อใดที่นิโคลปรุงยาพิษ เธอมักจะปรุงยาถอนพิษควบคู่กันเสมอ

ดังนั้น...แชมเปญตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ บังคับให้คีรินไขความลับตัวตนของเธอออกมา จากนั้นก็จะล้างมือในอ่างทองคำ ไปยังสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จัก ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและเรียบง่ายไปวันๆ

นั่นคือความฝันของเธอ และเป็นความฝันของนิโคลด้วย

แต่ดูเหมือนว่าความฝันนั้นจะอยู่ไกลเกินเอื้อม ครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง ที่ความพยายามลอบสังหารถูกขัดขวาง แถมยังเป็นคนเดิมอีก ตลอดชีวิตการเป็นนักฆ่า…ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเธอมาก่อนเลย

ยิ่งกว่านั้น เมื่อถูกคีรินจับได้เช่นนี้...คงไม่มีทางรอดเป็นครั้งที่สองแล้ว!

ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอย่างเลื่อนลอย เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นข้างหูของแชมเปญ ทำให้เธอสะดุ้งตกใจ หัวใจที่อยู่ในอกก็เต้นผิดจังหวะ “คุณผู้หญิง เสื้อของผมไม่ได้ขาด”

หา?

แชมเปญเบิกตากว้างมองคีรินที่อยู่ตรงหน้า นี่เป็นครั้งเดียวที่เธอเอ่ยชมใครถึงสองครั้ง แต่ใบหน้าของเขาสมบูรณ์แบบเกินไป จนเธออดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ ว่าทำไมบนโลกนี้ถึงมีคนสมบูรณ์แบบที่งดงามประณีตได้ขนาดนี้?

เดี๋ยวก่อน...หลังจากหนึ่งวินาทีที่ยังไม่ทันปรับตัว ตอนนี้แชมเปญก็ตื่นขึ้นมาราวกับถูกปลุก เขาพูดว่าเสื้อของเขาไม่ได้ขาดอย่างนั้นหรือ?

เป็นไปได้ไหมว่า นี่คือเขากำลังต้องการไว้ชีวิตเธอ?

แชมเปญรีบเรียกสติกลับมา หัวเราะออกมาทันที “อ่า ฮ่าๆ…ใช่ค่ะ ใช่แล้ว ฉันมองผิดไปเมื่อกี้ นึกว่าเสื้อของหัวหน้าใหญ่ขาด ที่ไหนได้ฉันตาฝาดไปเอง ช่างน่าอายจริงๆ”

ขณะที่แชมเปญพูด เธอก็ถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้ง ทำท่าทางลำบากใจมาก ทั้งอยากจะขอโทษแต่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี

คีรินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “แล้วตอนนี้ต้องทำยังไงเพื่อขอโทษดีล่ะ คุณหนูแชมเปญ?”

นี่เป็นครั้งแรกที่คีรินเอ่ยคำว่า “คุณหนูแชมเปญ” ออกมา แต่เขากลับรู้สึกว่ามันช่างติดปากอย่างยิ่ง จนกระทั่งพูดจบแล้วก็เพิ่งตระหนักว่าตัวเองเพิ่งพูดอะไรออกไป

เขารีบเม้มปากไม่พูดอะไรอีก แต่ในส่วนลึกของดวงตา กลับมีประกายความซับซ้อนปรากฏขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

“แน่นอนค่ะ ท่านหัวหน้าต้องการให้ฉันขอโทษแบบไหน ฉันจะไม่ปฏิเสธเลยค่ะ” แชมเปญยิ้มออกมา ข้างแก้มซ้ายก็ปรากฏลักยิ้มที่สวยงาม ขอบตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว รอบกายเธอเปล่งออร่าที่บริสุทธิ์ราวกับนางฟ้าที่หลุดพ้นจากโลกีย์ งดงามอ่อนโยนจนน่าใจหาย

คีรินปลอบตัวเอง ไม่ต้องใจร้อน ไม่จำเป็นต้องใจร้อน อีกนิดเดียวเท่านั้น อีกเพียงนิดเดียว เขาก็จะสามารถยืนยันได้ว่าเธอคือคนนั้นจริงหรือไม่

เมื่อก่อนคุณหมอเคยบอกว่า รอยแผลเป็นของคุณหนูแชมเปญแทบจะไม่มีทางหายได้เลย แม้ว่าตระกูลอัศวศิริธรากุลจะใช้ทุกวิถีทาง เชิญผู้เชี่ยวชาญด้านผิวหนังที่ดีที่สุดในโลก มารักษาลูกสาวคนเดียวของตระกูล ซึ่งก็คือแชมเปญ แต่ความจริงแล้ว...รอยแผลเป็นรูปผีเสื้อบนต้นขาใกล้จุดซ่อนเร้นของเธอไม่มีทางรักษาได้

ดังนั้นเขาเพียงแค่ต้องยืนยันเรื่องนั้น ก็จะบอกได้ว่าเธอคือแชมเปญที่เขาตามหามานานหรือไม่ คีรินยืดหลังตรง สายตาที่เคยสับสนพลันกลายเป็นเย็นชาเฉียบขาด เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ถอดออก”